4 Μαΐου 2009

 

«Φοιτητικός συνδικαλισμός: Πολιτική συμμετοχή χωρίς πελατειακές εξαρτήσεις»


Φίλες και φίλοι, αγαπητοί συνάδελφοι,  χαίρομαι κάθε φορά που βρίσκομαι στη σχολή μας. Στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης. Στη σχολή στην οποία και εγώ υπηρέτησα ως δάσκαλος, στην οποία σπούδασα ως φοιτητής, με την οποία με συνδέουν ακατάλυτοι συναισθηματικοί και ακαδημαϊκοί δεσμοί.



Χαίρομαι γιατί βλέπω τα φωτεινά και αισιόδοξα πρόσωπά σας, τα πρόσωπα της νέας γενιάς, τα πρόσωπα της προοδευτικής νεολαίας, της νεολαίας του ΠΑΣΟΚ και της ΠΑΣΠ. Δεν ξέρω αν σας έφερα γούρι την προηγούμενη φορά, αλλά ξέρω πολύ καλά ότι το γούρι είστε εσείς οι ίδιοι, οι νέες και οι νέοι της γενιάς σας. Με όνειρα, με δυνατότητες, με προοπτικές, με αξιώσεις.

Αυτό χρειαζόμαστε. Χρειαζόμαστε νέες και νέους που δεν είναι νεολαίοι, αλλά είναι κατά κυριολεξία νέοι. Έχουν το αίσθημα της ανανέωσης, την αίσθηση του καινούργιου, έχουν απαιτήσεις, έχουν όνειρα και θέλουν να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Και ξέρω πόσο δύσκολο είναι αυτό. Πόσες αντιστάσεις συναντάτε στη ζωή σας. Πόσα προβλήματα ξεπεράσατε προκειμένου να βρίσκεστε εδώ στα έδρανα του πανεπιστημίου, στα έδρανα της Νομικής Σχολής. Ξέρω πόσο σας βαραίνει η εμπειρία σας από το λύκειο, από τις εισαγωγικές εξετάσεις, από αυτό το ξεπερασμένο, καταπιεστικό, απάνθρωπο σύστημα που πρέπει να βιώσει ο κάθε υποψήφιος φοιτητής, προκειμένου να πετύχει το μεγάλο του στόχο, την εισαγωγή του στο  πανεπιστήμιο, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.Και επίσης ξέρω ότι είστε έτοιμοι για τη νίκη σας, για την πρωτιά σας και πάλι φέτος στις φοιτητικές εκλογές.

Χαίρομαι κυρίως γιατί έχω αυτή την ευκαιρία να σας μιλάω, μια κρίσιμη και σημαδιακή μέρα για το δημόσιο βίο. Γιατί σήμερα, συναδέλφισσες και συνάδελφοι, αυριανοί επιστήμονες, κρίνεται η αξιοπιστία των δημοκρατικών και κοινοβουλευτικών μας θεσμών, η αξιοπιστία των πολιτικών κομμάτων και η αξιοπιστία των πολιτικών προσώπων.

Σήμερα η Βουλή, δηλαδή η πλειοψηφία της ΝΔ, καλείται να αποδείξει εάν έχει συνείδηση των καταστάσεων, αν διατηρεί κάποιον ελάχιστο βαθμό επικοινωνίας με την κοινή γνώμη, εάν καταλαβαίνει τη βοή των επερχόμενων γεγονότων. Εάν ο κ. Καραμανλής μπορεί να κινηθεί ως υπεύθυνος πρωθυπουργός ή αν αγωνίζεται με μόνο κίνητρο το ένστικτο αυτοσυντήρησης προκειμένου να κερδίσει προσωπικό και κομματικό χρόνο σπαταλώντας τον πολύτιμο εθνικό χρόνο, το χρόνο το δικό σας και το χρόνο των επόμενων γενεών. Γιατί κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε μήνας που περνάει είναι μήνας, εβδομάδα, ώρα χαμένη για μια Ελλάδα που μπορεί, που έχει δυνατότητες και θυσιάζει τις δυνατότητές της αυτές στο βωμό της ανεπάρκειας ενός πολιτικού συστήματος που έχει προ πολλού αποκοπεί από τη δυναμική, τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της κοινωνίας.

Γιατί, φίλες και φίλοι, συναδέλφισσες και συνάδελφοι, πρέπει να διακρίνουμε δύο χωριστά ζητήματα. Το κορυφαίο ζήτημα είναι η ανάγκη της χώρας να ξεπεράσει το πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει και πρέπει από κάπου να ξεκινήσουμε. Και αυτό το κάπου είναι οι εκλογές, όχι γιατί οι εκλογές δίνουν από μόνες τους τη λύση, αλλά γιατί διαμορφώνουν την βασική προϋπόθεση να υπάρξει μια νέα ικανή κυβέρνηση νομιμοποιημένη, ισχυρή που θα πάρει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες, για να ξεπεράσουμε την κρίση, για να διαμορφώσουμε ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης του κράτους, αναμόρφωσης των σχέσεων κράτους και οικονομίας. Για να εφαρμόσουμε ένα σχέδιο που η Ελλάδα μπορεί να έχει και όχι  τα διάσπαρτα και αντιφατικά μέτρα του κ. Καραμανλή, του κ. Αλογοσκούφη ή του κ. Παπαθανασίου.

Πρέπει λοιπόν η χώρα να πάει σε εκλογές όχι λόγω της υπόθεσης Παυλίδη, αλλά γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος προκειμένου να φτιάξουμε ένα νέο κλίμα, μια νέα αφετηρία.

Στη δε υπόθεση Παυλίδη αυτό που χρειάζεται είναι να εφαρμοστεί η κοινή λογική, να διερευνηθεί η υπόθεση από έναν ανακριτή Αρεοπαγίτη, να αποφασίσει ένα δικαστικό συμβούλιο όπως προβλέπει το Σύνταγμα για το τι πρέπει να γίνει παρακάτω. Αν πρέπει να πάει η υπόθεση στο ακροατήριο του ειδικού δικαστηρίου ή όχι.

Είναι κρίμα η κυβέρνηση και το κόμμα της ΝΔ να κρύβονται στην πραγματικότητα πίσω από τον κ. Παυλίδη. Είναι κρίμα να δημιουργείται η εντύπωση ότι αν πάει η χώρα στις εκλογές θα πάει λόγω της υπόθεσης Παυλίδη. Μα η χώρα πρέπει να πάει σε εκλογές όχι για τον κ. Παυλίδη, αλλά γιατί δεν μπορεί η σημερινή κυβέρνηση να διαχειριστεί τίποτα, να επινοήσει τίποτα, δεν μπορεί να αναλάβει καμία πρωτοβουλία. Δεν μπορεί να εφαρμόσει καμία πολιτική. Δεν μπορεί να εφαρμόσει ούτε δημοσιονομική πολιτική, ούτε ασφαλιστική πολιτική, ούτε εξωτερική πολιτική, ούτε ευρωπαϊκή πολιτική, φυσικά ούτε πολιτική για την εκπαίδευση, πολιτική για το πανεπιστήμιο.

Η κοινωνία, οι θεσμοί έχουν καθηλωθεί. Η κοινωνία μας είναι μια κοινωνία σε κρίση εμπιστοσύνης. Σε κρίση δημόσιας ηθικής. Μια κοινωνία αγκυλωμένη που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην πρόκληση της κρίσης. Γιατί η κρίση είναι βεβαίως δοκιμασία αλλά και ευκαιρία που πρέπει να την αδράξουμε. Και έχει πολλή μεγάλη σημασία αυτά να τα λέμε ενόψει των φοιτητικών εκλογών. Γιατί οι φοιτητικές εκλογές της επόμενης εβδομάδας είναι ένα μεγάλο πολιτικό γεγονός. Και πρέπει το φοιτητικό κίνημα να δείξει την ωριμότητά του, την πολιτική του υπευθυνότητα, πρέπει να στείλει καθαρά μηνύματα με την ψήφο των φοιτητών. Όχι γιατί ο φοιτητικός συνδικαλισμός και οι φοιτητικές παρατάξεις είναι παραρτήματα των κομματικών μηχανισμών, αλλά γιατί εδώ μέσα εδώ στο πανεπιστήμιο, μέσα στο φοιτητικό κίνημα επωάζεται η Ελλάδα του μέλλοντος, η Ελλάδα της αισιοδοξίας, η Ελλάδα της προοπτικής, η Ελλάδα της κοινωνικής δικαιοσύνης, η Ελλάδα της ανταγωνιστικότητας, η Ελλάδα που μπορεί να ζήσει ως ένα σύγχρονο ολοκληρωμένο κοινωνικό κράτος δικαίου.

Γιατί αυτό θέλουν οι πολίτες. Οι πολίτες θέλουν ένα ισχυρό, αποτελεσματικό, ολοκληρωμένο κράτος δικαίου. Ένα κοινωνικό κράτος. Όλοι τώρα έχουν καταλάβει τη δύναμη των ιδεών της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς. Όλοι τώρα έχουν καταλάβει, λόγω της κρίσης, ότι δεν θέλουμε ένα κράτος γραφειοκρατικό, αναποτελεσματικό, αυταρχικό, αλλά  ένα σύγχρονο ολοκληρωμένο δημοκρατικό κράτος  γιατί μόνο αυτό μπορεί να εγγυηθεί τις λύσεις, να διαχειριστεί την κρίση. Μόνο το κράτος είναι ο ασφαλιστής όλων των κινδύνων. Μόνο το κράτος μπορεί να εγγυηθεί την αναδιανομή. Μπορεί να εγγυηθεί την κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη. Μπορεί να εγγυηθεί την ανόθευτη και ομαλή λειτουργία των αγορών, την οικονομική ανάπτυξη μέσα σε ένα κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο που είναι ανοιχτό, που έχει προοπτική, που έχει δυναμική, που απελευθερώνει δυνάμεις, διανοητικές, περιφερειακές, αναπτυξιακές αλλά που δεν υποτάσσει τα πάντα σ’ αυτήν  την αγοραία λογική που επικράτησε με τυφλό τρόπο τις προηγούμενες δεκαετίες.

[Ακούγεται το σύνθημα:
"Είμαστε η γενιά της ανατροπής και όχι της καρέκλας και της υποταγής"]


Και χαίρομαι που ακούω ότι είστε η γενιά της ανατροπής και όχι της καρέκλας γιατί αυτό πρέπει να χτυπήσουμε. Πρέπει να χτυπήσουμε τους μηχανισμούς, τις πελατειακές σχέσεις, την παλαιοκομματική νοοτροπία. Εάν θέλουμε να αναγεννήσουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς, εάν θέλουμε μια μετααντιπροσωπευτική δημοκρατία, μια δημοκρατία της συμμετοχής, μια δημοκρατία κοινωνικά νομιμοποιημένη, μια δημοκρατία που θέτει τον πολίτη ξανά επίκεντρο του ενδιαφέροντός της, πρέπει να ξεκινήσουμε από τους κρίσιμους θεσμούς: Από τα κόμματα, από τα ανοιχτά, δημοκρατικά, αποκεντρωμένα κόμματα που λειτουργούν με συλλογικό τρόπο, που δίνουν λόγο στον πολίτη, στο νέο πολίτη, στο φοιτητή, που δεν τον θέλουν αφισοκολλητή. Αλλά τον θέλουν διανοούμενο που συμπράττει στη διαμόρφωση του προγραμματικού λόγου και των μεγάλων πολιτικών επιλογών του κόμματος. Τέτοιο είναι το ΠΑΣΟΚ, τέτοιο θέλουμε το ΠΑΣΟΚ, τέτοιο μπορεί και πρέπει να είναι το ΠΑΣΟΚ που θα κυβερνήσει ξανά τον τόπο μετά τις εκλογές.

Φίλες και φίλοι, συναδέλφισσες και συνάδελφοι, το φοιτητικό κίνημα στην Ελλάδα ταυτίζεται με μεγάλες στιγμές της πολιτικής ιστορίας. Η ίδια η μεταπολίτευση, η ίδια η πτώση της δικτατορίας συνδέεται με τους αγώνες και τις αγωνίες του φοιτητικού κινήματος. Ο φοιτητής είναι ένας νέος διανοούμενος που αγωνίζεται, έχει συνείδηση της κοινωνικής του θέσης και της κοινωνικής του προοπτικής. Ο φοιτητής, η φοιτήτρια, δε βιώνει απλά και μόνο τα προβλήματα του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου και τις κακές προοπτικές της αγοράς εργασίας. Μπορεί να παρέμβει. Μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς. Μπορεί να διατυπώσει τη δική του, τη δική της γνώμη και αυτό ζητούμε από εσάς.

Ζητούμε να είστε αυθεντικοί, ειλικρινείς, απαιτητικοί, ριζοσπάστες. Να μπορείτε το δικό σας όνειρο, τη δική σας ανάγκη να την επιβάλλεται στην ημερήσια διάταξη. Όχι μόνο της πανεπιστημιακής ζωής και του κινήματος της νεολαίας, αλλά του κεντρικού πολιτικού συστήματος της χώρας. Και μην αφήνετε τον εαυτό σας να γίνεται έρμαιο κατεστημένων μηχανισμών. Μην αφήνετε τον εαυτό σας να γίνεται οπαδός. Καταπολεμήστε τα φέουδα, καταπολεμήστε τον τυφλό «οπαδισμό». Αλλά δείξτε την προσωπικότητά σας. Διεκδικήστε το ρόλο σας και τη συμμετοχή σας. Αποκτήστε δικαίωμα λόγου. Το δικαιούστε και το μπορείτε και κάντε εντατική χρήση αυτού του δικαιώματος: να σκέφτεστε, να μιλάτε, να αγωνίζεστε, να επιβάλλετε έναν άλλο συσχετισμό, ένα άλλο πανεπιστήμιο, μια άλλη αγορά εργασίας, μια άλλη προοπτική για τον εαυτό σας.

Γιατί η κατάσταση του φοιτητή είναι κατάσταση παροδική. Πριν από πολλά πολλά χρόνια εδώ σ’ αυτό το αμφιθέατρο,το 1976 πραγματοποιήθηκε το ιδρυτικό συνέδριο της Φοιτητικής Ενωσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από αυτό εδώ το βήμα ως φοιτητής ως μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ και του πρώτου μετατοδικτατορικού κεντρικού συμβουλίου της ΦΕΑΠΘ έλεγα τα ίδια πράγματα. Αγωνίζομαι, αγωνίστηκα και θα αγωνίζομαι γι’ αυτά. Και θέλω μαζί να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για να φέρουμε ξανά στο προσκήνιο ξεχασμένες, υποτιμημένες, απαξιωμένες ιδέες που ήρθαν ξανά στην επιφάνεια μέσα από την οικονομική κρίση, μέσα από τα αδιέξοδα της σύγχρονης μεταβιομηχανικής κοινωνίας.

Το πανεπιστήμιο που ονειρευόμαστε, συναδέλφισσες και συνάδελφοι, δεν είναι το πανεπιστήμιο της βίας και του φόβου. Δεν είναι το πανεπιστήμιο των συντεχνιών. Δεν είναι το πανεπιστήμιο του φοιτητικοπατερισμού ορισμένων ακαδημαϊκών δήθεν δασκάλων. Το πανεπιστήμιο που ονειρευόμαστε και που θέλουμε είναι το δημόσιο πανεπιστήμιο που είναι άξιο του ονόματός του. Είναι το πανεπιστήμιο της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Της ελευθερίας, της έρευνας και της διδασκαλίας. Είναι το πανεπιστήμιο των σύγχρονων προωθημένων υποδομών. Το πανεπιστήμιο της κοινωνίας της πληροφορίας και της κοινωνίας της γνώσης. Είναι το πανεπιστήμιο που λειτουργεί ως καρδιά ενός σύγχρονου πράσινου, μεταβιομηχανικού, μοντέλου ανάπτυξης βασισμένου στο τρίπτυχο γνώση-έρευνα -καινοτομία.

Και αυτά δεν αφορούν μόνο τις πολυτεχνικές σχολές, τις θετικές επιστήμες, τις εφαρμοσμένες επιστήμες, τις ιατροβιολογικές επιστήμες, αφορούν και τις κοινωνικές επιστήμες, αφορούν τις ανθρωπιστικές σπουδές, αφορούν το σύγχρονο νομικό, το σύγχρονο οικονομολόγο, το σύγχρονο πολιτικό επιστήμονα που ως επαγγελματίας, επιστήμονας και διανοούμενος διαμορφώνει τις κοινωνικές αντιλήψεις. Μπορεί να συμβάλει στην κινητοποίηση της κοινωνίας, στην κινητοποίηση των πολιτών. Τέτοιοι προοδευτικοί νομικοί, προοδευτικοί κοινωνικοί επιστήμονες, προοδευτικοί οικονομολόγοι, με αντίληψη, με επιστημονική ικανότητα, με επαγγελματική επάρκεια, με πτυχίο με επαγγελματικό αντίκρισμα πρέπει να βγαίνουν και μπορούν να βγαίνουν από το πανεπιστήμιό μας και από τη σχολή μας.

Ο χρόνος των φοιτητικών σας σπουδών είναι χρόνος πυκνός. Τα τέσσερα πέντε περίπου χρόνια που μένετε στο πανεπιστήμιο είναι μια ευχάριστη περίοδος γεμάτη εμπειρίες και αναμνήσεις. Αλλά ταυτόχρονα είναι και η περίοδος της μεγάλης επένδυσης στον εαυτό σας, στα προσόντα σας, στην ικανότητά σας, στο διανοητικό σας κεφάλαιο που είναι η δική σας εργατική δύναμη. Μην την υποτιμάτε, μην την εγκαταλείπετε, μην την προσβάλλετε. Μάθετε όσα μπορείτε περισσότερα και πιο αποτελεσματικά πράγματα. Αποκτήστε ικανότητες, προσόντα, όχι μόνο για το δικό σας επαγγελματικό μέλλον, αλλά γιατί έτσι γίνεστε ενεργοί προοδευτικοί πολίτες, επηρεάζετε πραγματικά τις εξελίξεις μέσα από τη μάχη των ιδεών, μέσα από τη μάχη των θεωρητικών αντιλήψεων, μέσα από τη μάχη των πολιτικών επιλογών. 

Δώστε λοιπόν, φίλες και φίλοι, σναδέλφισσες και συνάδελφοι, τη μάχη των φοιτητικών εκλογών με αναπεπταμένες τις σημαίες των ιδεολογικών μας αντιλήψεων. Αγωνιστείτε για το πανεπιστήμιο του μέλλοντος. Είστε η γενιά του άρθρου 16 και αποδείξτε το. Υπερασπίστε το κύρος, την αποτελεσματικότητα, την ποιότητα του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου. Αγωνιστείτε στα αμφιθέατρα, στα σπουδαστήρια, στα εργαστήρια.

[Ακούγεται το σύνθημα: 
"ΠΑΣΠ, Ιδέα, δεν γίνεται αλλιώς , στις 13 του Μάη Σοσιαλισμός"]


Δε θα φέρετε στις 13 του Μάη το σοσιαλισμό, αλλά στις 13 του Μάη με την πρωτιά και τη νίκη της ΠΑΣΠ μπορείτε να στείλετε και θα στείλετε ένα μήνυμα. Μπορείτε να γράψετε τον πρόλογο της  νίκης του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές, αν στις 7 Ιουνίου δεν έχουμε και βουλευτικές εκλογές.

Και μην περιορίζεστε μόνο στη Νομική Σχολή ή μόνο στη Θεσσαλονίκη. Το μήνυμα πρέπει να είναι πανελλήνιο, καθολικό, καθαρό, ευανάγνωστο.

Φίλες και φίλοι, συναδέλφισσες και συνάδελφοι, σε ένα μήνα θα έχουμε σίγουρα ευρωεκλογές. Μπορεί σήμερα το βράδυ η χώρα να οδηγηθεί και σε βουλευτικές εκλογές, εάν επικρατήσει η αίσθηση ευθύνης απέναντι στον τόπο και εάν οι βουλευτές της ΝΔ αφεθούν να λειτουργήσουν με στοιχειώδη θεσμική και εθνική συνείδηση.

Και οι ευρωεκλογές όμως από μόνες τους είναι ένα μεγάλο εθνικό, πολιτικό  γεγονός. Σ’ αυτές το ΠΑΣΟΚ δεν αρκείται σε μια πρωτιά. Δεν αρκείται στην επιβεβαίωση της δημοσκοπικής του υπεροχής. Ο Γιώργος Παπανδρέου είπε ότι οι ευρωεκλογές είναι δημοψήφισμα. Και είναι πράγματι δημοψήφισμα. Δημοψήφισμα κατά της κυβέρνησης που οδήγησε τη χώρα σε πολιτικό, θεσμικό, οικονομικό και ηθικό αδιέξοδο. Και δημοψήφισμα για την επιβεβαίωση του ρεύματος πλειοψηφίας, του ρεύματος νίκης και ανατροπής που εκφράζει το ΠΑΣΟΚ. Γιατί υπάρχει στη χώρα μας μια μεγάλη προοδευτική, κοινωνική πλειοψηφία. Και αυτή θέλει να εκφραστεί εκλογικά, θέλει να εκφραστεί πολιτικά και μπορεί να εκφραστεί και θα εκφραστεί μέσα από το ΠΑΣΟΚ και στις ευρωεκλογές και  στις εθνικές βουλευτικές εκλογές.

Όλα όμως αυτά δεν μπορεί να είναι μια συνήθεια. Δεν μπορεί οι φοιτητικές εκλογές κάθε χρόνο να είναι ένα λαογραφικό φαινόμενο, μια τελετουργία, μια διαδικασία που γίνεται από συνήθεια. Πρέπει ό,τι κάνετε να το κάνετε συνειδητά, μαχητικά, με ιδεολογικό και πολιτικό περιεχόμενο. Να έχει νόημα αυτό που κάνετε για την κοινωνία, για την πατρίδα. Να έχει νόημα για το μέλλον σας. Να έχει νόημα για το δημόσιο πανεπιστήμιο. Να έχει νόημα για μια χώρα που μπορεί και παρ’ ότι μπορεί καθηλώνεται πολιτικά και θεσμικά. Γιατί έχει ένα πολιτικό και θεσμικό σύστημα που καθυστερεί σε σχέση με το βηματισμό και τις ανάγκες της κοινωνίας.

Δώστε λοιπόν περιεχόμενο, αξιακό, ιδεολογικό, πολιτικό στον αγώνα που θα δώσετε έως τις φοιτητικές εκλογές της επόμενης εβδομάδας. Κινητοποιηθείτε, μιλήστε, όχι μόνο μηχανιστικά, όχι μόνο μέσα από συγκεντρώσεις και αφίσες, αλλά μέσα από τη δύναμη των επιχειρημάτων σας, μέσα από τη δύναμη του λόγου σας, μέσα από τη δύναμη της επιθυμία σας να ανατρέψετε τις καταστάσεις. Εάν το πετύχετε αυτό, θα έχετε πραγματικά δώσει μια μεγάλη ώθηση στο προοδευτικό κίνημα της χώρας.

Και μπορείτε να το πετύχετε, θα το πετύχετε. Τα πρόσωπά σας, η παρουσία σας, με γεμίζουν αισιοδοξία. Κάθε φορά πους σας βλέπω αποκτώ αυτό το αίσθημα προοπτικής και αισιοδοξίας. Γιατί βλέπω μπροστά μου την πιο θετική, την πιο δημιουργική εκδοχή της χώρας μας. Εσείς είστε η Ελλάδα που μπορεί. Εσείς είστε το πανεπιστήμιο που θέλουμε. Εσείς είστε όχι απλά και μόνο οι σύντροφοι και συναγωνιστές μας αλλά είστε το μέλλον μας, τα παιδιά μας. Είστε αυτό που θέλαμε να γίνουμε και θέλουμε τώρα να γίνετε εσείς.

Αυτή η μεγάλη αλληλεγγύη των πολιτικών γενεών, αυτή η πολιτική και ιδεολογική αειφορία της κεντροαριστεράς πρέπει να γίνει δικό σας πιστεύω. Να το ενστερνισθείτε, να το αγκαλιάσετε, να το αγαπήσετε, προκειμένου να πετύχουμε τους μεγάλους μας στόχους που είναι στόχοι εθνικοί, που είναι στόχοι κοινωνικοί, που αφορούν την ανόρθωση της χώρας όπως έλεγε ο Ελευθέριος Βενιζέλος πριν από εκατό χρόνια μετά το κίνημα στο Γουδί.

[Ακούγεται το σύνθημα:
" Μαζί στη νίκη, το μέλλον μας ανήκει"]


Το μέλλον σας ανήκει αλλά πρέπει να το κατακτήσετε. Το μέλλον σας ανήκει όπως και η Νίκη και όλα τα άλλα κορίτσια, όπως έλεγε ένας φίλος μου. Όμως πρέπει να ξέρετε ότι όλα αυτά μπορεί να φύγουν μέσα από τα χέρια μας σαν άμμος, σαν νερό.

Πρέπει να αδράξετε την ευκαιρία, πρέπει να τα κατακτήσετε και να τα ασφαλίσετε όλα αυτά. Χρειάζεται εγρήγορση, χρειάζεται ετοιμότητα, χρειάζεται πίστη, χρειάζεται μαχητικότητα.

Έχει αξία να ασχολείται κανείς με την πολιτική. Έχει νόημα να ασχολείται κανείς με τους δημοκρατικούς θεσμούς. Είναι ωραίο να δίνει κανείς μεγάλους, μαζικούς, συλλογικούς αγώνες στο όνομα του γενικού συμφέροντος. Στο όνομα μιας καλύτερης κοινωνίας, μιας πιο ισχυρής δημοκρατίας. Στο όνομα μεγάλων αξιών όπως είναι η δημοκρατία, η ελευθερία, το κοινωνικό κράτος, η κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη. Όμως πολλές φορές όλα αυτά οδηγούν σε απογοήτευση, σε τριβές, σε αμφισβητήσεις, σε μικρότητες. Ξεπεράστε τις μικρότητες της παραπολιτικής. Μην αφήνετε τον εαυτό σας να γίνει εργαλείο φτηνών συσχετισμών.

Εσείς διαμορφώστε μια υποδειγματική ΠΑΣΠ, μια υποδειγματική νεολαία του ΠΑΣΟΚ, μια υποδειγματική πολιτική λειτουργία του πανεπιστημίου. Επιβάλλετε τους δικούς σας κανόνες, τη δική σας αισθητική, τις δικές σας προτεραιότητες. Μη συμβιβάζεστε, μην είστε ολιγαρκείς. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ενοχλητικό από μια ολιγαρκή αριστερά και κυρίως από μια ολιγαρκή και συμβιβαστική νεολαία. Η νεότητα δε συμβιβάζεται. Τα θέλει όλα, θέλει το αδύνατο, γιατί θέλει το περισσότερο και το καθιστά εφικτό.

Εμπρός λοιπόν, φίλες και φίλοι, συναδέλφισσες και συνάδελφοι, δώστε με κέφι, με χαρά, με αισιοδοξία τη μάχη των δικών σας εκλογών. Φέρτε την πρωτιά και τη νίκη της ΠΑΣΠ σε όλες τις σχολές, σε όλα τα πανεπιστήμια στις 13 του Μάη και μπείτε μπροστά στον αγώνα για τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές και στις εθνικές βουλευτικές εκλογές.

Για την ανατροπή, για την ανόρθωση, για την αλλαγή, για μια Ελλάδα που μπορεί, για μια Ελλάδα που σας αξίζει. Για την Ελλάδα του μέλλοντός μας, για την Ελλάδα των ιδεών μας.
Γεια σας και με τη νίκη.
Γεια σας και καλή νίκη την Τετάρτη.
Να είστε πάντα μπροστά, πάντα δυνατοί, πάντα απαιτητικοί, πάντα αισιόδοξοι.
Γεια σας και με τη νίκη.



* Ομιλία Ευ. Βενιζέλου σε εκδήλωση της ΠΑΣΠ  της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο «Δ. Ευρυγένης» ενόψει των φοιτητικών εκλογών της 13ης Μαΐου

Tags: Πολιτικές Ομιλίες, 2009