Θεσσαλονίκη, 9 Ιουνίου 2012


 Oμιλία Ευάγγελου Βενιζέλου, Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, σε στελέχη της Βορείου Ελλάδας

left-red-arrowΦίλες και φίλοι, χαίρομαι γιατί βρισκόμαστε εδώ, στην πόλη μου, στην πόλη μας, τη Θεσσαλονίκη σε μια ιστορική αίθουσα, στο ΟΛΥΜΠΙΟΝ. Χαίρομαι γιατί βρισκόμαστε με τα στελέχη μας της Θεσσαλονίκης αλλά και με τους υποψήφιους βουλευτές μας, τα μέλη των Επιτροπών του ΠΑΣΟΚ, όλο το στελεχικό δυναμικό της παράταξης από τη Βόρειο Ελλάδα.

Είπαμε, μια εβδομάδα πριν τις εκλογές, να βρεθούμε εδώ στη Θεσσαλονίκη, να μιλήσουμε πολιτικά επί της ουσίας, να ετοιμαστούμε για την τελική αυτή έφοδο. Γιατί πραγματικά η χώρα βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο ενός αδιεξόδου. Μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου, η εικόνα που έχουμε είναι η εικόνα μιας χώρας ακυβέρνητης, μιας οικονομίας που αυτοακυρώνεται, μιας κοινωνίας που έχει χάσει τον ιστό της και διαλύεται.

Η Ελλάδα που ονειρευόμαστε, η Ελλάδα που θέλουμε, η Ελλάδα που μας αξίζει δεν είναι η Ελλάδα της φτώχιας. Δεν είναι η Ελλάδα της ανεργίας, αλλά δεν είναι και η Ελλάδα της βίας. Δεν είναι μια αντιδημοκρατική Ελλάδα που δεν σέβεται θεμελιώδεις αρχές του δημοκρατικού πολιτικού πολιτισμού.

Φίλες και φίλοι, ούτε λίγο ούτε πολύ, ζούμε τον κίνδυνο ενός διχασμού. Έχει διαρραγεί η ενότητα της κοινωνίας και δυστυχώς και η ενότητα του έθνους. Κυριαρχεί μια απορία, ένα ερώτημα: πού βαδίζει η χώρα; Είναι πάρα πολλοί Έλληνες και ακόμη περισσότεροι οι ξένοι φίλοι μας που θέλουν να βοηθήσουν, που ρωτούν συνεχώς αν υπάρχει ένα εθνικό σχέδιο, αν υπάρχει προοπτική, αν έχει σωτηρία ο τόπος αυτός. ‘Η αν κάνει μόνος του, κάνουμε μόνοι μας οι Έλληνες την επιλογή μιας πορείας παίζοντας με τη φωτιά.

Και αυτό φυσικά εντείνει την ανασφάλεια, επηρεάζει τις οικονομικές συμπεριφορές, βαθαίνει την ύφεση, αυξάνει την ανεργία. Μόνο οι αρνητικές εικόνες που στέλνει η Ελλάδα μέσα στο κατακαλόκαιρο διεθνώς, σημαίνουν λιγότεροι τουρίστες, άρα μεγαλύτερη ύφεση λόγω της τεράστιας συμβολής που έχει ο τουρισμός στο ΑΕΠ. Σημαίνει μεγαλύτερη ανεργία λόγω των πολλών θέσεων εργασίας που προσφέρει ο τουριστικός τομέας.

Αλλά δεν είναι μόνο ο τουρισμός, είναι το ίδιο το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας που οφείλουμε να το προστατεύσουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Που αγωνιστήκαμε να το προστατεύσουμε, όχι για να στηρίξουμε τους μεγαλομετόχους, τους τραπεζίτες, αλλά για να στηρίξουμε τον ιδρώτα, τις αποταμιεύσεις, τις καταθέσεις των Ελλήνων πολιτών. Το ίδιο συμβαίνει στην ενέργεια με την κρίση που ταλανίζει αυτή τη στιγμή τη ΔΕΗ, τον πυλώνα της ελληνικής οικονομίας.

Αυτό που ζήσαμε την προηγούμενη εβδομάδα, με τα φάρμακα είναι ένα μικρό παράδειγμα του τι σημαίνει να μην έχεις κανονική ροή πληρωμών από το δάνειο που μας δίνουν οι εταίροι μας, τι σημαίνει να έχεις προβλήματα με το δημόσιο ταμείο.

Επί τρεις μήνες η χώρα βιώνει μια σκληρή προεκλογική περίοδο. Η αλήθεια είναι ότι αυτό συμβαίνει, δυστυχώς, τους τελευταίους οκτώ μήνες. Από τις αρχές Νοεμβρίου η χώρα έχει μπει στον κύκλο των εκλογών και αυτό έχει υπονομεύσει τις προσπάθειές μας. Έχει κοστίσει και εξακολουθεί να κοστίζει στους Έλληνες πολίτες, στο εισόδημά τους, στη δουλειά τους, στην προοπτική τους. Κοστίζει στα σχέδια τις ελπίδες των νέων παιδιών. Και φυσικά, κοστίζει στην εθνική οικονομία.

Φίλες και φίλοι μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου κάναμε ό,τι ήταν δυνατόν σηκώνοντας το βάρος μιας συντριπτικής ήττας, γιατί ο ελληνικός λαός τιμώρησε και τιμώρησε σκληρά και από ένα σημείο και μετά δυσανάλογα το ΠΑΣΟΚ. Σηκώνοντας λοιπόν το βάρος μιας συντριπτικής ήττας, ώστε να συμβάλουμε στο σχηματισμό κυβέρνησης ικανής να ενώσει τον τόπο, να διαχειριστεί την κρίση, να πάρει αποφάσεις δύσκολες, αλλά σωστές. Να βοηθήσει τους Έλληνες, να δρομολογήσει τη θετική πορεία της εθνικής οικονομίας. Καμία από τις προτάσεις μας δεν ευδοκίμησε, γιατί κάποιοι είχαν σχεδιάσει την επόμενη φάση. Την ήθελαν εξ αρχής. Άλλοι φοβήθηκαν να αναλάβουν την ευθύνη της διακυβέρνησης και να δοκιμάσουν στην πράξη εύκολα προεκλογικά λόγια. Κάποιοι άλλοι μάλιστα μετριοπαθέστεροι. Φοβήθηκαν να αδράξουν μια ευκαιρία  που τους δόθηκε να ηγηθούν αυτοί της κυβέρνησης, να δώσουν προοδευτικό πρόσημο, να μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε την κρίση μέσα από μια συνεργασία στην οποία θα κυριαρχούσαν οι δυνάμεις της κεντροαριστεράς.

Και τελικά πάμε σε εκλογές με τη σκέψη ότι οι εκλογές αυτές θα δώσουν οπωσδήποτε λύση. Λύση δεν σημαίνει να σχηματιστεί αριθμητικά, κοινοβουλευτικά μια κυβέρνηση, αλλά να υπάρχει βιώσιμη και ικανή κυβέρνηση. Και βλέποντας τώρα πια μπροστά μας όλα τα στοιχεία του πολιτικού χάρτη όπως έχουν διαμορφωθεί, βλέποντας τις προγραμματικές θέσεις των πολιτικών κομμάτων, διαπιστώνουμε πως το αδιέξοδο είναι προφανές.

Η τεχνητή πόλωση που έχει κυριαρχήσει, αυτός ο δήθεν δικομματισμός μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ, δεν οδηγεί πουθενά. Δεν επιτρέπει το σχηματισμό κυβέρνησης με τον έναν ή τον άλλον, ή με κορμό τον έναν ή τον άλλον.

Έχουν περάσει οι εποχές των μονοκομματικών πλειοψηφιών και των αυτοδύναμων κυβερνήσεων. Όσοι έχουν στο μυαλό τους -και αυτό το έχουν πολλοί Έλληνες στο μυαλό τους- ότι το κρίσιμο στοιχείο είναι το bonus, το δώρο των 50 ευρώ που παίρνει το πρώτο σε ψήφους κόμμα, πρέπει να υπολογίσουν ξανά τους αριθμούς.  Γιατί εδώ πια που κινούνται οι δυνάμεις των κομμάτων μέσα σε ένα νέο πολυπολικό, κομματικό σκηνικό, ούτε το bonus των 50 ευρώ δίνει λύση. Ούτε είναι δυνατόν να αναλάβεις την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας εν μέσω μιας εθνικής και μιας πανευρωπαϊκής κρίσης, έχοντας απέναντί σου τους μισούς και παραπάνω Έλληνες ή πολύ περισσότερο τα 2/3 και παραπάνω των Ελλήνων.

Το πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι αριθμητικό. Είναι πολιτικό, είναι κοινωνικό. Χρειάζεσαι μεγάλη πλειοψηφία, χρειάζεσαι ουσιαστική νομιμοποίηση, κοινωνική συναίνεση. Χρειάζεσαι συστράτευση, αξιοπιστία στη διαπραγμάτευση και διακομματική δέσμευση.

Πιστεύετε ότι είναι δυνατόν να προχωρήσουμε σε μια ουσιαστική συζήτηση με τους εταίρους μας, όπως προτείνουμε εμείς, να προχωρήσουμε σε μια οργανωμένη αναθεώρηση των δυσμενών όρων της δανειακής σύμβασης κρατώντας τα πολλά καλά και θετικά, χωρίς να υπάρχει εθνική δέσμευση; Χωρίς να υπάρχει υπογραφή όλων των υποστατών πολιτικών κομμάτων που εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο και αποδέχονται λίγο πολύ την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας;

 Πιστεύετε ότι μπορεί να ξαναγίνει αυτό που με αυτοθυσία κάναμε εμείς, όταν μας ζητούσαν υπογραφές απ’ όλα τα κόμματα προκειμένου να εκταμιευθούν οι δόσεις του δανείου, προκειμένου να εγκριθεί το νέο δάνειο και να μειωθεί το χρέος; Όταν λέγαμε ότι δεν πρόκειται να δώσουν τις δικές τους υπογραφές, τις κρατούν ως εκλογική περιουσία παίζοντας στις πλάτες του λαού, πάρτε τις δικές μας, γιατί εμείς βάζουμε πάνω από όλα το Έθνος, την κοινωνία, τον ελληνικό λαό. Τώρα όμως θέλουν και οι ίδιοι να έχουν απέναντί τους όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων και θέλουν υπογραφές και δεσμεύσεις από όλους. Και αυτό είναι και ευεργετικό για τον τόπο, για να συνεννοηθούμε καλύτερα, εντιμότερα, ειλικρινέστερα μεταξύ μας. Να μην οικοδομούμε σε φθηνούς μικροκομματικούς σχεδιασμούς το μέλλον της χώρας. Γιατί έτσι μέλλον δεν υπάρχει. Υπάρχει δραματική επιστροφή στο παρελθόν.

Επειδή η χώρα δεν κυβερνιέται με τους μισούς και λιγότερους από τη μια μεριά και τους άλλους ως «κοινωνική» – όπως λένε – αντιπολίτευση στους δρόμους, μόνη λύση είναι να σπάσει η τεχνητή πόλωση, να δοθεί μια απάντηση από τον ελληνικό λαό στον δήθεν δικομματισμό.

Το ΠΑΣΟΚ θα ήταν πραγματικά πιο ευτυχές αν μπορούσε να απαλλαγεί από το βάρος της διαχείρισης της εθνικής κρίσης. Αν είχε χρόνο, απλά και μόνο να ανασυγκροτηθεί, να ανασυσταθεί, να ασχοληθεί με το ιδεολογικό του στίγμα με την πολιτική του φυσιογνωμία. Να ετοιμάσει το μέλλον του και το μέλλον της χώρας.

Όμως θεωρούμε ότι παράλληλα με αυτό οφείλουμε να έχουμε ως πρώτο πρόταγμα τις ανάγκες και την πορεία του Έθνους και ξέρουμε ότι η δική μας θέση μέσα στο πολιτικό φάσμα είναι αυτή που είναι καταλυτική. Εμείς μπορούμε να είμαστε και μόνο εμείς ο εγγυητής των εξελίξεων. Η δύναμη που μπορεί και οφείλει να επιβάλει μια διακυβέρνηση εθνικής συνευθύνης έτσι ώστε κανείς να μην κρύβεται στην ασφάλεια της αντιπολίτευσης. Κανείς να μη μείνει έξω από το εθνικό μέτωπο που έχει ανάγκη η χώρα. Κανείς να μην υπονομεύσει τη συναίνεση και τη συστράτευση που χρειαζόμαστε.

Και όταν λέω διακυβέρνηση εθνικής συνευθύνης δεν εννοώ φυσικά, σώνει και καλά, συμμετοχή στελεχών σε μια κυβέρνηση. Δεν πρόκειται γνωστά πρόσωπα του ΠΑΣΟΚ, εμβληματικά να επωμιστούν τέτοιες ευθύνες. Δεν έχουμε το λόγο να συνεχίζουμε εμείς να δίνουμε μια μάχη όταν κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι μπορεί να το κάνουν καλύτερα. Αλλά ποιος μπορεί να προχωρήσει χωρίς τη στήριξη, χωρίς τη γνώμη, χωρίς τη γνώση, χωρίς τις πολιτικές διασυνδέσεις, χωρίς τις προγραμματικές επεξεργασίες του ΠΑΣΟΚ, της δημοκρατικής παράταξης, της υπεύθυνης κεντροαριστεράς;

Μπορεί να υπάρχουν πολλά και διαφορετικά σχήματα συστράτευσης και συνεργασίας. Σημασία έχει να είναι όλοι μέσα και να μοιραστούν όλοι όσοι πρέπει την ευθύνη. Όλοι όσοι πιστεύουν στη δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό και επιπλέον πιστεύουν -είτε το εννοούν είτε όχι σημασία έχει τι λένε-  πιστεύουν στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Γιατί τα λόγια τους τους δεσμεύουν και πρέπει να τους δεσμεύουν. Δεν μπορούμε να οικοδομούμε σε προεκλογικά ψεύδη, σε κατά συνθήκην ψεύδη την πορεία της χώρας.

Μια λύση υπάρχει για να σπάσει το αδιέξοδο. Ενισχυμένο ΠΑΣΟΚ εκλογικά και κοινοβουλευτικά. Ο πόλος που δίνει τη λύση. Ο πόλος που επιβάλλει τη διακυβέρνηση εθνικής συνευθύνης. Ο πόλος που επιβάλλει την οικουμενική συστράτευση.

Φίλες και φίλοι, έχουμε απέναντί μας μια Νέα Δημοκρατία που τροφοδότησε τις πιο τυφλές αντιμνημονιακές αντιδράσεις. Που συνέβαλε στην τύφλωση ενός πολύ μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης. Που καλλιέργησε αδιέξοδες θεωρίες της συνωμοσίας και πλήρωσε και η ίδια το τίμημα με τη μείωση της δύναμής της, με τη διάσπαση του χώρου της.

Δεν μας βοήθησε στη διαπραγμάτευση με μια Ευρώπη συντηρητική, δεξιά. Με μια Ευρώπη «ομογάλακτων» αδελφών της Νέας Δημοκρατίας και του κ. Σαμαρά. Και δεν μας βοηθάει και τώρα ως τόπο με τις παλαιοκομματικές παροχολογίες, με ένα λόγο που δεν έχει αντιληφθεί την ευθύνη αυτής της παράταξης για την πορεία της χώρας μέχρι το 2009, για τα συντρίμμια που παραδόθηκαν τον Οκτώβριο του 2009.

Και έχουμε μια δήθεν αριστερή ριζοσπαστική δύναμη, μια δύναμη της δημαγωγίας και του λαϊκισμού, που πολλοί πιστεύουν. Και στη βάση αυτή δίνουν τη ψήφο τους. ‘Ότι δεν θα κάνει αυτά που λέει ενώ φυσικά κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι θα κάνει αυτά που λέει. Υπάρχει το μικρόβιο της διάσπασης, του διχασμού και του αδιεξόδου ήδη από την αφετηρία.

Δεν μπορούμε – όπως είπα και προηγουμένως – να υποθέσουμε ότι κάποιος ζητάει τη ψήφο του ελληνικού λαού για να μην κάνει αυτά που λέει. Άρα ακύρωση του μνημονίου, μονομερής καταγγελία, παιχνίδι με τη φωτιά. Κίνδυνος εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ.

Φίλες και φίλοι, αυτό συμβαίνει μπροστά μας. Πολλοί πιστεύουν ότι είναι η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας που στρέφεται προς τα αριστερά. Δυστυχώς, αυτό που συμβαίνει μπροστά μας είναι η συντηρητική συσπείρωση. Μια, στην πραγματικότητα, στροφή της κοινωνίας προς τα δεξιά, προς το λαϊκισμό, προς αδιέξοδες επιλογές.

Κανείς δεν μιλάει για το μέλλον της χώρας,  για το εθνικό παραγωγικό μοντέλο. Κανείς δεν μιλάει πραγματικά στον άνεργο λέγοντάς του πώς θα βρεθεί δουλειά. Κανείς δεν μιλάει στον συνταξιούχο για το πώς θα καταβάλλονται οι συντάξεις μετά τον Ιούλιο. Όλοι ασχολούνται για το αν θα υπάρχει χρήμα στο Ταμείο για τον Ιούνιο, άντε για τον Ιούλιο.

Κανείς δεν μιλάει στον αγρότη για το τι θα γίνει με την ΚΑΠ. Η συζήτηση αρχίζει στις 18 Ιουνίου και θα πάει ο υπηρεσιακός Υπουργός να διαπραγματευτεί και ζητάει τη στήριξη των κομμάτων.

Έχει βγει στην επιφάνεια ο πιο ακραίος κρατισμός, ο πιο ακραίος συντεχνιασμός. Το μέλλον που επαγγέλλονται είναι η επιστροφή στις πιο κακές όψεις της δεκαετίας του ’90, του ’80 και του ΄70. Όχι στις μεγάλες στιγμές των τομών που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου, όχι τότε που στήναμε στα πόδια της την ελληνική μεσαία τάξη. Αλλά τότε που κάποιοι αγωνιζόντουσαν να μείνουν αγκιστρωμένοι στο κράτος και στις προνομιακές σχέσεις με το κράτος. Δεν είναι οι ριζοσπάστες μη προνομιούχοι της εποχής μας αυτοί που εκφράζονται, είναι ο όμιλος των κάθε είδους προνομιούχων σε βάρος του κράτους.

Γι΄ αυτό, φίλες και φίλοι, εμείς σε αντίθεση με αυτή τη δημαγωγική λαϊκιστική και συντηρητική προέλαση αντιτάσσουμε τη γραμμή της αναθεώρησης των δυσμενών όρων της δανειακής σύμβασης, ξεκινώντας από την παράταση του χρόνου δημοσιονομικής προσαρμογής κατά τρία χρόνια, αν είναι δυνατόν.  Και πάνω σε αυτό οικοδομούμε τις 6 βασικές μας προτάσεις.

Όχι μείωση μισθών και συντάξεων. Όχι μείωση της ζήτησης. Όχι μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος. Εργασιακές σχέσεις και συλλογικές συμβάσεις στο κοινό ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως προβλέπει το ευρωπαϊκό κοινωνικό δίκαιο.

Ρευστότητα στην αγορά άμεσα με βάση τα κονδύλια της δανειακής σύμβασης, μπορούν να πέσουν 50 δις ευρώ για επενδύσεις, για κεφάλαιο κίνησης για νέες δουλειές.

Ξεμπλοκάρισμα των μεγάλων έργων υποδομής, να στηθούν εργοτάξια να δουλέψουν υπεργολαβίες, να κινηθεί η τοπική οικονομία. Υπάρχουν έργα που κάθονται, έργα υποδομής δημόσια και ιδιωτικά 55 δις τουλάχιστον. Μπορούν και πρέπει να ξεμπλοκαριστούν με τη βοήθεια του τραπεζικού συστήματος. Γι΄ αυτό έχει σημασία η ανασυγκρότηση των Τραπεζών προς όφελος των πολιτών και της κοινωνίας.

Κοινωνικό πακέτο κυρίως για τους νέους άνεργους, για κατάρτιση για νεανική επιχειρηματικότητα, για δουλειές στους δήμους, κοινωφελή εργασία ή αυτεπιστασία. 195.000 θέσεις εργασίας ανοίγουν μέσα από τον μηχανισμό αυτό για νέους ανθρώπους άμεσα.

Και βέβαια, το αναπτυξιακό πακέτο από την Ευρωπαϊκή Ένωση που πρέπει από λόγια να γίνει πράξη.  Αυτό που ζήτησα εδώ και εβδομάδες με την επιστολή μου στον κ. Μπαρόζο ώστε να μας βοηθήσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, να μας βοηθήσει επιτέλους η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Μας λένε: «τώρα τα θυμηθήκατε; Μήπως αυτά είναι αλλαγή γραμμής επειδή χάσατε, επειδή υποστήκατε μια μεγάλη ήττα»;

Φίλες και φίλοι, αυτά τα είπα για πρώτη φορά στις 20 Μαρτίου μόλις εκλέχθηκα Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κωδικοποιημένα και επιγραμματικά. Αυτά τα λέγαμε πριν τις εκλογές του Μάη.

Αυτά είναι τα σημεία γύρω από τα οποία αγωνιστήκαμε σκληρά τους μήνες της διαπραγμάτευσης με την Τρόικα, στην πρώτη φάση της διαπραγμάτευσης. Όταν είχαμε υπονομευμένο εσωτερικό μέτωπο με τον κ. Σαμαρά να ζητάει εκλογές, με το ΣΥΡΙΖΑ και άλλες δυνάμεις στους δρόμους. Όταν είχαμε απέναντί μας μια δεξιά συντηρητική Ευρώπη. Όταν ήμασταν από κάτω γιατί δεν είχαμε πάρει το δάνειο, δεν είχαμε μειώσει το χρέος, δεν είχαμε διασφαλίσει τη στήριξη των καταθέσεων, δεν είχαμε μπει στη νέα φάση των σχέσεών μας με τους εταίρους.

Ξέραμε τι είναι αυτό που πρέπει να αλλάξουμε. Ξέραμε τι είναι αυτό που ζητήσαμε και δεν μπορούσαμε να πάρουμε. Γιατί δεν μας είχαν εμπιστοσύνη πολιτικά ενόψει των εκλογών.  Γιατί δεν μας είχαν εμπιστοσύνη. Γιατί δεν είχαμε συναίνεση και ενότητα εσωτερικά.

Αυτό που προτείνουμε είναι η φυσιολογική συνέχεια, η δεύτερη φάση της διαπραγμάτευσης μετά την πρώτη φάση που κάναμε μόνοι μας. Κι αυτό που προτείνω ως αναθεώρηση της δανειακής σύμβασης προβλέπεται στη δανειακή σύμβαση. Είναι εγγενές στοιχείο μιας σύμβασης. Και εμείς ξέρουμε τι σημαίνει αυτό και ξέρουμε με πόση δυσκολία προβλέφθηκε αυτό.

Τι είναι αυτό που προτείνουν οι άλλοι; Να φέρουμε την Ευρώπη ολόκληρη προ τετελεσμένων γεγονότων; Να την εκβιάσουμε; Τρία σοφίσματα -έχω πει -συνιστούν την πολιτική γραμμή των λεγόμενων τυφλών αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Το πρώτο σόφισμα είναι ότι: “τι έχουμε να φοβηθούμε, η δανειακή σύμβαση οδηγεί τη χώρα εκτός ευρώ. Άρα δεν κινδυνεύουμε περισσότερο εάν με τη δική μας πολιτική την οδηγήσουμε εκτός ευρώ”. Μα έλεος! Η δανειακή σύμβαση έχει κρατήσει την Ελλάδα εντός ευρώ σε μία ασφαλή πορεία.

Έρχεται καπάκι το αντίστροφο σόφισμα: Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα γιατί ούτως ή άλλως δεν θα μας αφήσουν να βγούμε από το ευρώ. Έχουν επενδύσει πολλά και κοστίζει να μας αφήσουν να βγούμε από το ευρώ, το τελείως αντίθετο.

Δεν αντιλαμβάνονται όμως ότι η Ευρώπη είναι πολύπλοκη, αντιφατική. Αντιδρά πολιτικά με καθυστέρηση. Πρέπει να πείσεις 27 κυβερνήσεις, 200 κόμματα, Εθνικά Κοινοβούλια, τράπεζες, αγορές. Υπάρχει το τυχαίο, υπάρχουν οι κερδοσκόποι, υπάρχει η συγκυρία.

Εάν αυτά που βλέπουμε τώρα στην Ισπανία είχαν συμβεί λίγους μήνες νωρίτερα, θα παίρναμε με ίδια άνεση το νέο δάνειο; Θα εκταμιευόντουσαν με ίδια άνεση 150 δισεκατομμύρια, από τα οποία τα 75 τώρα τους δύο τελευταίους προεκλογικούς μήνες; 

Θα ενδιαφερόντουσαν τόσο πολύ για την Ελλάδα όσο πρέπει να ενδιαφερθούν για την Ιταλία και την Ισπανία, την τρίτη και την τέταρτη οικονομία της Ευρώπης, οικονομίες, που είναι η Ιταλία στους G7, η Ισπανία στους G20;

Εάν είχε προηγηθεί η ισπανική κρίση στην πλήρη της ανάπτυξη, θα ήταν αυτό καλό ή κακό για την Ελλάδα; Το ποσοστό μας στον προϋπολογισμό διάσωσης θα ήταν το ίδιο ή μικρότερο;

Και έρχεται πάνω απ’ όλα αυτά το τρίτο σόφισμα: “Η Ελλάδα έχει ούτως ή άλλως χρεοκοπήσει, τι μας φοβίζει η χρεοκοπία”; Θεωρούν ότι επειδή μειώθηκε το εισόδημα, χάθηκαν δουλειές, έχουμε ανεργία, έχουμε κρίση, έχουμε χαμηλό τζίρο στην αγορά, μειωμένο τουρισμό, ότι αυτό είναι η πτώχευση του κράτους.

Όταν πήγα στη Λειβαδιά, εμφανίστηκε αυτόκλητη μια κτηνοτρόφος, παντρεμένη με Έλληνα πολωνικής καταγωγής, Ελληνίδα βεβαίως τώρα, πατριώτισσά μας, με απολύτως ελληνική συνείδηση ευθύνης και είπε στους πολίτες της Λειβαδιάς «Προσέξτε μην κάνετε λάθος, είναι τελείως διαφορετικό πράγμα να βιώνεις μια κρίση και άλλο πράγμα η πτώχευση του κράτους». Με δάκρυα στα μάτια θυμόταν τι σήμαινε η πτώχευση της Πολωνίας το 1981.

Είναι το γνωστό δόγμα «ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται». Αλλά, έλεγα και πριν τον Μάη, άλλο βρεγμένος, που μπορείς να στεγνώσεις, να ξαναντυθείς, να δουλέψεις, να ελπίσεις, και άλλο πνιγμένος στο χείμαρρο της κρίσης, της ανευθυνότητας, της δημαγωγίας και της καταστροφής. Γιατί τότε δεν έχεις καμία ελπίδα, έχεις πάει σε άλλες σφαίρες, έχεις φύγει από τον μάταιο κόσμο.    

Φίλες και φίλοι, ακούω έναν προκλητικό πολιτικό λόγο να λέει «όχι με αυτούς που υπέγραψαν τη δανειακή σύμβαση». Και δεν το λένε μόνον ακραίοι κύκλοι της Δεξιάς. Το λένε και κύκλοι μιας μετριοπαθούς Αριστεράς, ότι θέλουμε αξιόπιστο πολιτικό προσωπικό, όχι αυτούς που υπέγραψαν τη σύμβαση.

Ναι, υπέγραψα κι εγώ τη σύμβαση ως Υπουργός Οικονομικών μαζί με τον Πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο και τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος τον κ. Προβόπουλο. Την υπογράψαμε σε εκτέλεση νόμου του κράτους. Η κυβέρνηση είχε τη στήριξη 258 Βουλευτών. Ο νόμος ψηφίστηκε από τα 2/3 της Βουλής των Ελλήνων.

Ναι, υπογράψαμε τη σύμβαση αυτή και βάλαμε την υπογραφή μας κάτω από την υπογραφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που ενέταξε τη χώρα στην ΕΟΚ, κάτω από την υπογραφή του Ανδρέα Παπανδρέου που διαπραγματεύθηκε και κέρδισε τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, κάτω από την υπογραφή του Κώστα Σημίτη, που έβαλε τη χώρα στο ευρώ. Και πιο πάνω από την υπογραφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή είναι οι υπογραφές του Ελευθερίου Βενιζέλου, του Χαρίλαου Τρικούπη, του Ιωάννη Καποδίστρια.

Ναι, είμαι ο Υπουργός Οικονομικών που μείωσε το δημόσιο χρέος 110 δισεκατομμύρια, 50 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. Τι έχουν φέρει αυτοί με την υπογραφή τους; Από δεξιά και αριστερά, τι έχουν φέρει με την υπογραφή τους στη χώρα. Και τι νομίζουν ότι μπορούν να φέρουν;

Τα θετικά της σύμβασης θέλει κανείς να τα θέσει σε αμφισβήτηση; Είναι κανείς κατά της μείωσης του χρέους και της βιωσιμότητάς τους; Είναι κανείς που λυπάται επειδή πληρώνουμε 7,5 δισεκατομμύρια τόκους λιγότερους το χρόνο, 3,5 μονάδες του ΑΕΠ, που έχουν βγει από την καμπούρα του ελληνικού λαού;

Λυπάται κανείς επειδή πληρώνουμε τώρα επιτόκια 2% ενώ η Ισπανία 6,5%; Λυπάται κανείς που στηρίζουμε τις τράπεζες, δηλαδή τις καταθέσεις του ελληνικού λαού, που του ζητούμε να τις αφήσει στις τράπεζες και να τις γυρίσει στις τράπεζες για να στηριχθεί η οικονομία, η ανάπτυξη, η απασχόληση; Έχει κανείς να προτείνει τίποτα διαφορετικό;

Θέτουν τα δικά τους διλήμματα. Το καταπληκτικό δίλημμα «μνημόνιο ή ΣΥΡΙΖΑ» λέει ο ένας.

Ακροατής: Εδώ γελούν.

Ευ. Βενιζέλος: Όχι, δεν γελούν. Μπορεί να κλάψουν. Να σας πω ποια είναι η σειρά των πραγματικών διλημμάτων και για τη μια και για την άλλη πλευρά. Όχι “μνημόνιο ή ΣΥΡΙΖΑ”.

Ανάπτυξη ή ΣΥΡΙΖΑ. Ρευστότητα για την οικονομία ή ΣΥΡΙΖΑ. Νέες θέσεις εργασίας και επενδύσεις ή ΣΥΡΙΖΑ. Απεμπλοκή μεγάλων έργων ή ΣΥΡΙΖΑ. Μείωση χρέους ή ΣΥΡΙΖΑ. Προστασία καταθέσεων των Ελλήνων πολιτών ή ΣΥΡΙΖΑ. Ευρώπη και ευρώ ή ΣΥΡΙΖΑ. 

Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Θέλουμε μια Ευρώπη της αλληλεγγύης, των σοσιαλιστών και των δημοκρατών με το ΠΑΣΟΚ ή μια δεξιά συντηρητική Ευρώπη με τη Νέα Δημοκρατία και τον κ. Σαμαρά; Θέλουμε μια πολιτική ευθύνης και αυτοκριτικής, όπως αυτή του ΠΑΣΟΚ ή μια πολιτική ανεύθυνη, αντιφατική, χωρίς μνήμη και χωρίς αίσθηση ευθύνης όπως αυτή που προτείνει η Νέα Δημοκρατία;

Δεν θα δώσουν τη λύση αυτοί που έφεραν την κρίση. Θέλουμε μια υπεύθυνη στρατηγική αναθεώρηση της σύμβασης; Ή έναν τυφλό κατάλογο παλαιοκομματικής παροχολογίας, όπως αυτόν που ανέγνωσε ο κ. Σαμαράς για πολλοστή φορά πριν από λίγες ημέρες;

Φίλες και φίλοι τα διλήμματα αυτά δείχνουν το αδιέξοδο. Δείχνουν ότι δεν μπορεί να πορευτεί η χώρα παρά μόνο με ένα ισχυρό ΠΑΣΟΚ με εγγυητή, με σημείο αναφοράς το ΠΑΣΟΚ.

Η διακυβέρνηση εθνικής συνευθύνης είναι η μόνη λύση. Προτείνουμε σε όλα τα κόμματα που αποδέχονται το δημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας της χώρας, που καταδικάζουν τη βία και επιπλέον θέλουν την Ελλάδα στο ευρώ, ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα διακυβέρνησης. Μια συμφωνία εθνικής συνευθύνης. Και θα στείλω αύριο σχετική επιστολή στους αρχηγούς όλων των πολιτικών κομμάτων για να δούμε ποιος θα αυτοαποκλειστεί από την πρόταση αυτή.

Η συμφωνία εθνικής συνευθύνης προβλέπει:

-Πρώτον, το αυτονόητο. Τη συμμετοχή σε ένα σύστημα διακυβέρνησης εθνικής συνευθύνης. Σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, ή πάντως μια στάση στήριξης, συστράτευσης, δέσμευσης, μέχρι το 2014 τουλάχιστον, μέχρι τις ευρωεκλογές. Με καταδίκη της βίας, με αποδοχή του δημοκρατικού θεσμικού πλαισίου λειτουργίας της χώρας.

-Δεύτερο σημείο είναι ότι θα μπούμε όλοι μαζί, οργανωμένα έτοιμοι να δεσμευτούμε και να αναλάβουμε κόστος στη δεύτερη φάση της διαπραγμάτευσης για την αναθεώρηση των δυσμενών όρων. Αλλά κρατώντας όλα τα θετικά που ανέφερα και με απαράβατο όριο την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

-Τρίτο σημείο, η παράταση του χρόνου δημοσιονομικής προσαρμογής για τρία χρόνια. Αλλά αυτό σημαίνει -αν το σκεφτούμε ξανά- πως χρειαζόμαστε μεγαλύτερη χρηματοδότηση από την Ευρώπη. Γιατί παράταση του χρόνου προσαρμογής ώστε να είναι πιο φιλικά για τον πολίτη και την ανάπτυξη σημαίνει παράταση του χρόνου των ελλειμμάτων των πρωτογενών και των δημοσιονομικών. Των ελλειμμάτων κάθε χρονιάς και των ελλειμμάτων για την εξυπηρέτηση του χρέους.

Έχουμε βρει τα χρήματα για τον πρώτο χρόνο. Θέλουμε περαιτέρω περιορισμένη βοήθεια για τον δεύτερο και τον τρίτο. Αν δεν γίνει αυτό, προσαρμογή σε πέντε χρόνια, που λέμε εμείς από σήμερα, ξέρετε ποιο είναι το σενάριο; «Στηρίζουμε τις εξωτερικές πληρωμές σας, βγάλτε τα πέρα εσωτερικά μόνοι. Κάντε δημοσιονομική προσαρμογή σε πέντε ημέρες, όχι σε πέντε χρόνια με υπερφορολόγηση ή δρακόντεια περικοπή δαπανών». Ποιος θα το πληρώσει αυτό; Ο φτωχός, ο αδύναμος, ο μισθωτός, ο συνταξιούχος. Με αυτού το κεφάλι παίζουν όσοι δεν καταλαβαίνουν τι λέμε.

-Τέταρτο σημείο, διασφάλιση της βιωσιμότητας του χρέους. Γιατί προσέξτε, όταν παρατείνεται η περίοδος των ελλειμμάτων, δημιουργείται πρόβλημα στη βιωσιμότητα του χρέους, γιατί προστίθεται χρέος στο χρέος. Άρα πρέπει να βρούμε τρόπο να κρατήσουμε σε βιώσιμα επίπεδα το χρέος, ώστε να βγούμε επιτέλους στο ξέφωτο της αυτοδυναμίας. Έστω μετά την περίοδο προσαρμογής, σε πέντε χρόνια από σήμερα, αν προσθέσουμε τα τρία που θέλουμε.

Και έχουμε βρει τρόπο να μειώσουμε το χρέος εδώ με δικές μας κινήσεις, με εσωτερική συνεννόηση και συμφωνία. Θυμάστε τη συζήτηση που κάνανε ορισμένοι έξαλλοι, ανενημέρωτοι, ή απλώς δημαγωγοί και προβοκάτορες για τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων που κουρεύτηκαν λόγω της μείωσης του χρέους και του PSI; Εμείς ξέραμε ότι οι εγγυήσεις που θα πάρουν τα ταμεία από την Ευρώπη, από το EFSF είναι πάρα πολύ ισχυρές.

Τώρα, με αυτά τα χαρτιά του EFSF, τα ταμεία μπορούν να ανακτήσουν όλο το κεφάλαιό τους σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου. Το 100% και μαζί με το 31,5% που έχουν ήδη πάρει σε νέα ομόλογα θα έχουν χαρτοφυλάκια ονομαστικής αξίας 131,5% και όχι 100%. Αναπληρώνουν έτσι τα μικρότερα επιτόκια που κέρδισε το κράτος, το 2%. Αλλά και το κράτος μπορεί να διαγράψει 31 μονάδες χρέους και να κάνουμε το χρέος μας ακόμη πιο βιώσιμο παρά την παράταση του χρόνου δημοσιονομικής προσαρμογής. Αρκεί οι διοικήσεις των ταμείων, τα κόμματα, οι συνδικαλιστικές παρατάξεις να σταθούν στο επίπεδο της εθνικής τους ευθύνης προστατεύοντας τα συμφέροντα των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων.

-Πέμπτο σημείο, να γίνει ξανά η συζήτηση για τις διαρθρωτικές αλλαγές, για την ανάγκη η Ελλάδα να γίνει ένα κανονικό ευρωπαϊκό κράτος. Ένα κράτος που λειτουργεί, μια οικονομία ανταγωνιστική, ανοιχτή στους νέους, ανοιχτή στους δημιουργικούς ανθρώπους. Γιατί ακούμε στην πραγματικότητα ένα λόγο βαθιά συντηρητικό της απόλυτης ακινησίας. Όλα τα κακά που μας οδήγησαν στην κρίση και στον όλεθρο να παραμείνουν χωρίς να τα θίξει κανείς. Όχι σε αυτό.

Όχι στο βαθύ δεξιό συντηρητισμό που κρύβεται πίσω από τη «λεοντή» ενός δήθεν αριστερού λαϊκισμού και ριζοσπαστισμού. Οι ομογάλακτοι του κ. Τσίπρα στην Ευρώπη ανεβάζουν τα ποσοστά τους με το σύνθημα «ούτε ένα ευρώ στο νότο της Ευρώπης, ούτε ένα ευρώ στην Ελλάδα». Αυτή είναι η λογική.

-Έκτο σημείο η συμφωνία των κομμάτων για το Εθνικό Φορολογικό Σύστημα. Απλό εύληπτο, αυτόματα εφαρμοζόμενο, αναπτυξιακό, κοινωνικά δίκαιο, αναδιανεμητικό. Υπάρχουν οι προτάσεις, υπάρχουν οι μηχανισμοί, υπάρχουν τα προγεφυρώματα. Φύγανε ένας – ένας από τον διάλογο.

Άφησαν το ΠΑΣΟΚ μόνο πριν τις εκλογές, γιατί δεν ήθελαν φυσικά να μετάσχουν σε μια υπεύθυνη επεξεργασία, σε μια υπεύθυνη λύση. Και έχουμε πει ποιες είναι οι τέσσερις φορολογικές ελαφρύνσεις, που είναι εφικτές. Η κατάργηση της έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης.  Η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 10%.  Η μετατροπή του ειδικού τέλους ακινήτων μέσω της ΔΕΗ σε ένα ενιαίο προοδευτικό φόρο ακινήτων. Και βέβαια, η μείωση των συντελεστών του ΦΠΑ στον τουρισμό, την εστίαση και τα αγροτικά εφόδια.

-Έβδομο σημείο, να συμφωνήσουμε ότι η χώρα χρειάζεται επενδύσεις, δουλειά να στηρίξουμε την πραγματική οικονομία. Γιατί, αν ξεψαχνίσετε τις προτάσεις των άλλων κομμάτων, όλες είναι αντιεπενδυτικές και αντεργατικές. Γιατί δεν σκέφτονται πού θα βρει δουλειά ο άνεργος, πώς θα κρατήσει τη δουλειά του ο μισθωτός, πώς θα ζήσει ο μικρός επαγγελματίας και επιχειρηματίας.

Δεν είναι λόγια η ανάπτυξη και οι επενδύσεις. Είναι πρακτικά προγράμματα, λύσεις, δεσμεύσεις, ικανότητα να αποφασίζεις και να δίνεις λύσεις.

-Και όγδοο σημείο, το δίχτυ κοινωνικής προστασίας όπως το έχουμε περιγράψει. Το εγγυημένο επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης, ώστε να μην υπάρχει κανείς μέσα στην απόλυτη φτώχια σε συνεργασία με τους δήμους, σε συνεργασία με τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, όταν τα κονδύλια είναι στοχευμένα πιάνουν τόπο. Αν φυσικά θέλεις την Ελλάδα με τις 672 πλαστές συντάξεις για «τυφλούς» στη Ζάκυνθο, τότε δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για τον πραγματικά φτωχό.

Αυτές οι οκτώ βασικές προτάσεις που συγκροτούν τη συμφωνία για την διακυβέρνηση εθνικής συνευθύνης είναι η πλατφόρμα μας, είναι η μόνη λύση για τη χώρα, είναι ο κοινός εθνικός παρονομαστής. Στη βάση αυτών των προτάσεων το ΠΑΣΟΚ θέλει να είναι ο καταλύτης και ο εγγυητής μιας λύσης που μπορεί να σταθεί και να δώσει ελπίδα και προοπτική στη χώρα. Αλλά χρειάζεται ψήφο, ενίσχυση. Και πάνω στη βάση αυτή πρέπει να κινητοποιηθούμε την εβδομάδα που μένει μέχρι τις εκλογές. Πρέπει να πάρετε αυτή την υπόθεση στα χέρια σας, εσείς, τα στελέχη μας, οι άνθρωποί μας, ο ιστός, ο κορμός της παράταξης.

Και έχετε να πάρετε επάνω σας και τη δεύτερη μεγάλη υπόθεση που την αρχίζουμε το βράδυ των εκλογών της 17ης Ιουνίου. Που είναι η ανασύσταση της δημοκρατικής παράταξης, η αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ. Να ξανανθίσει η ρίζα του Ανδρέα Παπανδρέου. Να ξανακάνουμε το ΠΑΣΟΚ μεγάλο. Μια μεγάλη δημοκρατική παράταξη που συσπειρώνει όλη την κεντροαριστερά. Να ανοίξουμε την αγκαλιά μας και το μυαλό μας σε νέους ανθρώπους, στις δημιουργικές δυνάμεις του Έθνους. Αυτή είναι η μάχη με την ιστορία και θα την κερδίσουμε, γιατί ξέρουμε να δίνουμε και να κερδίζουμε ιστορικές μάχες.

Γεια σας και με τη νίκη.

Tags: ΘεσσαλονίκηΠολιτικές Ομιλίες, 2012