Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου στηv τελετή λήξης του συνεδρίου, Πενήντα χρόνια από το Σύνταγμα του 1975
2006-2007
2. Οι εννέα ειδικότεροι στόχοι μιας ολοκληρωμένης πολιτικής υγείας
α. Πρώτος στόχος: η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας
Επτά σημεία οριοθετούν την πολιτική μας ως προς την Πρωτοβάθμια (εξωνοσοκομειακή) Φροντίδα Υγείας:
2006-2007
1. Το πολιτικό πλαίσιο
Αν θέλουμε να διαμορφώσουμε προγραμματική μια νέα πρόταση για την υγεία, πρέπει πρώτα να διαμορφώσουμε προϋποθέσεις επικοινωνίας με την κοινή γνώμη. Πρέπει να διαμορφώσουμε προϋποθέσεις ανασύστασης και αναζωπύρωσης ενός κινήματος υγείας βεβαίως βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στις δυνάμεις των γιατρών, των νοσηλευτών και γενικότερα των εργαζομένων στο χώρο της υγείας, αλλά δεν είναι ένα κίνημα συνδικαλιστικό ή συντεχνιακό. Δεν απευθύνεται μόνον στους εργαζόμενους στο χώρο της υγείας, αλλά στο σύνολο του ελληνικού λαού. Μιλάει στο όνομα του γενικού συμφέροντος του ελληνικού λαού, μιλάει στο όνομα του ασθενή και της οικογένειάς του, μιλάει στο όνομα του κάθε ανθρώπου. Είναι ένα κίνημα βαθιά ανθρωποκεντρικό και γι’ αυτό βαθιά αριστερό, σοσιαλιστικό.
Μάρτιος 2006
Κατά την περίοδο 1994-2004 ουσιαστικά αναζητούσαμε τη χαμένη δυναμική του ΕΣΥ. Αυτό μας έφερνε αντιμέτωπους με τις μεγάλες αντιφάσεις του ελληνικού κοινωνικού κράτους που δεν είναι άλλες από τις αντιφάσεις του ελληνικού κράτους και του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού συνολικά.
6 Απριλίου 2006
Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επί των άρθρων και των τροπολογιών του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: «Μεταρρύθμιση του Συστήματος Φαρμακευτικής Περίθαλψης».
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στη συζήτηση επί της αρχής έθεσα μια σειρά από μείζονα ζητήματα σε σχέση με το νομοσχέδιο αυτό. Και χαίρομαι γιατί ο Υπουργός Υγείας και ο παριστάμενος Υφυπουργός έσπευσαν –τηρώντας βέβαια κάποια ενδοκομματικά προσχήματα, τα οποία είναι κατανοητά- να αποσύρουν τη σκανδαλώδη διάταξη του άρθρου 12 και να τροποποιήσουν την προβληματική διάταξη του άρθρου 9 για τη διάθεση νοσοκομειακών φαρμάκων από τα ιδιωτικά φαρμακεία. Αρκεί βεβαίως να λυθεί και το ζήτημα του υπολογισμού του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας πάνω στη νοσοκομειακή τιμή με την οποία πρέπει να διατίθεται το φάρμακο και από το ιδιωτικό φαρμακείο, εάν το επιτρέψει ο θεράπων ιατρός και η πρακτική που πρέπει να ακολουθείται lege artis στα θέματα αυτά.
3 Νοεμβρίου 2005
Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επί των άρθρων και των τροπολογιών του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: «Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας».
Κύριε Πρόεδρε, αφού ο Υπουργός Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής και αγαπητός φίλος, κ. Παυλίδης, μίλησε ως συμπατριώτης του Ιπποκράτη, έχω την υποχρέωση και εγώ να επικαλεστώ την σχέση εντοπιότητος που εν ευρεία εννοία έχω με τον Αριστοτέλη ως Βορειοελλαδίτης, προκειμένου να επαναφέρω τη συζήτηση στο πρακτικό πεδίο της κοινής λογικής, το οποίο είναι πολύ κρίσιμο.
1 Νοεμβρίου 2005
Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επί της αρχής του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: «Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας».
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι προφανές ότι ο Υπουργός Υγείας έχει ένα έντονο νομοθετικό άγχος. Μετράει συνεχώς σε διάφορες ομιλίες του στη Βουλή και δηλώσεις του στα μέσα ενημέρωσης τα νομοσχέδια που έχει προωθήσει στη Βουλή και τα έχει καταστήσει νόμους του κράτους.
Τον βλέπω να είναι πάντα πολύ υπερήφανος, γιατί αυξάνεται ο αριθμός των νομοσχεδίων αυτών. Τα νομοσχέδια αυτά είναι νομοσχέδια εν πολλοίς ανώδυνα, που θα μπορούσαν να είναι γνήσια πεδία συναίνεσης πολιτικής και κοινωνικής. Αυτά τα είχαμε πει και στο νομοσχέδιο για την αιμοδοσία πριν από λίγες εβδομάδες. Τα είχαμε πει και στο νομοσχέδιο –τώρα νόμος του κράτους και αυτός- για τη δημόσια υγεία, ενώ στον κατάλογο των πρωτοβουλιών είναι νομοσχέδια, όπως αυτό για την Ένωση Νοσηλευτών και άλλα, τα οποία δε χρειάζεται να μνημονεύσουμε.
20 Σεπτεμβρίου 2005
Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επί των άρθρων και των τροπολογιών του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: «Αναδιοργάνωση του συστήματος αιμοδοσίας και λοιπές διατάξεις».
Κύριε Πρόεδρε, στη συζήτηση επί της αρχής έθεσα στον Υπουργό Υγείας το ζήτημα της φιλοσοφίας και της κοινωνικής επενέργειας αυτών των νομοθετημάτων. Όταν η Κυβέρνηση αποφασίζει να πάρει μια τέτοια νομοθετική πρωτοβουλία για το σύστημα αιμοδοσίας, είπα ότι πρέπει να φροντίζει να καταθέτει σχέδια νόμων τα οποία να μπορούν να γίνουν αποδεκτά ομόφωνα από τη Βουλή, έτσι ώστε και η Βουλή να εκπέμψει ένα σαφές και απλό μήνυμα προς τους πολίτες. Δυστυχώς αυτό δεν επιτεύχθηκε.
