Εκτύπωση

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

 Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου, Προέδρου του ΠΑΣΟΚ  και Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης  στην Καβάλα


Χαίρομαι γιατί βρισκόμαστε εδώ στη Καβάλα, στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη σε μια τόσο σημαδιακή στιγμή για τον τόπο μας. Γιατί έφτασε η ώρα της αλήθειας, τώρα πια ο κάθε Έλληνας πολίτης βρίσκεται αντιμέτωπος με πολύ μεγάλα ερωτήματα, ερωτήματα που φαινομενικά  απασχολούν μόνον τα 300 μέλη της Βουλής των Ελλήνων που μετέχουν στη διαδικασία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Γιατί αυτό που συμβαίνει τις μέρες αυτές στη Βουλή, αυτή η κορυφαία πολιτειακή διαδικασία της εκλογής ή της μη εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, δεν είναι κάτι που αφορά τους θεσμούς, δεν είναι κάτι που αφορά το αντιπροσωπευτικό σύστημα, τα κόμματα, το πολιτικό κατεστημένο, αλλά είναι κάτι που αφορά την πραγματικότητα της ζωής της κάθε ελληνικής οικογένειας, της κάθε ελληνικής επιχείρησης, του κάθε εργαζόμενου, του κάθε άνεργου, του κάθε νέου, αλλά και του κάθε μεσήλικα και του κάθε ηλικιωμένου στον τόπο αυτό.

Βρισκόμαστε σήμερα λοιπόν λίγο πριν τη δεύτερη ψηφοφορία, βρισκόμαστε λίγο πριν την απάντηση στο ερώτημα αν θα ξεπεράσουμε την πολιτική αβεβαιότητα και την αστάθεια, αν θα κερδίσουμε τον αναγκαίο εθνικό χρόνο και θα μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε μια πολύ κρίσιμη διαπραγμάτευση για να αλλάξουμε σελίδα.

Ή αν η χώρα θα βαδίσει σε εκλογές, θα δαπανήσει τον ένα από τους δυο μήνες που έχουμε στη διάθεσή μας για την εθνική διαπραγμάτευση, ώστε να ξέρουμε έστω τον δεύτερο μήνα το Φεβρουάριο ποια θα είναι η επιλογή του ελληνικού λαού για τα πρόσωπα που θα κάνουν τη διαπραγμάτευση, κυρίως όμως για το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθεί η χώρα.

Έφτασε η ώρα της αλήθειας για τα κόμματα, για τους Βουλευτές, για τους πολίτες, που μπορούν με τον τρόπο τους να επηρεάσουν προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Γιατί ο πολίτης δε μιλάει μόνο την ημέρα των εκλογών, μιλάει στην πραγματικότητα καθημερινά με τον τρόπο του.

Και κυρίως έφτασε η ώρα της αλήθειας για τις εύκολες αντιμνημονιακές δημαγωγίες, οι οποίες δυστυχώς έχουν επηρεάσει ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, γιατί είναι λογικό όλοι να ζητούν την αλήθεια, όπως έχουμε πει, αλλά όταν η αλήθεια είναι δύσκολη και πικρή, να προτιμούν εντέλει ένα πιο ευχάριστο ψέμα.

Έχω μιλήσει πολλές φορές τις εβδομάδες που πέρασαν για την ανάγκη να κινηθούμε με εθνική σύνεση, εάν δεν μπορούμε να πετύχουμε εθνική συναίνεση. Και η εθνική σύνεση επιβάλλει να συμφωνήσουμε στην ανάδειξη ενός αξιοπρεπούς, μετριοπαθούς προσώπου ως Προέδρου της Δημοκρατίας, ως ρυθμιστή του πολιτεύματος.

Ώστε να μπορέσουμε αμέσως μετά να συστρατεύσουμε όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις του τόπου σε μια ισχυρή εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης, η οποία θα κάνει το καλύτερο που μπορεί για τη χώρα, μιλώντας με τους Ευρωπαίους ώστε να ολοκληρώσουμε το πρόγραμμα που τελειώνει ούτως ή άλλως 31 Δεκεμβρίου. Χαράσσοντας το νέο πλαίσιο, τη νέα σελίδα, που τεχνικά λέγεται προληπτική πιστωτική γραμμή, αλλά στην ουσία είναι η αποκατάσταση της αυτονομίας της χώρας, της αξιοπρέπειάς της, της ισοδυναμίας της μέσα στην Ευρώπη και μέσα στην Ευρωζώνη.

Η ίδια ομάδα πρέπει να διαπραγματευθεί με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, γιατί κι εκεί πρέπει να κάνουμε μια αλλαγή σελίδας.

Και να διευθετήσει οριστικά τα ζητήματα του χρέους, καθώς έχουμε πετύχει ήδη από το 2012 όχι μόνον ένα εντυπωσιακό κούρεμα και μια ριζική αναδιάρθρωση, αλλά και τη δέσμευση των Ευρωπαίων εταίρων πως θα δεχθούν περαιτέρω αλλαγές άρα περαιτέρω μειώσεις, που θα διευκολύνουν ακόμη περισσότερο την επάνοδο της Ελλάδας στην ομαλότητα από την άποψη αυτή.

Και όταν μιλούσα ήδη από το 2012 γι αυτή την εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης δεν εννοούσα αναγκαστικά τη συμμετοχή στην Κυβέρνηση, που κι αυτή είναι μια λύση - γιατί μακάρι να είχαμε στον τόπο μια πραγματική Κυβέρνηση οικουμενική εθνικής συνεργασίας όλων των δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου που πιστεύουν στην Ευρώπη -αλλά θα μπορούσαμε να έχουμε κι ένα σχήμα αξιόπιστης και έντιμης συνεργασίας Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης στην εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης.

Υπάρχει κι ένα άλλο θέμα, για το οποίο μιλάω και δε βλέπω να μιλάει κανείς άλλος, η ανάγκη να έχουμε ασφαλή και ομαλή σχέση με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που είναι η μεγάλη δύναμη πυρός, που είναι αυτή που στήριξε σε όλη τη διάρκεια της κρίσης το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Και  αυτό μπορεί να το κάνει πολύ πιο άνετα τώρα που έχουμε ισχυροποιημένες, σταθερές τράπεζες, αλλά βεβαίως υπό την προϋπόθεση ότι όλα εξελίσσονται ομαλά, ότι έχουμε ένα πλαίσιο καθαρής συνεργασίας με τους εταίρους μας.

Αυτή η εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης είναι στην πραγματικότητα ο μόνος τρόπος δίκαιης συμμετοχής στην εθνική ευθύνη. Γιατί πραγματικά είναι άδικο και αναποτελεσματικό για τον τόπο να έχουμε μοιραστεί ασύμμετρα και κάποιοι να σηκώνουν το βάρος των δύσκολων αποφάσεων και του πολιτικού κόστους και κάποιοι άλλοι πάνω στις δικές μας πλάτες με ευκολία να στήνουν έναν χορό, ένα γαϊτανάκι ψεμάτων, ψευδαισθήσεων, δημαγωγιών, συνωμοσιών. Να ασχολούνται με τα μικρά και μίζερα, ενώ εμείς κουβαλάμε το βάρος των μεγάλων εθνικών αναγκών και αγωνιών.

Και βέβαια δεν είναι μόνον η οικονομία που βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, είναι οι θεσμοί. Φαντάζομαι ότι τις τελευταίες μέρες με αυτά που βλέπουμε και ακούμε, αυτά τα νοσηρά φαινόμενα, έχει γίνει ακόμη πιο επιτακτική η ανάγκη να θωρακίσουμε και να ανανεώσουμε τους συνταγματικούς θεσμούς της Δημοκρατίας και του κράτους δικαίου.

Να αλλάξουμε το εκλογικό σύστημα, γιατί αυτό το περιβόητο μπόνους των 50 εδρών νοθεύει τις συμπεριφορές. Αυτό είχε νόημα πριν από την κρίση, όταν τα κόμματα εκπροσωπούσαν πολύ μεγάλες πλειοψηφίες, ενώ δεν έχει κανένα νόημα, θα έλεγα ότι είναι παράλογο και άδικο δημοκρατικά, να ισχύει αυτός ο κανόνας όταν τα κόμματα κινούνται σε χαμηλά ή μεσαία επίπεδα, γιατί έτσι θέλει πια ο ελληνικός λαός.

Δεν μπορούμε να δημιουργούμε τεχνητές πολώσεις ή τεχνητές εντυπώσεις, όταν έχουμε τελείως διαφορετικά δεδομένα.

Και βεβαίως, ας πούμε καθαρά τα πράγματα, είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι σε αυτή μας τη θέση που την τονίζουμε και την επαναλαμβάνουμε μήνες τώρα, τη θέση για συναίνεση, για εθνική συστράτευση στη διαπραγμάτευση, ήρθε σήμερα και συστρατεύθηκε και η Νέα Δημοκρατία, ο Πρωθυπουργός με τη δήλωσή του. Αποδεχόμενος την ιδέα να μετακινήσουμε προς τα μπρος την ημερομηνία των εκλογών, αρκεί πριν να έχουμε ολοκληρώσει τον κύκλο της διαπραγμάτευσης, να έχουμε αλλάξει το οικονομικό κλίμα και να έχουμε διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για μία συναινετική διαδικασία αναβάθμισης των θεσμών μας.

Θα γίνουν οι εκλογές και πρέπει να γίνουν, όχι τώρα που μέσα σε μόλις δύο μήνες πρέπει να πετύχουμε όλα αυτά τα πράγματα, λίγο αργότερα, λίγους μήνες αργότερα, μέχρι το τέλος του 2015, έτσι ώστε ο λαός ψύχραιμα και δίκαια να αποτιμήσει συμπεριφορές, προτάσεις των τελευταίων πέντε ετών. Και να κάνει την επιλογή του ο ελληνικός λαός όπως δικαιούται κι όπως θέλει προσδοκώντας το καλύτερο, όπως είπα, χωρίς όμως να διακινδυνεύει το χειρότερο.

Γιατί δυστυχώς αυτό που κάνουμε τώρα είναι να διακινδυνεύουμε το χειρότερο λίγο πριν πετύχουμε το καλύτερο, γιατί ειλικρινά είμαστε λίγα μέτρα πριν από την ολοκλήρωση μιας εξαιρετικά δύσκολης διαδρομής, που την κατορθώσαμε χάριν στον ελληνικό λαό.

Είπα το μεσημέρι στη δήλωση που έκανα μετά τη δήλωση του Πρωθυπουργού ότι τώρα μετά την ανταπόκριση του Πρωθυπουργού περιμένω την ανταπόκριση των κομμάτων της Αντιπολίτευσης και ιδίως της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και φυσικά την ανταπόκριση των ανεξάρτητων Βουλευτών, ατομικά του κάθε Βουλευτή κατά συνείδηση.

Είδα με χαρά να υπάρχουν θετικές δηλώσεις Βουλευτών, αλλά είδα με λύπη μου απορριπτικές δηλώσεις όλων των κομμάτων της Αντιπολίτευσης, ακαριαία, χωρίς περιθώριο μιας ωριμότερης σκέψης, χωρίς να ζητήσει κανείς διευκρινίσεις, χωρίς μια συζήτηση, χωρίς μια προσπάθεια προσέγγισης.

Υπήρξε η απόλυτη και σκωπτική πολλές φορές άρνηση και από το ΣΥΡΙΖΑ και από τη ΔΗΜΑΡ και από τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Ειλικρινά λυπάμαι, γιατί φυσικά όταν μιλάω για την εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης δεν εννοώ ότι πρέπει σώνει και καλά στην εθνική αυτή ομάδα διαπραγμάτευσης να μετέχουν ο κ. Χαϊκάλης με τον κ. Αποστολόπουλο, αλλά υπάρχουν πάρα πολλές δυνάμεις, πρόσωπα, κόμματα, τεχνοκράτες, που μπορούν να βοηθήσουν σε αυτή την εθνική προσπάθεια, αξιοποιώντας αυτό που έχουμε πετύχει, αυτό το τεράστιο επίτευγμα που έχει καταγράψει ο ελληνικός λαός με τις θυσίες του, με τις προσπάθειές του.

Υπάρχει όμως κάτι πολύ χειρότερο, το οποίο συμβαίνει τις μέρες αυτές με όλο αυτό το κλίμα που έχει δημιουργηθεί και που καλλιεργείται και που αναπαράγεται όχι μόνο από τον κ. Καμμένο, αλλά δυστυχώς και από το μεγαλύτερο κόμμα της Αντιπολίτευσης, από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό που συμβαίνει φίλες και φίλοι, είναι ότι παρακολουθούμε μια οργανωμένη προσπάθεια, δυστυχώς οργανωμένη, βαθειάς και μακροπρόθεσμης καταστροφής των προϋποθέσεων της εθνικής συναίνεσης κι άρα της εθνικής ενότητας και της εθνικής συστράτευσης, ακόμη και μετά τις εκλογές. Εάν τελικά οι δυνάμεις της λογικής δεν επικρατήσουν και η χώρα πάει σε εκλογές.

Στο βωμό της αποτροπής της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και στο βωμό της πρόκλησης πρόωρων εκλογών τώρα, πριν το δίμηνο της διαπραγμάτευσης, θυσιάζονται πολύ μεγάλα, πάρα πολύ μεγάλα εθνικά συμφέροντα. Διότι δε θυσιάζονται μόνον συμφέροντα της εθνικής οικονομίας, θυσιάζονται και συμφέροντα της ίδιας της δημοκρατικής τάξης, θυσιάζονται στο βωμό της συνωμοσιολογίας, χωρίς επίγνωση του τι σημαίνουν όλα αυτά για τη δυνατότητα να κυβερνηθεί ο τόπος, έστω μετά από εκλογές, αν αυτό επιδιώκουν κάποιοι.

Παρόλα αυτά έχω υποχρέωση να επιμείνω. Όχι επειδή δεν έχω επίγνωση της πραγματικότητας, αλλά επειδή έχω καθήκον να επιμείνω, εθνικό και δημοκρατικό καθήκον. Υπάρχουν περιθώρια εκλογής συναινετικής του Προέδρου της Δημοκρατίας στις 29 Δεκεμβρίου.  Φέραμε τη διαδικασία αυτή ένα μήνα νωρίτερα, γιατί αν πρόκειται να εκλεγεί Πρόεδρος είναι καλύτερα να έχει εκλεγεί στις 29 Δεκεμβρίου παρά στις 29 Ιανουαρίου για να αξιοποιήσουμε το χρόνο. Αν δεν πρόκειται να εκλεγεί, καλύτερα να το ξέρουμε τώρα για να μας απομείνει τουλάχιστον ένας μήνας, ο Φεβρουάριος, για τη διαπραγμάτευση.

Λένε κάποιοι "έρχονται στα λόγια μας τώρα", ποια λόγια; Τα λόγια μεταμοντέρνων κομμάτων, που μας έχουν πει ότι πρέπει να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας αλλά να γίνουν και εκλογές; Αυτό είναι το θέμα, το να εκλέξουμε έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όσο σεβαστό και να είναι το αξίωμα; Το θέμα είναι να μπορέσει ο τόπος να ενωθεί, να ομονοήσει, να συστρατευθεί.

Και επιμένουν. Τι έχουν στο μυαλό τους όλοι αυτοί; Τι νομίζουν ότι θα γίνει αν οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές; Νομίζουν ότι φοβόμαστε τις εκλογές; Ή ότι οι εκλογές έχουν ήδη κριθεί προ-προεκλογικά; Οι εκλογές θα κριθούν μετά την προκήρυξη, στο διάστημα μεταξύ της προκήρυξης και της διεξαγωγής. Και πρέπει όλοι να ξέρουν ότι πέρασε οριστικά η εποχή των αυτοδυναμιών, δεν τις θέλει ο ελληνικός λαός, δεν υπάρχουν στην κοινωνία.

Αλλά δεν υπάρχει και η λογική των διπλών εκλογών, των εκβιαστικών διπλών εκλογών που ζήσαμε το 2012, της τεχνητής πόλωσης. Γιατί δεν υπάρχουν τα χρονικά περιθώρια να παίζει κανείς με τους θεσμούς και με αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις.

Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να φάμε όλο το πρώτο εξάμηνο του 2015 σε εκλογικές διαδικασίες και  αναμετρήσεις, ενώ μπορούμε να ολοκληρώσουμε το βήμα της εξόδου από το μνημόνιο και την τρόικα και να στηρίξουμε την οικονομία, την απασχόληση, να δώσουμε απάντηση στις αγωνίες των Ελλήνων πολιτών.

Η κατάσταση λοιπόν είναι δύσκολη και μέσα τη δυσκολία της κατάστασης αναδεικνύεται και πάλι ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ και της Δημοκρατικής Παράταξης. Το ΠΑΣΟΚ είναι και πάλι - και το καταλαβαίνει τώρα ο κάθε πολίτης αυτό - ο εγγυητής της εθνικής σταθερότητας, κάτι που είναι πολύ πιο σημαντικό από το να είσαι ο εγγυητής απλά και μόνον της κυβερνητικής σταθερότητας. Γιατί εδώ το ζήτημα δεν είναι η μία ή η άλλη Κυβέρνηση, το ζήτημα είναι η συνολική και μακροπρόθεσμη πορεία του τόπου.

Φίλες και φίλοι, άκουσα τον νέο φίλο που με προλόγισε, που λέει "είμαι ένας νέος άνθρωπος, με πολλά προσόντα και δεν μπορώ να αξιοποιήσω τα προσόντα μου αυτά στην αγορά εργασίας". Ναι, είναι τραγικό να έχουμε 60% ανεργία στους νέους, είναι βάρβαρο. Όπως είναι βάρβαρο να έχουμε ανθρώπους ηλικίας 50-55 ετών που ψάχνουν να ολοκληρώσουν τον εργασιακό τους βίο, να συμπληρώσουν μεροκάματα, για να μπορούν να πάρουν σύνταξη.

Είναι βάρβαρο να βλέπεις επιχειρηματίες στο χώρο των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων να αγωνίζονται δίπλα-δίπλα με τους εργαζόμενούς τους προκειμένου να επιβιώσει η επιχείρηση, να κρατηθούν οι οικογένειες και των εργοδοτών και των εργαζομένων που βράζουν στο ίδιο καζάνι.

Ναι είναι πολύ σημαντικό να βλέπεις περιοχές, όπως η Καβάλα και η Δράμα, που ήταν σε κρίση πριν την κρίση, που ήταν σε υψηλά ποσοστά ανεργίας εδώ και 15-20 χρόνια, να υφίστανται τώρα και τις επιπτώσεις της κρίσης, της ύφεσης επί εφτά χρόνια, της μείωσης των εισοδημάτων και άρα της κατανάλωσης.

Και θα αναρωτηθεί κανείς : υπήρχε κάποια άλλη δυνατότητα και δεν την αξιοποιήσαμε; Έχουμε κάνει κάτι το οποίο είναι επιθετικό, κακό, για τον ελληνικό λαό, ενώ είχαμε τη δυνατότητα να κάνουμε κάτι το οποίο είναι φιλικό, εύκολο, ευχάριστο;

Υπήρχε κάποια λύση μαγική που δεν την ακολουθήσαμε και διαλέξαμε το δύσκολο δρόμο επειδή αποφασίσαμε ξαφνικά να υποταχθούμε στις επιταγές της συντηρητικής Ευρώπης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των αγορών;

Φίλες και φίλοι, το ακούω αυτό, ακούω την Αντιπολίτευση να μας ασκεί κριτική ότι "πήρατε τη μια ή την άλλη απόφαση και κόψατε συντάξεις, κόψατε μισθούς, μειώσατε την κατανάλωση" λες και θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει κάτι άλλο.

Ποιο άλλο; Δηλαδή όλοι αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν στα σοβαρά - εκτός και αν λένε ωμά ψέματα - ότι δεν είναι η κρίση που έφερε το μνημόνιο και τα μέτρα, αλλά είναι το μνημόνιο που έφερε την κρίση; Ότι θα μπορούσαμε το 2010, το 2011, να ακολουθήσουμε έναν άλλο δρόμο που δεν εμπεριείχε σκληρά μέτρα;

Ναι, θα μπορούσαμε να το έχουμε κάνει αυτό, εάν μπορούσαμε να χρηματοδοτήσουμε μόνοι μας τις ανάγκες λειτουργίας της χώρας. Εάν μπορούσαμε με ένα μαγικό τρόπο να καλύψουμε τα ελλείμματά μας μόνοι μας και να χρηματοδοτήσουμε το χρέος μας μόνοι μας.

Αλλά δυστυχώς η χώρα είχε βρεθεί το 2009 να είναι ήδη δυο χρόνια, από το 2007 ,σε ύφεση. Να έχει χάσει κάθε ικμάδα παραγωγής και ανταγωνιστικότητας, να έχει το ισοζύγιό μας με τις άλλες χώρες έλλειμμα μεγαλύτερο του 15%, το μεγαλύτερο στην Ευρώπη. Κάτι που σημαίνει ότι η ελληνική οικονομία δεν είχε τη δυνατότητα να παράγει και να εξάγει, ζούσε μέσα από κατανάλωση με δανεικά.

Και είχαμε  "καταφέρει", χρησιμοποιώ το καταφέρει εντός εισαγωγικών, ιδίως την περίοδο από το 2004 έως το 2009 -αλλά με βαθιές ρίζες είναι όλα αυτά τα φαινόμενα - να έχουμε ένα έλλειμμα δημοσιονομικό 15,7% κολοσσιαίο, θηριώδες και να έχουμε ένα πρωτογενές έλλειμμα, δηλαδή έλλειμμα της χρονιάς, χωρίς να υπολογίζουμε την ανάγκη εξυπηρέτησης του χρέους μας με τόκους και χρεολύσια. 12,5%, 24 δισεκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή θέλαμε τουλάχιστον 24 δισεκατομμύρια ευρώ εκείνη τη στιγμή για τη στοιχειώδη λειτουργία του κράτους.

Και φυσικά δεν είχαμε τη δυνατότητα να αντλήσουμε κεφάλαια από τις αγορές για να καλύψουμε τις λήξεις των χρεολυσίων του χρέους μας.Το χρέος μας είχε καταστεί μη εξυπηρετήσιμο, μη διαχειρίσιμο, μια βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής οικονομίας.

Υπήρχε λύση. Η λύση είναι η πτώχευση. Η στάση πληρωμών. Η ασύντακτη χρεοκοπία. Η διακοπή της επαφής με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την παγκόσμια αγορά. Η διακοπή της ομαλής λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος. Η διακοπή των εισαγωγών και των εξαγωγών. Δεν σε αναγκάζει κανείς να βγεις από το ευρώ νομικά, αλλά μπορεί να παρακαλάς να γίνει αυτό για να μπορέσεις να τυπώσεις δραχμές χωρίς αντίκρισμα, προκαλώντας μια υποτίμηση τεράστια που δημιουργεί την ψευδαίσθηση στον κόσμο ότι έχει κακό χρήμα, αλλά δεν έχει αυτό το χρήμα πραγματική αγοραστική δύναμη. Δεν έχει πραγματικό περιεχόμενο.

Κάναμε μια άλλη επιλογή. Κάναμε την επιλογή να κινηθούμε συντεταγμένα, να διορθώσουμε λάθη και κενά της πρώτης φάσης. Να πάρουμε ένα κολοσσιαίο δάνειο 249 δισεκατομμυρίων ευρώ από την Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτίστως, την ευρωζώνη και δευτερευόντως ,συμπληρωματικά από το ΔΝΤ.

Αλλά το δάνειο αυτό των 249 δις πρέπει να το δει κανείς μαζί με τη στήριξη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που έφτασαν μέρες που ξεπερνούσε τα 140 δισεκατομμύρια ευρώ σε ζεστό χρήμα για τη στήριξη όχι των μετόχων των τραπεζών, αλλά των καταθέσεων. Γιατί οι καταθέσεις δεν μένουν στο ταμείο. Έχουν γίνει δάνεια. Και ο καταθέτης για να βρει τις καταθέσεις του πρέπει να μπορεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να στείλει ζεστό χρήμα.

Και εάν προσθέσεις σε αυτό το τεράστιο κούρεμα που έγινε του ελληνικού χρέους, 180 δις ευρώ σε πραγματικούς όρους, σε όρους καθαρής παρούσης αξίας, υπάρχει μια επιχείρηση που ξεπερνά τα 500 δις ευρώ για μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων, όπως είναι η Ελλάδα με ισχυρή οικονομία. Όταν βλέπεις η Αργεντινή να ψάχνει για 10 δις δολάρια και η Ουκρανία των 50 εκατομμυρίων κατοίκων να ψάχνει για 50 δις δολάρια επίσης, όχι ευρώ.

Αλλά βλέπετε η Ευρώπη είναι μια Ευρώπη συντηρητική. Γιατί ψηφίζουν πολίτες και οι πολίτες κάνουν συντηρητικές επιλογές. Υπάρχουν Κοινοβούλια και κυβερνήσεις. Υπάρχουν εθνικά συμφέροντα. Ακόμη και κάπου που έχουμε προοδευτικές κυβερνήσεις αυτές ακολουθούν πάγιες εθνικές στρατηγικές των χωρών τους.

Άρα μας υπαγορεύτηκαν όροι. Όροι σκληροί. Μας ζήτησαν δημοσιονομική προσαρμογή. Δηλαδή μείωση των ελλειμμάτων, πρωτογενές πλεόνασμα μέσα σε πέντε χρόνια. Θα μπορούσαν να μας το ζητήσουν σε 10 χρόνια, σε 15 χρόνια. Αλλά αυτό σήμαινε πολύ μεγαλύτερο δάνειο, γιατί στο μεταξύ η ύφεση και τα ελλείμματα αυξάνουν τις ανάγκες. Άρα έπρεπε να κάνουμε ένα συμβιβασμό. Όχι γιατί ήταν αυτό που θέλαμε, αλλά ήταν το μόνο που μπορούσαμε να πετύχουμε.

Δεν ήταν το καλύτερο, ήταν κακό, αλλά ήταν το λιγότερο κακό απ’ όλα τα άλλα. Και όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τέτοιου είδους διλήμματα και τέτοιου είδους δυσκολίες, φυσικά τι να απαντήσεις σε κάποιον που σου λέει μα τι είναι αυτά που μου λες αδελφέ μου, εγώ θα κούρευα το χρέος μόνος μου. Βεβαίως. Θα το κούρευες μόνος σου.

Αλλά θα σε διώχνανε από τις διεθνείς αγορές. Θα είχες πτωχεύσει. Θα σου κόβανε κάθε δανειοδότηση. Θα οδηγούσες τη χώρα στο περιθώριο, στην καταστροφή. Ποιος θα καταλάβει τι νόημα έχει αυτό, όταν έχει βιώσει την περικοπή των συντάξεων και των μισθών;

Εάν ερχόταν το κράτος μια ωραία μέρα και έλεγε "δεν έχω να σου δώσω μισθό, δεν έχω να σου δώσω σύνταξη, δεν έχω. Με πολύ μεγάλη περηφάνια σου λέω ότι δεν έχω δανειστεί, δεν έχω υποκύψει στην Ευρώπη, δεν έχω ταπεινωθεί στο ΔΝΤ, αλλά επειδή είμαι υπερήφανος είμαι και πάμφτωχος και δεν έχω να σου δώσω τίποτα. Έχω καθαρό κούτελο ,αλλά δεν έχω λεφτά".

Τι θα έλεγε ο εργαζόμενος; Τι θα έλεγε ο επιχειρηματίας; Τι θα έλεγε ο άνεργος; Τι θα έλεγε ο νέος επιστήμονας που ψάχνει να βρει δουλειά; Πού θα τη βρει τη δουλειά αυτή χωρίς επενδύσεις, χωρίς ΕΣΠΑ, χωρίς δανεισμό τραπεζικό; Χωρίς αγορά που να λειτουργεί; Χωρίς ξένους επενδυτές; Χωρίς οι οίκοι αξιολόγησης, οι περιβόητοι, να σε ανεβάζουν βαθμίδες για να μπορείς να δανείζεσαι φθηνότερα;

Ναι, μας δώσανε ένα δάνειο με μέσο επιτόκιο 2%. Η Ευρώπη μας δανείζει με 0,8%. Μας δώσανε ένα δάνειο με περίοδο χάριτος μέχρι το 2022. Μας μετατρέψανε το χρέος μας σε μακροπρόθεσμο με μέση διάρκεια 16 χρόνια.

Ναι η Ελλάδα τώρα είναι ένα βήμα πριν από την αναβάθμισή της και από τους οίκους αξιολόγησης. Ναι, η Ελλάδα έχει καταφέρει το μοναδικό που δεν το έχει καμία άλλη χώρα στην Ευρώπη. Μόλις το 10% του χρέους της να είναι στα χέρια ιδιωτών στις αγορές. Μόνο 35 δισεκατομμύρια. Όλα τα υπόλοιπα, τα 300 είναι στα χέρια κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ΔΝΤ. Δεν τα εμπορεύονται, δεν κερδοσκοπούν, δεν πιέζουν.

Υπάρχει ένα πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμαστε. Έχω πει άπειρες φορές πώς να συγκρίνεις τα 35 δις του χρέους του ελληνικού που έχουν στα χέρια τους οι ιδιώτες διεθνώς με τα 2 τρισεκατομμύρια 600 δισεκατομμύρια ευρώ που είναι το χρέος της Γαλλίας, με τα 2 τρισεκατομμύρια 200 δισεκατομμύρια ευρώ που είναι το χρέος της Ιταλίας, με τα 15 τρισεκατομμύρια ευρώ που είναι το χρέος της ευρωζώνης;

Και ακούω να λένε κάποιοι άνθρωποι στα σοβαρά από την αντιπολίτευση να λύσουμε γενικά το πρόβλημα του χρέους στην ευρωζώνη και ετςι να λύσουμε και το ελληνικό. Ποιο πρόβλημα; Είναι το ίδιο να λύσεις το μικρό ελληνικό πρόβλημα που μας έχουν υποσχεθεί και περαιτέρω διευκολύνσεις και ίδιο να λες θα λύσω το πρόβλημα του χρέους της ευρωζώνης που είναι σαν να λες θα λύσω το πρόβλημα του χρέους των ΗΠΑ; Γιατί μόνο με τις ΗΠΑ είναι συγκρίσιμα τα μεγέθη; 

Τι δεν καταλαβαίνουν από αυτά που τους λέμε; Έχουμε ταπεινωθεί, έχουμε συκοφαντηθεί, έχουμε κουβαλήσει ένα τεράστιο βάρος, έχουμε προσπαθήσει να εξιλεωθούμε για όλα τα λάθη της παράταξης και της μεταπολίτευσης, κάνοντας έμπρακτη και επώδυνη αυτοκριτική, κάτι που δεν έχει κάνει ούτε η Ν.Δ., ούτε κανένα άλλο κόμμα.

Δεν μας αναγνωρίζουν τίποτα από τα θετικά της μεταπολίτευσης. Έχει ξεχαστεί όλη η συνεισφορά των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου. Και θεωρούν ότι εμείς που έχουμε συνεισφέρει όσο κανείς άλλος στη διαμόρφωση του επιπέδου ζωής του μέσου Έλληνα τα τελευταία 40 χρόνια, είχαμε λόγο να διαρρήξουμε τη σχέση με τα κοινωνικά στρώματα που βρίσκονται παραδοσιακά στο χώρο της παράταξης;

Είχαμε λόγο να γίνουμε δυσάρεστοι και αντιδημοφιλείς; Είχαμε λόγο να δεχόμαστε την κριτική, τις βρισιές, τις λοιδορίες, τα φτυσίματα; Για ποιο λόγο, εάν υπήρχε άλλη λύση που δεν οδηγούσε στην καταστροφή; Αλλά στην απόλυτη καταστροφή. Στην εκμηδένιση περιουσιών, καταθέσεων.

Είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι υπήρχε κάτι που θα μας έκανε ισχυρούς, πανίσχυρους πολιτικά και δεν το διαλέξαμε γιατί μας αρέσει να ταπεινωνόμαστε, να χάνουμε τη δύναμή μας, να μετατρέπουμε το ΠΑΣΟΚ από ένα πανίσχυρο Κόμμα αυτοδύναμης πλειοψηφίας σε ένα μικρό Κόμμα που αγωνίζεται για το εθνικό συμφέρον;

Οι Κύπριοι πίστεψαν κάποια στιγμή, για λίγες ώρες, ότι υπάρχει άλλη λύση ,ότι μπορεί να υπάρξουν χώρες που θα δανείσουν εκτός Ευρώπης, ότι μπορεί να υπάρξει το πλάνο Β και καταψήφισαν στην Βουλή πανηγυρικά το πλάνο Α και τους ήρθε κατακέφαλα το πλάνο Β, γιατί αναγκάστηκαν να σώσουν μόνοι τις Τράπεζές τους με το λεγόμενο bail in ,δηλαδή με τη δέσμευση των καταθέσεων.

Και τώρα αγωνίζονται να πάρουν μια δόση από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και δεν την παίρνουν, γιατί δεν μπορούν να συμφωνήσουν στα θέματα που αφορούν στην πραγματικότητα τα κόκκινα δάνεια.

Και όταν το 2012 κάναμε τη μείωση του χρέους και την αναδιάρθρωση ρωτούσαν όλοι, οι περισσότεροι με ένα τρόπο κουτοπόνηρο «και τι θα κερδίσει ο πολίτης από αυτό;». Μα πώς νομίζουν ότι γίνεται τώρα το κούρεμα των κόκκινων δανείων, η αναδιάρθρωση των επιχειρήσεων; Πώς νομίζουν ότι θα λυθεί το θέμα των στεγαστικών δανείων, των μη εξυπηρετούμενων δανείων; Θα λυθεί επειδή έχουμε ισχυρές Τράπεζες και επειδή αυτό που καταφέραμε στο κούρεμα του δημοσίου χρέους και γενικά ό,τι καταφέραμε δημοσιονομικά, μας επιτρέπει να περάσουμε στο κούρεμα του ιδιωτικού χρέους.

Εκτός κι αν πιστεύουν κάποιοι ότι μέσα στη γενική καταστροφή θα κρυφτούν. Γιατί όπως έχω πει και στη Βουλή, υπάρχουν αυτοί που έχουν τα λεφτά έξω και τις ζημιές μέσα και θα χαίρονταν πάρα πολύ αν η χώρα πήγαινε ντουγρού στην καταστροφή, πήγαινε στη δραχμή για να την αγοράσουν πολύ φτηνά μετά, έχοντας βγάλει τα ωραία ευρώ έξω.

Και έχουν αυτά αποδειχθεί στην πράξη. Έρχονται συνεχώς δημοσιογραφικές πληροφορίες στην επιφάνεια, αλλά βλέπετε η συζήτηση γίνεται με όρους οι οποίοι είναι απολύτως άδικοι και άνισοι. Γιατί έχουν βρει την εύκολη ιστορία αυτοί που θέλουν να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αυτοί που έχουν την προσδοκία πως θα γυρίσουμε στις πιο φαύλες και νοσηρές εκδοχές της μεταπολίτευσης, μέσα από τη νίκη των λεγόμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Το θέμα τους δεν είναι η αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης, το θέμα δεν είναι η ομαλή λειτουργία του ιδιωτικού τομέα, το θέμα είναι η επάνοδος των προνομίων του δημόσιου τομέα. Γιατί η αντιπολίτευση και ιδίως η Αξιωματική Αντιπολίτευση, ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν εκφράζει το νέο, το νεωτερικό, το ριζοσπαστικό, εκφράζει τον βαθύ συντηρητισμό των προνομίων και των κεκτημένων ενός πελατειακού κράτους. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Έχει πολύ μεγάλη σημασία να μιλήσουμε για την ουσία της πολιτικής, αλλά βλέπετε δεν μας αφήνουν να μιλήσουμε για την ουσία της πολιτικής. Γεμίζουν το δημόσιο λόγο με αστυνομικές ιστορίες, με ιστορίες συνωμοσίας και μυστηρίου. Ποιον ενδιαφέρει το τι έχουν πει μεταξύ τους δυο κύριοι οι οποίοι δεν ξέρω τι εκπροσωπούν και γιατί έχει σημασία το τι έχουν πει μεταξύ τους;

Γιατί είναι αυτό το θέμα μας; Και δεν είναι το θέμα μας το μεγάλο ερώτημα: εάν θα συστρατευτούμε να ολοκληρώσουμε τη διαπραγμάτευση και να διασφαλίσουμε την ομαλή πορεία της χώρας, ή αν θα τα θέσουμε όλα σε κίνδυνο, με μοναδική επιδίωξη να αλλάξει η σύνθεση της Κυβέρνησης ; 

Και θέλετε να σας πω κάτι με όλη μου την ειλικρίνεια, γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν έχει λόγο να μην λέει όλη την αλήθεια. Το ζήτημα στην Ευρώπη δεν είναι εάν ένας λαός κάνει τη μια ή την άλλη κυβερνητική επιλογή με την έννοια της επιλογής Κομμάτων και προσώπων. Το θέμα είναι να μην κάνει επιλογές πολιτικών που δεν τις δέχεται η Ευρώπη.

Και αν νομίζει κανείς ότι είναι εύκολο να μεταβάλλεις τους πανευρωπαϊκούς συσχετισμούς ως προς την άσκηση πολιτικών, τότε δεν έχεις αίσθηση των συσχετισμών, δεν ξέρεις πόσους μοχλούς πρέπει να κινήσεις, προκειμένου να διαμορφώσεις την κρίσιμη μάζα που απαιτείται για να αλλάξεις πολιτικές και να περάσεις σε πραγματικά προοδευτικές πολιτικές.

Η Γαλλία έχει Σοσιαλιστική Κυβέρνηση, η Ιταλία έχει Σοσιαλιστική Κυβέρνηση, υπάρχουν και αρκετές άλλες χώρες που έχουν Σοσιαλιστικές Κυβερνήσεις, η Ρουμανία, η Τσεχία, η Σλοβακία, η Σουηδία η οποία οδηγείται και πάλι σε εκλογές και υπάρχουν ισχυρά Σοσιαλδημοκρατικά Κόμματα, ως δεύτερα Κόμματα σε μεγάλους συνασπισμούς όπως συμβαίνει για παράδειγμα στη Γερμανία, ή ως πρώτα Κόμματα σε συνασπισμούς όπως συμβαίνει στην Αυστρία.

Τι συμβαίνει; Γιατί δεν μπορούν όλοι αυτοί να διαμορφώσουν μια άλλη ευρωπαϊκή πολιτική και θα έρθει η κρίσιμη μάζα από την Ελλάδα; Μα δεν φτάνει να έχεις ένα συσχετισμό μεταξύ Κομμάτων, πρέπει να δεις πως διαμορφώνονται τα πάγια κρατικά συμφέροντα. Πρέπει να δεις τι γίνεται με το τραπεζικό σύστημα σε πανευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, τι γίνεται με τις αγορές, οι οποίες είναι πανίσχυρες και αδυσώπητες σε σχέση με τα κράτη. Και γιατί οι αγορές είναι πανίσχυρες και αδυσώπητες; Γιατί υπάρχει η έννοια του δημόσιου χρέους. Τα κράτη δανείζονται από τις αγορές. Όλα τα κράτη και ανανεώσουν τα δάνειά τους και άρα λειτουργεί μια παγκόσμια αγορά ομολόγων κρατικών και άρα υπάρχουν φορείς που δεν δίνουν λογαριασμό πουθενά δημοκρατικά και πολιτικά, που επηρεάζουν τις πιο κρίσιμες κρατικές πολιτικές σε παγκόσμιο επίπεδο.

Είναι τόσο εύκολο να ανατρέψεις το πλαίσιο αυτό, όταν μπορεί αυτού του είδους οι μηχανισμοί να σε στήσουν στον τοίχο μέσα σε ορισμένες ώρες ούτε καν μέρες; Γι' αυτό είπα και το επαναλαμβάνω σε εσάς εδώ, στην Καβάλα, στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη:  είναι κρίμα και άδικο προσπάθειες και θυσίες πέντε ολάκερων ετών να χαθούν σε πέντε μέρες.

Γιατί σε πέντε μέρες με λόγια, όχι με πράξεις, με λανθασμένες και ανεύθυνες δηλώσεις μπορεί η χώρα να χάσει ό,τι έχει κερδίσει. Και όταν λέω «η χώρα» δεν εννοώ το δημόσιο Ταμείο, δεν εννοώ το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, εννοώ τους πολίτες, εννοώ τις δουλειές, τα εισοδήματα, τις περιουσίες τις αξίες γης, τις επενδύσεις, τις προοπτικές, τις αγωνίες και τα όνειρα των παιδιών.

Γι' αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία επιτέλους να σπάσουμε αυτό το κέλυφος της ανευθυνότητας και να αφιερώσουμε το δημόσιο λόγο και το δημόσιο χρόνο στα ουσιώδη και όχι στο θέατρο σκιών, που ταπεινώνει και δηλητηριάζει την ψυχή των Ελλήνων.

Αυτός είναι ο ρόλος μας. Το ΠΑΣΟΚ είναι ο εγγυητής της εθνικής σταθερότητας με σαφή προτίμηση στη συναινετική εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας στην τρίτη ψηφοφορία, 29 Δεκεμβρίου. Αλλιώς εκλογές το ταχύτερο. Για να αξιοποιηθεί τουλάχιστον όποιος χρόνος απομένει. Αλλά τοποθέτηση από όλους για το πώς θα κυβερνηθεί ο τόπος και προς τα πού θα πορευτεί ο τόπος.

Φίλες και φίλοι οι εκλογές τώρα δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα, θα τα οξύνουν όλα.  Και ξέρω πολύ καλά το επιχείρημα ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αλλά ,όπως έγραψα σε ένα άρθρο μου σήμερα, μπορεί πολύ εύκολα και δημοκρατικά να επιλεγεί το αδιέξοδο, έστω από αδράνεια.

Γιατί είναι πολύ δύσκολη η σχέση δημοκρατίας και αλήθειας και δεν έχουμε συνηθίσει στη σχέση αυτή. Κυριαρχεί πολύ εύκολα η σχέση δημοκρατίας και ψέματος και το έχουμε ζήσει και έχουμε μεγάλη ευθύνη, ιστορική για το θέμα αυτό.

Έχει πολύ μεγάλη σημασία το ΠΑΣΟΚ τώρα να αναδείξει και αυτό που έκανε και αυτό που μπορεί να κάνει.

Θα μου πείτε «πως είναι δυνατό να είμαστε τόσο εύθραυστοι ως χώρα, ενώ πετύχαμε τόσα πολλά πράγματα». Ναι, πετύχαμε εντυπωσιακά πράγματα στην οικονομία, δημοσιονομική προσαρμογή πρωτοφανή, πρωτογενές πλεόνασμα, φτάνουμε σε δημοσιονομικό πλεόνασμα τώρα, θετικό ρυθμό ανάπτυξης, ισχυρό τραπεζικό σύστημα, μεγάλες δυνατότητες από τα κοινοτικά κονδύλια του νέου ΕΣΠΑ, νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική με άλλα 20 δις για τα επόμενα πέντε χρόνια, ξένες επενδύσεις που έχουν έρθει αλλά που τώρα έχουν κάνει πίσω λόγω της αβεβαιότητας της πολιτικής και βγαίνουμε από το Μνημόνιο και την τρόικα και μπαίνουμε σε μια άλλη φάση.

Πώς είναι λοιπόν  δυνατό ενώ τα έχουμε πετύχει όλα αυτά, ταυτόχρονα να είμαστε  εύθραυστοι; Για τον απλό λόγο που εξηγώ: γιατί δεν είμαστε μόνο εμείς και η Ευρωπαϊκή Ένωση, εμείς και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είμαστε όλοι εμείς και οι αγορές, οι χρηματοοικονομικές σχέσεις, το χρηματοπιστωτικό σύστημα και είναι κρίμα τώρα να μην ολοκληρώσουμε αυτή την προσπάθεια.

Για να το πετύχουμε αυτό, το πρώτο που απαιτείται είναι η δική μας ενότητα, η δική μας σοβαρότητα και η δική μας μαχητικότητα. Χαίρομαι που βλέπω εδώ ιστορικά στελέχη της Παράταξης, τον Γιάννη, τον Ηλία, τον Δημήτρη, τον Μιχάλη, το Δημήτρη που είναι στη Βουλή από την Ξάνθη, χαίρομαι που βλέπω εδώ όλο το ΠΑΣΟΚ της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης. Το ΠΑΣΟΚ που άντεξε, το ΠΑΣΟΚ που πιστεύει στις αξίες του, το ΠΑΣΟΚ που εκπροσωπεί τη Δημοκρατική Παράταξη και τη θέλει όλη στρατευμένη, μαχόμενη στην εμπροσθοφυλακή αυτής της εθνικής προσπάθειας.

Έχω προσωπικά κάνει τεράστιες προσπάθειες για την ενότητα του χώρου, με μεγάλο κόστος σε όλες τις φάσης της πολιτικής μου διαδρομής. Και θα κάνω και τώρα . Δεν θα σταματήσω ούτε την ημέρα της κατάθεσης των ψηφοδελτίων στον Άρειο Πάγο να αγωνίζομαι για τη συστράτευση όλων των στελεχών, για την ενότητα του χώρου  για να μην ζήσουμε την εικόνα μιας περαιτέρω διάσπασης χωρίς λογική, χωρίς πραγματικό πολιτικό στόχο. Γιατί δεν υπάρχει αυτή η πολυτέλεια, αλλά και γιατί αυτό συνιστά προσβολή στη μνήμη του Ανδρέα Παπανδρέου και στους ιστορικούς αγώνες της Παράταξής μας.

Θα κάνω και θα κάνουμε όλοι την προσπάθεια αυτή. Αλλά στο μεταξύ πρέπει ήδη να είμαστε σε πλήρη κινητοποίηση. Σε πλήρη κινητοποίηση, γιατί πρέπει να ενημερωθεί η κοινή γνώμη, γιατί πρέπει να αντιδράσει θετικά η κοινωνία, να ασκήσει τις δικές της πιέσεις για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, γιατί ετοιμαζόμαστε για το προγραμματικό μας Συνέδριο.

Γιατί πρέπει να απευθυνθούμε στις εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών που μας ψήφισαν στις ευρωεκλογές και στις εκλογές του 2012 και ακόμη ευρύτερα, σε όλο το ακροατήριο το εθνικό της Δημοκρατικής Παράταξης . Αλλά και γιατί υπάρχει το ενδεχόμενο των εκλογών και πρέπει, εάν τα πράγματα δεν πάνε καλά, να είμαστε έτοιμοι για μια σύντομη, σκληρή, προεκλογική εκστρατεία στο όνομα υψίστων εθνικών συμφερόντων. Έτοιμοι να λειτουργήσουμε ως εγγυητές της σταθερότητας.

Εσείς είστε η Παράταξη, το ΠΑΣΟΚ. Εσείς είστε που θα στελεχώσετε τα ψηφοδέλτια ,που θα βγείτε στον κόσμο, υπερήφανοι, αξιοπρεπείς, μαχητικοί, αξιόπιστοι, χωρίς να δέχεστε καμία προσβολή. Γιατί αυτό που έχει κάνει το ΠΑΣΟΚ, η Παράταξη, η Κοινοβουλευτική Ομάδα είναι πραγματικά ηρωικό, είναι μεγαλειώδες. Γιατί πρέπει να ξέρεις να ταπεινώνεσαι για να υψωθείς. Πρέπει να ξέρεις να πληρώνεις το κόστος ακόμη κι αν αυτό δεν σε αφορά προσωπικά, αλλά σε αφορά παραταξιακά, ιστορικά, εθνικά.

Είμαστε έτοιμοι να δώσουμε τη μάχη αυτή με πρώτο στόχο την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά και τη μάχη των εκλογών, αν χρειαστεί. Και η μάχη θα κριθεί από εμάς, από εσάς, από τον λαό, από τον κάθε πολίτη που μπροστά στα μεγάλα διλήμματα ξέρει να δώσει υπεύθυνες απαντήσεις.

Γεια σας.

Tags: Η Εξέλιξη της ΚρίσηςΠΑ.ΣΟ.ΚΠολιτικές Ομιλίες, 2014