Αθήνα, 7 Ιουνίου 2012

 

Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου, Προέδρου του ΠΑΣΟΚ σε εκδήλωση για τους ανθρώπους του  αθλητικού χώρου

Προλογίζει ο Πύρρος Δήμας

redsq Π. Δήμας: Κύριε Πρόεδρε, αγαπητοί συναθλητές, φίλες και φίλοι του αθλητισμού. Όλη μου τη ζωή σήκωνα βάρη. Δεν είναι εύκολο. Το ίδιο κάνω και τώρα. Αποδέχτηκα την τιμητική πρόταση του Προέδρου Βαγγέλη Βενιζέλου να είμαι επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, κυρίως γιατί πιστεύω ότι κρύβει ένα βαθύ συμβολισμό.

Δεν το έκανα από φιλοδοξία. Πιστεύω βαθιά μέσα μου ότι ο Πρόεδρος, ξέροντας καλύτερα απ’ όλους τι βάρη ασήκωτα σηκώνει η χώρα, κάλεσε κι εμένα για να δείξει στους Έλληνες ότι μπορούμε και θα τα καταφέρουμε.

Πιστεύω ότι ένας Ολυμπιονίκης είναι σημείο αναφοράς που ενώνει ένα λαό. Γι’ αυτό κι εγώ ανταποκρίθηκα σε αυτό το κάλεσμα να μοιραστώ με όλους τους Έλληνες και με εσάς τις προσπάθειες να σηκώσουμε ξανά την Ελλάδα ψηλά, γιατί αυτή είναι μια εθνική προσπάθεια. Μια προσπάθεια τεράστιας εθνικής σημασίας.

Η Ελλάδα παλεύει με ένα πολύ δυνατό αντίπαλο. Με το χρέος της. Αυτό έφερε την κρίση και τα δεινά του ελληνικού λαού που όλοι τα ζούμε. Όλοι τα φοβόμαστε και όλοι ψάχνουμε τρόπους να λιγοστέψουν. Είμαι παιδί γεννημένος σε μια πολύ δύσκολη περιοχή του ελληνισμού, στη Βόρειο Ήπειρο, όπου κι εκεί άνθρωποι σηκώνουν απίστευτα βάρη δεκαετίες τώρα. Συγχωρέστε με, αλλά θα πω το παράπονό μου. Την περιοχή αυτή για πολλά – πολλά χρόνια την είχαν ξεχάσει τα ελληνικά πολιτικά κόμματα. Ο τελευταίος Έλληνας βουλευτής από τη Χειμάρα ήταν πριν ακριβώς 100 χρόνια. Νομίζω πως το πλήρωμα του χρόνου αποκατέστησε μια αδικία.

Έμαθα από μικρός να αγαπάω την πατρίδα μου, την Ελλάδα και πάρα τις οικογενειακές στερήσεις, αυτή η αγάπη με παρηγορούσε και στις χαρούμενες και στις πικρές στιγμές. Δεν μπορώ να πολιτικολογήσω, δεν το ξέρω. Δεν μπορώ όμως να μην έχω όνειρα για την Ελλάδα. Όλη μου η πορεία στον αθλητισμό με την πραγματοποίηση των ονείρων μου για την Ελλάδα ταυτίστηκε. Ήταν ένα μακρύ ταξίδι Βαρκελώνη – Ατλάντα – Σίδνεϋ – Αθήνα, έκανα το γύρο του κόσμου και αγωνίστηκα έχοντας πάντα στην καρδιά μου την Ελλάδα.

Δεν μπορεί να σκέφτομαι κάτι διαφορετικό τώρα. Όλοι εσείς που είστε εδώ σήμερα υπηρετείτε τον αθλητισμό. Κοιτάξτε όμως, η μοναδική παρηγοριά στους απαρηγόρητους καιρούς μας για τους Έλληνες, είναι και πάλι ο αθλητισμός. Και τα παιδιά μας, συνάδελφοί μου άνδρες, γυναίκες, σε πολλά αθλήματα τα καταφέρνουν γιατί κι αυτά όπως κι εμείς έχουμε πάνω απ’ όλα τα κίνητρα την αγάπη για την πατρίδα.

Θα ήθελα να πω κάτι σε όλους τους Έλληνες, αν αυτό ήταν δυνατόν. Καμία μεγάλη προσπάθεια δεν πετυχαίνει χωρίς κόπο, πόνο και αγώνα. Όλοι όσοι είστε σήμερα εδώ, ξεχωριστοί άνθρωποι του αθλητισμού, μας ενώνει αμοιβαίος σεβασμός.

Όμως θα μου επιτρέψετε να κάνω μια ξεχωριστή αναφορά σε μια σπουδαία κυρία που κοσμεί την εκδήλωση. Είναι η χήρα του Γρηγόρη Λαμπράκη, επτά φορές Βαλκανιονίκη και Μαραθωνοδρόμο της ειρήνης. Είναι εδώ μαζί με το γιο της Γρηγόρη και τους ευχαριστούμε που είναι απόψε κοντά μας.

Δεν θέλω να σας κουράσω περισσότερο και θέλω να καλέσω στο βήμα τον Πρόεδρό μας Βαγγέλη Βενιζέλο που κι αυτός είναι μπροστά σε μεγάλες προκλήσεις, να σηκώνει περισσότερα βάρη απ’ αυτά που έχει σηκώσει ποτέ και να έχει περισσότερες ευθύνες από αυτά που του αναλογούν. Και ξέρουμε όλοι ποια ήταν τα βάρη αυτά που σήκωσε πρόσφατα μπροστά σε ένα εχθρικό κοινό, αλλά όλοι πιστεύουμε και στην δική του αγάπη για την Ελλάδα.

Πρόεδρε σε καλώ στο βήμα, σου εύχομαι καλή επιτυχία και περιμένουμε όλοι να ακούσουμε τα όσα θα μας πει για τον αθλητισμό, γιατί ξέρουμε ότι και τον αγαπάς και τον υπηρέτησες.

***

redsq Ευ. Βενιζέλος: Πύρρο, σε ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου και για το σθένος σου και για το ήθος σου και για τον πατριωτισμό σου. Μας μίλησες πολύ συγκινητικά, εύστοχα, με λίγα λόγια γιατί εσύ όπως και όλοι οι μεγάλοι αθλητές, όλοι οι ολυμπιονίκες μας. Kαι αυτοί που είναι εδώ και όλοι οι άλλοι, μιλάτε με τις επιδόσεις σας, με την προσπάθειά σας. Γιατί πίσω από κάθε μεγάλη επίδοση, πίσω κάθε μετάλλιο, πίσω από κάθε ολυμπιακό μετάλλιο, κρύβεται μια τεράστια προσπάθεια. Μια πολύχρονη προετοιμασία, μια αφοσίωση, μια προετοιμασία που δεν είναι μόνο στενά αθλητική – σωματική, αλλά είναι και διανοητική. Γιατί αν δεν έχεις στρατηγική, αν δεν έχεις στόχο, αν δεν έχεις επιμονή, δεν κερδίζεις. Δεν κερδίζεις έναν αγώνα με τον εαυτό σου, έναν αγώνα με τον αντίπαλο που εσύ έχεις ορίσει, που είναι οι επιδόσεις σου.

Τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα όταν υπάρχουν αντίπαλοι ορατοί που έχουν τις δικές τους στρατηγικές, τους δικούς τους στόχους και πρέπει να συγκρουστείς μαζί τους, να αποφύγεις παγίδες. Γιατί κάποιοι υπηρετούν -φυσικά -τελείως διαφορετικά συμφέροντα από τα συμφέροντα που υπηρετεί μια χώρα που μιλάει στο όνομα του λαού της και που θέλει να ξεφύγει από την κρίση και να αποκτήσει ξανά περηφάνια και αισιοδοξία.

Χαίρομαι πραγματικά, φίλες και φίλοι, γιατί σας βλέπω όλες και όλους εδώ. Εσάς τη μεγάλη αθλητική οικογένεια, τη μεγάλη ολυμπιακή οικογένεια. Ζούμε σε μια εποχή που σαρώνει τα πάντα. Κατεδαφίζει και ακυρώνει τα πάντα και θύμα αυτής της κατάστασης είναι τελικά η χώρα. Αλλά ενδιαμέσως υπάρχουν και ειδικότερα θύματα. Ένα απ’ αυτά είναι η ίδια η συνείδηση του ελληνικού αθλητισμού. Γιατί το μεγάλο επίτευγμα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, τις μεγάλες δόξες του ελληνικού αθλητισμού, τις μεγάλες επιτυχίες, τελικά τις αμφισβητήσαμε μόνοι μας, τις απαξιώσαμε. Στην πραγματικότητα είναι σαν να θέλουμε να τις απομακρύνουμε από τη συλλογική μνήμη του Έθνους.

Πρέπει να σας πω ότι ένας στόχος που δεν έχει συνείδηση της ιστορίας, που δεν σέβεται τις δικές του επιτυχίες, που δεν σέβεται τους ανθρώπους που λειτουργούν εμβληματικά, που συμβολίζουν αυτές τις επιτυχίες, είναι σαν να παραιτείται από πολύ σημαντικά δικαιώματά του. Από το δικαίωμά του στο μέλλον που βασίζεται στην ορθή αποτίμηση του παρελθόντος. Κι αυτό το ζούμε στον αθλητισμό.

Υπάρχει μια εξήγηση. Ίσως να έχουν ταυτίσει πολλοί τις επιτυχίες την εποχή της ακμής του ελληνικού αθλητισμού με το ΠΑΣΟΚ. Και θεωρούν ότι η απαξίωση του ελληνικού αθλητισμού είναι ένας τρόπος έμμεσης υποβάθμισης της ιστορίας και του έργου του ΠΑΣΟΚ.

Όποιοι βλέπουν έτσι τα πράγματα υποτιμούν την ίδια την εθνική μας προσπάθεια, την εθνική μας ενότητα. Και πρέπει να σας πω ότι αυτό το έζησα πρόσφατα όταν έδινα τη μάχη στο Υπουργείο Οικονομικών. Τη μάχη της μεγάλης και σκληρής διαπραγμάτευσης. Γιατί ζήσαμε αυτό που άλλοι φαντάζονται πως μπορούν να κάνουν διαπραγματευόμενοι. Εμείς το ζήσαμε, αλλά το ζήσαμε –δυστυχώς- έχοντας απέναντί μας μια δεξιά συντηρητική Ευρώπη, νεοφιλελεύθερη, μονεταριστική που επιμένει σε ένα πολύ συγκεκριμένο μοντέλο για την ανασυγκρότηση των ευρωπαϊκών οικονομιών.

Και είχαμε και ένα εσωτερικό μέτωπο υπονομευμένο, γιατί η χώρα ήταν σε μακρά προεκλογική εκστρατεία. Γιατί η Ν.Δ. πίεζε να πάμε σε εκλογές πριν τελειώσουμε τη συμφωνία, πριν μειώσουμε το χρέος. Και γιατί κάποιοι άλλοι αρέσκονται στην εύκολη, τη λεγόμενη «κοινωνική αντιπολίτευση», ασκούν την δική τους τυφλή πίεση χωρίς να αναλογίζονται τι ζημιά κάνουν στη χώρα. Χωρίς να αναλογίζονται ότι θα έρθει η ώρα που, αυτό που δεν μπορούμε να πετύχουμε συνεννοούμενοι μεταξύ μας, θα μας το επιβάλουν κάποιοι άλλοι. Κι αυτό είναι που πρέπει να αποφύγουμε και τώρα, που  βλέπω η χώρα  να οδηγείται ξανά σε αδιέξοδο και στις εκλογές της 17ης Ιουνίου.

Γι’ αυτό λέμε, κάθε τόνο, ότι δεν πρέπει να αφήσουμε να επικρατήσει αυτός ο δήθεν διπολισμός, ο δήθεν δικομματισμός, αυτή η καρικατούρα δικομματισμού. Γιατί δεν οδηγεί σε καμία λύση, δεν δίνει διέξοδο, δεν διασφαλίζει σοβαρή και υπεύθυνη και βιώσιμη διακυβέρνηση.

Άρα πρέπει να γίνει επειγόντως και με καθαρό τρόπο αυτό που πρέπει να γίνει για να βρει η χώρα προοπτική: να σπάσει ο τεχνητός διπολισμός μέσα από την ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ, του τρίτου πόλου. Γιατί μόνο ένα ισχυρό, ένα ενισχυμένο ΠΑΣΟΚ, εκλογικά και κοινοβουλευτικά, μπορεί να διασφαλίσει την διακυβέρνηση εθνικής συνευθύνης. Η οποία είναι απολύτως αναγκαία προκειμένου να πετύχουμε την αναθεώρηση των δυσμενών όρων της δανειακής σύμβασης, χωρίς να χάσουμε τίποτα από τα θετικά της. Με την Ελλάδα να είναι μέσα στο ευρώ με ασφάλεια, να μπορεί να βγει στο ξέφωτο της ανάπτυξης ξανά, για να συμπαρασύρει και όλες τις μεγάλες κοινωνικές δραστηριότητες που συνδέονται με την οικονομία. Γιατί, όσο και αν αυτό δεν είναι εμφανές δια γυμνού οφθαλμού, δεν υπάρχει καμιά δραστηριότητα που να μην πλήττεται από την κρίση. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην συνδέεται με τις οικονομικές λειτουργίες του κράτους, με τη δημοσιονομική ανασυγκρότηση και αυτοδυναμία μας.

Έχει πολύ μεγάλη σημασία αυτό για τον αθλητισμό, για τον πολιτισμό, για το κράτος πρόνοιας, για την ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας. Σήμερα μάλιστα ο αθλητικός κόσμος πρέπει ν’ αντιδράσει και σε ένα φαινόμενο που προσέλαβε ακραίες και προκλητικές διαστάσεις που είναι ο εκφασισμός της κοινωνίας, που είναι απαράδεκτες αντιδημοκρατικές συμπεριφορές. Συμπεριφορές που δείχνουν ότι αυτό που λέγεται ανομία, παρανομία, δήθεν ανυπακοή, δεν είναι μια πράξη προοδευτικής αντίστασης. Δεν είναι μια αγωνιστική συμπεριφορά, αλλά είναι στη πραγματικότητα μια φασίζουσα συμπεριφορά, που απειλεί τους ίδιους τους δημοκρατικούς θεσμούς, την κοινωνική συνοχή, την εθνική ενότητα.

            Και επειδή αθλητισμός σημαίνει ήθος, σημαίνει ευ αγωνίζεσθαι, σημαίνει ποιότητα στις κοινωνικές σχέσεις, ποιότητα ζωής, είμαι βέβαιος ότι ο αθλητικός κόσμος αντιδρά απέναντι στα φαινόμενα αυτά και τα καταδικάζει με όλη την δύναμη της ψυχής του.

Πρέπει να ξαναβρούμε το κομμένο νήμα. Το κομμένο νήμα που μας πήγε στο 2004 και μετά η χώρα πέρασε σε μια φάση «χαμηλής πτήσης» για 5,5 χρόνια, σε μια φάση αμεριμνησίας. Για να συνειδητοποιήσουμε στις αρχές του 2010, μετά τις εκλογές, ότι έχουμε χάσει  τη γωνία στήριξης, ότι η χώρα καταρρέει, ότι ζούσαμε μια ψευδαίσθηση, μια φούσκα, η οποία σκάζοντας συμπαρασύρει δικαιώματα, εισοδήματα, προοπτικές, απαξιώνει τη χώρα. Αυτό είναι μια μεγάλη ιστορική αδικία που γίνεται σε βάρος της χώρας, σε βάρος του εαυτού μας και πρέπει ν’ αντιδράσουμε απέναντι σ’ αυτό.

Και μπορούμε ν’ αντιδράσουμε όχι με κραυγές, όχι με τυφλό τρόπο, όχι με σοφίσματα. Μπορούμε ν’ αντιδράσουμε μόνο μέσα από μια υπεύθυνη εθνική στρατηγική που κάνει την ζωή μας καλύτερη και ασφαλέστερη και όχι ακόμα χειρότερη.

Δεν ανέχομαι να κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο τρία σοφίσματα που παραπλανούν τον Έλληνα πολίτη, αλλοιώνουν την κρίση του.

Το πρώτο σόφισμα είναι ότι η ίδια η δανειακή σύμβαση, παρά τα θετικά της, παρά αυτά που πετύχαμε, παρά τις θυσίες του ελληνικού λαού, μας οδηγεί με βεβαιότητα εκτός ευρώ, αυτό είναι το σόφισμα τώρα.

Άρα αφού η δανειακή σύμβαση μας οδηγεί εκτός ευρώ, ενώ όλα δείχνουν ότι μας έχουν κρατήσει με κόπο και αγώνα εντός ευρώ γιατί να μην την καταγγείλουμε μονομερώς; Γιατί να μην αναλάβουμε δικές μας μονομερείς πρωτοβουλίες δημιουργώντας τετελεσμένα γεγονότα που μπορεί να μας οδηγήσουν εκτός ευρώ; Καταπληκτικός συλλογισμός.

Οι ίδιοι άνθρωποι, την ίδια στιγμή, πείθουν ένα μέρος της κοινής γνώμης με το αντίστροφο σόφισμα. Ότι κοστίζει πάρα πολύ στην Ευρώπη τυχόν έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ. Άρα δεν πρόκειται με τίποτα να μας αφήσει η Ευρώπη να φύγουμε από το ευρώ, γιατί θα υπάρχει ένα ντόμινο το οποίο δεν μπορεί να το σηκώσει.

Άρα μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε αζημίως, διότι ούτως ή άλλως θα μας χρηματοδοτήσουν προκειμένου να μείνουμε μέσα στο ευρώ. Παρά αυτά που συμβαίνουν στην Ισπανία. Παρά αυτά που συμβαίνουν στην Ιταλία. Παρά το γεγονός πώς αν είχε ξεσπάσει η κρίση στην Ισπανία πριν ολοκληρωθεί το περιβόητο PSI η μείωση του χρέους, πριν υπογράψουμε και κυρώσουμε την σύμβαση και πάρουμε τα 150 δισεκατομμύρια  είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα μπορούσαμε να πετύχουμε αυτούς τους στόχους. Γιατί όλοι θα υπολόγιζαν διαφορετικά το πόσο κοστίζει αυτή η επιχείρηση υποστήριξης της Ελλάδας. Και αφού λένε αυτά τα δυο αντιφατικά σοφίσματα λένε και ένα τρίτο, το οποίο τα σκεπάζει όλα αυτά:  Ούτως ή άλλως χρεοκοπήσαμε. Άρα δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα διότι βιώνουμε την χρεοκοπία συγχέοντας την πτώχευση της χώρας - που είναι μια συγκλονιστική κατάσταση μαζικής φτώχιας, υπανάπτυξης, εγκλωβισμού σε μια βαβυλώνια αιχμαλωσία- με το γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι στην Ελλάδα υφίστανται τις συνέπειες της κρίσης μένοντας άνεργοι, κλείνοντας τις επιχειρήσεις τους, χάνοντας μεγάλο μέρος του τζίρου τους, χάνοντας τις ευκαιρίες και τις ελπίδες των παιδιών τους. Ναι αυτό δυστυχώς το ζούμε. Μειώνονται εισοδήματα, μειώνονται περιουσίες, μειώνονται ευκαιρίες. Το ζούμε και πρέπει να φύγουμε γρήγορα από αυτή την κατάσταση.

Είναι όμως αυτό τελείως διαφορετικό από την πτώχευση του κράτους συνολικά που δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο και θα τα συμπαρασύρει όλα.

Έχει πολύ μεγάλη σημασία λοιπόν πράγματι να καταλάβουμε και να προβάλουμε τον συμβολισμό για τον οποίον μίλησε προηγουμένως ο Πύρος Δήμας. Ναι γι’ αυτό το λόγο του ζήτησα να ηγηθεί του ψηφοδελτίου Επικρατείας. Ακριβώς για το λόγο αυτό.

Γιατί πρέπει να κάνουμε όλοι μια μεγάλη προσπάθεια να σηκώσουμε από πάνω μας, πάνω από το Έθνος ένα μεγάλο ιστορικό βάρος. Που δεν είναι μόνο το βάρος του χρέους, το οποίο σε πολύ μεγάλο βαθμό, το μειώσαμε αφαιρώντας 106 δις, πενήντα ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. Είναι το βάρος του ελλείμματος. Είναι το βάρος του παραγωγικού μοντέλου της χώρας που κατέρρευσε, μιας χώρας χωρίς παραγωγή, χωρίς παραγωγικότητα, χωρίς ανταγωνιστικότητα.

Μιας χώρας που δεν έχει απλά και μόνο μεγάλο χρέος και μεγάλο έλλειμμα, αλλά και μεγάλο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Μιας χώρας βασισμένης στην ιδιωτική και τη δημόσια κατανάλωση και τις εισαγωγές.

Πράγματι είμαστε καθισμένοι κάτω από τη μπάρα. Και πράγματι πρέπει να κάνουμε μια υπεράνθρωπη προσπάθεια να σηκώσουμε όλο αυτό το εθνικό βάρος. Το άχθος. Και πρέπει να το πετάξουμε μετά από πάνω μας. Έχοντας όμως κερδίσει μια νίκη πολύ μεγαλύτερη από την Ολυμπιακή νίκη γιατί είναι μια νίκη ιστορική.

Πρέπει ν’ αλλάξουμε την φυσιογνωμία της χώρας. Και φυσικά πρέπει ν’ αλλάξουμε και την φυσιογνωμία της παράταξης, η οποία τώρα ζει την χειρότερη στιγμή της, γιατί συγκρούστηκε με τα προβλήματα. Διέρρηξε τις σχέσεις της με δικούς της ανθρώπους, με κοινωνικές ομάδες, πίκρανε μεγάλες κοινωνικές ομάδες. Γιατί έπρεπε να δώσει λύση σε ζωτικά προβλήματα επιβίωσης ταμειακής.. Και σας το λέω αυτό έχοντας προσωπικό βίωμα, προσωπική εμπειρία.

Θα μπορούσα να έχω μείνει στην ασφάλεια του Υπουργού Αμύνης, όπως και ο Πύρρος θα μπορούσε να έχει μείνει στις Ένοπλες Δυνάμεις που τον τίμησαν ως αξιωματικό του Ελληνικού Στρατού. Πήγα στο Υπουργείο Οικονομικών, ένα χρόνο πριν, και μπήκα σ’ αυτή τη φωτιά γιατί θεώρησα ότι είναι υποχρέωσή μου και υποχρέωση όλων των Ελληνίδων και όλων των Ελλήνων να κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε. Να αναλάβουμε και βάρη που δεν μας αναλογούν.

Και το ίδιο κάνουμε τώρα και εδώ, στην παράταξη που πρέπει να την ανασυστήσουμε. Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο άθλημα. Είναι μια πολύ μεγάλη πρόκληση, μια πολύ μεγάλη ευκαιρία. Και πρέπει να μπείτε μπροστά. Σας καλώ να μπείτε μπροστά αυτές τις δέκα κρίσιμες μέρες μέχρι τις εκλογές λέγοντας απλά πράγματα. Πολύ απλά, αναδεικνύοντας τα αδιέξοδα, σπάζοντας το φράγμα που έχει υψωθεί που δεν μας αφήνει να επικοινωνήσουμε με ένα μεγάλο τμήμα της κοινής γνώμης του Ελληνικού λαού.

Πρέπει να αναδείξουμε το προφανές, ότι δεν μπορεί να εγκλωβιζόμαστε σε ένα πλαστό δίλημμα με τον έναν ή με τον άλλον. Γιατί δεν μπορεί ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, δεν μπορεί κανείς εάν δεν στρατευθούν όλοι οι Έλληνες, όλες οι πολιτικές δυνάμεις σε μια διακυβέρνηση εθνικής συνευθύνης.

Δεν κυβερνιέται ο τόπος με τους άλλους μισούς Έλληνες εναντίον, ή πολύ χειρότερα με τα 2/3 των Ελλήνων πολιτών εναντίον. Δεν μπορείς να διαπραγματευτείς. Δεν μπορείς να συμφωνήσεις. Δεν μπορείς να αναλάβεις δεσμεύσεις για τη χώρα.

Τώρα όλοι βρίσκονται αντιμέτωποι με την δική τους ευθύνη, γιατί την ασυλία της αντιπολίτευσης εύκολα τη διαχειρίζεσαι. Την ευθύνη της διακυβέρνησης την διαχειρίζεσαι πάρα πολύ δύσκολα. Κι αυτά που προτείνει το ΠΑΣΟΚ, που είναι η μόνη εθνική στρατηγική, η μόνη πλατφόρμα πάνω στην οποία μπορεί να συμφωνήσουμε και να διακυβερνηθεί ο τόπος, δεν τα επινοήσαμε τώρα για να βγούμε από την κρίση λόγω της εκλογικής μας ήττας. Τα ίδια λέγαμε. Στην πραγματικότητα αποκαλύπτουμε, δημοσιοποιούμε τα σημεία γύρω από τα οποία αγωνιστήκαμε, επί μήνες, τη σκληρή διαπραγμάτευση.

Έχω πει πολλές φορές ότι δεν δέχομαι και προσωπικά μαθήματα διαπραγμάτευσης, γιατί δεν έχω δει να έχουν φύγει από το γραφείο κανενός άλλου τα μέλη της τρόικας σε μια σύγκρουση για την ύφεση, για την ανεργία, για την περικοπή εισοδημάτων. Έτσι όμως μέσα από τη σύγκρουση πήγαμε στις νέες αποφάσεις για τη μείωση του χρέους, για τα νέα επιτόκια, για το νέο δάνειο.

Όλα αυτά που λέμε για την παράταση του χρόνου προσαρμογής, για τις εργασιακές σχέσεις, για τους μισθούς και τις συντάξεις, για τη ρευστότητα στην αγορά, για τις επενδύσεις, για τα άμεσα μέτρα που στηρίζουν την απασχόληση των νέων, είναι πράγματα για τα οποία αγωνιστήκαμε και τα οποία προβάλαμε και πριν τις εκλογές της 6ης Μαΐου.

Στην πραγματικότητα αυτή είναι η δεύτερη φάση μιας συνεχούς διαπραγμάτευσης, που την προβλέπει η σύμβαση. Γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση και η δανειακή σύμβαση είναι ένα γήπεδο διαρκούς σύγκρουσης και διαρκούς διαπραγμάτευσης. Είναι δύσκολος αγώνας. Είναι και άρση βαρών και σκάκι και πρέπει ταυτόχρονα να παίζεις σε πολλά γήπεδα: το εσωτερικό πολιτικό γήπεδο, το ευρωπαϊκό, το διεθνές, το σκοτεινό γήπεδο της σύγκρουσης με τα διεθνή κερδοσκοπικά συμφέροντα, με τις περιβόητες αγορές για να κρατήσεις τη χώρα όρθια.

Είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο από πολύπλοκα ολυμπιακά αθλήματα, όπως το πένταθλο. Kαι έχει πολύ μεγάλη σημασία να μπορέσουμε να μιλήσουμε ξανά για δραστηριότητες που κινητοποιούν και συνεγείρουν την κοινωνία. Να ξαναμιλήσουμε για αθλητική πολιτική, για το ρόλο της αυτοδιοίκησης και του λαϊκού μαζικού αθλητισμού, για το πώς μπορούν να αποκεντρωθούν οι δραστηριότητες της πολιτείας στον αθλητισμό.

Πώς μπορούμε να προχωρήσουμε ως το τέλος τα μέτρα που αφορούν την εξυγίανση στο χώρο δραστηριοτήτων αθλητικών με έντονο επιχειρηματικό, κερδοσκοπικό και επικοινωνιακό χαρακτήρα, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στο ποδόσφαιρο, ή στο μπάσκετ.

Πώς μπορούμε να στηρίξουμε ξανά τους Έλληνες πρωταθλητές που αγωνίζονται και τιμούν τα χρώματα της χώρας. Πώς μπορούμε να συνδέσουμε με έναν πιο σύγχρονο και ορθολογικό τρόπο αυτό που συμβαίνει στο αθλητικό γίγνεσθαι με αυτό που συμβαίνει στην εκπαίδευση. Σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Να ξαναμιλήσουμε για τις μεγάλες αξίες του ευ αγωνίζεσθαι και για τα αθλητικά ιδεώδη. Να μιλήσουμε ξανά για μια ερασιτεχνική δραστηριότητα, εθελοντική, η οποία έχει κύρος, έχει ηθική υπόσταση, δίνει χαρά στον άνθρωπο, συγκροτεί την προσωπικότητά του και χαλυβδώνει τις κοινωνικές του σχέσεις.

Δυστυχώς όλα αυτά έχουν ξεχαστεί. Όπως έχει ξεχαστεί και κάθε συζήτηση για το τι σημαίνει πνευματική ζωή, πολιτισμός, διανόηση στο χώρο μας. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να ξανασυζητήσουμε για τα θέματα αυτά. Και αυτό μπορούμε να το πετύχουμε με την δική σας συμβολή.

Είπα όταν φτάσαμε σε αυτό το μικρό ποσοστό το 13,2% ότι είναι μια πρόκληση να ξεκινήσουμε από εκεί που ξεκίνησε ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1974 και να κάνουμε την ίδια διαδρομή προς μια μεγάλη ιστορική νίκη σε μικρότερο χρόνο. Γιατί ο ιστορικός χρόνος τώρα έχει συμπυκνωθεί και εξελίσσεται πολύ πιο γρήγορα και αυτή είναι η πρόκληση που έχουμε μπροστά μας.

Πρέπει να ξαναφτιάξουμε τη χώρα, πρέπει να ξαναφτιάξουμε τη δημοκρατική παράταξη, πρέπει να δούμε τι σημαίνει ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά. Πρέπει να δούμε αν μπορεί ο πολίτης να βρει ξανά κάποια σχέση εμπιστοσύνης και αμοιβαίου σεβασμού με την πολιτική. Αλλά για να συμβεί αυτό, πρέπει η κοινωνία να ταυτιστεί με το πολιτικό σύστημα. Πρέπει η ίδια η κοινωνία να πάρει επάνω της το βάρος του πολιτικού συστήματος. Εσείς είστε οι άνθρωποι της κοινωνίας. Εσείς πρέπει να νιώθετε έτοιμοι και ικανοί να συμβάλλετε στην αναμόρφωση της πολιτικής.

Έχει κι αυτό το συμβολισμό η ένταξη του Πύρρου στη μάχιμη πολιτική και στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Δεν είναι μια κομματική κίνηση. Είναι μια κίνηση εθνικού δημοκρατικού χαρακτήρα, που δείχνει όμως, ότι πρέπει να στρατεύονται στην υπόθεση της πολιτικής άνθρωποι που προέρχονται από την κοινωνία. Από την κοινωνία των πολιτών.  Άνθρωποι οι οποίοι έχουν κάνει τη διαδρομή τους και έχουν καταξιωθεί στο χώρο τους. Μας ενδιαφέρει πάρα πολύ αυτό. Μας ενδιαφέρει πολύ να ανανεώσουμε το χώρο μας και να ανανεώσουμε την πολιτική μέσα από τη σχέση με τους ανθρώπους που έχουν δώσει με επιτυχία και δίνουν το δικό τους αγώνα. Όχι μόνο στο χώρο όπου αυτό γίνεται κατά κυριολεξία, τον αθλητισμό, αλλά σε όλους τους χώρους τους επαγγελματικούς και τους κοινωνικούς. Σε όλες τις τοπικές κοινωνίες.

Θέλω λοιπόν να σας ευχαριστήσω για την παρουσία σας, για την πίστη σας στην παράταξη, για τη συμβολή σας, για τη συμμετοχή σας, για τους αγώνες σας. Και να σας καλέσω να στρατευτείτε και να αγωνιστείτε πραγματικά τις ημέρες αυτές, αλλά και μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Γιατί πρέπει να κρατήσουμε τη χώρα όρθια και πρέπει να ανασυστήσουμε και να αναστήσουμε τη δημοκρατική παράταξη, το ΠΑΣΟΚ όπως το ονειρεύτηκε ο Ανδρέας, όπως θα το ήθελε το 2012, το 2020.  Γιατί πρέπει να ξαναμιλήσουμε με το μέλλον και να πάψουμε να φλερτάρουμε με την επιστροφή στο παρελθόν. Είναι πάρα πολύ επικίνδυνο το φλερτ με το παρελθόν.

Βρισκόμαστε, στην πραγματικότητα, αντιμέτωποι με μια συντηρητική επανασυσπείρωση. Και αυτοί που εμφανίζονται ως δήθεν ριζοσπάστες αριστεροί και είναι στην πραγματικότητα εκπρόσωποι του πιο ακραίου λαϊκισμού, δεν εκπροσωπούν τίποτε άλλο, παρά το λόγο του παρελθόντος. Την Ελλάδα των κακών όψεων της δεκαετίας του ’90, του ’80, του ’70.

Δεν μπορεί να είναι το όραμά μας ο κρατισμός, ο συντεχνιασμός, η άρνηση οποιασδήποτε αλλαγής, η επιστροφή στο παρελθόν. Δεν είναι αυτό ούτε νεωτερισμός, ούτε ανανέωση, ούτε ελπίδα για τη χώρα. Και δεν είναι αυτό η επανάληψη του μεγάλου εγχειρήματος που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου με το ΠΑΣΟΚ το 1974. Γιατί όποιοι νομίζουν ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, δεν ξέρουν προφανώς ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Πάρα πολύ άσχημη φάρσα σε βάρος του λαού και σε βάρος του έθνους.

Με αυτά τα λόγια λοιπόν θέλω για μια ακόμη φορά να σας ευχαριστήσω. Να σας συγχαρώ την καθεμία και τον καθένα για τις επιδόσεις, όσοι είστε αθλητές. Για τη δουλειά στην υποστήριξη του αθλητισμού όλους τους υπόλοιπους, για τη συμβολή σας στη διοίκηση και την οργάνωση του αθλητισμού. Και να σας καλέσω να πάρετε αυτή την υπόθεση στα χέρια σας, να αγωνιστούμε όλες και όλοι μαζί αυτές τις ημέρες για ένα ισχυρό ΠΑΣΟΚ, για να σπάσουμε το αδιέξοδο, για να οδηγήσουμε τη χώρα στην προοπτική της με ασφάλεια έξω από την κρίση, έξω από το μνημόνιο, να την κάνουμε ξανά υπερήφανη, αυτοδύναμη, ανεξάρτητη και αξιοπρεπή.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Tags: ΑθλητισμόςΠΑ.ΣΟ.ΚΠολιτικές Ομιλίες, 2012