Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου στηv τελετή λήξης του συνεδρίου, Πενήντα χρόνια από το Σύνταγμα του 1975
2006-2007
4. Ποιότητα νομοθεσίας, κοινωνική συναίνεση και ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας
Θεωρώ αναγκαίες τρεις σύντομες παρατηρήσεις, εισαγωγικές στο θέμα μας. Η πρώτη αφορά την ίδια την έννοια ή μάλλον τη φύση του κράτους (άρα και της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι αρμοδιότητες της οποίας είναι παραχωρημένες από τα κράτη-μέλη).
2006-2007
1. Η καταγραφή της κατάστασης - Το στρατηγικό πλαίσιο
1. Η ανεργία και ιδίως η ανεργία των νέων και των γυναικών, αλλά και η διάχυτη ανασφάλεια των εργαζομένων, ιδίως της μέσης ηλικίας μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν την δουλειά τους και να βρεθούν άνεργοι, είναι το οξύτερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, της ελληνικής κοινωνίας συνολικά όπως και όλων των ευρωπαϊκών κοινωνιών.
2006-2007
2. Είκοσι τρία μέτρα για μια ολοκληρωμένη πολιτική απασχόλησης
Α. Οργάνωση των δημόσιων υπηρεσιών και πολιτικών
Η παρακολούθηση των στόχων της Λισσαβόνας και η εφαρμογή ενός κυλιόμενου Εθνικού Σχεδίου Δράσης για την Απασχόληση δεν αρκούν, αν θέλουμε να γίνει μία τομή που να υπερβαίνει τους ρυθμούς ανάπτυξης και άρα την καμπύλη της ελληνικής οικονομίας.
2006-2007
3. Μεταβιομηχανικό μοντέλο ανάπτυξης, ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος και ανεργία των νέων
Οι ολοκληρωμένες πολιτικές απασχόλησης δεν είναι τίποτε άλλο παρά ολοκληρωμένες αναπτυξιακές πολιτικές. Όταν μια κυβέρνηση δεν έχει ούτε καν ευκρινή δημοσιονομική πολιτική, είναι πάρα πολύ δύσκολο να έχει αναπτυξιακή πολιτική και πολύ περισσότερο, αποτελεσματική πολιτική απασχόλησης.
2006-2007
4. Οι συλλογικές συμβάσεις, οι γενικοί κανονισμοί προσωπικού και η «μονιμότητα» στον ευρύτερο δημόσιο τομέα
Η κυβέρνηση αξιοποιεί στο έπακρο μια παλιά και διαδεδομένη παρεξήγηση πως στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, δηλαδή στις λεγόμενες ΔΕΚΟ, ισχύει η μονιμότητα του προσωπικού τους. Θέτει -υποτίθεται- στο στόχαστρο τα προνόμια των εργαζομένων στις επιχειρήσεις αυτές, σε σχέση με το εργασιακό καθεστώς του ιδιωτικού τομέα.
2006-2007
1. Το κλίμα της δημόσιας συζήτησης για το μέλλον του ασφαλιστικού συστήματος
Η συζήτηση για το μέλλον του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος στην Ελλάδα πρέπει να είναι ψύχραιμη, υπεύθυνη και τεκμηριωμένη και να μην κυριαρχείται από νεοσυντηρητικές ιδεοληψίες, κινδυνολογίες και ερασιτεχνισμούς που έχουν ως στόχο τη δημιουργία ενός τεχνητού κλίματος ανασφάλειας προκειμένου να προετοιμαστεί η κοινή γνώμη για τον περιορισμό των ασφαλιστικών δικαιωμάτων.
2006-2007
2. Οι προϋποθέσεις ενός ουσιαστικού και υπεύθυνου διαλόγου
Προκειμένου, συνεπώς, να οργανωθεί ένας σοβαρός και υπεύθυνος διάλογος για τη μακροπρόθεσμη αντοχή και βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, είναι αναγκαίο να εκπληρούνται οι παρακάτω προϋποθέσεις:
2006-2007
3. Θέσεις για τα βασικά χαρακτηριστικά του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης
- Σε κάθε περίπτωση και χωρίς καμία αμφιβολία, αφετηρία και στόχος είναι ένα δημόσιο, καθολικό και διανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης που βασίζεται σε τριμερή χρηματοδότηση (για τους μισθωτούς και διμερή για τους αυτοαπασχολούμενους) και παρέχει κύρια και επικουρική ασφάλιση και σύνταξη.
2006-2007
4. Πρόσθετα θεσμικά μέτρα
Στο πλαίσιο αυτών των βασικών χαρακτηριστικών του ελληνικού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης είναι αναγκαίο να ληφθούν κατά προτεραιότητα, πέραν των προηγούμενων, και τα ακόλουθα πρόσθετα θεσμικά μέτρα:
