Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου στηv τελετή λήξης του συνεδρίου, Πενήντα χρόνια από το Σύνταγμα του 1975
23 Ιανουαρίου 2007
Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επί της αρχής του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης: «Κύρωση του Κώδικα Κατάστασης Δημοσίων Πολιτικών Διοικητικών Υπαλλήλων και Υπαλλήλων Ν.Π.Δ.Δ.».
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η συζήτηση του Υπαλληλικού Κώδικα στη Βουλή θα έπρεπε κανονικά να είναι ένα πολύ μεγάλο κοινοβουλευτικό και πολιτικό γεγονός. Ο Υπαλληλικός Κώδικας ρυθμίζει την υπηρεσιακή κατάσταση χιλιάδων ανθρώπων, είναι ο εκτελεστικός νόμος μιας πολύ κρίσιμης συνταγματικής διάταξης, του άρθρου 103 του Συντάγματος και ο πολίτης θέλει να ξέρει ποιο είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται οι δημόσιοι υπάλληλοι που είναι ταγμένοι να τον υπηρετούν και από την επίδοση, την ικανότητα και την εντιμότητα των οποίων εξαρτάται η αποτελεσματικότητα της Δημόσιας Διοίκησης και ο σεβασμός των αρχών της νομιμότητας και της διαφάνειας. Αυτά είναι μεγάλα θέματα κοινωνικά, αναπτυξιακά, θεσμικά, δημοκρατικά.
4 Δεκεμβρίου 2006
Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση Επερώτησης Βουλευτών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. προς τον Υπουργό Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης σχετικά με τους συμβασιούχους.
Κύριε Πρόεδρε, το περιβόητο ζήτημα των συμβασιούχων που ταλανίζει επί χρόνια τη χώρα, έχει προσλάβει πλέον τραγικές διαστάσεις, διαστάσεις ηθικού χαρακτήρα.
Το γεγονός ότι ο κύριος Πρωθυπουργός εν ψυχρώ εγκαταλείπει μια ρητή κατηγορηματική προεκλογική του δέσμευση και λοιδορεί χιλιάδες εργαζομένων και τις οικογένειές τους, έχει επιπτώσεις συνολικά ως προς την αξιοπιστία και το κύρος των πολιτικών προσώπων, των πολιτικών κομμάτων και του δημοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης της χώρας.
30 Ιουνίου 2006
Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση Επερώτησης Βουλευτών του ΠΑΣΟΚ προς τον Υπουργό Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, σχετικά με θέματα που αφορούν το Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού (ΑΣΕΠ).
Κυρία και κύριοι συνάδελφοι, ακούγοντας την απάντηση του Υπουργού Εσωτερικών ένοιωσα πραγματικά να με κατακλύζει η δυσφορία της κοινής γνώμης, που απαξιώνει στη συνείδησή της συνολικά τους πολιτικούς θεσμούς και το κομματικό σύστημα της χώρας.
Με μία ανταλλαγή επιχειρημάτων και αριθμών που δεν δίνει ελπίδα και δεν παρέχει στους νέους ανθρώπους τη βεβαιότητα ότι υπάρχει ένα κράτος δικαίου στην Ελλάδα που διασφαλίζει την αξιοκρατία, τη διαφάνεια, την ισονομία και το ίδιο δικαίωμα πρόσβασης στη δημόσια υπηρεσία, δεν κάνουμε τίποτα. Χάνουμε το παιχνίδι συνολικά και αυτό είναι κάτι που αφορά το πολιτικό μας σύστημα, την Ελληνική Δημοκρατία στο σύνολό της. Άρα, νομίζω ότι υπάρχει υποχρέωση πρωτίστως της Κυβέρνησης να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων.
2006-2007
1. Η καταγραφή της κατάστασης - Το στρατηγικό πλαίσιο
1. Η ανεργία και ιδίως η ανεργία των νέων και των γυναικών, αλλά και η διάχυτη ανασφάλεια των εργαζομένων, ιδίως της μέσης ηλικίας μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν την δουλειά τους και να βρεθούν άνεργοι, είναι το οξύτερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, της ελληνικής κοινωνίας συνολικά όπως και όλων των ευρωπαϊκών κοινωνιών.
2006-2007
2. Είκοσι τρία μέτρα για μια ολοκληρωμένη πολιτική απασχόλησης
Α. Οργάνωση των δημόσιων υπηρεσιών και πολιτικών
Η παρακολούθηση των στόχων της Λισσαβόνας και η εφαρμογή ενός κυλιόμενου Εθνικού Σχεδίου Δράσης για την Απασχόληση δεν αρκούν, αν θέλουμε να γίνει μία τομή που να υπερβαίνει τους ρυθμούς ανάπτυξης και άρα την καμπύλη της ελληνικής οικονομίας.
2006-2007
3. Μεταβιομηχανικό μοντέλο ανάπτυξης, ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος και ανεργία των νέων
Οι ολοκληρωμένες πολιτικές απασχόλησης δεν είναι τίποτε άλλο παρά ολοκληρωμένες αναπτυξιακές πολιτικές. Όταν μια κυβέρνηση δεν έχει ούτε καν ευκρινή δημοσιονομική πολιτική, είναι πάρα πολύ δύσκολο να έχει αναπτυξιακή πολιτική και πολύ περισσότερο, αποτελεσματική πολιτική απασχόλησης.
2006-2007
4. Οι συλλογικές συμβάσεις, οι γενικοί κανονισμοί προσωπικού και η «μονιμότητα» στον ευρύτερο δημόσιο τομέα
Η κυβέρνηση αξιοποιεί στο έπακρο μια παλιά και διαδεδομένη παρεξήγηση πως στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, δηλαδή στις λεγόμενες ΔΕΚΟ, ισχύει η μονιμότητα του προσωπικού τους. Θέτει -υποτίθεται- στο στόχαστρο τα προνόμια των εργαζομένων στις επιχειρήσεις αυτές, σε σχέση με το εργασιακό καθεστώς του ιδιωτικού τομέα.
20 Μαρτίου 2006
Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση Επερώτησης του ΠΑΣΟΚ προς τον Υπουργό Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας σχετικά με την πολιτική της Κυβέρνησης στην αγορά της εργασίας.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ο Υπουργός Απασχόλησης με μειλίχιο ύφος εκφώνησε ένα νουθετήριο λόγο, απευθυνόμενος, προφανώς, στο εσωτερικό της Κυβέρνησής του, διότι ο πρώτος και βασικός αποδέκτης των όσων είπε σήμερα ο κ. Τσιτουρίδης είναι ο Πρωθυπουργός του και ο συνάδελφός του, Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών κ. Αλογοσκούφης. Αυτόν κατάγγειλε ο κ. Τσιτουρίδης, για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί και προκύπτει μείζον θέμα για την Κυβέρνηση. Γιατί το γεγονός ότι ο νέος -τον οποίον και υποδεχόμαστε- Υπουργός Απασχόλησης έρχεται εδώ και με προκλητικό ουσιαστικά τρόπο επαναλαμβάνει την παλιά δήλωση του Σεπτεμβρίου 2004 του κ. Αλογοσκούφη ότι «η χώρα μπήκε στην Ο.Ν.Ε. με το σπαθί της», την επομένη της εγκληματικής δήλωσης του κ. Αλογοσκούφη ότι η ένταξη της χώρας στην Ο.Ν.Ε. ήταν πολιτική απάτη, τι σημαίνει;
10 Μαρτίου 2006
Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επερώτησης Βουλευτών του ΠΑ.ΣΟ.Κ προς τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών σχετικά με συμπαιγνία Κυβέρνησης - Τραπεζών για την κατάργηση της κλαδικής σύμβασης με την Ο.Τ.Ο.Ε.
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, αντιλαμβάνομαι πολύ καλά το λόγο για τον οποίο ο κ. Αλογοσκούφης ένιωσε την υποχρέωση να έρθει σήμερα ενώπιον της Βουλής και να απολογηθεί. Έχει προφανώς κάποια συνείδηση της τεράστιας ευθύνης του και του αδιεξόδου, στο οποίο έχει οδηγηθεί η οικονομική πολιτική, την οποία διευθύνει.
Δεν κατάλαβα, όμως, ακριβώς το λόγο για τον οποίο, πέραν της απολογίας, ένιωσε την ανάγκη να κάνει και έναν πλήρη απολογισμό της υποτιθέμενης οικονομικής πολιτικής και του δήθεν έργου της Κυβέρνησης στην οικονομία. Φεύγει ατομικά ο ίδιος ή πρόκειται να φύγει η Κυβέρνηση συλλογικά; Γιατί ένα από τα δύο θα εξηγούσε αυτόν το μονότονο, κουραστικό απολογισμό των ίδιων και των ίδιων πραγμάτων συνεχώς.
