Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

Ομιλία του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευ. Βενιζέλου στη 2η Συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής

 

Φίλες και φίλοι, σαν σήμερα πριν από ένα χρόνο, η χώρα βρισκόταν στο ενδιάμεσο των διπλών εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012. Έχουμε υποχρέωση απέναντι στους εαυτούς μας και απέναντι στον ελληνικό λαό, ένα χρόνο μετά αυτή τη διπλή εκλογική αναμέτρηση που έγινε με πλήρη γνώση της κατάστασης, να πούμε ποια είναι η εικόνα της χώρας.

Και το πρώτο ερώτημα που πρέπει να θέσουμε 12 μήνες μετά, είναι: Γιατί έπρεπε η χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές, αμέσως μετά τη συμφωνία για το νέο πρόγραμμα στήριξης του Φεβρουαρίου του 2012 και τη δραστική εντυπωσιακή μείωση του Δημοσίου χρέους του Μαρτίου του 2012;

Η απάντηση -για να είμαστε καθαροί και ειλικρινείς- είναι ότι αυτό συνέβη γιατί κάποιοι ακόμη τότε σκέφτονταν με παλαιούς πολιτικούς όρους, αναζητούσαν την αυτοδυναμία μιας μονοκομματικής Κυβέρνησης, σε αντίθεση με εμάς που μιλούσαμε ήδη από τότε για το στόχο της αυτοδύναμης Ελλάδας και για την ανάγκη συνεργασίας όλων των υπεύθυνων ευρωπαϊκών δυνάμεων, που αντιλαμβάνονται την κατάσταση ανάγκης και είναι διατεθειμένες να συμμετάσχουν στο τεράστιο ιστορικό βάρος της διαχείρισης και της υπέρβασης της κρίσης.

 

Υπήρχε, από την άλλη μεριά, η στρατηγική της ανεπίγνωστης αντιμνημονιακής εφόδου που εξέφραζε τότε ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος νόμιζε ότι στα τυφλά θα κατακτήσει την εξουσία για να εφαρμόσει ένα ανύπαρκτο Σχέδιο Β.

Το γεγονός ότι η χώρα επέλεξε τη διαδικασία των εκλογών, και μάλιστα των διπλών, είχε αρνητικές επιπτώσεις: αμφισβητήθηκε η ικανότητα και η βούληση της Ελλάδας  να εφαρμόσει το πρόγραμμα, μετά από ένα εντυπωσιακό πακέτο στήριξης που δεν πρόκειται να ξαναδοθεί σε χώρα–μέλος της Ευρωζώνης.

Υπήρξε σοβαρή καθυστέρηση στην εφαρμογή του προγράμματος, στην εκταμίευση των δόσεων, στη χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας, ιδίως των επιχειρήσεων και αυτό συνέβη αφού είχαμε πάρει μεταξύ Μαρτίου και Μαΐου πριν τις εκλογές, μια γιγαντιαία δόση 75 δισ. ευρώ, η οποία φαντάζει κολοσσιαία όταν τώρα συζητούμε για δόσεις των 2, 3, 5, 7 δισ. ευρώ.

Και βέβαια, τότε δεν είχε γίνει κοινή συνείδηση του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας πόσο μεγάλη σημασία έχει η ρήτρα της βαθύτερης ύφεσης που θα μπορούσε να οδηγήσει σε επιμήκυνση της περιόδου δημοσιονομικής προσαρμογής.

Το χειρότερο όμως που συνέβη είναι ότι λόγω των εκλογών διατηρήθηκε και οξύνθηκε το νόθο μέτωπο Μνημόνιο–Αντιμνημόνιο, παρά την αλλαγή της σύνθεσής του και τη διεύρυνση στήριξης της εθνικής στρατηγικής, λόγω της οριστικής μεταστροφής της Νέας Δημοκρατίας και της προσχώρησης της ΔΗΜΑΡ στη γραμμή της ευθύνης.

Το γεγονός όμως ότι η χώρα κατέφυγε σε εκλογές είχε και πολλά θετικά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τη σημασία των εκλογών στη δημοκρατική και νομιμοποιητική τους διάσταση. Γιατί λόγω των εκλογών τέθηκαν ενώπιον του εκλογικού σώματος καθαρά διλήμματα και δόθηκε καθαρή εντολή για την εφαρμογή μιας στρατηγικής, την ιστορική ευθύνη για τη συγκρότηση της οποίας έχει αναμφίβολα το ΠΑΣΟΚ.

Και σίγουρα πρέπει να πούμε ότι δυο μεγάλες πολιτικές εξελίξεις σηματοδοτούν τους 12 μήνες από τις εκλογές έως σήμερα:

  • Η πλήρης συνειδητοποίηση, ακόμη και από τους πιο κακόπιστους, ότι ούτε υπήρχε ούτε υπάρχει Σχέδιο Β γιατί η κυπριακή εμπειρία έδωσε σκληρή, αποστομωτική απάντηση σε μια ολόκληρη μυθολογία, συνωμοσιολογία, ωραιοποίηση, σε μια δημαγωγία, σε ένα ακατάσχετο λαϊκισμό που δηλητηριάζει την ψυχή και το νου του ελληνικού λαού.
  • Και, δεύτερον, ότι χάρις στις θυσίες του ελληνικού λαού, αλλά και τους φόβους της Ευρωζώνης άλλαξαν οι διατυπώσεις των εταίρων μας σε σχέση με την Ελλάδα και άρα η εικόνα που δημιουργείται διεθνώς σε σχέση με την Ελλάδα.

Πού κινείται σήμερα η Ευρώπη


Ας δούμε συνεπώς, πριν μιλήσουμε για την Κυβέρνηση αυτή καθαυτή, ποιο είναι σήμερα, 12 μήνες μετά τις εκλογές, το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η Ευρώπη και η Ευρωζώνη. Γιατί παρακολουθούμε τη συνεχή ανακύκλωση της ευρωπαϊκής κρίσης που είναι και  μια μεγάλη πρόκληση για τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές και Σοσιαλδημοκράτες.

Είχα την ευκαιρία τις τελευταίες 10 μέρες και στην Ουάσιγκτον και στη Λειψία να αναφερθώ στις ομιλίες μου στα ζητήματα αυτά. Να μιλήσω για την κρίση στην Ευρωζώνη, ως ένα διεθνές ευρωατλαντικό ζήτημα, που επηρεάζει τη διεθνή οικονομία. Για την ανάγκη να ενεργοποιηθεί ο ευρωπαϊκός πολιτικός Νότος. Γιατί ο Νότος δεν είναι γεωγραφική έννοια. Είναι πολιτική και ιδεολογική έννοια. Δηλαδή είναι ένας συνδυασμός πολιτικών, κοινωνικών και εθνικών παραγόντων. Για να συγκροτηθεί και να ενεργοποιηθεί ο περιβόητος ευρωπαϊκός Νότος ως φορέας μιας εν δυνάμει εναλλακτικής αντίληψης για την Ευρώπη, πρέπει να αλλάξουν συσχετισμοί διακρατικοί, συσχετισμοί κοινωνικοί και συσχετισμοί ιδεολογικοπολιτικοί  μέσα στην Ευρώπη.

Και είχα επίσης την ευκαιρία να μετάσχω στη Λειψία, στη συγκρότηση ενός νέου δικτύου διεθνούς προοδευτικών σοσιαλιστικών κομμάτων και οργανώσεων, στην «Προοδευτική Συμμαχία», που έθεσε στο κέντρο της προσοχής του την παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση, κάτι που δεν αφορά μόνο το τραπεζικό σύστημα, τις χρηματοοικονομικές συναλλαγές, τους οίκους αξιολόγησης ή τους φορολογικούς παραδείσους, αλλά κάτι που αφορά το πολλαπλό dumping που συμβαίνει παγκοσμίως, δηλαδή αθέμιτο ανταγωνισμό μεταξύ κρατών και εθνικών οικονομιών. Που είναι dumping ενεργειακό -είναι άλλο να έχεις πυρηνική ενέργεια και άλλο να μην έχεις- ένα dumping το οποίο είναι εργασιακό, κοινωνικό και κυρίως ένα damping επιτοκίων που είναι το κρισιμότερο απ' όλα γιατί είναι η μήτρα που αναπαράγει τις ανισότητες και τις διευρύνει.

Είναι τελείως διαφορετικό μια χώρα να δανείζεται με μηδενικά επιτόκια, όπως η Γερμανία, και μια χώρα να πρέπει να δανειστεί με 6%, όπως τόλμησε τώρα η Πορτογαλία. Και είναι άλλο οι επιχειρήσεις μιας χώρας να δανείζονται με 2,5% και άλλο με 8 ή 9%.

Το μεγάλο όμως ερώτημα το οποίο τίθεται και το οποίο έθεσα κι εγώ στη Λειψία, είναι: Ποιος αποφασίζει για ποιον στην Ευρωζώνη; Γιατί αποφασίζουν κάποιες Κυβερνήσεις για άλλους λαούς. Υπάρχουν Κυβερνήσεις που απολογούνται στο εκλογικό τους σώμα, στο Κοινοβούλιό τους, που διεκδικούν και κατακτούν την ψήφο του λαού τους, αλλά αυτές νιώθουν αρμόδιες να αποφασίζουν γενικά για την Ευρώπη και για το τι συμβαίνει σε άλλους λαούς, σε άλλες εθνικές οικονομίες. Και η Ελλάδα έχει ζήσει στο πετσί της αυτή τη μεγάλη αντίφαση, δηλαδή την κατάλυση των βασικών αρχών και κανόνων λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης.

Είχαμε την ευκαιρία να τα πούμε αυτά και στη συνάντηση των ηγετών των ευρωπαϊκών Σοσιαλιστικών Κομμάτων στη Λειψία, να ακούσουμε το σύνολο των Σοσιαλιστών Πρωθυπουργών που ηγούνται Κυβερνήσεων συνεργασίας, γιατί μονοκομματική σοσιαλιστική κυβέρνηση υπάρχει μόνο στη Γαλλία, σε όλες τις άλλες χώρες, σοσιαλιστές Πρωθυπουργοί λίγοι -τέσσερις όλοι κι όλοι- ηγούνται Κυβερνήσεων συνεργασίας εν μέσω των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για τα πολιτικά καθήκοντα που έχει το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα και Κίνημα ενόψει των ευρωπαϊκών εκλογών του Μαΐου του 2014 όπου θα διεκδικήσει τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο όνομα του Μάρτιν Σουλτς: Πρώτον, γιατί θέλαμε να συνδυάσουμε τη θεσμική του ιδιότητα του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και δεύτερον, γιατί όπως είχα την ευκαιρία να πω είναι πολύ καλό ένας Γερμανός να είναι αυτός που θα εκφέρει το νέο λόγο, το ριζοσπαστικό, προοδευτικό και ολοκληρωμένο λόγο των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Ένα λόγο που μπορεί να αναδείξει μια άλλη εικόνα για την Ευρώπη και μια άλλη εικόνα για τη Γερμανία μέσα στην Ευρώπη, για μια ευρωπαϊκή Γερμανία.

Και θα έχουμε την ευκαιρία να συνεχίσουμε τη διαβούλευση αυτή μεταξύ των νοτίων Κομμάτων στο Παρίσι στις 14 και 15 Ιουνίου και μεταξύ όλων των ευρωπαϊκών σοσιαλιστικών κομμάτων στη Σόφια στις 21 Ιουνίου.

Αυτό όμως που κυριαρχεί στην Ευρωζώνη -ας το πούμε ανοιχτά φίλες και φίλοι- είναι ο φόβος. Τι φοβάται η Ευρωζώνη; Μήπως φοβάται την επέκταση της κρίσης στην Κύπρο ή τη Σλοβενία; Όχι βέβαια. Είναι πολύ μικρά τα μεγέθη αυτά. Φοβάται την κρίση χρέους στον σκληρό πυρήνα της, στις μεγάλες χώρες που μπορεί να έχουν οι περισσότερες από αυτές ελεγχόμενο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, αλλά έχουν χρέος τεράστιο σε απόλυτα μεγέθη και άρα εξίσου τεράστιες ανάγκες δανειοδότησης. Φοβάται την κοινωνική κρίση, κυρίως την ανεργία των νέων, και την κρίση του ευρωσκεπτικισμού που είναι μια κρίση νομιμοποίησης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Η Ελλάδα συνεπώς εφαρμόζει μια στρατηγική που ανταποκρίνεται σε μία διπλή επιτακτική ανάγκη:

  • Στην ανάγκη να βγει η ίδια η χώρα από την κρίση, να ανακτήσει την ισοτιμία της
  • Στην ανάγκη να θωρακιστεί η Ελλάδα σε σχέση με τις διεθνείς εξελίξεις και τις εξελίξεις στην ίδια την Ευρωζώνη.

Παρά ταύτα, πιστεύω βαθιά ότι αυτή η Ευρώπη, η πολιτικά συντηρητική και οικονομικά νεοφιλελεύθερη, αυτή η Ευρώπη με τις αντιφάσεις τις καθυστερήσεις, τους δισταγμούς, τις ανακολουθίες, τις εσωτερικές ανισότητες των κρατών-μελών, είναι το καλύτερο γήπεδο που υπάρχει διεθνώς, αν δούμε μακροσκοπικά την κατάσταση σε όλες τις ηπείρους.

Υπάρχει βέβαια και μια άλλη αντίληψη που εκφέρεται με δυο εκδοχές: μια αριστερή παλαιοκομμουνιστική συνήθως και μια δεξιά, που έχουν ως κοινό παρανομαστή την εμμονή στο σενάριο της καταστροφής.

Είναι πολλοί που λένε ότι ματαιοπονούμε γιατί ούτως ή άλλως είτε η Ελλάδα θα αναγκαστεί να βγει από την Ευρωζώνη, είτε η Ευρωζώνη θα διαλυθεί αναγκαστικά, Και θα συμβεί αυτό πώς και πότε; Αφού ο ελληνικός λαός θα έχει υποβληθεί σε τεράστιες θυσίες, αφού θα έχουμε βελτιώσει τα δημοσιονομικά και μακροικονομικά μας μεγέθη και αφού οι εταίροι μας θα έχουν κι αυτοί εκτεθεί σε μεγάλους οικονομικούς κινδύνους που ξεπερνούν τα 500 δισ. ευρώ, εάν λάβει κανείς υπόψη του τα 240 δισ. ευρώ του δανείου, τα 130 δισ. ευρώ της χρηματοδότησης των Τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τα άλλα 130 δισ. ευρώ της μείωσης του χρέους που έχουν αφαιρεθεί, όχι άδικα, από τον παγκόσμιο ιδιωτικό τομέα μέσα από τις διαδικασίες που έχουμε ακολουθήσει.

Φίλες και φίλοι, το μέλλον του ευρώ και άρα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης συνολικά θα κριθεί πολιτικά. Γι' αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία εμείς να είμαστε θωρακισμένοι και ειδικά εμείς το ΠΑΣΟΚ, οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές στην Ελλάδα να μπορέσουμε να διαμορφώσουμε τον συσχετισμό που θα αναδείξει το ρόλο του Νότου στην Ευρώπη, την εναλλακτική πρόταση.


Η Ελλάδα μετά από 6 χρόνια ύφεσης


Έχοντας κατά νου το ευρωπαϊκό πλαίσιο μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα ποια είναι η κατάσταση στην Ελλάδα μετά από έξι χρόνια ύφεσης. Γιατί η ύφεση άρχισε σιωπηλά και ύπουλα το 2008 δεν άρχισε το 2010 και μετά από τρία χρόνια εφαρμογής του προγράμματος προσαρμογής.

Ας πούμε ξανά γνωστά πράγματα, γιατί κάποιοι κάνουν σαν να μην τα γνωρίζουν. Η Ελλάδα βρέθηκε στα τέλη του 2009 μπροστά στο τραγικό δίλημμα μιας απαράσκευης χώρας. Η χώρα  ήταν απαράσκευη όχι μόνο δημοσιονομικά, αλλά παραγωγικά, θεσμικά, κοινωνικά, από πλευράς νοοτροπίας.

Δεν υπήρχε καλή και κακή επιλογή τότε. Υπήρχε μια επιλογή κακή με διαβαθμίσεις και μια επιλογή απολύτως καταστροφική. Δεν υπήρχε λύση καλύτερη και ευκολότερη, παρά στις αποχρώσεις. Επαναλαμβάνω: δεν υπήρχε και δεν υπάρχει σχέδιο Β.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν θα κάναμε ποτέ μόνοι μας αυτές τις επιλογές και κυρίως τις δημοσιονομικές, οι οποίες υπαγορεύτηκαν από την ανάγκη να επιβιώσει η χώρα και να μην υποστεί την απόλυτη ταπείνωση. Δεν έχεις άλλες επιλογές με πρωτογενές έλλειμμα 12% του ΑΕΠ, 24 δισ. ευρώ. Η άμεση ισοσκέλιση θα προκαλούσε σοκ το οποίο δεν μπορεί να φανταστεί κανείς Έλληνας, δεν έχει σχέση με το σοκ της Κύπρου, είναι εκατό φορές χειρότερο.

Αλλά ας πούμε την πλήρη αλήθεια. Δεν θα κάναμε μόνοι μας -εάν δεν υπήρχε η απειλή της χρεοκοπίας και ο εκβιασμός του δανεισμού- ούτε τις αναγκαίες κινήσεις στις διαρθρωτικές αλλαγές, τις κινήσεις που απελευθερώνουν τη χώρα τις παραγωγικές της δυνάμεις, τις κινήσεις που σπάνε αγκυλώσεις, συντεχνιακές πρακτικές, βολέματα. Δεν ήταν εύκολο για το πολιτικό σύστημα ούτε για την ίδια την κοινωνία να πάρει τέτοιες αποφάσεις.

Πρέπει πάντα να κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα στον πρώτο πυλώνα που ήταν μια ανεπεξέργαστη δημοσιονομική προσαρμογή, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, με σκληρές πολιτικές λιτότητας, χωρίς περικοπή χρέους εξαρχής, όπως έπρεπε να γίνει και το δεύτερο πυλώνα των διαρθρωτικών αλλαγών, της ανταγωνιστικότητας, της απελευθέρωσης των εθνικών δυνάμεων.

Αν δείτε τις διαφορές ανάμεσα στο πρώτο Πρόγραμμα Στήριξης του Μαΐου του 2010 και το δεύτερο πρόγραμμα του Φεβρουαρίου του 2012, καταλαβαίνετε τι έπρεπε να έχει γίνει εξαρχής που δεν έγινε αντιληπτό από τους εταίρους μας. Πολύ μεγαλύτερο δάνειο, πολύ ευνοϊκότεροι όροι, πολύ μεγαλύτερος χρόνος και μείωση του δημοσίου χρέους.

Τώρα, πώς φτάσαμε ώς εδώ; Με τους κόπους και τις θυσίες του ελληνικού λαού αναμφίβολα, αλλά και με το πολιτικό κόστος, την αποφασιστικότητα, την ταλαιπωρία, την ηθική, συναισθηματική και πολιτική του δικού μας πολιτικού χώρου, των δικών μας ανθρώπων.

Ποιος δικαιούται συνεπώς να κάνει μαθήματα υπευθυνότητας και συνέπειας στο ΠΑΣΟΚ; Κανείς, φαντάζομαι. Μπορούμε να μιλήσουμε εμείς καλύτερα από κάθε άλλον για το ποια είναι η εικόνα της Ελλάδας σήμερα.

Σε δημοσιονομικό και χρηματοοικονομικό επίπεδο όλα τα βασικά μεγέθη έχουν βελτιωθεί εντυπωσιακά με την εκκρεμότητα του χρέους για το οποίο υπάρχει ειλημμένη απόφαση και πολιτική δέσμευση των εταίρων μας ότι θα περικοπεί ακόμη μια φορά, για να είναι απολύτως βιώσιμο όχι μόνο το 2020 ή το 2022 αλλά για τα επόμενα πολλά χρόνια.

Ξεκινήσαμε με ένα δημοσιονομικό έλλειμμα 16% το 2009 και το 2012 η χώρα εμφάνισε αποτελέσματα καλύτερα από τα προβλεπόμενα, 6% έλλειμμα. Και το γεγονός ότι αποκτούμε ξανά ένα τραπεζικό σύστημα που μπορεί και πρέπει να λειτουργήσει προς όφελος της οικονομίας αναπτυξιακά και όχι προς όφελος των διοικήσεων των τραπεζών ή των παλαιών μετόχων, είναι εξαιρετικά σημαντικό, γιατί τέτοιο παλαιού τύπου πρόγραμμα ανακεφαλαιοποίησης και ανασυγκρότησης δεν πρόκειται να υπάρξει.

Έχω πει εδώ και αρκετές μέρες ότι και επάνοδο στις αγορές θα πετύχει η Ελλάδα. Το θέμα είναι αυτό να γίνει με τα σωστά επιτόκια και τους σωστούς όρους και όχι για λόγους εντυπωσιασμού.


Η πραγματική οικονομία


Η κατάσταση όμως στην πραγματική οικονομία δεν εμφανίζει τα χαρακτηριστικά που εμφανίζει η κατάσταση σε δημοσιονομικό και χρηματοοικονομικό επίπεδο.

Βεβαίως, υπάρχουν πολλοί θετικοί οιωνοί. Είναι πολύ σημαντικό αυτό που θα συμβεί φέτος στον ελληνικό τουρισμό αρκεί να διαχυθεί στις περιοχές και τους κλάδους όπως πρέπει. Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε άνοδο των εξαγωγών και να τείνουμε σε ισοσκέλιση του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας.

Αλλά σε πάρα πολλούς κλάδους της οικονομίας οι επιχειρήσεις είναι στο όριο της αντοχής τους, έχουν ανάγκη από στήριξη τραπεζική και στήριξη μέσω των προγραμμάτων του ΕΣΠΑ. Έχουν ανάγκη από πρόσβαση στη χρηματοδότηση. Η στήριξη στις επιχειρήσεις δε είναι και στήριξη υφισταμένων θέσεων εργασίας. Η παρέμβαση στον τομέα αυτό είναι ζωτική ανάγκη για την κοινωνία εάν θέλουμε να ανακόψουμε την ανεργία.

Και βέβαια, το μεγάλο θέμα είναι η κοινωνική συνοχή, η υπερχρέωση, η νέα φτώχεια, κυρίως η ανεργία. Η ανεργία είναι το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας, το μεγάλο πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από τις 8 Φεβρουαρίου -δυστυχώς τόσο καθυστερημένα- του 2013, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έχει αναδείξει με απόφασή του ως θεμελιώδη στόχο της Ευρωπαϊκής Ένωσης την καταπολέμηση της ανεργίας των νέων. Έχει διαθέσει όμως για το σκοπό αυτό 6 δισ. ευρώ, γιατί 6 δισ. ευρώ χρειάζεται η Ελλάδα τα επόμενα 3 χρόνια για το δικό της πρόγραμμα ανάσχεσης της ανεργίας.

Και βεβαίως εκτός από την πραγματική οικονομία και την κοινωνική συνοχή έχουμε και το κράτος, στο οποίο πρέπει ακόμη να γίνουν πολλά, πάρα πολλά για να αποκτήσει η Ελλάδα ένα κράτος λειτουργικό, φιλικό για τον πολίτη και την ανάπτυξη, ένα κράτος που να λειτουργεί ως παράγοντας απελευθέρωσης της οικονομίας και της κοινωνίας.

Δυστυχώς, όμως, και ο ιδιωτικός τομέας και η κοινωνία των πολιτών, όπως έχουμε πει, από το κράτος, το κακό κράτος, τα περιμένει όλα.  Και μόνο αν συνεγερθούν όλες οι δυνάμεις, οι οικονομικές και κοινωνικές μπορούμε να πετύχουμε την αλλαγή και στο κράτος.


Οριστική και ασφαλής έξοδος από την κρίση


Φίλες και φίλοι, η οριστική και ασφαλής έξοδος από την κρίση μπορεί να επιτευχθεί μόνο εφόσον κινηθούμε σε όλα αυτά τα επίπεδα. Και μπορούμε να κινηθούμε. Και γιατί υπάρχουν σημαντικές θετικές ενδείξεις παρά τα ανοιχτά μέτωπα. Αλλά και γιατί υπάρχει αυτή τη στιγμή μια δύναμη πυρός, πολιτικής και επικοινωνιακής στήριξης της πολιτικής εξόδου από την κρίση, της κυβερνητικής πολιτικής δηλαδή που είναι συνέχεια της δικής μας. Μια τέτοια στήριξη δεν υπήρχε την κρίσιμη περίοδο που εμείς διαχειριζόμασταν τις τύχες της χώρας ως κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αλλά και ως κυβέρνηση συνεργασίας του Λουκά Παπαδήμου, δεν υπήρχε την κρίσιμη περίοδο της διαπραγμάτευσης ανάμεσα στον Ιούλιο του 2011 και το Φεβρουάριο του 2012. 

Και δεν εννοώ ένα μέτωπο στήριξης μόνο εσωτερικό, πολιτικό και επικοινωνιακό –επαναλαμβάνω– εννοώ και τις διεθνείς διατυπώσεις. Γιατί κάναμε όλο αυτό τον αγώνα μόνοι μας υπό τη συνεχή απειλή του Grexit, της εξόδου της χώρας από το ευρώ, που στην πραγματικότητα υπονόμευε κάθε προσπάθεια και καθιστούσε κάθε βήμα μας δύσκολο και επίπονο.

Το μεγάλο θέμα είναι τώρα η αντοχή των επιχειρήσεων και των θέσεων εργασίας και η αποτροπή του κινδύνου της άνεργης ανάπτυξης, του jobless growth, που είναι αυτή τη στιγμή το φάντασμα που πλανάται σε όλη την Ευρώπη.

Υπάρχει κόπωση στην κοινωνία, ευρωσκεπτικισμός και παθητική αντιμετώπιση του κινδύνου του εκφασισμού. Αυτά είναι τα μεγάλα προβλήματα που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, αν θέλουμε πράγματι η χώρα να περάσει από το μνημόνιο σε ένα πραγματικό εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης.

Με αυτό το σκεπτικό, το ΠΑΣΟΚ ζήτησε προεκλογικά συνεργασία όλων των υπεύθυνων φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων και συνέπραξε και συμπράττει στην κυβέρνηση και στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία που υπάρχει σήμερα, γιατί αυτή ήταν λύση ευθύνης και ανάγκης.

Σας θυμίζω δε, γιατί και αυτό το ξεχνάμε, ότι ήδη μετά τις εκλογές του Μαΐου, πολύ πριν τις εκλογές του Ιουνίου αλλά και μετά τις εκλογές του Ιουνίου, το ΠΑΣΟΚ είχε προτείνει τη συμμετοχή και του ΣΥΡΙΖΑ στο κυβερνητικό σχήμα, εφόσον αυτός θα έκρινε ότι είναι μια φιλοευρωπαϊκή και υπεύθυνη πολιτική δύναμη που δεν θέλει να κρυφτεί πίσω από το πέπλο της ανεύθυνης δημαγωγίας και της αντιμνημονιακής τυφλότητας.


Το ΠΑΣΟΚ στην τρικομματική κυβέρνηση συνεργασίας


Η κυβέρνηση πορεύεται αυτούς τους 12 μήνες έχοντας αναμφίβολα καταγράψει θετικά σημεία αλλά έχοντας αναδείξει και σημαντικά προβλήματα. Αναφέρθηκα στην ουσία της οικονομικής πολιτικής. Ποια είναι τα προβλήματα; Το μεγάλο πρόβλημα είναι πως η Νέα Δημοκρατία νομίζει ότι η κυβέρνηση αυτή είναι μια δική της μονοκομματική κυβέρνηση. Δεν το νομίζει πάντα, δεν το νομίζουν όλα τα στελέχη της, αλλά βρισκόμαστε πολύ συχνά αντιμέτωποι με το πρόβλημα αυτό.     

Και η ΔΗΜΑΡ, ο τρίτος εταίρος που ζει μια νέα εμπειρία συμμετοχής σε ένα κυβερνητικό σχήμα ευθύνης, θέλει να μετέχει στη νομή της εξουσίας αποφεύγοντας, τις πιο κρίσιμες στιγμές, τα βάρη των δύσκολων αποφάσεων.

Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα να εμφανίζονται συχνά δυσλειτουργίες στην κυβέρνηση και τη Βουλή που είναι το φόρουμ στο οποίο πρέπει να αναδεικνύονται οι πολιτικές προτάσεις και οι πολιτικές διαφωνίες.

Το ΠΑΣΟΚ λειτουργεί ως παράγοντας σταθερότητας, ευθύνης και σοβαρότητας. Επαναλαμβάνω ότι συνεργαζόμαστε με τη Νέα Δημοκρατία και το λέω αυτό γιατί πάντα υπάρχει ένα πρόβλημα ιστορικό, πολιτιστικό, αισθητικό, ιδεολογικό για τη συνεργασία των δύο παραδοσιακών πόλων που συγκρούστηκαν στη μεταπολίτευση εκφράζοντας διαφορετικές αντιλήψεις.

Συνεργαζόμαστε με τη Νέα Δημοκρατία αλλά δεν ταυτιζόμαστε ούτε ιδεολογικά, ούτε αξιακά, ούτε πολιτικά, ούτε αισθητικά, ούτε ιστορικά. Είμαστε καλόπιστοι αλλά διατηρούμε και τη μνήμη μας και τη λογική μας. Και δεν ανεχόμαστε μια ανιστόρητη, κουτοπόνηρη και άδικη κατανομή του κόστους και του οφέλους σε σχέση με τα πεπραγμένα της κυβέρνησης, αλλά και τα πεπραγμένα της χώρας.

Ποιος μπορεί να μας κουνάει το χέρι στο όνομα της ευθύνης; Κανείς.

Ποιος μπορεί να ισχυρίζεται ότι η χώρα δεν πήγαινε καλά και πηγαίνει καλά τώρα γιατί αντικαταστάθηκε η κυβέρνηση Παπαδήμου από την κυβέρνηση Σαμαρά; Κατά τη γνώμη μου κανείς. Αλλά σίγουρα όχι όποιος προκάλεσε τις εκλογές και την καθυστέρηση διεκδικώντας αυτοδυναμία και εφαρμόζοντας τώρα την πολιτική που είχε καταγγείλει στην αντιμνημονιακή του περίοδο. Και σίγουρα όχι κάποιος που καταψήφισε το Φεβρουάριο του 2012 το δεύτερο Πρόγραμμα Στήριξης, ψήφισε «παρών» το Νοέμβριο του 2012 στην επιβεβαίωση του Προγράμματος, αλλά αποδέχεται τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης και τον Προϋπολογισμό.

Το ΠΑΣΟΚ διατύπωσε εξ αρχής ολοκληρωμένες προτάσεις για τη διαπραγμάτευση που έγινε μεταξύ Ιουλίου και Νοεμβρίου, όταν διεκδικούσαμε να επιβεβαιώσουμε τη συμφωνία του Φεβρουαρίου που ήταν γραμμένη, υπογεγραμμένη και με ρήτρα βαθύτερης ύφεσης.

Και τώρα, όταν εμφανίστηκε ξανά το πρόβλημα με πιθανά μέτρα για το 2015-16, εμείς νιώθουμε ότι δικαιούμαστε να πούμε ότι όχι, δε μπορούν να ληφθούν άλλα δημοσιονομικά μέτρα και ότι μόνον μέσα από την ανάπτυξη, μέσα από την αύξηση του παρανομαστή του κλάσματος και μέσα από την περαιτέρω μείωση του δημοσίου χρέους μπορεί ν’ αντιμετωπισθεί το πρόβλημα αυτό και να διασφαλιστεί η οριστική έξοδος της χώρας από το μνημόνιο και την κρίση.

Και αυτά δεν τα λέμε εμείς, μεταξύ Ελλήνων σε τηλεοπτικές εκπομπές. Τα λέμε αντιμετωπίζοντας την τρόικα και όλους τους διεθνείς παράγοντες στις επαφές που κάνουμε συνεχώς, συστηματικά και επίμονα για να προωθήσουμε τα εθνικά συμφέροντα.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε, είναι ότι οι συγκροτημένες, υπεύθυνες, τεκμηριωμένες προτάσεις μας, προκαλούν πολύ συχνά ενόχληση, κυρίως στη Νέα Δημοκρατία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα καθυστερήσεις και μια λίγο παιδαριώδη προσπάθεια οικειοποίησης των προτάσεών μας μέσα από την καθυστέρηση.

Αξιώνουμε σεβασμό στους κανόνες που πρέπει να διέπουν ένα σχήμα κυβερνητικής συνεργασίας που υπηρετεί μια στρατηγική εθνικής ανάγκης. Και εξηγούμαι: Δεν είναι δυνατόν το ΠΑΣΟΚ να πρέπει να καταβάλλει αγωνιώδη προσπάθεια στη Βουλή με πιέσεις, απειλές, εκβιασμούς, συγκρούσεις, προκειμένου να γίνει δεκτή τροπολογία που αφορά τα προγράμματα ανάσχεσης της ανεργίας.

Και τα προγράμματα δημιουργίας 200.000 προσωρινών θέσεων εργασίας για ανέργους κυρίως νέους και κυρίως από οικογένειες χωρίς κανέναν εργαζόμενο, και τα προγράμματα στήριξης υφισταμένων θέσεων με διαφανή τρόπο, αυτόματο, υπό την εγγύηση του ΑΣΕΠ χωρίς παρεμβολή ενδιαμέσων φορέων και παραγόντων.

Είναι αστείο να πρέπει ν’ αγωνιζόμαστε να πείσουμε για το αυτονόητο. Είναι πραγματικά ανιστόρητο και μυωπικό ν’ αντιμετωπίζουμε το επιχείρημα ότι ήδη η αγορά εργασίας αυτορυθμίζεται και λύνει το πρόβλημα της απασχόλησης. Είναι σα να μην καταλαβαίνουμε τι γίνεται.

Είναι πραγματικά αστείο για την κατάσταση της χώρας και της κοινωνίας να διαβάζουμε στις χθεσινές εφημερίδες ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβάλλει αντιρρήσεις για την έγκριση του Προγράμματος Κοινωφελούς Εργασίας που θα δώσει τις πρώτες 100.000 θέσεις για απόλυτα ανέργους και μετά ν’ ακούμε τον αρμόδιο Επίτροπο, να λέει ότι θα κάνει τα πάντα να εγκριθεί το πρόγραμμα αυτό, αρκεί να το υποστηρίξει η ίδια η κυβέρνηση και να μεταφερθούν οι πόροι του ΕΣΠΑ από τα Διαρθρωτικά Ταμεία στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο.

Δεν είναι δυνατόν όλη η Ευρώπη να μιλά για τα θέματα αυτά, δεν είναι δυνατόν η κεντρική συζήτηση να είναι για την ανεργία των νέων και ιδίως για την απόλυτη ανεργία και εμείς να παίζουμε στην Ελλάδα μικροκομματικά παιχνίδια στο εσωτερικό μιας κυβέρνησης που έχει εθνική υποχρέωση, αλλά και πολιτικό όφελος ν’ απαντήσει στη μεγαλύτερη αγωνία της ελληνικής κοινωνίας που είναι το ζήτημα της ανεργίας.

Μα, δε συνέβη το ίδιο με την πρότασή μας να θέσουμε τώρα το ζήτημα της μείωσης του ΦΠΑ στην εστίαση; Δεν πρέπει η μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση να εφαρμοστεί με την έναρξη της θερινής περιόδου; Πριν από ένα μήνα θεωρήθηκε ότι αυτό είναι μια πρόταση εκτός των συμφραζομένων της διαπραγμάτευσης με την τρόικα.

Κι εχθές ο Υπουργός των Οικονομικών είπε ότι είμαστε στα πρόθυρα της αποδοχής της μείωσης. Προφανώς. Γιατί τα δημοσιονομικά δεδομένα της χώρας χάρις στην προσπάθεια που κάναμε, επιτρέπουν τώρα να γυρίσουμε στο χαμηλό συντελεστή στην εστίαση, καθώς η αύξηση ήταν μια αναγκαστική κίνηση που έγινε το Μάιο του 2011 προκειμένου η χώρα να μην κρεμαστεί στα μανταλάκια της διεθνούς οικονομικής κρίσης.

Μήπως δεν έχει γίνει το ίδιο στο περιβόητο «χαράτσι», για να το πω όπως το λέει όλος ο ελληνικός λαός, στο Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Επιφανειών; Τι έχει υποστεί το ΠΑΣΟΚ και τι έχω υποστεί και προσωπικά ως Υπουργός Οικονομικών το Σεπτέμβριο του 2011 όταν μ’ ένα μέτρο 2 δισ. ευρώ, σώσαμε την παρτίδα για το νέο Πρόγραμμα, για τα 240 δισ. ευρώ του δανείου, για την εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2011, του 2012 και του 2013 τώρα;

Τα μέτρα του Νοεμβρίου, τα τελευταία που ψηφίστηκαν, ήταν 16 δισ. ευρώ. Και τώρα, αγωνιζόμαστε ν’ αντικαταστήσουμε το Ειδικό Τέλος Ακινήτων από τον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων. Και επιμένουμε, αυτός ο Ενιαίος Φόρος Ακινήτων να είναι πιο δίκαιος, να είναι αναλογικός, να έχει αφορολόγητο όριο.

Κι έχουν υποχρέωση όλοι αυτοί που με ευκολία, δημαγωγική ευκολία, άσκησαν σκληρή έως χυδαία κριτική στις δικές μας επιλογές, να έρθουν τώρα και να στηρίξουν τις προτάσεις μας για τον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων.

Έτσι φτάνουμε και στην υπόθεση του λεγόμενου αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, για το οποίο θα σας μιλήσω σε λίγο, όταν μιλήσω για το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής και το συνταγματικό τόξο. Λέω όμως από τώρα, ότι αυτή η δημόσια, ανεπίτρεπτη διαφωνία σε σχέση με την πορεία ενός νομοσχεδίου, επέβαλλε προ πολλού να επιληφθούν οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί.

Και η συνάντηση της Δευτέρας, με αφορμή το νομοσχέδιο αλλά και την κατάσταση της χώρας, στην πραγματικότητα έχει ως αντικείμενο τη συνολική αξιολόγηση της λειτουργίας της κυβέρνησης. Γιατί όταν αντιμετωπίζουμε τέτοια προβλήματα, πώς είναι δυνατό να λέμε πως δεν υπάρχει ζήτημα επικαιροποίησης της προγραμματικής συμφωνίας; Όταν η προγραμματική συμφωνία πρέπει να γίνει ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης συμφωνημένο όχι μεταξύ των τριών κομμάτων, αλλά ευρύτατης στήριξης και αποδοχής, κατά κυριολεξία Εθνικό.

Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι μια κυβέρνηση συνεργασίας και ανάγκης λειτουργεί με άλλους όρους; Ότι και οι ρόλοι του Πρωθυπουργού και των Υπουργών είναι διαφορετικοί; Ότι πρέπει να φύγουμε από τα στερεότυπα των αυτοδύναμων μονοκομματικών κυβερνήσεων; Ότι βεβαίως υπάρχει ζήτημα και αξιολόγησης προσώπων και αξιοποίησης προσώπων;

Ή μήπως δε δικαιούται το ΠΑΣΟΚ να πει ότι τα μη πολιτικά πρόσωπα που υπέδειξε και που μετέχουν εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, είναι αθόρυβα, υποδειγματικά, παραγωγικά, συμβάλλουν στην προώθηση των θεμάτων στον τομέα τους χωρίς να δημιουργούν τριβές;

Φίλες και φίλοι, το Συνέδριό μας αποφάσισε και έχουμε υποχρέωση σεβασμού και εφαρμογής των αποφάσεών του: ότι δεν χαρίζουμε την υπόθεση αυτή της διακυβέρνησης του τόπου και της εξόδου από την κρίση, σε κανέναν.

Το ΠΑΣΟΚ από το 2009 έως τις εκλογές ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό αμφίθυμο. Ποτέ δεν ισορρόπησε πολιτικά, ηθικά, συναισθηματικά σε σχέση με την πορεία εξόδου της χώρας από την κρίση. Ποτέ δεν είπε ομόθυμα, σταθερά ότι «ναι, αυτό είναι και αυτό πρέπει να κάνουμε!». Πάντα υπήρχε μια αμφιβολία σε αρκετούς και αυτό διαπερνά και το στελεχικό δυναμικό και την κοινωνική μας βάση και τη μεγαλύτερη και τη μικρότερη από το 2009 έως το 2013.

Τα πράγματα είναι απλά. Τα είπαμε στο Συνέδριο τα αποφασίσαμε, αλλά πρέπει να τα ξαναλέμε για να τα εμπεδώνουμε. Η αποτυχία της Κυβέρνησης είναι αποτυχία εθνική, με τραγικές επιπτώσεις. Το ΠΑΣΟΚ μόνο να χάσει έχει, πρώτο αυτό θα χάσει σε περίπτωση αποτυχίας. Στην αποτυχία επενδύει συνειδητά ο ΣΥΡΙΖΑ και όλη η λεγόμενη αντιμνημονιακή αντιπολίτευση.

Η επιτυχία της Κυβέρνησης για να καταστεί επιτυχία της χώρας μπορεί να διασφαλιστεί μόνο εφόσον γίνουν αυτά που λέμε και γιατί απορρέουν από τις ζωτικές ανάγκες της οικονομίας και της κοινωνίας, αλλά για να το πω πολύ απλά, και γιατί χωρίς το ΠΑΣΟΚ δεν σχηματίζεται πλειοψηφία.


Το εκλογικό σύστημα


Αυτό θέτει στο επίκεντρο της συζήτησης και το ζήτημα του εκλογικού συστήματος. Διότι η χώρα έχει ένα εκλογικό σύστημα παλαιού τύπου και αντιμετωπίζει μια κατάσταση ανάγκης νέου τύπου. Το εκλογικό σύστημα έχει συμβάλλει στη δημιουργία της τεχνητής πόλωσης και άρα πρέπει να ακυρωθεί η τεχνητή πόλωση. Δεν μπορεί το μέλλον της χώρας να παίζεται κορώνα – γράμμα μεταξύ δυο τεχνητών πόλων που είναι η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ, λόγω εκλογικού συστήματος.

Δεν έχετε παρά να δείτε τους συσχετισμούς του Μαΐου του 2012 και τους συσχετισμούς του Ιουνίου του 2012 για να το καταλάβουμε αυτό πάρα πολύ απλά.

Τι συμπεράσματα βγάζουν όσοι διαβάζουν τις διάφορες δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται σχεδόν κάθε μέρα στην Ελλάδα; Ότι υπάρχει τί απέναντί μας;

  • Μια κοινωνία που έχει στόχο και κατεύθυνση ή μια αμήχανη κοινωνία, που παρακολουθεί με φόβο και παθητικότητα και ανέχεται ακόμη και τον εκφασισμό, όπως είπα;
  • Υπάρχει συσπείρωση γύρω από μια εθνική στρατηγική ή υπάρχει μια εθνική αμηχανία που πρέπει να τη μετατρέψουμε σε εθνική στρατηγική;
  • Υπάρχει ένα πολιτικό σύστημα που έχει αρθεί στο ύψος των περιστάσεων ή μήπως υπάρχει ένα πολιτικό σύστημα που παίζει μικρά παιχνίδια, ενώ αντιμετωπίζει μεγάλα ιστορικά προβλήματα;

Νομίζω ότι οι απαντήσεις είναι πάρα πολύ εύκολες. Υπάρχει εξαιρετικά επικίνδυνη απόσταση μεταξύ της πραγματικότητας της κοινωνικής και της οικονομικής, της εθνικής και της διεθνούς, και του τρόπου με τον οποίο κινείται η πολιτική ζωή της χώρας. Και αυτό πρέπει να αντιμετωπιστεί. Αλλιώς η χώρα βαδίζει ανεπίγνωστα.

Ποιο είναι το βασικό πρόβλημα; Αυτό που έχω πει. Το νόθο δίπολο Μνημόνιο–Αντιμνημόνιο. Το νόθο δίπολο, καλλιεργεί την τεχνητή πόλωση Νέας Δημοκρατίας – ΣΥΡΙΖΑ λόγω του εκλογικού bonus και λόγω της στρατηγικής εφόδου για κατάληψη της εξουσίας που διατηρεί με νύχια και με δόντια ο ΣΥΡΙΖΑ, παρ' ότι έχει αποτύχει στρατηγικά, σε όλα. Τι έχει να πει μετά την Κύπρο;

Παρ' όλα αυτά, η πόλωση κινείται σε μέσα επίπεδα, δεν υπάρχει πόλωση. Είναι επικοινωνιακού χαρακτήρα. Δεν εκφράζει την κοινωνία, δεν εκφράζει το εκλογικό Σώμα. Τι συγκαλύπτει το τεχνητό δίπολο Μνημόνιο–Αντιμνημόνιο; Την προηγούμενη φάση της Νέας Δημοκρατίας και της ΔΗΜΑΡ. Κρύβει το μέγεθος της μεταστροφής.

Τι ακόμη συγκαλύπτει; Τις τεράστιες εσωτερικές αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που αναδεικνύονται τώρα μέσα από τη διαδικασία μετασχηματισμού του σε Κόμμα. Διότι φυσικά η βάση του η εκλογική που είναι δανεική και προέρχεται κατά βάση από το ΠΑΣΟΚ, το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, το συνηθισμένο σε μια άλλη λειτουργία του κράτους και της οικονομίας, δεν ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών και η ηγετική ομάδα είναι βαθιά διχασμένη ανάμεσα σε μια αντίληψη αντιευρωπαϊκή εκτός ευρώ, αντίληψη πλάνου Β, αντίληψη που εκφράζει το ΚΚΕ και ο κ. Αλαβάνος και μια αντίληψη δήθεν φιλοευρωπαϊκή η οποία όμως δεν έχει συνοχή και συνέπεια.

Τι συγκαλύπτει το τεχνητό δίπολο Μνημόνιο–Αντιμνημόνιο; Ακόμη και το ερμαφρόδιτο σχήμα ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ ως πρόταση διακυβέρνησης του τόπου. Και το χειρότερο; Συγκαλύπτει την αποδοχή της Χρυσής Αυγής ως αντιμνημονιακής δύναμης, που είναι το πρόσχημά της και η δήθεν νομιμοποίησή της.

Άρα, η υπέρβαση του Μνημονίου και η κατάργηση του τεχνητού διπόλου είναι αυτή που θα οδηγήσει στην εθνική ενότητα και στις πολιτικές και κοινωνικές προϋποθέσεις οριστικής υπέρβασης της κρίσης.


Το συνταγματικό τόξο κατά του ναζισμού


Γι' αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία η συσπείρωση του συνταγματικού τόξου κατά του ναζισμού της Χρυσής Αυγής. Αυτή τη στιγμή ζούμε την κωμικοτραγική επανάληψη της ιστορίας σε σχέση με το 1933 και το 1967. Ο Ηλίας Ηλιού έλεγε το 1967: «Υπάρχει ένας συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος που θα κάνει τη δικτατορία». Και δεν τον άκουγε κανείς. Ήταν το ανεπίγνωστο πολιτικό σύστημα.

Προχθές, στην εκδήλωση για τα 150 χρόνια του SPD τιμήθηκαν οι 93 βουλευτές που καταψήφισαν την Κυβέρνηση του Αδόλφου Χίτλερ στη γερμανική Ομοσπονδιακή Βουλή, στο Ράιχσταγκ της περιόδου εκείνης.

Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνη αντίληψη από αυτή που λέει ότι η οικονομική κρίση γεννά τα φαινόμενα αυτά. Αν θέλετε να καταπολεμήσετε την Χρυσή Αυγή λύστε το οικονομικό πρόβλημα, την ανεργία, τη φτώχεια, τη μείωση των εισοδημάτων. Ναι, αυτό τι σημαίνει; Ότι η οικονομική κρίση του Μεσοπολέμου οδήγησε στο Ολοκαύτωμα; Ότι ήταν αναπόφευκτο; Ήταν αναπόφευκτο να πάμε στο έγκλημα της ναζιστικής θηριωδίας επειδή υπήρξε η οικονομική κρίση; Επειδή υπήρξε το κραχ του ’29 ή η Συνθήκη των Βερσαλλιών με ταπεινωτικούς όρους για τη Γερμανία;

Και γιατί υπάρχουν ναζιστικά μορφώματα, ακροδεξιά, σε χώρες που δεν είναι σε κρίση, όπως η Ολλανδία ή η Αυστρία; Και γιατί σε άλλες χώρες σε κρίση η αντίδραση εκδηλώνεται εθνικιστικά, διαλυτικά, όπως συμβαίνει στην Ισπανία και όχι με ακροδεξιά μορφώματα;

Έχουμε διεθνή υποχρέωση να εφαρμόσουμε μέτρα. Να εφαρόσουμε την απόφαση πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, τις συστάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης, να απαντήσουμε στις καταγγελίες που κάνει εις βάρος της χώρας η έκθεση του State Department. Να καταλάβουμε ότι η αυστριαλιανή Κυβέρνηση είπε ότι «δεν δέχομαι στελέχη της Χρυσής Αυγής στην επικράτειά μου». Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε όταν συναντούμε ξένους πολιτικούς και ξένα μέσα ενημέρωσης  είναι η Χρυσή Αυγή; Γιατί; Τι είναι όλα αυτοί; Αφελείς;

Η συζήτηση για το νομοσχέδιο αυτό δημιουργεί μια κακή εικόνα που αδικεί την Κυβέρνηση και το πολιτικό πλαίσιο συγκρότησης και λειτουργίας της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Αλλά αυτό δεν έχει προκύψει ως πρόβλημα τις τελευταίες δέκα μέρες. Η καθυστέρηση είναι πολύμηνη και γι' αυτό αναγκαστήκαμε εμείς εδώ και πολύ καιρό να καταθέσουμε πρόταση νόμου για να καλύψουμε το κενό της νομοθετικής πρωτοβουλίας της Κυβέρνησης και να πιέσουμε την Κυβέρνηση να καταθέσει σχετικό νομοσχέδιο.

Και είναι ανεπίτρεπτες, αλαζονικές τοποθετήσεις που προκαταλαμβάνουν τη Βουλή. Η επίκληση της δύναμης ενός Κόμματος που όταν γίνεται από το μεγαλύτερο Κόμμα μιας συνεργασίας, είναι μέγιστο πολιτικό λάθος. Γιατί τότε μπορεί ο καθένας να επικαλείται το κρίσιμο κοινοβουλευτικό του μέγεθος και αυτό οδηγεί σε αδιέξοδο.

Ο δε χειρισμός ότι αρκεί η  υφιστάμενη νομοθεσία, δεν λαμβάνει υπόψη του το συμβολισμό μιας νομοθετικής πράξης της Βουλής. Με τον ισχυρισμό δε ότι αρκεί η υφιστάμενη νομοθεσία, καθίστανται περιττά τα 2/3 τουλάχιστον των εισαγόμενων και ψηφιζόμενων νομοσχεδίων γιατί όλα μπορούν να ρυθμιστούν ερμηνευτικά, με βάση τις ισχύουσες διατάξεις.

Το 1979 είχαμε Χρυσή Αυγή με τέτοια θρασεία συμπεριφορά στη Βουλή; Είχαμε βουλευτές που οπλοφορούν; Είχαμε υποκατάσταση της Αστυνομίας και έλεγχο ταυτοτήτων έξω από λαϊκές αγορές ή μέσα σε ναούς; Είχαμε εφόδους σε Νοσοκομεία για να συλλαμβάνονται αποκλειστικές νοσοκόμες; Είχαμε αιμοδοσία μόνο για Έλληνες;

Ναι, η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει πρόβλημα ανασφάλειας και ναι, πρέπει να εφαρμοστεί το ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο για την αντιμετώπιση του προβλήματος της μετανάστευσης. Αλλά ασφάλεια θα προσφέρουν οι θεσμοί της δημοκρατίας και οι αρμόδιες Υπηρεσίες, όχι οι αυτόκλητοι τραμπούκοι.

Και καλώ και τους άλλους θεσμούς να αναλάβουν την ευθύνη τους γιατί κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Με εξαίρεση ορισμένους Δήμους χρειάζεται μεγαλύτερη αντίδραση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της Δικαιοσύνης, καθαρότερος λόγος εκ μέρους της Εκκλησίας. Οι ανεξάρτητες Αρχές πρέπει  να κινητοποιηθούν, η Κοινωνία των Πολιτών, οι διανοούμενοι. Υπάρχουν μέσα ενημέρωσης που υποτίθεται ότι είναι έγκυρα, παίζουν επικίνδυνο και ύπουλο παιχνίδι προβολής και υποστήριξης της Χρυσής Αυγής και ποδοσφαιροποιούν την πολιτική.

Η συμμετοχή στη Χρυσή Αυγή συνιστά συγκρότηση ταυτότητας που έχει ως βάση την απέχθεια κατά του πολιτικού συστήματος με επιχείρημα τη διαφθορά του και αυτό νομιμοποιεί τη βία, την αυτοδικία, τον τσαμπουκά και την τρομοκράτηση.

Πολιτικά και επιστημονικά, η αντιμετώπιση περνάει μέσα από τον θεσμικό στιγματισμό των μορφωμάτων αυτών, ως παράνομων, ναζιστικών και από την αποκάλυψη της αλήθειας για πρόσωπα και πράγματα και για την ιστορία τους.


Το ΠΑΣΟΚ και η Κεντροαριστερά


Φίλες και φίλοι, υπάρχει πάντα στη συζήτηση και το ζήτημα της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης και της λεγόμενης Κεντροαριστεράς. Έχει γίνει νομίζω μια επικίνδυνη παρεξήγηση: κάποιοι εκλαμβάνουν την αίσθηση ιστορικής ευθύνης και συνέπειας που έχουμε, ως αδυναμία. Είμαστε ανοιχτοί και γενναιόδωροι και προσωπικά πρέπει να σας πω ότι δεν έχω υπολογίσει ποτέ το προσωπικό πολιτικό κόστος και το έχω αποδείξει αυτό κατ’ επανάληψη, δεν χρειάζεται να κάνω αναδρομές, αλλά ο καθένας μπορεί να σκεφτεί τις κρίσιμες στιγμές: 1989, 2007, 2011. Αυτά που λέμε οφείλονται στην ανάγκη η χώρα να αποκτήσει ένα πολιτικό σύστημα που την εκφράζει αυθεντικά. Γιατί τώρα εκβιάζεται η έκφραση του ελληνικού λαού.

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα βεβαίως, αλλά είναι Παράταξη. Είναι μια Παράταξη που δεν αρκείται σε μικρά κομματικά μεγέθη και αυτό φαίνεται στην κοινωνία, στο συνδικαλιστικό κίνημα, στο Πανεπιστήμιο, σε όλους τους κοινωνικούς χώρους.

Δεν μπορεί να δεχόμαστε στη Βουλή παιχνίδια στις πλάτες μας. Έχουμε αυτόνομα κριτήρια και δεν έχουμε κανένα μικροκομματικό πατριωτισμό, γιατί έχουμε πατριωτισμό. Δεν θα δεχτούμε λοιπόν ούτε την παλινόρθωση του κράτους της Δεξιάς, ούτε το τρικομματικό κράτος των ποσοστώσεων ως πρόσχημα για την παλινόρθωση του κράτους της Δεξιάς, ούτε τις νέες πελατειακές σχέσεις τύπου Διοικήσεων Νοσοκομείων. Δεν θα δεχτούμε ούτε τον παραγοντισμό, ούτε πολύ περισσότερο τον τυχοδιωκτισμό.


Τα οικονομικά των κομμάτων


Το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει δυο μεγάλα προβλήματα: την ασέβεια και τον παρασιτισμό. Έχουν βρει τώρα ως όχημα τη συζήτηση για τα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ. Είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε μια πολύ σοβαρή διεξοδική συζήτηση στο Πολιτικό Συμβούλιο. Το Πολιτικό Συμβούλιο άκουσε μια εκτενή αναφορά του γενικού Διευθυντή του Κόμματος του Νίκου Σαλαγιάννη και κατέληξε ομόφωνα σε μια σειρά από αποφάσεις και εφαρμόζουμε τις αποφάσεις αυτές.

Τραβήξαμε διαχωριστική γραμμή από τις πρακτικές του παρελθόντος, καταλάβαμε όλοι ανεξαιρέτως ότι δεν υπάρχει περιθώριο αμεριμνησίας όταν έχουμε 140 εκατ. ευρώ χρέος και όταν το ΠΑΣΟΚ δημιουργούσε κάθε χρόνο 10 εκατ. ευρώ έλλειμμα. Εγκαταλείπουμε την Ιπποκράτους και διακηρύσσουμε ότι μόνο η διαφάνεια και η ειλικρίνεια δίνουν προοπτική. Σε αυτό δεν χωρά καμία έκπτωση.

Σε κάποιους ίσως συμφέρει η παραπολιτική προσέγγιση, αντί για τη θεσμική και διαφανή προσέγγιση. Μεγάλο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον για το ΠΑΣΟΚ! Σαν να μην υπάρχουν τα άλλα κόμματα, που έχουν το ίδιο ή μεγαλύτερο αναλογικά πρόβλημα. Λοιπόν το ΠΑΣΟΚ κινείται με ειλικρίνεια, διαφάνεια και προοπτική.

Απευθύνω πρόσκληση προς όλα τα άλλα κόμματα να παραγγείλουν τον έλεγχο των δικών τους οικονομικών από τους ίδιους διεθνείς ελεγκτικούς οίκους. Να το κάνουν, και μετά να πιάνουν στο στόμα τους το ΠΑΣΟΚ. Όλα τα Κόμματα! Και αυτά που άσκησαν εξουσία και τα μικρότερα, τηρουμένων των αναλογιών.

Και η δική μας πρόταση για νομοθετική ρύθμιση θα κινηθεί στον σωστό άξονα. Ο σωστός άξονας δεν είναι η αδιέξοδη ιστορία των εσόδων, εάν τα έσοδα των Κομμάτων θα είναι κρατικά και πόσα ή ιδιωτικά και πως, αυτό είναι η απόλυτη υποκρισία. Το πρόβλημα των οικονομικών των Κομμάτων και των πολιτικών προσώπων έγκειται στις δαπάνες, όχι μόνο τις εκλογικές, αλλά και τις λειτουργικές.

Η νομοθετική απαγόρευση δραστηριοτήτων κοστοβόρων, ακριβών, περιττών, προκλητικών είναι αυτή που δίνει τη λύση και η ενίσχυση από το κράτος σε είδος με υποδομές, με υπηρεσίες για τα Κόμματα ως θεσμούς.


Ανάγκη για συνειδητή και συντεταγμένη δράση της Παράταξης


Και κλείνω με την ανάγκη για συνειδητή και συντεταγμένη δράση της Παράταξης. Από τις εκλογές και μετά έχουμε συμπράξει σε πάμπολλες στιγμές επανεκκίνησης. Τι είναι αυτό που εξανεμίζει τις προσπάθειες με τόση μεγάλη ευκολία; Τι είναι αυτό που μπορεί να μας κάνει να αγνοήσουμε ή να υποτιμήσουμε το πρόσφατο Συνέδριο, τους πολίτες που ψηφίσαν, τους συνέδρους που ήρθαν, τις αποφάσεις;

Το ΠΑΣΟΚ μετά την κρίση απώλεσε τη συγκολλητική του ουσία γιατί δυστυχώς αυτή ήταν η εξουσία και η σχέση κράτους και οικονομίας.

Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι πρόβλημα ηθικό και συναισθηματικό, όντως. Το ΠΑΣΟΚ, το στελεχικό ΠΑΣΟΚ, είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμο να  κλονιστεί ψυχολογικά. Τρεις παραδημοσιογράφοι και τέσσερα παραπολιτικά δημιουργούν συζήτηση! Η παρανάγνωση των δημοσκοπήσεων και όλα τα κόλπα του δημοσίου βίου προκαλούν πανικό. Γιατί; Γιατί πίσω από αυτά τα φαινόμενα μπορούν να κρυφτούν ευθύνες, ή να διαχυθούν ευθύνες, να μετακυληθούν σε αυτούς που δεν τις έχουν.

Και βέβαια, το ΠΑΣΟΚ ενοχλεί αυτούς που θέλουν την τεχνητή πόλωση. Το ΠΑΣΟΚ, το μικρότερο εκλογικά και κοινοβουλευτικά, δεν ελέγχεται και άρα παρακολουθεί παρατηρεί ελέγχει αυτό τις εξελίξεις, ιδίως στη σχέση κράτους και οικονομίας. Αλλά το μεγάλο ερώτημα είναι: πώς απαλλάσσεται κάποιος από τη συμμετοχή του την προσωπική στην ιστορική και ηθική ευθύνη για τη συνολική πορεία της Παράταξης;

Το ρωτάω εγώ, που δεν έτυχε να έχω συμμετοχή στην άσκηση της εξουσίας στη δεκαετία του ’80, που ενεργοποιήθηκα στο ΠΑΣΟΚ όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου βρισκόταν κατηγορούμενος στο Ειδικό Δικαστήριο και που ήμουν στην εσωκομματική αντιπολίτευση εξ ορισμού λόγω της εσωκομματικής διαδικασίας του 2007 και  στρατεύτηκα τον Ιούνιο του 2011 όταν η χώρα κινδύνευε με απόλυτη καταστροφή.

Τι είναι αυτό που απαλλάσσει κάποιον που ήταν όλα αυτά τα χρόνια μέσα, που ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του, ας πούμε, διορισμένος νεοσσός σε κρατική θέση, που έκανε όλη του τη φυσιογνωμία μέσα στην Παράταξη αυτή και χάρις στις ενέργειες της Παράταξης αυτής; Τι τον κάνει να απαλλάσσεται από τις ευθύνες του; Μια απλή δήλωση; Η διαφοροποίηση από την κυβερνητική πλειοψηφία; Η καταψήφιση κρίσιμων νομοσχεδίων που ξέρει ότι θα ψηφιστούν από τα Κόμματα; Η ίδρυση προσωπικού Κόμματος; Η ίδρυση προσωπικής δεξαμενής σκέψης; Και ποιος μένει να σηκώσει την ευθύνη της Παράταξης, της πολιτικής σταθερότητας, της προοπτικής της χώρας και της ασφαλούς εξόδου από την κρίση; Εσείς, εμείς, η Νεολαία του ΠΑΣΟΚ, οι βουλευτές που εκλέχτηκαν για πρώτη φορά το 2012; Ποιοι; Έλεος δηλαδή!

Εάν πράγματι χρειάζεται συστολή και αυτοσυνειδησία, ας επιδειχθεί. Και πάλι κάποιοι θεωρούν ότι επειδή εμείς έχουμε αίσθηση εθνικού και παραταξιακού καθήκοντος, είμαστε και αφελείς και θα έχουμε το «μουτζούρη» της Παράταξης και οι άλλοι θα κάνουν το μάγκα, χειροκροτούμενοι από τους αντιπάλους του ΠΑΣΟΚ, για να τροφοδοτήσουμε το σενάριο του ευρωπαϊκού Κόμματος του κ. Σαμαρά ή το σενάριο του ρόλου της ΔΗΜΑΡ στην Κεντροαριστερά. Ποιοι το τροφοδοτούν; Τα στελέχη που ανεδείχθησαν από το ΠΑΣΟΚ, που απέκτησαν υπόσταση και τώρα έγιναν ξαφνικά παράγοντες του εθνικού βίου που μιλάνε στο όνομα του έθνους, της αξιοκρατίας και της Ευρώπης καθ’ εαυτήν.

Τα απελεύθερα στελέχη! Γιατί είναι διαφορετικό να είσαι ελεύθερα σκεπτόμενος και διαφορετικό να είσαι απελεύθερος.

Λοιπόν, στο όνομά σας και στο όνομα των νέων παιδιών που είναι στο ΠΑΣΟΚ, ζητώ λίγο σεβασμό στην Παράταξη που τους τίμησε και τους ανέδειξε άλλους με εμβρυουλκό, άλλους με αλεξίπτωτο. Δέχομαι την προσωπική απογοήτευση, σέβομαι το αίσθημα της αδικίας για κάποιον που δεν είναι Υπουργός ή βουλευτής και θεωρεί ότι είναι πολύ καλύτερος από την υφιστάμενη σύνθεση της Βουλής ή της κυβέρνησης. Καθένας μπορεί να τοποθετεί τον εαυτό του όπως νομίζει.

Σέβομαι τον αναχωρητισμό, τον πραγματικό αναχωρητισμό. Όπως έκαναν στο Βυζάντιο που έφτιαχναν ένα μικρό μοναστήρι και πήγαιναν να βιώσουν την ταπείνωσή τους. Δεν σέβομαι και δεν αναγνωρίζω τον παραγοντισμό και πολύ περισσότερο τον τυχοδιωκτισμό.

Ο καθένας δεν μπορεί να έχει την προσωπική του ατζέντα και να δηλώνει αδυναμία συμμετοχής σε συλλογικές προσπάθειες διότι δεν χωρούν τα προσωπικά του μεγέθη στη συλλογικότητα. Ή υπάρχει πολιτική συμφωνία με το ΠΑΣΟΚ ή υπάρχει πολιτική διαφωνία. Δεν μπορεί εμείς να τους αντιμετωπίζουμε ως φίλους και συντρόφους και αυτοί να μας αντιμετωπίζουν ως μίασμα.

Έχουμε χάσει την αίσθηση των ρόλων και των μεγεθών και αυτό βεβαίως δίνει το έναυσμα σε όλους να στρέφονται κατά του ΠΑΣΟΚ. Παράγουμε θόρυβο αρνητικό. Όχι, δεν θα σηκώσουμε εμείς το βάρος ούτε του Τσοχατζόπουλου ούτε του Παπακωνσταντίνου ούτε κανενός άλλου. Και δεν μου αρέσει αυτή η αμφίθυμη στάση. Έχουμε αρκετούς σχολιαστές στο όνομα του έθνους. Εμείς θέλουμε ενεργά στελέχη στο όνομα της παράταξης και της εθνικής προσπάθειας.

Απευθύνω πρόσκληση σε όλους ανεξαιρέτως να στρατευτούν, να βοηθήσουν την ανανέωση της παράταξης. Χρειαζόμαστε μια πανστρατιά και στην πραγματικότητα θέλουμε 1.000 στελέχη σε όλη τη χώρα.

Η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, οι Βουλευτές, οι Γραμματείς των Δημοτικών Νομαρχιακών και Περιφερειακών Οργανώσεων, οι υποψήφιοί μας στις τελευταίες εκλογές, οι ενεργοί πολιτικά πρώην Υπουργοί και βουλευτές, τα στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, τα συνδικαλιστικά στελέχη, πρώην στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των κοινωνικών χώρων.

Έχουμε μπροστά μας τις ευρωεκλογές, έχουμε μπροστά μας τις Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές, οργανώνουμε τώρα τις Δημοτικές, Νομαρχιακές και Περιφερειακές μας Οργανώσεις, ενεργοποιούνται οι τομείς.

Χρειάζεται ενότητα λόγου και ενότητα δράσης, ενημέρωση, αυτοπεποίθηση, σοβαρότητα, να υπηρετούμε την ατζέντα του κόμματος και της χώρας. Μπορούμε να το πετύχουμε αυτό.

Το ΠΑΣΟΚ είναι πολύ σκληρό για να πεθάνει και βρίσκεται στο επίκεντρο της συζήτησης και αυτό κάτι σημαίνει. Γιατί όλοι καταλαβαίνουν ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ο κρίσιμος παράγοντας για την πορεία της κυβέρνησης, για την πορεία της χώρας και για την πορεία της δημοκρατικής παράταξης και της κεντροαριστεράς.

Εμείς εκφράζουμε ιστορικά το κεντρικό ρεύμα της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο τώρα συγκαλύπτεται λόγω της τεχνητής πόλωσης «Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο», αλλά θα ξανασυγκροτηθεί μόλις καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός και ο κουρνιαχτός καταλαγιάζει. Αυτό είναι το μεγάλο άγχος όλων και κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και των άλλων οι οποίοι παίζουν το παιχνίδι της τεχνητής πόλωσης.

Άρα, επειδή εδώ έχουμε να κάνουμε με μια υπόθεση προσωπικής, ηθικής ευθύνης αλλά και ιστορικής αποστολής και υποχρέωσης σας καλώ να μπείτε μπροστά ως μέλη της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και βουλευτές του Κινήματος, να κινητοποιήσουμε όλο αυτό το στελεχικό δυναμικό και να δώσουμε απαντήσεις σε όλους και για όλα.

Η αλήθεια θα κατισχύσει και η αλήθεια είναι ιστορικό μέγεθος που δεν μπορεί κανείς να το κρύψει.

Σας ευχαριστώ.

 



Δευτερολογία



 

Θέλω κατ' αρχάς να σας ευχαριστήσω για τη συμμετοχή σας και την υπομονή σας όσοι μείνατε. Βλέπω με χαρά ότι η πλειονότητα αυτών που έμεινε είναι νέοι σύντροφοι και φίλοι, τα νέα σε ηλικία μέλη της Κεντρικής Επιτροπής και ορισμένοι παλαιότεροι, οι οποίοι όμως είναι ανθεκτικοί ως νέοι.

Θεωρώ τη συνεδρίαση αυτή πάρα πολύ σημαντική για ένα κυρίως λόγο: γιατί διέψευσε πανηγυρικά τις παραπολιτικές προσδοκίες και μιζέριες. Το ΠΑΣΟΚ έχει πάντα την ικανότητα αυτή και το ότι το  πετύχαμε σήμερα,  δείχνει ότι το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να είναι ίδιο γενετικά, έχει τα ίδια αντανακλαστικά και τις ίδιες ικανότητες.

Η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή έστειλε σήμερα πολύ καθαρά μηνύματα, πρωτίστως για το πώς αντιλαμβανόμαστε και πως θέλουμε την πορεία της χώρας και την πορεία της Ευρώπης. Γιατί δεν πρέπει να έχουμε σύμπλεγμα κατωτερότητας. Έχουμε και δικαίωμα και υποχρέωση να μετέχουμε ισότιμα στο διάλογο και στις διαδικασίες που διαμορφώνουν τους νέους συσχετισμούς στην Ευρώπη.

Στείλαμε μηνύματα απευθυνόμενα πρωτίστως στην ελληνική κοινωνία, στους πολίτες, τα νοικοκυριά, τις επιχειρήσεις, τους ανέργους, τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου. 

Βεβαίως στείλαμε και μηνύματα που απευθύνονται στους Ευρωπαίους και διεθνείς εταίρους μας στην Ευρωζώνη, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Πρέπει να ξέρετε ότι οι συσχετισμοί είναι συσχετισμοί σκληροί, διότι δυστυχώς η θεσμική ισοτιμία και όλα τα ωραία λόγια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης λόγω της κρίσης έχουν υποκατασταθεί πλήρως από μια ωμή διαίρεση ανάμεσα σε «ενάρετες» και «άσωτες» χώρες, από μια ωμή διαίρεση ανάμεσα στους πιστωτές και τους δανειστές. Και φυσικά όταν δανείζεσαι και δανείζεσαι με επιτόκια τα οποία είναι πολύ καλύτερα από αυτά της αγοράς, υπακούς σε όρους. Πολλές φορές η αγορά είναι λιγότερο σκληρή από ό,τι είναι οι πολιτικοί σου εταίροι, οι θεσμικοί σου εταίροι και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε στην Ευρωζώνη.

Στείλαμε επίσης μηνύματα απευθυνόμενα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, στους κυβερνητικούς μας εταίρους, στη Νέα Δημοκρατία και τη ΔΗΜΑΡ. Γιατί οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους και θα τους παρακαλούσα να τα προσέξουν τα μηνύματα αυτά. Θα ήταν τραγικό λάθος να υποτιμήσει κανείς τα μηνύματα που στέλνει το ΠΑΣΟΚ. 

Και φυσικά στείλαμε κριτικού χαρακτήρα μηνύματα στην αντιπολίτευση. Αν θέλει να αντιμετωπίζεται ως ενιαίο σύνολο η λεγόμενη «αντιμνημονιακή» αντιπολίτευση, θα στεναχωρηθούμε πάρα πολύ. Γιατί εμείς θέλουμε να διαχωρίζουμε τις δυνάμεις που είναι φιλοευρωπαϊκές –υποτίθεται- από τις αντιευρωπαϊκές, τις δυνάμεις που είναι δημοκρατικές, προοδευτικές, έστω κι αν έχουμε διαφορετική αντίληψη για το τι σημαίνει πρόοδος, από τις δυνάμεις οι οποίες είναι είτε ωμά και απροκάλυπτα φιλοναζιστικές, είτε αυτές οι οποίες εν πάση περιπτώσει γίνονται θύματα μιας συνωμοσιολογικής προσέγγισης της πολιτικής και της ιστορίας.

Η μήτρα του αυταρχισμού είναι η έλλειψη του ορθού λόγου. Όταν καταλύεται ο ορθός λόγος και επικρατεί μια συνωμοσιολογική αντίληψη των πραγμάτων, το επόμενο βήμα είναι, βεβαίως, να βγεις έξω από τη δημοκρατική αντίληψη για τη λειτουργία της πολιτείας και της πολιτικής.

Στείλαμε μηνύματα και σε άλλους παράγοντες του δημοσίου βίου και δεν εννοώ μόνο θεσμικούς παράγοντες όπως η Δικαιοσύνη και  οι Ανεξάρτητες Αρχές. Αλλά στείλαμε μηνύματα και σε αυτούς οι οποίοι παίζουν επικίνδυνα επικοινωνιακά παιχνίδια με τη Χρυσή Αυγή ή παίζουν επικίνδυνα μυωπικά επικοινωνιακά παιχνίδια με τις εσωτερικές ισορροπίες στην Κυβέρνηση, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο αφελές στερεότυπο: 

  • Του πανίσχυρου Πρωθυπουργού που «καθαρίζει» τα πάντα στο πέρασμά του, διότι όλα ήταν «χάλια» μέχρι τον σχηματισμό της Κυβέρνησης αυτής και τώρα η χώρα πορεύεται στο δρόμο του Μνημονίου που είχαν καταγγείλει προηγουμένως. 
  • Μετά υπάρχει ο συμπαθής εταίρος, ο οποίος απολάβει μιας γενικής ασυλίας γιατί προσφέρει το πρόσχημα της αριστερής, υποτίθεται, συμμετοχής 
  • Και μετά είναι το ιστορικό «θύμα», που κουβαλάει όλο το βάρος της χώρας στους ώμους του. 

Ε, αυτό το στερεότυπο είναι άδικο, αφελές και επικίνδυνο. Αυτό τροφοδοτείται από πολιτικά κέντρα και αναπαράγεται με μανία από επικοινωνιακά κέντρα. Όποιοι το κάνουν αυτό υπονομεύουν τη δική τους υπόσταση, γιατί το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για μια Κυβέρνηση πρέπει να το έχει αυτός που είναι η μεγαλύτερη κοινοβουλευτική δύναμη της συνεργασίας και κυρίως ο Πρωθυπουργός.

Εμείς ενδιαφερόμαστε να πετύχει η Κυβέρνηση γιατί θέλουμε να πετύχει η χώρα. Και θέλουμε η κεφαλαιοποίηση της επιτυχίας να είναι δίκαιη. Τι είναι η επιτυχία; Ο παράδεισος; Η επιστροφή σε παλιά δεδομένα και παλιές πρακτικές; Όχι. Θα βγούμε από την κρίση, θα επιστρέψουμε κάποια στιγμή και στις αγορές όχι με επιτόκια ληστρικά, αλλά με τα επιτόκια τα οποία πρέπει, θα ανακτήσουμε την θεσμική μας ισοτιμία, η κατάσταση θα γίνει ασφαλέστερη θα γίνει καλύτερη, δεν θα γίνει καλή.

Πράγματι τα επόμενα χρόνια θα είναι δύσκολα. Θέλουμε να είναι καλύτερα και θέλουμε να αρχίσει η αποκατάσταση των αδικιών. Υπάρχει προοπτική μιας γεωμετρικής αποκλιμάκωσης των βαρών, εάν πάει η οικονομία καλά. Η οικονομία δεν θα πάει καλά μέσα από μια τριτοκοσμική αντίληψη για την ανταγωνιστικότητα, δεν θα βρει η Ευρώπη το μέλλον της, ούτε η Ελλάδα το μέλλον της στη συνεχόμενη μείωση του κόστους εργασίας. 

Θα το βρει μέσα από την ποιότητα, μέσα από την καινοτομία, μέσα από το διανοητικό κεφάλαιο,  μέσα από τα φυσικά πλεονεκτήματα μιας χώρας όπως η Ελλάδα, που δύσκολα βρίσκει όμοιό της στον τουρισμό ή στη γεωργική παραγωγή, ή ακόμη και στο διανοητικό κεφάλαιο.  Αλλά αυτό θα ήταν εγωιστικό εθνικά αν το πούμε, γιατί όλες οι χώρες έχουν ανθρώπους μορφωμένους και έξυπνους. Εμείς όμως έχουμε μια διασπορά που αποδεικνύει ότι σε ανταγωνιστικά περιβάλλοντα αποδίδουμε. Και βεβαίως αυτό πρέπει να γίνει κοινή αντίληψη στην Ευρώπη.

Δεν αρκεί να πειστούν οι Σοσιαλιστές και Δημοκράτες, πρέπει να πειστούν και οι Ευρωπαίοι συντηρητικοί για να αλλάξει η Ευρώπη. Γιατί ό,τι και να συμβεί, την Ευρώπη θα την κυβερνά ένας μεγάλος κυλιόμενος συνασπισμός. 

Δεν στρίβει το τιμόνι της η Ευρώπη μόνο με μια πολιτική δύναμη, ακόμη κι αν καταγράψει τεράστια επιτυχία στις ευρωπαϊκές εκλογές το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Δεν γίνεται, θεσμικά δεν γίνεται. Γιατί συμπλέκονται έτσι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και οι κυβερνήσεις και τα εθνικά κοινοβούλια  που χρειάζεται σύμπραξη των δυο μεγάλων πολιτικών οικογενειών. 

Πρέπει να το κατανοήσουν αυτοί και οι Ευρωπαίοι Δεξιοί, αλλά ένα ισχυρό ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα μπορεί να το επιβάλλει, ή εν πάση περιπτώσει  να το προωθήσει αποφασιστικά.

Γι' αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να μετέχουμε σε αυτές τις διαβουλεύσεις, γιατί προστατευόμαστε ιδεολογικά και εθνικά. Έχουμε εθνική υποχρέωση να μετέχουμε σε αυτές τις διεργασίες γιατί προωθούμε τα εθνικά συμφέροντα. Και το κάθε κόμμα το κάνει αυτό.

Έτσι αντιλαμβάνεστε ότι διατυπώσαμε και τις καθαρές μας προτεραιότητες σε σχέση με τις εξελίξεις στο διεθνές σοσιαλιστικό κίνημα. Όταν όλα τα κόμματα σε μια άτυπη διαβούλευση αναδεικνύουν τον Μάρτιν Σουλτς ως υποψήφιο Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,  το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι έξω από την ομάδα αυτή; Που πρέπει να έχει άμεση επικοινωνία με τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου, που πρέπει να έχει άμεση επικοινωνία με την ηγεσία του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος; 

Θα ακολουθηθεί και η τυπική διαδικασία στη Σόφια και θα ψηφίσουν τα κόμματα με ανοιχτό συμμετοχικό τρόπο, αλλά πρέπει να έχουμε και  μία αντίληψη των συσχετισμών, των σχέσεων, των επιρροών και του momentum. Ή μήπως δεν ήξερε το Συνέδριο επί τη βάση του σχεδίου του Καταστατικού ότι το ΠΑΣΟΚ μετέχει στην Προοδευτική Συμμαχία από τις 15 Δεκεμβρίου του 2012; Τότε συγκροτήθηκε η Προοδευτική Συμμαχία.

Πως είναι δυνατό να λείπουμε εμείς από αυτά; Όταν είναι όλοι παρόντες, όταν μετέχει το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, μετέχει η Κοινοβουλευτική Ομάδα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που είναι μέλη της Προοδευτικής Συμμαχίας, δεν θα μετέχουμε εμείς  που είμαστε μέλη τους;

Είναι σαν να μην αντιλαμβανόμαστε πως λειτουργούν τα πράγματα. Ξέρετε, υπάρχει αυτή η κακή κληρονομιά. Το ΠΑΣΟΚ άργησε πάρα πολύ να συμφιλιωθεί με το φαινόμενο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Από το 1974 μέχρι το 1988 τη θεωρούσε ένα όργανο του ιμπεριαλισμού και  του καπιταλισμού,  το ’89 μπήκε το ΠΑΣΟΚ στη Σοσιαλιστική Διεθνή με πολύ μεγάλη καθυστέρηση και ως κόμμα εξουσίας. 

Αλλάζουν τα πράγματα, αλλάζουν οι συσχετισμοί και είπαμε ότι εμείς μετέχουμε σε όλα και προσπαθούμε να διαμορφώσουμε και μια γέφυρα καλών σχέσεων. Δεν είναι γερμανική η υπόθεση αυτή, οι Ιταλοί είχαν συγκαλέσει την πρώτη σύσκεψη και την είχαν διευθύνει και όταν μετέχει το σύμπαν δεν μπορούμε εμείς να είμαστε οι «παρίες», να είμαστε εκτός του κεντρικού ρεύματος.

Και εδώ μια εξήγηση σε σχέση με τις ευρωεκλογές. Αυτό που έχω πει είναι ότι στις εκλογές συγκρούονται μεγάλες πολιτικές οικογένειες. Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ  στις ευρωεκλογές εμφανίζονται με τα πραγματικά ιδεολογικά πρόσωπά τους. Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα – Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Συνεργάζονται τα δυο ευρωπαϊκά κόμματα, συμπράττουν αλλά είναι δυο διαφορετικές παραδόσεις, δυο διαφορετικές σχολές, αν και σε πάρα πολλές χώρες υπάρχουν μεγάλοι συνασπισμοί που μετέχουν και Λαϊκοί και Σοσιαλιστές.

Όποιος θέλει να «φλερτάρει» με το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα -με το κόμμα, γιατί η Κοινοβουλευτική Ομάδα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών είναι ευρύτερο σχήμα- πρέπει να αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν κανόνες και όροι συμμετοχής στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. 

Μπορεί η μέλισσα να πηγαίνει σε πολλά λουλούδια για να πάρει νέκταρ, αλλά τα κόμματα έχουν, στην Ευρώπη τουλάχιστον, θεσμικότητα και ιστορικότητα. Αυτό είπα απευθυνόμενος στη ΔΗΜΑΡ σε σχέση με την Ευρώπη. Διότι παιχνίδια που γίνονται σε εθνικό επίπεδο φαίνονται αστεία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, γιατί τα μεγέθη πια είναι πολύ μεγάλα και οι παραδόσεις πολύ καθαρές.

Στείλαμε επίσης πολύ καθαρά μηνύματα σήμερα σε σχέση με τις προτεραιότητες της χώρας και άρα τις προτεραιότητες της Κυβέρνησης: 

  • επικαιροποίηση της προγραμματικής συμφωνίας, 
  • συζήτηση για τους κανόνες λειτουργίας της Κυβέρνησης, 
  • αξιολόγηση και αξιοποίηση προσώπων, 
  • σεβασμό στο ρόλο των εταίρων, 
  • σεβασμό στα αξιακά προτάγματα της κοινωνίας. 

Η μάχη κατά της Χρυσής Αυγής δεν τίθεται υπό διαπραγμάτευση.

Είναι αξιακό πρόταγμα της κοινωνίας και τα κόμματα και η κυβέρνηση και η Βουλή έχουν την υποχρέωση να λένε στην κοινωνία την αλήθεια και ν’ αντιστέκονται στη ροπή της κοινωνίας.  Γιατί οι κοινωνίες, από μόνες τους, δεν παράγουν ισότητα και δημοκρατία, παράγουν συγκρούσεις, βία. Οι θεσμοί, οι ιδεολογίες, είναι αυτές  που ανακόπτουν τη φυσική ροπή των κοινωνιών σε συγκρουσιακά φαινόμενα ανισότητας και αδικίας. 

Και φυσικά, ο κατάλογος των επιμέρους προτεραιοτήτων είναι σαφέστατος: 

  • τα προγράμματα ανάσχεσης της ανεργίας, 
  • ο ενιαίος φόρος ακινήτων, 
  • η μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση, 
  • η λειτουργία του ΕΟΠΥΥ, 
  • η στήριξη των επιχειρήσεων, 
  • η ρευστότητα.

Όλα αυτά συγκεφαλαιώνονται στο Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης που το παρουσιάσαμε, το συζητήσαμε, υπάρχει.  Και ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν υιοθετείται από  την κυβέρνηση, δυστυχώς, είναι ότι το έχουμε πει εμείς. 

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Διότι μόνο να κερδίσει έχει η κυβέρνηση και όλοι οι εταίροι μέσα από την υιοθέτηση και την προβολή του Εθνικού Σχεδίου Ανασυγκρότησης. 

Στείλαμε επίσης καθαρά μηνύματα στο εσωτερικό της εν ευρεία εννοία παράταξης η οποία δεν οριοθετείται εύκολα γιατί είναι ιστορικό φαινόμενο. Αλλά είναι και ηθικό φαινόμενο. Είναι ατομικά και συλλογικά ηθικό φαινόμενο. Και ιστορικό γιατί έχουμε και την προσωπική μας ιστορία. Και νομίζω ότι θέσαμε τα ακραία όρια των προσωπικών συμπεριφορών.

Η απογοήτευση, η θλίψη, η ανάγκη να κρατήσουμε αποστάσεις από το δημόσιο βίο είναι σεβαστά φαινόμενα. Ο παραγοντισμός είναι ένα φαινόμενο το οποίο, δυστυχώς, υπήρχε και υπάρχει πάντα. Ενθαρρύνεται από τον ίδιο το δημόσιο βίο, από το επικοινωνιακό σύστημα. Αλλά ο τυχοδιωκτισμός δε συγχωρείται με τίποτα. 

Έχει πολύ μεγάλη σημασία ότι σήμερα η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή μπαίνει μπροστά στη συγκρότηση της ομάδας των ενεργών στελεχών, όπως την περιέγραψα. Αυτά τα 1.000 στελέχη που πρέπει να είναι το καθημερινό δίκτυο και να νιώθει ότι μετέχει το κάθε μέλος του στις συζητήσεις που γίνονται εδώ κάθε μέρα. Πληροφορείται σε πραγματικό χρόνο, ηλεκτρονικά τα πάντα, έχει την πλήρη επιχειρηματολογία και είναι ένας ολοκληρωμένος εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ σε όλες τις συζητήσεις. Σε τοπικά και περιφερειακά μέσα ενημέρωσης, στο διαδίκτυο, σε χώρους δουλειά, σε διαβουλεύσεις, σε συζητήσεις, παντού. Υπεύθυνα, με αξιοπρέπεια, με μαχητικότητα. Αυτό το νόημα έχει η εκλογή των Γραμματειών των Δημοτικών, Νομαρχιακών και Περιφερειακών Οργανώσεων και η συγκρότηση των Τομέων. 

Το «είμαι στον τομέα» έχει μια σημασία πρακτική, καθαρά πρακτική, σημαίνει ότι ασχολούμαι, βοηθάω. Δε διαμορφώνονται συσχετισμοί στους τομείς.  Στους τομείς δουλεύουμε. Δεν πρόκειται  να υποκαταστήσει τα πολιτικά όργανα ο τομέας. Εισηγητικό χαρακτήρα έχει ή εκτελεστικό, ο τομέας δράσης. Δε θα μας υπαγορεύσει κανένας τομέας την πολιτική μας πχ. δε θα μας υπαγορεύσει ο τομέας Παιδείας την εκπαιδευτική πολιτική. 

Αλλά έχει πολύ μεγάλη σημασία ν’ ακούσουμε την εισήγηση ανθρώπων που ζουν τις καταστάσεις αυτές. Όχι συνδικαλιστικά, όχι συντεχνιακά ούτε τεχνοκρατικά. Κοινωνικά και πολιτικά. Αλλά με τεκμηρίωση και με τη διαμόρφωση των προϋποθέσεων εφαρμογής μιας πολιτικής. 

Έχει λοιπόν πολύ μεγάλη σημασία αυτά που λέμε τώρα να τα κάνουμε πράξη και αργότερα, στις δημόσιες συζητήσεις μας και τις επαφές μας, αργότερα μέσα στην ημέρα εννοώ αλλά και αύριο, μεθαύριο, κάθε μέρα. Να πορευθούμε έτσι και στις διαδικασίες της 9ης Ιουνίου, με καλοπιστία και διάθεση υπέρβασης. 

Πάντα προτάσσουμε τα πολιτικά ζητήματα και τα οργανωτικά ζητήματα γίνονται ευκολότερα όταν έχεις έναν πολιτικό λόγο να διατυπώσεις. Και χαίρομαι γιατί έχει γίνει κοινά αντιληπτό απ’ όλο το στελεχιακό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ το οικονομικό ζήτημα, το οποίο πρέπει ν’ αντιστραφεί. Και σήμερα το αντιστρέψαμε. 

Και άλλες φορές το έχω πει αυτό, αλλά κάνουν σα να μην το ακούν. Σήμερα φαντάζομαι το ακούσανε. Να κάνουν το ίδιο. Να κάνουν εσωτερικό έλεγχο από ανεξάρτητους εκτιμητές. Για να καταλάβουν πόσο θαρραλέο είναι αυτό που κάνουμε εμείς, αλλά και πόσο αναγκαίο για τη διαφάνεια και  τη δημοκρατία. 

Το διατακτικό σε σχέση με το θέμα αυτό είναι επώδυνο, διότι το ΠΑΣΟΚ στην κεντρική του οργάνωση πρέπει να πορευθεί από αύριο με μείωση της δαπάνης του μηνιαία κατά 95%. Από τα 2 εκατομμύρια πρέπει να κινηθεί στο επίπεδο των 100.000. Και οι οργανώσεις οι οποίες θα εκλέξουν τις Γραμματείες τους στις 9 Ιουνίου, πρέπει να ξέρουν ότι θα κινηθούν με το μοντέλο της αυτοχρηματοδοτούμενης οργάνωσης. 

Λοιπόν, όταν εμείς κινούμαστε έτσι τόσο απλά και με  τόση διαφάνεια, θα δεχθούμε το πολιτικό dumping των άλλων κομμάτων χωρίς ελέγχους, χωρίς διαφάνεια; Κανόνες λοιπόν στη λειτουργία και ιδίως στις θεμιτές δαπάνες. Και θ’ αναλάβουμε τη σχετική νομοθετική πρωτοβουλία. Θα καλέσουμε τη Νέα Δημοκρατία και τη ΔΗΜΑΡ να την αποδεχθούν, αλλά θα την προχωρήσουμε μόνοι μας εάν δεν την αποδέχονται. Άλλωστε το ίδιο, κατά μείζονα λόγο, ισχύει για την ιστορία του εκλογικού συστήματος. 

Όταν διέκοψα προηγουμένως τον Παντελή Οικονόμου, είπα ότι το ΠΑΣΟΚ έχει καταθέσει εδώ και μήνες πρόταση νόμου των Βουλευτών του για την αντιρατσιστική νομοθεσία. Θέλουμε να κατατεθεί το νομοσχέδιο για να είναι κοινή πρωτοβουλία των τριών κομμάτων και της κυβέρνησης, γιατί έχει θεσμική υποχρέωση η κυβέρνηση ως πολιτειακό όργανο να δείξει την ευαισθησία της στα θέματα αυτά.

Φυσικά εάν δεν καταθέσει η κυβέρνηση νομοσχέδιο, κατά τον Κανονισμό της Βουλής και το Σύνταγμα συζητείται  και τίθεται σε ψηφοφορία η πρόταση νόμου του ΠΑΣΟΚ. Το θέμα μας όμως δεν είναι στα αξιακά θέματα, όπως είναι αυτό που αφορά το φασισμό, το ναζισμό, το ρατσισμό ή άλλα θέματα όπως είναι η ιθαγένεια, να έχουμε τεμνόμενες πλειοψηφίες και μειοψηφίες στη Βουλή. 

Διότι εμείς θέλουμε να λειτουργεί το συνταγματικό τόξο, θέλουμε να υπάρχουν εγγυήσεις εθνικής ενότητας. Δε θέλουμε να σχηματίζονται πλειοψηφίες με τη Χρυσή Αυγή. Δε θέλουμε να καταφεύγει κανείς και σε άλλα κόμματα για να σχηματίσει πλειοψηφίες αν δε χρειάζεται.

 Είναι δε νομίζω παρακινδυνευμένη η εκτίμηση ότι πρόβλημα, από τους παραδοσιακούς πολιτικούς χώρους της προ κρίσης εποχής, έχει μόνο ο δικός μας προοδευτικός δημοκρατικός χώρος και όχι ο συντηρητικός. Έχει πάρα πολύ μεγάλο πρόβλημα. 

Η ανερχόμενη δύναμη της Νέας Δημοκρατίας που έπαιξε το αντιμνημονιακό χαρτί για να υποδεχθεί τη δυσαρέσκεια του ελληνικού λαού και δεν ψήφισε με 180 ψήφους όπως είχα προτείνει εγώ, το Μάιο του 2010, έκανε στροφή 180 μοιρών.  Δε δέχτηκε τις 180 ψήφους αλλά έκανε στροφή 180 μοιρών και διεκδικώντας την αυτοδυναμία, πήρε 18% ως ανερχόμενη δύναμη. Και η έφοδος του ΣΥΡΙΖΑ πήρε 16,5%. Και το ΠΑΣΟΚ της φθοράς  και της κρίσης πήρε 13,5%. 

Τι είναι αυτό που διαμόρφωσε την τεχνητή πόλωση του Ιουνίου; Η διάκριση Δεξιάς – Αριστεράς; Η διάκριση ΠΑΣΟΚ  και Νέας Δημοκρατίας; Όχι βέβαια. Ο φόβος, η ανασφάλεια, το Μνημόνιο και κυρίως, στο μέτρο που αφορά την κυβερνητική πλειοψηφία τη σημερινή, ο φόβος απέναντι σε μία πρώτη θέση του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί υπήρχε κόσμος προοδευτικός, που αντιλαμβανόταν ότι αυτό μπορούσε να αποβεί καταστροφικό, λόγω της ανευθυνότητας και του τυχοδιωκτισμού, μην το υποτιμούμε αυτό.

Άρα το πρώτο ζήτημα είναι να ξεπεράσουμε το τεχνητό δίπολο το νόθο δίπολο «μνημόνιο» – «αντιμνημόνιο», το οποίο λειτουργεί με τους πολλαπλούς τρόπους που περιέγραψα στην ομιλία μου. Τα εσωτερικά προβλήματα μπορεί να τα συγκαλύπτει η άσκηση της εξουσίας, αλλά είναι πάρα πολύ βαθιά γιατί υπάρχουν και βαθύτατες διαφορές και υπάρχει και βαθιά αίσθηση της ευθύνης ακόμη κι όταν δεν εκδηλώνεται. Γιατί την «πιάνεις» την ευθύνη, την ανιχνεύεις με τα αισθητήρια όργανά σου και ξέρει και η Δεξιά ποιες ευθύνες έχει. Έχει κυβερνήσει τον τόπο τα επτά από τα δέκα χρόνια της νομισματικής Ένωσης από τις αρχές του ’04 έως τα τέλη του ’09.

Άρα όλοι έχουν τεράστια προβλήματα. Εμείς έχουμε άλλου τύπου νοοτροπία και άλλου τύπου αισθητική και μια απόσταση από τις έννοιες της πειθαρχίας και της συλλογικότητας. Υπάρχει μια ελευθεριότητα στο χώρο, που δεν υπάρχει αλλού. 

Αλλά εν πάση περιπτώσει, όπως και να το κάνεις, είναι διαφορετικό να αντιμετωπίζεις ένα φαινόμενο που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ ή ΔΗΜΑΡ και διαφορετικό να αντιμετωπίζεις ένα φαινόμενο που λέγεται Χρυσή Αυγή και Ανεξάρτητοι Έλληνες. Προτιμώ να έχω το δικό μας πρόβλημα σας πληροφορώ, αντί για το πρόβλημα που έχει η παραδοσιακή Δεξιά στην Ελλάδα. Είναι πιο ήπιο το δικό μας πρόβλημα.

Γι' αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να αναλύουμε την κατάσταση, να αντιλαμβανόμαστε γιατί υπάρχει η όποια δυσαρέσκεια στην κοινωνική βάση και αυτή που μας ψήφισε, γιατί υπάρχουν τόσο μεγάλες απώλειες στη δύναμη των κομμάτων, όλων, σε σχέση με τις εκλογές. Υπάρχει αυτό που είπε ο Τάκης Ρήγας: το μισό εκλογικό Σώμα δεν εκφράζεται στις δημοσκοπήσεις και να κάνουμε σωστή ανάλυση για τις στιγμές όπου έγινε αυτή η μετάπτωση.

Δεν είναι αντικείμενο της συνεδρίασης ούτε καν της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής το θέμα αυτό, είναι μικρότερων ακροατηρίων η συζήτηση αυτή. Αλλά βλέπω μια ακατάσχετη προχειρότητα και επιπολαιότητα στις αναλύσεις επιστημονικές και δημοσιογραφικές γύρω από τα θέματα αυτά.

Και έχουμε δει τέτοια φαινόμενα και στην Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια και στο εξωτερικό και μετά έτριβε κανείς τα μάτια του. Ποιος περίμενε έξι μήνες πριν τις εκλογές, εγώ θα σας πω ποιος περίμενε ένα μήνα πριν τις εκλογές, ότι θα διαμορφωθούν οι συσχετισμοί που διαμορφώθηκαν το Μάιο του 2012; Ποιος; 

Αυτοί οι συσχετισμοί, ότι η Νέα Δημοκρατία θα εκινείτο στο επίπεδο κάτω του 20% και ότι θα επέλεγαν οι δυσαρεστημένοι οπαδοί μας, του παλαιού κοινωνικού συνασπισμού της μεταπολίτευσης, ως όχημα το ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό κρίθηκε την τελευταία στιγμή. Δημοσκοπικά είχαν φλερτάρει με την ιδέα να εκφραστούν μέσα από τη ΔΗΜΑΡ στην αρχή. 

Θυμάστε τις δημοσκοπήσεις την επομένη των διαδικασιών του 2007 και πως το ΠΑΣΟΚ ανέκτησε την επιρροή του, επειδή διαφυλάχτηκε η ενότητα και η σοβαρότητα της Παράταξης με κόπο; 

Ακούστε, θα κλείσω με μια προσωπική αποστροφή γιατί έχω ακούσει πολλά και έχω διαπιστώσει να υπονοούνται κι άλλα. Το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να διασπαστεί το 2007. Δεν διασπάστηκε. Κατέκτησε την εξουσία και ανέδειξε Πρωθυπουργό. Επίσης το 2011 θα μπορούσε κάποιος εδώ μέσα να κάνει την επιλογή να διαφυλάξει τον εαυτό του για να δώσει την λύση μετά την κρίση, που είχε περισσότερες προϋποθέσεις και από τον τότε ΣΥΡΙΖΑ και από την τότε ΔΗΜΑΡ. Και δεν έγινε αυτό.

Λοιπόν, λίγο σεβασμός δεν βλάπτει στην αλήθεια και την ιστορία!  Και το μήνυμα που στέλνει η Κεντρική Επιτροπή συνάγω ότι είναι απευθυνόμενη σε όλους όσοι κινούνται στο δημόσιο βίο, κυρίως όμως όσοι ισχυρίζονται ότι έχουν ιδεολογική και αξιακή επαφή με τη Δημοκρατική Παράταξη, τέρμα στις πόζες. Όχι άλλες πόζες!

Ευχαριστώ πολύ.

 

Tags: Η Εξέλιξη της ΚρίσηςΕκφασισμός | ΝεοναζισμόςΠΑ.ΣΟ.ΚΠολιτικές Ομιλίες, 2013