2006-2007
2. Οι επιπτώσεις του «όχι». Από τη συζήτηση για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα στη συζήτηση για τις ευρωπαϊκές πολιτικές
Η Συνθήκη για τη θέσπιση Συντάγματος της Ευρώπης θέλησε εξαρχής να διεκδικήσει συμβολικό βάρος μεγαλύτερο της νομικής της φύσης και του κανονιστικού της περιεχομένου: Έδωσε για το λόγο αυτό ιδιαίτερη σημασία στη χρήση του όρου «Σύνταγμα» και στη συνταγματική της μορφή, παρότι ουδείς αμφισβήτησε το νομικό της χαρακτήρα ως πολυμερούς διεθνούς σύμβασης όμοιας από την άποψη αυτή με τις ισχύουσες Συνθήκες (Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα), όπως αυτές διαμορφώθηκαν με τη Συνθήκη της Νίκαιας.
2006-2007
3. Η Αριστερά έχει μία στρατηγική για την Ευρώπη;
Το γεγονός ότι η ευρωπαϊκή κυβερνητική Αριστερά, δηλαδή ευρωπαϊκά σοσιαλιστικά κόμματα εξουσίας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κερδίζουν τις εκλογές σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, όπως πρόσφατα στην Ιταλία ή μετέχουν σε κυβερνήσεις συνεργασίας, όπως στην Γερμανία, δεν σημαίνει από μόνο του ότι η ευρωπαϊκή Αριστερά αποκτά μια στρατηγική για την Ευρώπη.
2006-2007
1. Νέα οργανωτικά σχήματα αποκέντρωσης και αυτοδιοίκησης
Η διοικητική οργάνωση του κράτους και η διάρθρωση της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν είναι άσκηση επί χάρτου. Ζητούμενο δεν είναι ούτε η αίσθηση θεσμικής συμμετρίας ούτε η αναγκαστική λατρεία της καινοτομίας, αλλά η διαμόρφωση ενός σχήματος που δίνει τη σαφέστερη και αποτελεσματικότερη απάντηση σε δύο καίρια ερωτήματα:
2006-2007
2. Ένας νέος κώδικας σχέσεων κράτους - πολίτη
Στο ζήτημα των σχέσεων κράτους και πολίτη κρίνεται η ποιότητα τόσο του δημοκρατικού κοινωνικού κράτους δικαίου όσο και του αναπτυξιακού δόγματος μιας χώρας. Η λειτουργία του κράτους, με την ευρύτερη δυνατή έννοια του όρου, δηλαδή της δημόσιας διοίκησης σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο, της τοπικής αυτοδιοίκησης και των δύο βαθμών, όλων των φορέων του ευρύτερου δημόσιου τομέα και όλων των φορέων της λεγόμενης καθ’ ύλην αυτοδιοίκησης, είναι το πρώτο κατά σειρά ζήτημα που απασχολεί τους πολίτες ή μάλλον όλους όσοι έρχονται καθοιονδήποτε τρόπο σε επαφή με την ελληνική έννομη τάξη και το ελληνικό κράτος.
2006-2007
3. Η τοπική αυτοδιοίκηση και η κοινωνική πολιτική
Η υπέρβαση της δημοσιονομικής και δημογραφικής κρίσης του κοινωνικού κράτους είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι οξύτερο γιατί παράλληλα υπάρχουν σοβαρά κενά στη συγκρότηση και λειτουργία του κοινωνικού κράτους, που παρά τις μεγάλες προσπάθειες κατά τη διάρκεια των κυβερνητικών θητειών του ΠΑΣΟΚ, δεν έφτασε στο επίπεδο άλλων ευρωπαϊκών χωρών με μακρά παράδοση στον τομέα αυτό.
2006-2007
4. Οι νέοι και η τοπική αυτοδιοίκηση
Η Ελλάδα είναι μια από τις πιο απογοητευμένες και απαισιόδοξες κοινωνίες. Οι Έλληνες νέοι είναι απογοητευμένοι και απαισιόδοξοι, αλλά δεν είναι ούτε παραιτημένοι, ούτε ηττοπαθείς. Είναι ενοχλημένοι, είναι επιθετικοί, είναι μαχητικοί, είναι ενεργοί. Αυτό τον Έλληνα, νέο πολίτη, αυτή την Ελληνίδα, νέα πολίτη θέλουμε ως ΠΑΣΟΚ.
2006-2007
1. Η διαφάνεια ως υπόθεση της κοινωνίας των πολιτών
Η διαφάνεια στην Ελλάδα, όπως και σε όλες τις θεσμικά οργανωμένες χώρες, είναι θεμελιώδες κοινωνικό και πολιτικό αίτημα που ταυτίζεται με την επιβολή της νομιμότητας, την ισχύ των εγγυήσεων του κράτους δικαίου, τον σεβασμό της ισονομίας και της αξιοκρατίας, την ομαλή λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών, την χρηστή διαχείριση του δημοσίου χρήματος, την ορθολογική λειτουργία των αγορών.
2006-2007
2. Το πρόβλημα της ελληνικής δικαιοσύνης έχει λύση
Η έκταση του προβλήματος
Είναι κοινή και μόνιμη παραδοχή ότι η ελληνική δικαιοσύνη νοσεί, ότι δεν μπορεί να επιτελέσει με γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο τις λειτουργίες της και να διασφαλίσει την απονομή δικαίου, δηλαδή την άσκηση του δικαιώματος δικαστικής προστασίας (άρθρο 20 του ελληνικού Συντάγματος) και του δικαιώματος στη δίκαιη δίκη ( άρθρο 6 Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου), φορέας των οποίων είναι κάθε πρόσωπο που βρίσκεται στην ελληνική επικράτεια ή μάλλον σχετίζεται με την ελληνική έννομη τάξη.
2006-2007
3. Η οργάνωση της Συνταγματικής Δικαιοσύνης
Τα προβλήματα της δικαιοσύνης κορυφώνονται στο πεδίο του δικαστικού ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων, γιατί εκεί ο δικαστής μπορεί να «εξουδετερώσει» τις επιλογές του νομοθέτη που φέρει την πολιτική ευθύνη των αποφάσεών του ενώπιον του Λαού.



















