Απρίλιος 2012
Η συγγνώμη που ζήτησα δεν είναι μια λέξη. Είναι μια πολιτική πράξη που έχει βαρύνουσα σημασία. Έχει αντανάκλαση στις πρακτικές μας (Ευάγγελος Βενιζέλος 11/4/2012)
* Ολόκληρη η ομιλία εδώ
Η συγγνώμη αυτή δεν είναι προσωπική, είναι μια πολιτική πράξη, η οποία συμβολίζει τη διάθεσή μας να αντιληφθούμε τι είναι αυτό που έχει συμβεί, να αναλάβουμε το μερίδιο της δικής μας ευθύνης, της ευθύνης της δικής μας Παράταξης για όλα τα περασμένα χρόνια για την περίοδο της μεταπολίτευσης ας πούμε, από το 1974 και μετά.
Επίσης είναι μια δήλωση της πρόθεσής μας να αλλάξουμε ριζικά τον εαυτό μας, τη στάση μας και τη νοοτροπία μας. Θα έλεγα ότι είναι τρία τα βασικά θέματα για τα οποία πρέπει να ζητήσουμε συγνώμη.
Το πρώτο είναι η έλλειψη προνοητικότητας που επέδειξε το ελληνικό πολιτικό σύστημα, αλλά και η χώρα συνολικά. Δεν αλλάξαμε το εθνικό παραγωγικό μοντέλο, μετά την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ. Αφήσαμε και πέρασε αυτή η δεκαετία 2000–2010, 2001-2009, ξέρετε ότι από το 2004 και μετά είχαμε μια αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό και τα 6 χρόνια αυτά ήταν εξαιρετικά κρίσιμα, αλλά και η δική μας ευθύνη υπάρχει, ισχύει για το πριν το 2004. Είχαμε λοιπόν έλλειψη προνοητικότητας και διορατικότητας.
Δεύτερον, δεν μιλήσαμε με την ειλικρίνεια και τη σαφήνεια και το σοκαριστικό τρόπο που έπρεπε γιατί και οι ίδιοι δεν είχαμε ακριβή αντίληψη και δεν είχαμε γιατί το σύστημα το πρωθυπουργοκεντρικό το αρχηγικό σύστημα δεν επέτρεπε και σε όλους μας να έχουμε πρόσβαση στις πληροφορίες. Για παράδειγμα προεκλογική ενημέρωση εγώ από το Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος ή από τον κ. Trichet δεν είχα.
Επίσης, το τρίτο πολύ σημαντικό είναι ότι είχαμε καλλιεργήσει μια νοοτροπία η οποία έδινε το αίσθημα της ευκολίας πως όλα θα είναι εύκολα, πως υπάρχουν δυνατότητες ανεξάντλητες δυνατότητες, πως είναι βέβαιο ότι θα πηγαίνουμε από το καλό στο καλύτερο και από εκεί στο ακόμη πιο καλό, ενώ ο κόσμος άλλαζε οι αλλαγές αυτές ήταν αισθητές κυρίως από το 2007 και μετά.
Και υπάρχει και το τέταρτο το οποίο πρέπει να προσθέσω το οποίο το έχω πει πολλές φορές. Ναι, από τον Οκτώβριο του 2009 έως το Μάιο του 2010 υπήρξαν καθυστερήσεις, αρρυθμίες, παλινδρομήσεις, δεν ήταν εύκολο να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι πρέπει να πάμε σε πολύ σκληρά μέτρα, σε περικοπές ενώ πάντα συνηθίζαμε τις νέες παροχές. Θέλετε να πάμε πίσω και ακόμη πιο πίσω;
Και αυτό οφείλεται στο γεγονός το έχω πει κι άλλες φορές ότι θεωρούσαμε ότι η κρίση έχει συμβατικά χαρακτηριστικά. Πάντα η νέα Κυβέρνηση διαπίστωνε ότι υπάρχει μια χειρότερη κατάσταση από αυτή που έλεγε η προηγούμενη Κυβέρνηση. Τώρα όμως δεν επρόκειτο ούτε για σεισμό, ούτε για πλημμύρα, ούτε για πυρκαγιά, αλλά για πυρηνικό ατύχημα και το συνεργείο διάσωσης δεν ήταν προετοιμασμένο, δεν είχε στολές δεν είχε εμπειρία, δεν ήξερε πώς να το κάνει, ούτε η Ευρώπη ήξερε πώς να το κάνει. Και αυτό απαίτησε πολύ χρόνο δαπάνησε αρκετό χρόνο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να μοιράσουμε και σωστά τις ευθύνες, για όση σημασία έχουν οι αναδρομικές ευθύνες. (Ευάγγελος Βενιζέλος 25/4/2012)
* Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ
