9 Δεκεμβρίου 2024
Χαιρετισμός Ευάγγελου Βενιζέλου στην παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Λινού «Απόψεις», εκδ. Αρχονταρίκι
Πανοσιολογιώτατε, εκ του προσώπου του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Σεβασμιώτατε Άγιε Δημητριάδος, κ. Πρύτανη, κυρίες και κύριοι, με απασχολεί πάντα το ερώτημα τι μπορεί να μετατρέψει έναν λαμπρό επιστήμονα σε οποιονδήποτε τομέα και επιστήμη, καταξιωμένου, με διεθνή αναγνώριση, σε διανοούμενο. Κάθε ειδικός, κάθε εμπειρογνώμων, κάθε ακαδημαϊκός δάσκαλος και ερευνητής, δεν καθίσταται αυτόματα διανοούμενος , χρειάζεται κάτι παραπάνω. Χρειάζεται καταρχάς ενδιαφέρον για τα δημόσια πράγματα, για την πολιτική με την ευρύτερη δυνατή έννοια του όρου. Χρειάζεται μία σχέση με την ιστορία, αυτό είναι νομίζω το καθοριστικό κριτήριο, η συνείδηση της Ιστορίας.
Ο Δημήτρης Λινός, τον οποίο αποκαλώ προς το παρόν με το όνομά του, συνδυάζει, όπως γράφω στον σύντομο πρόλογό μου στο εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό βιβλίο, τρεις ιδιότητες, είναι ένας καταξιωμένος μάχιμος χειρουργός, ο οποίος έχει αποδείξει ότι κινείται όχι μόνο μέσα στις ελληνικές ακαδημαϊκές και ιατρικές προδιαγραφές, αλλά και στο ανταγωνιστικό περιβάλλον των Ηνωμένων Πολιτειών που είναι το πιο σοβαρό κριτήριο. Έχει αποδείξει ότι έχει το ενδιαφέρον κάθε ενεργού πολίτη, αλλά αυτό το έχουν πάρα πολλοί άνθρωποι. Το καθοριστικό στοιχείο είναι το τρίτο, ο Δημήτρης Λινός είναι χριστιανός, πιστός και το διακηρύσσει, είναι ομολογητής, σύγχρονος, μεταμοντέρνος ομολογητής της πίστης και προκειμένου να το αποδείξει αυτό περιεβλήθη το σχήμα. Προσήλθε στις τάξεις του κλήρου, χειροτονήθηκε Πρωτοπρεσβύτερος του κλίματος του Οικουμενικού Θρόνου, αλλά διά των τιμίων χειρών του Αγίου Δημητριάδος που σήμερα παρίσταται τιμητικά στην εκδήλωση αυτή και περισσότερο από τη λειτουργία, που είναι η σύνοψη της ορθόδοξης θεολογίας, επιδίδεται σε μία πολύ ενδιαφέρουσα λειτουργία μετά τη λειτουργία, οργανώνοντας πολλές σεμιναριακού κυρίως χαρακτήρα εκδηλώσεις.
Μία από τις οποίες είναι η σειρά διαλέξεων και συζητήσεων για τη σχέση υγείας και θρησκείας, στην οποία είχε την καλοσύνη και την ευγένεια να με προσκαλέσει να πάρω μέρος και είχαμε πριν μερικούς μήνες μία συζήτηση με αντικείμενο τις συγκλίσεις και κυρίως τις αποκλίσεις μεταξύ της χριστιανικής και της συνταγματικής προσέγγισης για τα θέματα της βιοηθικής . Την έχω περιλάβει, της έχω δώσει κεντρική θέση σε ένα πρόσφατο βιβλίο μου, υπό τον βαρύγδουπο τίτλο «Πολιτική θεολογία και Συνταγματική ηθική» που στεγάζει μελέτες, δοκίμια, παρεμβάσεις υπό μία εισαγωγή θεωρητική για την πολύ δύσκολη και αντιφατική έννοια της πολιτικής θεολογίας, στην οποία και ο Δημήτρης Λινός επιδίδεται. Αλλά δεν επιδίδεται στην θύραθεν πολιτική θεολογία, αυτή με την οποία ασχολούμαστε εμείς, και οι συνταγματολόγοι και οι πολιτειολόγοι, αλλά με μία εκλεπτυσμένη, ιδιαίτερα προσεκτική και ως εκ τούτου διεισδυτική πολιτική θεολογία από τη θεολογική και εκκλησιολογική σκοπιά του όρου. Έχει έναν πολιτικό στόχο με αυτά που κάνει, με την ευρύτερη έννοια του όρου, ο οποίος ξεπερνά τα όρια της εκκλησίας ως κοινωνίας και ως πληρώματος τελικά προς το οποίο απευθύνεται ο λόγος του και αυτό νομίζω είναι πάρα πολύ σημαντικό.
Τα θέματα του βιβλίου είναι τα θέματα της ζωής του. Λέω ότι τελικά όλα τα βιβλία, ακόμη και οι συλλογές δοκιμίων είναι αυτοβιογραφικού χαρακτήρα, κάτι δηλώνουν για τον συγγραφέα. Ο συγγραφέας δεν μπορεί να κρύψει την προσωπικότητά του, το πρόσωπό του, για να χρησιμοποιήσω μία άλλη, θεμελιώδη θεολογική έννοια, μιας που ο Δημήτρης Λινός έχει μαθητεύσει, έχει συλλειτουργήσει παρά τους πόδας του αείμνηστου Μητροπολίτη γέροντος Χαλκηδόνος Ιωάννη Ζηζιούλα, τον κατεξοχήν θεολόγο της ευχαριστιακής θεολογίας αλλά και της θεολογίας του προσώπου.
Άρα έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να δούμε μέσα από αυτά τα δοκίμια, τα άρθρα και τις παρεμβάσεις του για τη θρησκεία και την εκκλησία, για την υγεία, για το σύστημα παροχής υπηρεσιών υγείας, για την παιδεία, για το εκπαιδευτικό σύστημα θα έλεγα, για τη λειτουργία του πανεπιστημίου, για τη διασπορά την οποία την έχει βιώσει, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, και βεβαίως για την επικαιρότητα, γιατί χωρίς την επαφή με την επικαιρότητα εντέλει δεν υπάρχει επαφή με την ιστορία, πώς όλα αυτά έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Επηρεάζεται από το σχήμα ο καθηγητής της χειρουργικής και διανοούμενος Δημήτρης Λινός; Ως αιδεσιμολογιώτατος Δημήτριος Λινός, αλλάζει αντιλήψεις ή τα εξοικονομεί τα πράγματα και τα συνθέτει; Νομίζω ότι έχει αυτή την ικανότητα, αυτή τη λεπτότητα, γιατί ξέρει ότι τα πάντα στον εκκλησιαστικό βίο, αλλά και στον κοινωνικό βίο, δεν υπάρχει διαφορά, πρέπει να γίνονται μετά διακρίσεως, αυτό είναι η μεγίστη αλήθεια.
Είδα και την αμηχανία του κ. Πρύτανη, για το πώς πρέπει να προσφωνούμε τον Δημήτρη Λινό τώρα. Είχα την εμπειρία ενός παλαιού καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης, με τον οποίο είχα συνεργαστεί επί χρόνια, όσο ήταν λαϊκός. Κάποια στιγμή εντάχθηκε στις τάξεις του κλήρου γιατί έπρεπε να βοηθήσει και τον εαυτό του να διαχειρισθεί το πένθος. Αυτό το αντιλαμβάνεται ο Δημήτρης Λινός γιατί ο κοινός παρονομαστής της ιατρικής και της θρησκείας είναι η θνητότητα, η διαχείριση της θνητότητας. Ο καθηγητής στον οποίο αναφέρομαι ήταν και Κοσμήτορας της Σχολής του όταν έγινε και αυτός ιερέας, Πρωτοπρεσβύτερος, καλή ώρα, του Οικουμενικού Θρόνου τότε και έπρεπε να τον προσφωνούμε με κάποιον τρόπο και εξέδωσε λοιπόν μία προσωπική εγκύκλιο και έλεγε, να με προσφωνείτε, παρακαλώ, Αιδεσιμολογιώτατε πάτερ Κοσμήτωρ. Άρα θα έπρεπε να τον προσφωνούμε Αιδεσιμολογιώτατε πάτερ Καθηγητά, αλλά αυτό θα ηχούσε λίγο, θα έλεγα,παράταιρο στην προκειμένη περίπτωση.
Έχει λοιπόν πάρα πολύ μεγάλη σημασία ο δημόσιος διανοούμενος, ακόμη και κληρικός έστω εθελοντής , να διατηρεί την αξιοπιστία του, άρα μπορεί να προσφωνείται με πολλούς τρόπους, κατά περίπτωση, μπορεί να δρα στο χειρουργείο, στην εκκλησία, στο πανεπιστήμιο, στον δημόσιο βίο και να είναι αυτό που είναι, γιατί το πιστεύει και το θέλει και το διαδηλώνει και αυτό προσθέτει, πέρα από τη διάκριση, αυθεντικότητα σε αυτό που κάνει.
