Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Ομιλία Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου στην Εθνική Οργανωτική Επιτροπή του Συνεδρίου της Δημοκρατικής Παράταξης

Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι, η προσπάθειά μας για τη Δημοκρατική Παράταξη, για το ΠΑΣΟΚ, τους εταίρους μας στο χώρο αυτό της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, της κεντροαριστεράς, του προοδευτικού κέντρου, είναι πάρα πολύ σημαντική, τα οργανωτικά ζητήματα είναι πάντα πολύ κρίσιμα, τίποτα όμως από όσα κάνουμε δε γίνεται μέσα σε πολιτικό κενό.

Πρέπει και εσείς, εμείς ως Γραμματεία της Εθνικής Οργανωτικής Επιτροπής Συνεδρίου κι όλα τα στελέχη μας και όλοι οι πολίτες να γνωρίζουν ποιο είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η χώρα την περίοδο αυτή. Το πρώτο ζήτημα είναι η διαπραγμάτευση με την τρόικα και τους εταίρους, μια διαπραγμάτευση σκληρή, ουσιαστική, δύσκολη, η οποία διεξάγεται ταυτοχρόνως σε δύο επίπεδα: Το πρώτο επίπεδο είναι η ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος, που βασίζεται στο τεράστιο δάνειο των 250 δισεκατομμυρίων ευρώ, ένα δάνειο που στήριξε τη χώρα ώστε να αποφύγει την ασύντακτη χρεοκοπία και με μεγάλες θυσίες, υπέρμετρες θυσίες, να είναι τώρα ένα βήμα πριν από την ολοκλήρωση της προσπάθειας και την είσοδο σε μία νέα εποχή, σε μία νέα φάση. Το δεύτερο επίπεδο είναι αυτή η νέα φάση, γιατί τώρα δεν διαπραγματευόμαστε μόνο το τέλος του τρέχοντος προγράμματος, αλλά και το νέο καθεστώς στο οποίο εισέρχεται η χώρα με άλλες δυνατότητες, με εγγυήσεις πραγματικής ισοτιμίας μέσα στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά αυτή η επάνοδος στις ομαλές και κανονικές συνθήκες, όχι του παρελθόντος, αλλά του μέλλοντος της χώρας και της Ευρώπης, πρέπει να είναι μια επάνοδος ασφαλής, πρέπει η χώρα να μπει θωρακισμένη απέναντι στις αγορές στη νέα αυτή φάση.

Την ανάγκη τέτοιας θωράκισης την έχουν όλες οι χώρες του κόσμου, αφ ης στιγμής υπάρχει η έννοια του δημοσίου χρέους και αφ ης στιγμής όλες οι χώρες λίγο ή πολύ εξαρτώνται από τη σχέση τους με την αγορά. Δεν υπάρχει δυστυχώς ένα πλαίσιο παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης, δεν υπάρχει ούτε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο που να έχει θέσει φραγμούς και όρια στη λειτουργία της αγοράς, στη σπέκουλα, στην επιθετικότητα, άρα πρέπει να είμαστε απολύτως διασφαλισμένοι από την άποψη αυτή.

Η διαπραγμάτευση αφορά έναν κατάλογο θεμάτων πολύ σοβαρών, πολύ ουσιαστικών. Αυτός ο κατάλογος θεμάτων είναι ο ίδιος και για την ολοκλήρωση του προγράμματος που τρέχει και λήγει και για το νέο καθεστώς μέσα στο οποίο θα μπει η χώρα. Το πρώτο ζήτημα το οποίο εμφανίζεται στις εφημερίδες, στα σχόλια, είναι αν υπάρχει πράγματι ένα δημοσιονομικό κενό, αν η χώρα χρειάζεται δημοσιονομικά μέτρα για να πετύχει τους στόχους της το 2015 και το 2016. Κοιτάξτε, η ιστορία είναι πολύ διδακτική από την άποψη αυτή, επαναλαμβάνουμε αυτή τη συζήτηση με τους εταίρους μας από το 2011 για το αν υπάρχει δημοσιονομικό κενό και αν η χώρα χρειάζεται και άλλα και άλλα μέτρα, τώρα πια όμως αυτή η συζήτηση δεν έχει νόημα και δεν έχει νόημα για δύο πολύ μεγάλους λόγους.

Πρώτον διότι όλες οι εκτιμήσεις που γινόταν από την τρόικα απέτυχαν και απεδείχθη ότι οι εκτιμήσεις του Υπουργείου Οικονομικών, της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους επαληθεύονται και μάλιστα επαληθεύονται καθ΄ υπέρβαση. Το δεύτερο ότι έχουμε πια πετύχει ένα εντυπωσιακό πρωτογενές πλεόνασμα, το καλύτερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε όρους διαρθρωτικού πλεονάσματος, αν λάβουμε υπόψιν δηλαδή την ύφεση και τα μέτρα τα οποία είναι εφάπαξ, όπως η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, έχουμε το καλύτερο πρωτογενές πλεόνασμα στον κόσμο και ένα δημοσιονομικό έλλειμμα που κινείται στο επίπεδο του 1%, όταν χώρες όπως η Γαλλία και η Ιταλία αγωνίζονται για το 3% και διεκδικούν αλλαγές. Άρα δε χρειάζονται δημοσιονομικά μέτρα, δεν υπάρχει δημοσιονομικό κενό, άλλωστε δημοσιονομικό κενό σε σχέση με τι; Δημοσιονομικό κενό σε σχέση με έναν στόχο, σε σχέση με το πρωτογενές πλεόνασμα, αλλά εδώ έχουμε αποδείξει ότι είμαστε πιο προωθημένοι κι από τους στόχους μας πέρσι σε σχέση με το πρωτογενές πλεόνασμα και αυτό θα φανεί και την επόμενη και τη μεθεπόμενη χρονιά που έχουμε πια θετικό ρυθμό ανάπτυξης. Γιατί ο θετικός ρυθμός ανάπτυξης που είναι εντυπωσιακός για τα δεδομένα της Ευρωζώνης, που είναι η πιο θετική ένδειξη, έχει και δημοσιονομικές επιπτώσεις. Ούτε μπορούν από μια χώρα όπως η Ελλάδα να ζητούν κάποιοι για το 2015 αποθεματικό το οποίο είναι μεγαλύτερο από αυτό που είχαμε το 2014, όταν όλα τα στοιχεία της οικονομίας είναι καλύτερα.

Υπάρχουν όμως διαρθρωτικές αλλαγές, η χώρα χρειάζεται και άλλες διαρθρωτικές αλλαγές, η χώρα πρέπει να είναι σύγχρονη, ανταγωνιστική, λειτουργική, πρέπει να ανακτήσει το έδαφος, πρέπει να έχει τη θέση που της αξίζει στην ευρωπαϊκή και την παγκόσμια αγορά. Οι πολίτες θέλουν ένα κανονικό κράτος, ευρωπαϊκό, σύγχρονο, λειτουργικό, ευαίσθητο, έξυπνο, αποτελεσματικό. Οι πολίτες θέλουν μια αγορά ανοικτή, μια οικονομία ανταγωνιστική, οι πολίτες θέλουν φιλοεπενδυτικό περιβάλλον, θέλουν επενδύσεις, θέλουν δουλειές, μόνον έτσι χτυπάς την ανεργία. Αυτό μας λένε όλες οι τράπεζες, όλες οι Διευθύνσεις Μελετών, όλα τα ινστιτούτα, ότι είναι εφικτό, γίνεται, μπορεί να γίνει. Δε χρειάζονται εμμονές σε στερεότυπα του παρελθόντος, αλλά όπως αντιλαμβάνεστε είναι διαφορετικό να μιλάς για μια καλύτερη Δημόσια Διοίκηση, για μια καλύτερη εκπαίδευση, για ένα καλύτερο σύστημα υγείας, είναι διαφορετικό να μιλάς για προνοιακές δομές νέου τύπου, για ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, είναι διαφορετικό να μιλάς για εξυπηρέτηση του πολίτη, εξυπηρέτηση του επενδυτή, για προστασία του ανέργου και διαφορετικό να λες ότι ανοίγω θέμα μείωσης συντάξεων.

Όχι, δεν πρόκειται να μειωθούν οι συντάξεις, δεν πρόκειται να κάνουμε προχειρότητες στο ασφαλιστικό όταν ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί η εφαρμογή του ισχύοντος νόμου που ψηφίστηκε από την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και δεν έχουμε δει τα αποτελέσματα, όταν έχουμε μία ανεργία η οποία μειώνεται μεν αλλά είναι τραγικά υψηλή, ενώ πρέπει να δούμε πως θα λειτουργήσει το ασφαλιστικό σύστημα με επίπεδα ανεργίας τα οποία είναι φυσιολογικά ευρωπαϊκά. Δεν μπορεί να ζητάς αυτή τη στιγμή να γίνουν κινήσεις, οι οποίες δεν έχουν αποδεδειγμένη χρησιμότητα, πρέπει να δεις τις ταμειακές ροές στα ταμεία τώρα που κάναμε τις δόσεις και ο κόσμος θα έρθει να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις του γιατί αυτό είναι εφικτό με τις 100 δόσεις. Επίσης δεν μπορεί να δημιουργείς θέματα εκ του μη όντος σε μια κοινωνία η οποία είναι πάρα πολύ ώριμη και υπεύθυνη, σε αντίθεση με ότι πιστεύει η Αντιπολίτευση. Δεν έχουμε στην Ελλάδα πρόβλημα απεργιών και ιδίως απεργιών στον ιδιωτικό τομέα και ανταπεργιών, ούτε επιχειρήσεις οι οποίες αντέχουν και δεν καταρρέουν μέσα από την χρεοκοπία και την πτώχευση θέλουν ομαδικές απολύσεις. Ας σεβαστούμε τους κοινωνικούς εταίρους, οι κοινωνικοί εταίροι με σοβαρότητα πήγαν στη Γενεύη και υπό την αιγίδα της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας έκαναν μία διαβούλευση και μία συμφωνία.

Έχει επίσης πολύ μεγάλη σημασία να ακούσουμε τη φωνή της κοινωνίας, που δε θέλει προνόμια για τους συνδικαλιστές, θέλει συνδικαλιστές που αγωνίζονται για το συμφέρον των εργαζομένων και των θέσεων εργασίας, χωρίς προνομιακές καταστάσεις, αυτό ναι και βεβαίως θέλει να ισχύουν κανόνες Δημοκρατίας στους χώρους δουλειά. Και πάντα να έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν υπάρχει μόνον το δημόσιο ως εργοδότης, δεν υπάρχουν οι ΔΕΚΟ, υπάρχει ένας ιδιωτικός τομέας ο οποίος δίνει την εικόνα επιχειρηματιών κυρίως μικρών και μεσαίων και εργαζομένων που αγωνίζονται μαζί να ξεπεράσουν την κρίση, να επιβιώσουν οι επιχειρήσεις, να διατηρηθούν οι θέσεις εργασίας, να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Είπα ότι διαπραγματευόμαστε λοιπόν τους όρους που κλείνουν το παλιό πρόγραμμα και ανοίγουν τη νέα φάση, η νέα φάση είναι προβλεπόμενη από τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς για όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, δεν είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της Ελλάδας, δεν είναι ένα μνημόνιο για την Ελλάδα. Είναι ένα ολόκληρο θεσμικό πλαίσιο, το λεγόμενο ECCL, δηλαδή μία γραμμή πιστωτική, που θα τη χρησιμοποιήσει η Ελλάδα εάν υπάρξει πρόβλημα με τις αγορές. Αλλά τέτοιες γραμμές υπάρχουν και από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας για όλες τις χώρες και η Ελλάδα το χρειάζεται αυτό, διότι πρέπει να περάσουμε στην ομαλότητα και την ισοτιμία, χωρίς κανείς να μπορεί να παίξει παιχνίδια πάνω στην πλάτη μας.

Δε θέλω να κρύψω ότι υπάρχει ένα πρόβλημα σε σχέση με το ρόλο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Όταν η Ελλάδα βγήκε την άνοιξη πριν από τις ευρωεκλογές στις αγορές με τα πρώτα νέα ομόλογα που εξέδωσε τα τριετή και τα πενταετή για να διαμορφώσει μια κανονική καμπύλη ομολόγων, πήγαμε πάρα πολύ καλά και η Αντιπολίτευση φώναζε κι έλεγε «μα τι κάνετε, βγαίνετε στις αγορές ενώ μπορούμε να δανειστούμε φτηνότερα από το ΔΝΤ»; Και η αλήθεια είναι ότι δανειζόμαστε φτηνότερα από την Ευρωπαϊκή Ένωση από την Ευρωζώνη, όπου το επιτόκιο είναι κάτω από 1% 0,8%, γιατί το μέσο επιτόκιο του δημοσίου χρέους μας είναι 2,1%. Αυτό είναι επιτυχία μας, είναι επιτυχία της χώρας, είναι επιτυχία συγκεκριμένων ανθρώπων και πολιτικών δυνάμεων που αγωνίστηκαν ώστε να φτάσουμε στο αποτέλεσμα αυτό.

Το ΔΝΤ δανείζει με υψηλότερα επιτόκια, κοντά στα επιτόκια που μας δάνεισε η αγορά την άνοιξη, πριν από τις ευρωεκλογές. Τώρα βεβαίως τα πράγματα αλλάζουν, γιατί μπορείς με πάρα πολύ μεγάλη ευκολία διακινώντας ελάχιστα ποσά να δημιουργήσεις μια αίσθηση κρίσης, γιατί εδώ συμβαίνει το εξής καταπληκτικό που πρέπει να το ακούσει ο ελληνικός λαός. Το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν είναι εμπορεύσιμο. Έχουμε αυτό το τεράστιο πλεονέκτημα. Δεν είναι έρμαιο των αγορών. Το 87% σχεδόν το 90% του χρέους ανήκει σε θεσμούς στην ευρωζώνη, στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, λιγότερο στο ΔΝΤ. Μόλις 10% είναι εμπορεύσιμο στην αγορά. Δηλαδή συνολικά 35 δισεκατομμύρια. Μπορεί 300 εκατομμύρια, ένα ελάχιστο ποσοστό να δημιουργήσει μια αίσθηση, αλλά και αυτή είναι κρίσιμη. Την απάντηση κάποια στιγμή θα τη δώσουν οι οίκοι αξιολόγησης. Θα έρθουν οι οίκοι αξιολόγησης οι περιβόητοι και θα αναβαθμίσουν τη χώρα και έτσι οι αγορές θα έχουν μια άλλη αντιμετώπιση, αλλά δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η σχέση μας με το ΔΝΤ είναι μια σχέση διαφορετικού τύπου, γιατί το κριτήριό μας είναι τα επιτόκια.

Εμείς αντλούμε χρήμα από εκεί που μας συμφέρει όσο γίνεται περισσότερο. Και αυτό νομίζω ότι είναι και το ασφαλέστερο και το υγιέστερο. Αλλά δεν θέλουμε να υπάρχουν υποτιμητικές καταστάσεις, δεν θέλουμε να υπάρχει μια τρόικα που υποκαθιστά την ελληνική κυβέρνηση και δημιουργεί προβλήματα δημοκρατικής λειτουργίας και θέλουμε να υπάρχει μια σχέση του ΔΝΤ με τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας η οποία να είναι θεσμική, όπως προβλέπει ο ευρωπαϊκός μηχανισμός σταθερότητας, γιατί εμείς δεχόμαστε και πιέσεις που δεν αφορούν την Ελλάδα, αλλά αφορούν τη γενικότερη κατάσταση στην παγκόσμια οικονομία και τη γενικότερη κατάσταση στην ευρωζώνη. Δεν μπορεί η Ελλάδα να είναι η αφορμή ή το πρόσχημα για ζητήματα που δεν την αφορούν. Το κριτήριό μας είναι το κόστος, το επιτόκιο, η αποφυγή της σπέκουλας των αγορών, η ασφάλεια της χώρας και ταυτόχρονα η επάνοδος στην κανονικότητα και την ισοτιμία και αυτό θα το καταφέρουμε. Θα το καταφέρουμε γιατί είναι καλά τα θεμελιώδη στοιχεία. Ο ρυθμός ανάπτυξης, το πρωτογενές πλεόνασμα, οι ισχυρές τράπεζες, το ΕΣΠΑ, το θετικό ισοζύγιο απασχόλησης, που σιγά – σιγά, σιγά – σιγά κατεβάζει την ανεργία. Δεν είναι εντυπωσιακά τα αποτελέσματα, αλλά είναι σταδιακά, δειλά, καλά. Κι αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία.

Ποια είναι η αντίφαση; Είναι η αντίφαση ότι εκεί που διαπραγματευόμαστε τόσο σημαντικά πράγματα και έχουμε τέτοιου είδους εντάσεις, ακόμη και εκβιασμούς σε ένα υψηλό επίπεδο που αφορά την Ελλάδα, την ευρωζώνη, τη σχέση με το ΔΝΤ, τις αγορές, αυτό όλο γίνεται υπό καθεστώς πολιτικής αβεβαιότητας και μιζέριας στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Δηλαδή έχουμε συνεχώς την απειλή της ασυνέχειας του κράτους. Ότι η κυβέρνηση δεν δεσμεύει τη χώρα, ότι δεν υπάρχει τίποτα το οποίο να είναι σταθερό, αυτό βοηθάει τη χώρα στη διαπραγμάτευση; Δηλαδή η κάθε χώρα έχει μια δημοκρατική κυβέρνηση. Αυτό συμβαίνει σε όλο τον κόσμο, σε όλη την Ευρώπη. Οι κυβερνήσεις διαπραγματεύονται. Διαπραγματεύονται για το καλό της χώρας, το καλό των πολιτών, το καλό της οικονομίας. Όταν λες ότι η κυβέρνησή μου είναι μια κυβέρνηση η οποία δεν δεσμεύει τη χώρα, δεν έχει ισχυρή υπογραφή, βοηθάς ή βλάπτεις την οικονομία; Προφανώς τη βλάπτεις. Βλάπτεις την ίδια την εθνική υπόθεση από την άποψη αυτή. Επηρεάζεις τους επενδυτές θετικά ή αρνητικά; Έχουμε ξένες άμεσες επενδύσεις στην τελευταία περίοδο και αυτό βοηθάει στο θετικό ρυθμό ανάπτυξης ήδη από το τρίτο τρίμηνο του 2014. Η πρόβλεψη για το 2015 είναι 2,9% αύξηση σε μια ευρωζώνη η οποία είναι σε στασιμότητα, για να μην πω σε ύφεση. Ενθαρρύνεις ή αποθαρρύνεις τους επενδυτές; Βοηθάς ή δυσκολεύεις τους ανέργους; Βοηθάς ή υπονομεύεις το μικρομεσαίο επιχειρηματία που αγωνίζεται να τα βγάλει πέρα.

Αυτή είναι η σημασία του κλίματος της στήριξης της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας, αυτό το νόημα έχει η πρόσκλησή μας για εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης, για συναίνεση, έστω για σοβαρότητα θεσμική. Το να λέει κάποιος πως ό,τι και να μου φέρεις ως αποτέλεσμα, εγώ δεν θα το αναγνωρίσω, γιατί εγώ θα έφερνα κάτι καλύτερο. Εντάξει. Ο καθένας μπορεί να το λέει αυτό. Γιατί έξω από το χορό πολλά τραγούδια ξέρει. Το θέμα είναι τι κάνεις επί του πρακτέου τη στιγμή που πρέπει να γίνει. Διότι 31 Δεκεμβρίου τελειώνει το ευρωπαϊκό πρόγραμμα και 1η Ιανουαρίου πρέπει η Ελλάδα να έχει ένα ασφαλές νέο καθεστώς. Χωρίς μνημόνιο, χωρίς τρόικα, αλλά με θώρακα και με λεφτά στην άκρη εάν χρειαστούν. Αυτό το νόημα έχει όλη η συζήτηση. Πρέπει να κλείσει αυτή η διαπραγμάτευση, όπως είπα στην τελευταία μου δήλωση, μέχρι το επόμενο Eurogroup, μέχρι ως ότου παρουσιαστούν ανάγκες σε κάθε περίπτωση πριν από την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η αλήθεια είναι ότι πρέπει 1η Ιανουαρίου να έχουμε μια ασφαλή, καθαρή κατάσταση.

Προσέξτε, υπάρχει και το μεγάλο θέμα της βιωσιμότητας του χρέους, στο οποίο δεν συγχωρείτε καμιά παρεξήγηση και καμία δημαγωγία και το οποίο μπορεί να το αντιμετωπίσει κανείς και λίγες εβδομάδες μετά με το νέο έτος, αφού έχει διαμορφωθεί το νέο καθεστώς. Όλα τα προβλήματα στη βιωσιμότητα ξεκινούν από την αδυναμία παραδοχής της πραγματικότητας, γιατί πιστεύω ότι είναι πολύ εύκολο να κατανοήσεις την πραγματικότητα. Έχω πει πολλές φορές, το χρέος είναι εξυπηρετήσιμο και βιώσιμο. Το λέει τώρα ο κ. Ντράγκι, το έλεγε παλιά μόνο ο κ. Ρέγκλινγκ. Έφτασε κάποια στιγμή η αντιπολίτευση να πει αυτά που λέει ο κ. Ρέγκλινγκ είναι οι θέσεις του κ. Βενιζέλου. Μα, είναι η απλή λογική. Μειώσαμε το χρέος με ένα κούρεμα εντυπωσιακό, σε ονομαστική τιμή 130 δισεκατομμύρια, σε καθαρή παρούσα αξία υπερβαίνει τα 180 δισεκατομμύρια ευρώ. Δεν έχει ματαγίνει στην παγκόσμια οικονομική ιστορία. Το χρέος είναι απολύτως εξυπηρετήσιμο. Το κόστος εξυπηρέτησης έχει μειωθεί κατά παραπάνω από 60% σε σχέση με το 2009. Είναι υπό απόλυτο έλεγχο. Είναι κατά τα 9/10, όπως είπα προηγουμένως, κατά 90% εκτός αγορών. Έχει πολύ μεγάλη μέση διάρκεια, πολύ μικρό μέσο επιτόκιο, μέση διάρκεια 16,5 χρόνια, μέσο επιτόκιο 2,1%. Έχει έναν όγκο πολύ μικρό ως καθαρή παρούσα αξία με βάση τον ορθό υπολογισμό.

Η αναδιάρθρωση που έγινε το 2012 είναι πολύ σημαντικότερη από το κούρεμα. Κούρεμα και αναδιάρθρωση είναι κάτι εντυπωσιακά σημαντικό. Η αναδιάρθρωση εμπεριέχει τη δέσμευση για ένα περαιτέρω κούρεμα μέσω περιμετρικών αλλαγών. Εμείς πρέπει να διεκδικήσουμε ως χώρα αυτό να εφαρμοστεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Και αυτό δεν δημιουργεί πολιτικά προβλήματα, γιατί το έχουν υποσχεθεί οι εταίροι μας. Δεν ανοίγει μέτωπα με κοινοβούλια και λαούς. Όμως, όταν έρχεσαι και λες τώρα λέγοντας πρέπει να πω ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, για να το μειώσω μετά, δηλαδή να ζητήσω από τις χώρες της ευρωζώνης που το έχουν να μου το χαρίσουν. Πώς θα γίνει αυτό; Χωρίς όρους; Χωρίς μνημόνιο; Χωρίς ανταλλάγματα; Χωρίς να σε καθυποτάξουν σε θέματα οικονομικής κυριαρχίας τουλάχιστον; Αυτό ας το σκεφτεί ο καθένας, αλλά ας δούμε τι σημαίνει να λες ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο τώρα. Λες στις αγορές να μη σε δανείσουν, γιατί δεν έχουν βιώσιμο χρέος. Λες στο ΔΝΤ να μην συνεχίσει να στηρίζει, έστω με άλλη μορφή, γιατί βασικός όρος είναι να είναι βιώσιμο το χρέος σου για να σε στηρίξει. Αυτό ζητάει ως εγγύηση πάντα το ΔΝΤ από την ευρωζώνη. Υποτιμάς αυτό που έκανες και λες ψέματα στον κόσμο, κρύβοντάς του την αλήθεια για το κούρεμα και την αναδιάρθρωση και εκθέτεις τη χώρα στις ωμές πιέσεις των Ευρωπαίων εταίρων, γιατί τους ζητάς χάρη που είτε δεν μπορεί να γίνει πολιτικά από τα Κοινοβούλιά τους, είτε οδηγεί σε εξοντωτικούς όρους σε βάρος της χώρας. Για να πάρεις κάτι που δεν το χρειάζεσαι για την οικονομία σου, για την ανεργία, για την ανάπτυξη, για τα εισοδήματα, περισσότερο από ένα σημείο.

Το πρώτο ζήτημα είναι η σχέση ρυθμού ανάπτυξης και πρωτογενούς πλεονάσματος. Να μην έχεις υποχρέωση να εμφανίσεις πρωτογενές πλεόνασμα μεγαλύτερο από ό,τι χρειάζεται και αυτό να μην σου κόβει το ρυθμό ανάπτυξης, ή για να το πω διαφορετικά ο καλός ρυθμός ανάπτυξης να δίνει απάντηση στην απαίτηση για υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα. Γιατί το αποτέλεσμα είναι καλύτερο. Η δημαγωγία λοιπόν ειδικά στο θέμα αυτό, κινδυνεύει να κάνει τεράστια ζημιά. Μια ειδική μορφή δημαγωγίας και θα παρακαλούσα την προσοχή σας στο θέμα αυτό, είναι όλες οι –πιστεύω- καλόπιστες απόψεις που λένε να δούμε το θέμα του ελληνικού δημοσίου χρέους μέσα στο γενικότερο πρόβλημα του χρέους της ευρωζώνης. Δηλαδή να εφαρμόσουμε θεσμούς οι οποίοι δεν αφορούν την Ελλάδα, αφορούν τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία. Τα τεράστια ονομαστικά χρέη που έχουν οι χώρες αυτές οι οποίες ξεπερνούν για την κάθε μια τα 2 τρισεκατομμύρια ευρώ. Φανταστείτε δηλαδή να περιμένουμε να λυθεί το πρόβλημα του συνολικού χρέους της ευρωζώνης, το οποίο ξεπερνά το συνολικό χρέος των ΗΠΑ για να λύσουμε το δικό μας ζήτημα σε ένα χρέος το οποίο είναι τίποτα σε σχέση με τον όγκο της ευρωζώνης, γιατί για μας μπορεί να είναι τεράστιο, αλλά για τα δεδομένα της ευρωζώνης είναι πάρα πολύ μικρό.

Όποιος λέει ότι πρέπει να βρούμε ένα σχήμα το οποίο αφορά την ευρωζώνη συνολικά μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, μέσω του ESM, μέσω των ευρωομολόγων, μέσω νέων ιδεών, λέει ωραία. Πάτε τώρα εσείς να βρείτε μια λύση η οποία μπορεί στα επόμενα 10 χρόνια να εξυπηρετήσει μεγάλες χώρες, αλλά η Ελλάδα στο μεταξύ δεν θα έχει λύσει το πρόβλημά της. Αν αυτό γίνει αντικείμενο εσωτερικής δημαγωγίας, η χώρα βγάζει τα μάτια της μόνη της. Εμείς θέλουμε να ολοκληρωθεί η ειδική αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους του 2012. Κάτι που προβλέπεται ρητά από τις αποφάσεις του Eurogroup και δεν συνιστά νέα απόφαση, αλλά εφαρμογή ειλημμένων παλαιών αποφάσεων.

Τώρα δεν έχουμε μόνο αυτό το θέμα. Έχουμε και τη διεθνοπολιτική και περιφερειακή αστάθεια. Ζούμε σε μια περίοδο όπου είναι ανοιχτά όλα τα μέτωπα, ποτέ δεν υπήρχε τέτοιος πληθωρισμός κρίσεων από τη Μέση Ανατολή, από τη Γάζα, από το Παλαιστινιακό, από τις πιέσεις που δέχονται χώρες, όπως η Αίγυπτος, όπως η Ιορδανία, όπως ο Λίβανος, από τη διάλυση της Συρίας μέχρι την απειλή διάλυσης του Λιβάνου, από την ασύντακτη κατάσταση στη Λιβύη, όπου έχει φτάσει πια το λεγόμενο ισλαμικό κράτος μέχρι τα παράλια, απέναντι από την Κρήτη και ταυτόχρονα έχουμε την κρίση στην Ουκρανία, την ένταση με τη Ρωσία και την τουρκική βλαπτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο, δηλαδή την προσβολή του Διεθνούς Δικαίου, την ωμή και απροκάλυπτη, την παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, κάτι το οποίο το έχουμε πει κατ’ επανάληψη και το έχει πει και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Και κάνουμε τεράστια προσπάθεια να κρατήσουμε τα κανάλια ανοικτά, τους τόνους χαμηλούς, να αποφύγουμε θερμά επεισόδια, να βρούμε μηχανισμούς απαγκίστρωσης στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου και στο πλαίσιο του σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου της θάλασσας.

Κάνουμε κινήσεις σε απόλυτο συντονισμό με την Κύπρο, με τον Πρόεδρο και την Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα κυπριακά πολιτικά κόμματα, αλλά όπως αντιλαμβάνεστε η χώρα χρειάζεται ενότητα τουλάχιστον στα θέματα αυτά, ενημέρωση, κοινό παρονομαστή, κοινή εθνική στρατηγική. Εμείς απέναντι σε αυτές τις δύο πολύ μεγάλες προκλήσεις, στη διπλή διαπραγμάτευση για την έξοδο από την οικονομική κρίση και στη διεθνοπολιτική και περιφερειακή αστάθεια, αντιτάσσουμε τη μιζέρια του εσωτερικού πολιτικού κλίματος, η οποία εκδηλώνεται κατά έναν περίεργο τρόπο με φοβικά ας το πούμε έτσι ανακλαστικά σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ και τη Δημοκρατική Παράταξη. Προφανώς καταλαβαίνουν τον στρατηγικό εγγυητικό ρόλο της παράταξης.

Ένα δημοσίευμα το οποίο δεν αφορούσε την πραγματικότητα, γιατί ποτέ δεν υπήρχε σχεδιασμός να κληθεί από τον Πρωθυπουργό και τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης από κοινού ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, δημιούργησε μεγάλη νευρικότητα. Ευτυχώς μου διαμηνύθηκε ότι ο κ. Τσίπρας ανταποκρίνεται στην πρόσκληση να έρθει να ενημερωθεί για τα εθνικά θέματα μετά το ταξίδι μου στην Άγκυρα και εν όψει του Συμβουλίου Συνεργασίας με την Τουρκία στην Αθήνα. Κι έχουμε κι ένα άλλο φαινόμενο, το οποίο θα ήθελα να το πω περιφραστικά, αλλά θα το καταλάβετε εύκολα δεν είναι τόσο δυσνόητο αυτό που θα πω.

Έχουμε δύο κόμματα που ενδιαφέρονται να έχουν πάντα σε ενέργεια το σκηνικό της τεχνητής πόλωσης σε μεσαία εκλογικά επίπεδα, Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ. Κι έχουμε κι έναν νέο μπαλαντέρ, ο οποίος θεωρεί ότι πρέπει να υπάρχει αυτή η πόλωση, που τη στηρίζει σε μια εποχή που δεν υπάρχουν αυτοδυναμίες, που υπάρχουν πολυφωνικές συμμαχικές συνεργατικές λύσεις προοδευτικές εθνικές. Και υπάρχει ο νέος μπαλαντέρ ο οποίος λέει εγώ είμαι η νέα αντίληψη, αποδέχομαι έναν τεχνητό διπολισμό, χωρίς βέβαια αυτοδυναμίες, μέσα από το εκλογικό σύστημα και από τεχνητές ενισχύσεις κι εγώ είμαι ο μπαλαντέρ του τεχνητού διπολισμού. Ωραία άποψη αυτή, έτσι; Καταπληκτική και κυρίως νεωτερική.

Εμείς λέμε: Ελάτε να διαμορφώσουμε εθνική συναίνεση, να διαμορφώσουμε το πλαίσιο του διαλόγου, της εθνικής διαπραγμάτευσης και εν πάση περιπτώσει προσωπικά είμαι οπαδός και του Συμβουλίου των Αρχηγών των Κομμάτων για όλα τα θέματα και για τα εθνικά και για τα θέματα της οικονομικής διαπραγμάτευσης, δηλαδή η παρουσία του Αρχηγού του ΠΑΣΟΚ κάποια στιγμή δε θα μπορέσει να παρεμποδιστεί, γιατί υπάρχει και το συνταγματικό φόρουμ. Θα θυμάστε ίσως την υποχρεωτική κατά το Σύνταγμα συνάντηση των αρχηγών που έγινε το Μάιο του 2012 για τον σχηματισμό Κυβέρνησης κι όποιος θέλει να φρεσκάρει τη μνήμη του μπορεί να διαβάσει τα πρακτικά εκείνων των συναντήσεων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να δει τι είπε ο καθένας, πως το είπε και πως απάντησε στα κρίσιμα ερωτήματα για τη χώρα.

Εδώ υπάρχει κι ένα παιχνίδι με το Σύνταγμα. Το πρόβλημα της χώρας, θέλω να σας διαβεβαιώσω, δεν είναι συνταγματικό, το πρόβλημα της χώρας είναι κοινωνικό, είναι οικονομικό, είναι αναπτυξιακό, είναι ηθικό, είναι θεσμικό γιατί υπάρχουν θεσμοί ολόκληροι που λειτουργούν παρά το Σύνταγμα, αλλά δεν είναι συνταγματικό με την έννοια του συνταγματικού κειμένου. Ακόμη και στο πιο ακραίο παράδειγμα, της ευθύνης των Υπουργών, αποδεικνύεται συνεχώς ότι εκεί που έχεις εγκλήματα σε σχέση με τη διαχείριση του δημοσίου χρήματος, δωροδοκίες, δωροληψίες, ξεπλύματα, δεν υπάρχει κανένα συνταγματικό εμπόδιο. Το συνταγματικό κριτήριο, ο φραγμός είναι να μη μετατρέπεται η σύγκρουση για πολιτικές εκτιμήσεις από σύγκρουση πολιτική σε σύγκρουση δήθεν δικαστική. Αλλά όπου υπάρχουν ζητήματα ήθους, ζητήματα πραγματικής διαχείρισης του δημοσίου χρήματος, κανείς δεν κωλύεται κι έχει αποδειχθεί αυτό, αποδεικνύεται καθημερινά. Αλλά μακάρι να ήταν αυτό το θέμα.

Επίσης όλοι όσοι νομίζουν ότι θα λύσουν το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης μέσω του Συντάγματος, κάνουν πολύ μεγάλο λάθος, γιατί πρέπει να σκεφτούν ποιο είναι το συνταγματικό δίκαιο της ασύντακτης χρεοκοπίας όπως έχω πει πολλές φορές, δηλαδή αν τα τινάξει το δημόσιο ταμείο και δεν έχει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, που ζητάς το δίκιο σου και ποιος σου λέει τι είναι συνταγματικό και τι είναι αντισυνταγματικό; Αλλά αυτό είναι κάτι το οποίο το γλιτώσανε οι συμπατριώτες μας, το γλιτώσαμε όλοι ως έθνος. Η χειρότερη μορφή δημαγωγίας είναι η συνταγματική.

Η παράταξη, το ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατική Παράταξη, συγκροτεί τη δική της Επιτροπή, με έμπειρους φίλους και συντρόφους, με επιστήμονες, με πολιτικά στελέχη, αλλά ότι πούμε θα είναι εντεταγμένο στο πλαίσιο του εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης και ότι λέμε και κάνουμε τελεί υπό την εγγύηση της αυξημένης πλειοψηφίας των τριών-πέμπτων, η οποία πρέπει να διατηρηθεί αλώβητη για την τελική φάση της αναθεώρησης. Όταν διαμορφώνονται οι διατάξεις, όχι από την αρχική όπου ο καθένας ανεύθυνα υπεύθυνα αόριστα λέει "συμφωνώ-διαφωνώ", σημασία έχει η κάθε λέξη, η τελική διατύπωση. Αυξημένη πλειοψηφία στην τελική διατύπωση. Και φυσικά όταν ανοίγει η συζήτηση για το Σύνταγμα, ανοίγει η συζήτηση για το εκλογικό σύστημα. Άρα ανοίγει η συζήτηση για αδράνειες και κατάλοιπα της προηγούμενης εποχής, που δεν έχουν σχέση με τη σημερινή εποχή. Υπάρχει και κάτι άλλο όμως πάλι, υπάρχουν παράγοντες τώρα του δημοσίου βίου, κόμματα καινούρια, τα οποία θέλουν την κατάργηση της αυστηρότητας του Συντάγματος, δηλαδή αυτό που κάνει το Σύνταγμα κάτι διαφορετικό από το νόμο είναι ότι δεν μπορείς να το αλλάξεις με απλή πλειοψηφία ανά πάσα στιγμή. Θέλει προθεσμίες ωρίμανσης, σκέψης, συναίνεσης και μεγάλες πλειοψηφίες, γιατί εδώ ρυθμίζεις τον μακρύ ιστορικό χρόνο. Αν το Σύνταγμα άλλαζε ανά πάσα στιγμή με απλή πλειοψηφία, ή έστω ανά πάσα στιγμή με αυξημένη πλειοψηφία, δε θα ήταν παρά ένας κοινός νόμος. Έχω πει ότι αυτό έγινε στη Βαϊμάρη του μεσοπολέμου στη Γερμανία του μεσοπολέμου και είχε κακό τέλος.

Τώρα υπάρχει και μια άλλη θεωρία, υπάρχει η θεωρία του λιγόλογου Συντάγματος. Λέει τι, δε θέλουμε πολλά λόγια, λίγα λόγια, αρχές. Όταν έχεις αρχές ποιος δίνει περιεχόμενο στις αρχές; Ο Νομοθέτης, άρα η εκάστοτε πλειοψηφία ή τελικά ο Δικαστής, ο οποίος μετατρέπεται έτσι σε συνταγματικό Νομοθέτη; Όσο πιο ολιγόλογες είναι οι διατυπώσεις, όσο πιο αόριστες οι έννοιες, τόσο μεταφέρεται εξουσία από τη δημοκρατικά εκλεγμένη Βουλή και Κυβέρνηση σε όργανα τα οποία είναι εκτός συστήματος δημοκρατικής νομιμοποίησης. Βεβαίως ένα ολιγόλογο Σύνταγμα, όπως το αμερικανικό, έχει ένα πανίσχυρο ανώτατο δικαστήριο, αυτό είναι κατανοητό. Αλλά θα τα πούμε αυτά, σημασία έχει ότι εμείς τοποθετούμαστε στο ζήτημα με έναν πολύ καθαρό και πολιτικά και θεσμικά τρόπο.

Και τώρα στο τέλος οι αποφάσεις της Εθνικής Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου που έχουμε υποχρέωση να εφαρμόσουμε. Το χρονοδιάγραμμά μας πρέπει να τηρηθεί, το συνέδριο πρέπει να γίνει το Γενάρη που θα έχουμε μια πολύ καθαρή πολιτική εικόνα, ο σεβασμός των εταίρων της Δημοκρατικής Παράταξης στο ΠΑΣΟΚ ξέρω ότι είναι απόλυτος, ο σεβασμός του ΠΑΣΟΚ στους εταίρους επίσης. Αλλά πρέπει τα κλιμάκιά μας να είναι ενεργά, να είναι πανταχού παρόντα, πρέπει να ολοκληρώσουμε τη συγκρότηση των Νομαρχιακών Επιτροπών και των Δημοτικών Επιτροπών Οργάνωσης του Συνεδρίου, πρέπει να κάνουμε όλα όσα έχουμε συμφωνήσει σε σχέση με τα κοινωνικά και επαγγελματικά δίκτυα. Και το πρόγραμμα είναι η μεγάλη ιστορία, οι ομάδες εργασίας, η στράτευση των στελεχών, εκατοντάδες στελέχη από την παράταξη, από την κοινωνία των πολιτών, από την πανεπιστημιακή κοινότητα είναι έτοιμα να βοηθήσουν και βεβαίως έχει πολύ μεγάλη σημασία από την άποψη αυτή και η ενότητα του χώρου και παίρνω πρωτοβουλίες συναντήσεων οι οποίες βοηθούν προς την κατεύθυνση αυτή, γιατί ο καθαρός διάλογος, η ευθεία συνεννόηση είναι πάντα η λύση. Είχα μια πολύ παραγωγική συζήτηση ειλικρινή με το Γιώργο Παπανδρέου, αύριο θα έχω τη χαρά να ενημερώσω για τις εξελίξεις τον Κώστα Σημίτη και να ακούσω τις απόψεις του με την τεράστια εμπειρία που έχει και φυσικά είμαστε ανοιχτοί στο διάλογο με πρόσωπα, με κόμματα, με κινήσεις, που πρέπει να πάρουν την ευθύνη τους βέβαια, γιατί ο χρόνος είναι κρίσιμος. Και αυτό δεν αφορά μόνον την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, αφορά και τη διακυβέρνηση του τόπου.

Δεν έχω πει ποτέ ότι θα συγκεντρωθούν 180 ψήφοι, λέω πάντα ότι πρέπει να συγκεντρωθούν, αυτό επιβάλλει η εθνική και συνταγματική ευθύνη, ο κάθε Βουλευτής, το κάθε κόμμα θα κρίνει. Εάν τελικά επιβληθεί η άποψή του καιροσκοπισμού και του εκβιασμού και πάει η χώρα στις εκλογές, η χώρα θα πάει σε εκλογές με πολύ σκληρά διλήμματα. Και επαναλαμβάνω ότι οι εκλογές κρίνονται προεκλογικά και οι δημοσκοπήσεις κρίνονται εκλογικά. Αλλιώς ανοίγει η προεκλογική περίοδος κι αλλιώς κλείνει και το λέω αυτό γιατί ξέρετε ότι εμάς δε μας πιάνουν οι συνήθεις συχνότητες, κάτι γίνεται, κάποιο μπέρδεμα, κάποια παρεμβολή στις συχνότητες. Και βέβαια ο ρόλος μας είναι πάντα όπως έχω πει πολύ παραπάνω από την εγγύηση της κυβερνητικής σταθερότητας, είναι η εθνική σταθερότητα κι αυτός είναι και ο προσωπικός μου ρόλος και η μόνη φιλοδοξία και γι΄ αυτό κάνω και πολύ μεγάλη υπομονή όπως βλέπετε. Φίλες και φίλοι, απευθυνόμαστε σε αυτούς που καταλαβαίνουν τι κάνουμε, αποδέχονται αυτό που κάνουμε, στηρίζουν αυτό που κάνουμε. Θέλουμε αυτοί να είναι όσο γίνεται περισσότεροι, αλλά δε θέλουμε τίποτα παραπάνω από αυτό που θα μας δώσει ο ελληνικός λαός.

Ο λαός ξέρετε κι αυτό δεν το καταλαβαίνουν κάποιοι, εκφράζεται πλουραλιστικά, δημοκρατικά και το αποτέλεσμα είναι σύνθετο και συνθετικό. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις έχουν λόγο στο μέλλον της χώρας, κάποιοι νομίζουν ότι ο λαός εκφράζεται απλοϊκά και απλουστευτικά διπολικά μονολιθικά. Αυτά έχουν τελειώσει και τα έχουμε πληρώσει με κόστος, με θυσίες, με ιδρώτα, με αίμα. Άρα εμείς απευθυνόμαστε, αυτή είναι η πρώτη στόχευση, σε αυτούς που καταλαβαίνουν και στηρίζουν. Θέλουμε να αυξάνονται, να πολλαπλασιάζονται και να λειτουργούν καταλυτικά μέσα στο σώμα της κοινωνίας, γι΄ αυτό έχει σημασία η επαφή με κάθε πολίτη, έχει σημασία αυτή η προσπάθεια να γίνει πόρτα-πόρτα και αυτή είναι η πιο κρίσιμη οργανωτική αποστολή που έχουμε.-