Αθήνα 20 Απριλίου 2016
Σημεία της τοποθέτησης του Ευ. Βενιζέλου στον ΣΚΑΙ, «Η Ελλάδα στον καθρέφτη» :
Το Χρονικό Της Ελληνικής Κρίσης: Πώς Φτάσαμε Ως Εδώ;
με τους δημοσιογράφους Κωνσταντίνο Ζούλα και Νίκη Λυμπεράκη
Γιατί κατέρρευσε η ελληνική οικονομία; Πώς φτάσαμε στα μνημόνια του 2010; Και τι έγινε έκτοτε; Ένα ημίωρο αφιέρωμα στο χρονικό της ελληνικής κρίσης, με σχόλια και τοποθετήσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου, της Άννας Διαμαντοπούλου, του Κωστή Χατζηδάκη, του Δημήτρη Μάρδα, του Τίμου Χριστοδούλου και του Παναγή Βουρλούμη.
Σχετικά με την εξέλιξη της κρίσης
«Η βαθιά πεποίθηση της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων και των Ελληνίδων είναι ότι το Μνημόνιο έφερε την κρίση και όχι η κρίση το Μνημόνιο.»
«Όχι ότι δεν έχουμε κι εμείς ευθύνες για αμφιθυμίες και παλινωδίες, βεβαίως έχουμε, διότι καταρχήν είχαμε εκπαιδεύσει μία κοινωνική βάση στη δεκαετία του ‘80, στη δεκαετία του ‘90 και του 2000 μέχρι το 2010, η οποία ήταν επιρρεπής σε μία αντίληψη δημαγωγική, παροχών, κι αυτή μετακόμισε στο ΣΥΡΙΖΑ σε πολύ μεγάλο βαθμό, όχι επειδή έγινε ΣΥΡΙΖΑ αλλά επειδή βρήκε αυτό το μικρό ριζοσπαστικό κόμμα ως όχημα για να εκφράσει την πολιτική δυσαρέσκειά της.»
«Ακόμη και τώρα δεν λένε την πλήρη αλήθεια όλα τα πολιτικά πρόσωπα ούτε όλα τα πολιτικά κόμματα.»
«Ούτως ή άλλως έπρεπε να ληφθούν σκληρά μέτρα για να επιβιώσει το κράτος, για να λειτουργεί το κοινωνικό κράτος, για να υπάρχουμε ως έθνος. Άρα τα μέτρα θα ήταν εξίσου σκληρά, ως δημοσιονομικά μέτρα, και επιπλέον θα είχαμε χάσει το νόμισμά μας, θα είχαμε πάει σε μία υποτίμηση της τάξεως του περίπου 80%, θα είχαν χαθεί οι περιουσίες, θα είχαν χαθεί οι καταθέσεις, δε θα είχαμε τράπεζες, δε θα υπήρχε ελληνική οικονομία.»
Σχετικά με την στάση του ΣΥΡΙΖΑ και την επικοινωνιακή τακτική του
«Παλιά εμείς παίρναμε σκληρά μέτρα και οι άλλοι έδιναν γλυκές υποσχέσεις. Πώς να συγκρίσεις σκληρά μέτρα και γλυκιά υπόσχεση; Τώρα μπορείς να συγκρίνεις μέτρα με μέτρα, πραγματικότητα με πραγματικότητα»
«Εάν εγώ δραματοποιούσα θεατρικά και επικοινωνιακά τη δική μου διαπραγματευτική εμπειρία, που οδήγησε στο δεύτερο πρόγραμμα και στο μεγάλο κούρεμα του ελληνικού χρέους, θα γινόμασταν μία ροκ όπερα τύπου «Εβίτα». Δεν είναι όμως ούτε ο χαρακτήρας μου ούτε η αντίληψή μου για τα πράγματα τέτοια. Δεν μπορώ να κάνω αυτό που κάνει ο κ. Τσίπρας κι ο κ. Βαρουφάκης, ακόμη και ο κ. Τσακαλώτος»
Σχετικά με την πρόταση του Ευ. Βενιζέλου για ψήφιση του πρώτου μνημονίου με 180 ψήφους
«Όταν αυτό το έθεσα στον κ. Παπανδρέου η αντίδρασή του ήταν τέτοια που μου έδωσε τη δυνατότητα να μπω ξαφνικά στην Ολομέλεια της Βουλής, να πάω στα κυβερνητικά έδρανα και να κάνω μία παρέμβαση η οποία άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο αυτό. Κερδίσαμε έτσι ένα δίωρο περίπου το οποίο ήταν πάρα πολύ κρίσιμο και προκλήθηκε μία νευρικότητα, για να μη σας πω ένας πανικός, στη Νέα Δημοκρατία γιατί θα ετίθετο προ ενός πάρα πολύ συγκεκριμένου και σκληρού εθνικού διλήμματος. Ο κ. Παπανδρέου συγκάλεσε μία σύσκεψη των βασικών στελεχών και Υπουργών της Κυβέρνησης, των ανθρώπων με τους οποίους είχε άμεση επαφή και είχε σχέση εμπιστοσύνης, και επεκράτησε η αντίληψη την οποίαν υιοθέτησε και ο ίδιος πως πρέπει να προχωρήσουμε μόνοι μας διότι η Νέα Δημοκρατία μπορεί να μη συμπράξει, αλλά κυρίως διότι όλοι πίστευαν ότι μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα, το πολύ εννέα μηνών, ενός χρόνου, θα ολοκληρωθεί το πρόγραμμα, η Ελλάδα θα βγει ξανά στις αγορές, θα ανασυγκροτηθεί, θα ξεπεράσει την κρίση και αυτό το πολιτικό κεφάλαιο πρέπει το ΠΑΣΟΚ να το κερδίσει μόνο του, να μη μοιραστεί αυτό το θετικό αποτέλεσμα με κάποιον άλλον. Αυτό δείχνει ότι δεν υπήρχε τότε στο πολιτικό σύστημα, θα έλεγα, γενικότερα αίσθηση του μεγέθους και του βάθους της κατάστασης.»
[YouTube https://youtu.be/qAPZ8RpRsno?si=yuZOxZEpa9kRXKrZ&t=769 ]
[ Ακολουθεί η σχετική ερώτηση του Κ. Ζούλα στον Κ. Χατζηδάκη για το πως θα αντιμετώπιζε η ΝΔ την πρόταση Βενιζέλου για 180, ο οποίος απαντά.
Κ. Ζούλας: «Πολλοί υποστηρίζουν εάν είχε επικρατήσει η πρόταση Βενιζέλου θα είχε γραφεί διαφορετικά η Ιστορία καθώς η ΝΔ δεν θα είχε παρασυρθεί στον αντιμνημονιακό δρόμο. Κι έχει μεγάλο ενδιαφέρον η ομολογία του Κωστή Χατζηδάκη για το τί θα έκανε τότε η ΝΔ.»
Κ. Χατζηδάκης: «Θα υπήρχαν αρκετοί τότε βουλευτές στη Νέα Δημοκρατία οι οποίοι υπό αυτό το πρίσμα θα έλεγαν ναι στη συμφωνία, παρά τις επιμέρους ενστάσεις οι οποίες θα ήταν ορθές. Αλλά εδώ είναι να απορεί κανείς με έναν πρωθυπουργό όποιος έχει την ευκαιρία, τον Γιώργο Παπανδρέου, να πετύχει μια ευρύτερη συνεννόηση και να κλωτσάει αυτή την ευκαιρία.»
YouTube https://youtu.be/qAPZ8RpRsno?si=sWb0y0a1hZ_lvJtL&t=876 ]
Σχετικά με την Ελλάδα και την Ε.Ε
«Πίσω από όλα αυτά βέβαια υπάρχει και μία περαιτέρω εξήγηση, γιατί θα μου πείτε, αυτά δε συνέβησαν στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία, στην Κύπρο; Υπάρχει μία διαφορά που θα σας φανεί παράδοξη. Στις χώρες αυτές την ευθύνη για την έξοδο από το Μνημόνιο τη διατήρησε το παλιό πολιτικό σύστημα. Οι κοινωνίες δεν αμφισβήτησαν το παλιό, το προ κρίσης πολιτικό σύστημα, οι αμφισβητήσεις και οι αλλαγές κυβερνητικών σχημάτων έρχονται μετά την έξοδο από την κρίση»
«Δεν ήθελαν να έχουν μία Ελλάδα η οποία είναι θεσμικά ισότιμη και ταυτόχρονα διατηρεί ένα επίπεδο διαβίωσης το οποίο συγκρίνεται με το γερμανικό, το γαλλικό, το ιταλικό, το βρετανικό. Θέλουν μία Ελλάδα μέσα στο Ευρώ, αλλά μία Ελλάδα η οποία να έχει ως ομόλογό της, ως peers, ως συγκρίσιμους, χώρες άλλες που είναι εντός Ευρωζώνης, τη Λιθουανία, τη Λετονία, τη Σλοβακία, τη Σλοβενία.»
«Ακόμη κι όσοι είναι εξαιρετικά φιλικοί ως τουρίστες και επισκέπτονται την Ελλάδα κάθε καλοκαίρι πολλές φορές στις κατ’ ιδίαν πολιτικές συζητήσεις ενοχλούνται από αυτήν την εικόνα του ωραίου ελληνικού καλοκαιριού, το οποίο έχει μία διάχυση στην κοινωνία. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι το παράδειγμα της Μυκόνου ή της Σαντορίνης είναι ένα παράδειγμα το οποίο μπορεί να λειτουργήσει και αντίστροφα σε μία διεθνή συζήτηση για το ελληνικό μοντέλο ζωής. Εμείς λοιπόν που θέλουμε να διασώσουμε το καλύτερο δυνατό επίπεδο για τους Έλληνες, για τους περισσότερους δυνατούς Έλληνες, αγωνιζόμαστε έχοντας απέναντί μας και αντιλήψεις οι οποίες είναι εχθρικές.»
«Στην αντίληψη των εταίρων μας πάντα υπήρχε μία εκκρεμότητα, ότι η Ελλάδα θα πρέπει να απαντήσει στο υπαρξιακό δίλημμα, είναι με την Ευρώπη και το Ευρώ ή δεν είναι. Ήθελαν μία απάντηση του λαού, της κοινωνίας, μία απάντηση του έθνους. Τί είμαστε;»
Σχετικά με την πρόταση για δημοψήφισμα το 2011 και το δημοψήφισμα του 2015
«Εγώ δεν απέτρεψα ένα δημοψήφισμα για το δεύτερο πρόγραμμα. Αυτό το οποίο μας είχαν πει στις Κάννες είναι ότι, αν θέλετε να κάνετε δημοψήφισμα, να κάνετε δημοψήφισμα «Ναι» ή «Όχι» στο Ευρώ και ό,τι δημοψήφισμα και να κάνετε εμείς θα το εκλάβουμε ως δημοψήφισμα «Ναι» ή «Όχι» στο Ευρώ. Τέτοιο δημοψήφισμα δεν μπορούσε να γίνει γιατί θα καταστρεφόμασταν καθ’ οδόν προς το δημοψήφισμα. Δε θα υπήρχαν Τράπεζες, δε θα υπήρχε οικονομία, δε θα υπήρχε τίποτα όρθιο, διότι πρέπει να σκεφθείτε την κατάσταση εκείνη τη στιγμή. Δεν μπορούσα εγώ ως Υπουργός Οικονομικών να μην πω την αλήθεια, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να πάει σε δημοψήφισμα «Ναι» ή «Όχι» στο Ευρώ, και με αυτό συμφώνησε και ο κ. Παπανδρέου στο Υπουργικό Συμβούλιο της ίδιας ημέρας, λέγοντας ότι, όπως ορθά είπε ο Υπουργός Οικονομικών, δεν μπορούμε να πάμε σε ένα τέτοιο δημοψήφισμα «ναι» ή «όχι» στο Ευρώ.»
«Στην πραγματικότητα τί έλεγε ο κ. Τσίπρας στο δημοψήφισμα του Ιουνίου; Ψηφίστε άφοβα «όχι» γιατί το «όχι» δεν είναι «όχι» στο Ευρώ, είναι «όχι» στους κακούς όρους της συμφωνίας. Άρα, είχε μεγάλη αγωνία να εξηγήσει ότι μένουμε στο Ευρώ, ότι το δημοψήφισμα δεν είναι περί Ευρώ. Τελικά τί έγινε; Τελικά για να μην εκληφθεί το δημοψήφισμα ως «όχι» στο Ευρώ πήρε μόνος του το «όχι» και το έκανε με βίαιο τρόπο και χωρίς εξουσιοδότηση «ναι».»
«Όλοι μας ήμασταν σε ένα τεράστιο συνειδησιακό δίλημμα. Ποιος ήθελε να κοπούν συντάξεις; Ποιος ήθελε να κοπούν μισθοί; Ποιος ήθελε να ξεκοπεί από την κοινωνική του βάση και να είναι αντιπαθής;»
Σχετικά με το χρέος
«Ξέρετε όμως πόσα πληρώνουμε για τόκους φέτος; Πληρώνουμε 5,5 δις Ευρώ μόνο, δηλαδή σχεδόν 2,5% του ΑΕΠ. Ξέρετε πόσο είναι αυτό;
»Είναι σαν να έχει μείνει το 40% του χρέους που είχαμε το 2010, είναι σαν να μας έχουν κουρέψει το 60% του χρέους μας συνολικά.
»Αυτό είναι ένα τεράστιο επίτευγμα. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να ζητήσουμε την πρόσθετη επέμβαση, σημαίνει όμως ότι έχουμε μία εξαιρετικά καλή βάση. Και όπως έχω πει, εάν δεν καταλαβαίνεις τί έχει συμβεί, εάν δεν τιμάς και δεν αποδέχεσαι αυτό που έχει συμβεί, δεν μπορείς και να διαπραγματευτείς το συμπλήρωμά του.»
Σχετικά με την επόμενη μέρα
«Στην παρούσα φάση δυστυχώς δε βλέπω ποιο μπορεί να είναι το αισιόδοξο σενάριο. Το αισιόδοξο σενάριο θα προκύψει μέσα από την κοινωνία και μέσα από την πολιτική, εάν αλλάξουν αυτές οι καταστάσεις. Είμαστε υποχρεωμένοι να διαμορφώσουμε τις προϋποθέσεις της αισιοδοξίας, αλλά για να το κάνουμε αυτό πρέπει να ξεπεράσουμε τις αντιλήψεις που μας καθήλωσαν στη μιζέρια και την απαισιοδοξία, σε έναν συμβολικό εμφύλιο χωρίς προοπτική.»
