15 Φεβρουαρίου 2026
Άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου για το Βήμα της Κυριακής *
Η συρρίκνωση της αναθεώρησης
Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία δια του Πρωθυπουργού έκανε δυστυχώς την επιλογή να καταστήσει τη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος πεδίο αντιπαράθεσης για την προώθηση μικρών και βραχυπρόθεσμων κομματικών στόχων ενόψει των επόμενων εκλογών και όχι πεδίο συναίνεσης με στόχο την υπέρβαση θεσμικών αδυναμιών που παράγουν κοινωνική δυσπιστία και καθιστούν τη χώρα «μη διακυβερνήσιμη». Η αναθεωρητική πρωτοβουλία ανελήφθη ως πρωθυπουργοκεντρική, απευθυνόμενη πρωτίστως στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας. Η αντιπολίτευση καθίσταται όχι αξιοσέβαστος θεσμικός συνομιλητής αλλά στόχος εκβιασμού: Της ζητείται να ψηφίσει μαζί με τη ΝΔ ώστε να συγκεντρωθούν 180 ψήφοι στην παρούσα Βουλή παρέχοντας εν λευκώ εξουσιοδότηση στην επόμενη Βουλή να αναθεωρήσει το Σύνταγμα με την απλή πλειοψηφία των 151, αλλιώς καταγγέλλεται γιατί δήθεν ανακόπτει μια μεγάλη πρωτοβουλία. Αυτό δε ενώ το βασικό ερώτημα είναι αν στην επόμενη Βουλή μπορεί να σχηματιστεί πλειοψηφία που στηρίζει κυβέρνηση, και μάλιστα πλειοψηφία που δεν είναι αιχμάλωτη της Ακροδεξιάς.
8.2.2026
Άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου στην Καθημερινή της Κυριακής
Η παγίδα του αναθεωρητικού λαϊκισμού
Η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι η ύψιστη εκδοχή συντεταγμένης εξουσίας που ασκείται, προκειμένου να μεταβληθεί, εντός των προβλεπόμενων από το ίδιο ορίων, το Σύνταγμα χωρίς να θίγεται ο σκληρός πυρήνας των μη υποκείμενων σε αναθεώρηση διατάξεων που προστατεύονται από τη λεγόμενη ρήτρα αιωνιότητας ( άρθρο 110 παρ.1). Σε συντάγματα που τέτοια ρήτρα δεν υπάρχει, αναπτύσσεται η θεωρία της λεγόμενης βασικής δομής προκειμένου να προστατευθεί αυτός ο σκληρός πυρήνας. Η αναθεώρηση του Συντάγματος συνιστά παρ’όλα αυτά μια προσωρινή αναστολή της αυστηρότητας του τυπικού (δηλαδή του γραπτού και αυστηρού) Συντάγματος.
11 Ιανουαρίου 2026
Άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου στην Καθημερινή της Κυριακής
Διεθνές δίκαιο ή RealPolitik
Τα διλήμματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής
σε μια «απειλητικά υπερκινητική» συγκυρία
Η επίκληση του διεθνούς δικαίου και η δήλωση σεβασμού του είναι μια από τις κρίσιμες παραμέτρους της εξωτερικής πολιτικής μιας μεσαίας δυτικής χώρας, μέλους της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, όπως η Ελλάδα, που έχει ιδιαίτερο πρόβλημα εθνικής ασφάλειας πέραν του ευρωπαϊκού και του νατοϊκού. Όμως η δήλωση αυτή δεν συνιστά από μόνη της ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική και συνεκτικό δόγμα εθνικής ασφάλειας. Αυτά που συνθέτουν την εθνική ισχύ και διαμορφώνουν τον συσχετισμό των δυνάμεων είναι προφανώς πολύ περισσότερα από το διεθνές δίκαιο.
Η αναγωγή στο διεθνές δίκαιο κατά τον ελληνικό επίσημο και γενικότερα τον δημόσιο λόγο της τελευταίας πεντηκονταετίας που έχει στην αφετηρία της το καταγωγικό τραύμα της Μεταπολίτευσης σε σχέση με την Κύπρο, δεν γίνεται μόνον ή κυρίως για λόγους ιδεαλιστικούς ή αξιακούς, αλλά επειδή κυριαρχεί η πεποίθηση ότι αυτό προστατεύει το εθνικό συμφέρον: τόσο την εθνική κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, όσο και την πιθανότητα να μεταβληθεί η πραγματική κατάσταση στην Κύπρο και να συμφωνηθεί μια λύση εγγύτερη προς το σχήμα της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας.
3-4 Ιανουαρίου 2026
Άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου για ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο
Το 2026 ως έτος εθνικής στρατηγικής
Το 2026, δεύτερο έτος της δεύτερης θητείας του Προέδρου Τραμπ είναι και το έτος κατά το οποίο θα διεξαχθούν, στις 3 Νοεμβρίου, οι λεγόμενες ενδιάμεσες εκλογές (midterm elections) στις οποίες θα κριθούν, σε ομοσπονδιακό επίπεδο, οι 435 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων και οι 35 από τις 100 έδρες της Γερουσίας. Από τα ανοικτά διεθνή μέτωπα που παραλαμβάνει το 2026, ας μνημονεύσουμε τα δύο πιο κρίσιμα για τη δική μας γεωγραφική θέση: τον πόλεμο στην Ουκρανία με τις παράλληλες συνομιλίες για τον τερματισμό του - θα δούμε με ποιους όρους- και την παρούσα φάση του Μεσανατολικού ζητήματος με την προσοχή στραμμένη στη Συρία. Από τη διεθνή ατζέντα αξίζει σίγουρα να επισημανθεί και η προγραμματισμένη για τον Απρίλιο επίσκεψη του Προέδρου Τραμπ στο Πεκίνο. Ως προς τα καθ´ημάς, κανονικά θα έπρεπε να σημειώσω ότι το 2026 είναι το δεύτερο έτος της διετούς θητείας της Ελλάδας ως μη μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά αυτή η πρόσθετη άσκηση ισορροπίας στην οποία υποβαλλόμαστε, δεν βελτίωσε τη διεθνή θέση της χώρας κατά το πρώτο έτος της θητείας. Θα μπορούσε επίσης να είχε ενδιαφέρον η Κυπριακή προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ κατά το πρώτο εξάμηνο, αλλά αυτή δεν περιλαμβάνει, ως γνωστόν, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και το Συμβούλιο με σύνθεση υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας.
