Σάββατο 9 Οκτωβρίου 2010

 

«Οι επιπτώσεις στη ζωή και την υγεία των αθλούμενων από τη χρήση
απαγορευμένων φαρμακευτικών ουσιών»


Χαίρομαι που βρίσκομαι σήμερα εδώ στο Αθλητικό και Ολυμπιακό Μουσείο Θεσσαλονίκης και σας καλημερίζω με αισθήματα φιλίας όλους. Θέλω να ευχαριστήσω τον Γιώργο Κατσιμπάρδη, παλιό φίλο και συνάδελφo στη Βουλή και την Κυβέρνηση, για την πρόσκλησή του και κυρίως για την πρωτοβουλία του να ιδρύσει αυτή την Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Αθλητισμός Χωρίς Αναβολικά» και να θέσει επί τάπητος προβλήματα γνωστά, παλιά, επίμονα, διεθνούς χαρακτήρα, τα οποία μας απασχόλησαν και εμάς, απασχολούν τον ελληνικό αθλητισμό, τον ευρωπαϊκό αθλητισμό, τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, τον Τύπο, τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, όλους τους νέους και τις νέες που ασχολούνται με τον αθλητισμό. Πράγματα τα οποία δυστυχώς τα αντιμετωπίζουμε πλέον ως αυτονόητα, καθώς έχουμε υποστεί μία σταδιακή «δηλητηρίαση», ένα είδος Μιθριδατισμού, τώρα πια αυτά δεν μας κάνουν εντύπωση. Τα νιώθουμε πολύ κοντά μας και δυστυχώς υπάρχει μια εσφαλμένη εξοικείωση με τα θέματα αυτά.



Η αλήθεια είναι ότι όπως αλλοιώνεται η εθνική κυριαρχία,
λόγω της λειτουργίας της παγκόσμιας αγοράς και της απουσίας Παγκόσμιας Οικονομικής Διακυβέρνησης, και όπως διαμορφώνονται παγκόσμιοι στρατιωτικο-πολιτικοί συσχετισμοί που αδυνατίζουν την παρουσία του εθνικού κράτους, έτσι έχουμε παρόμοια φαινόμενα και στον χώρο του αθλητισμού. Οι μεγάλες αθλητικές ομοσπονδίες, η ίδια η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, είναι πια οντότητες της διεθνούς πραγματικότητας που κινούνται πέρα από τα όρια της κρατικής και της διακρατικής έννομης τάξης. Αυτό συμβαίνει με πάρα πολλές οντότητες. Συμβαίνει με τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, με διεθνείς μη κυβερνητικές οργανώσεις, με διεθνή funds τα οποία επηρεάζουν τη νομισματική και οικονομική πολιτική κρατών ή και περιφερειακών οργανισμών, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, με τα δίκτυα του οργανωμένου εγκλήματος (διακίνηση ανθρώπων, διακίνηση ναρκωτικών, ξέπλυμα χρήματος).

Προσέξτε, μπορεί ο σκοπός να είναι διαφορετικός αλλά τέτοιες οντότητες υπάρχουν πλέον και στον χώρο του αθλητισμού. Ομολογώ ότι πριν το 1998, πριν ασχοληθώ σε δύο διαφορετικές φάσεις - 1998-1999 και 2000-2004 - με την ολυμπιακή προετοιμασία, με την προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, με τον συντονισμό όλων των δραστηριοτήτων, δεν είχα κι εγώ πλήρη συνείδηση της ισχύος που έχουν οι οργανισμοί αυτοί, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, οι μεγάλες ομοσπονδίες, ιδίως στον χώρο του επαγγελματικού αλλά και του φερόμενου ως μη επαγγελματικού –που κατά βάθος είναι επαγγελματικός- αθλητισμού. Βλέπετε ότι δεν μπορεί να παρέμβει καμία εθνική Δικαιοσύνη, δεν μπορεί να παρέμβει ούτε το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης γιατί απειλείται όποιος παρέμβει με κυρώσεις και αυτό εξουδετερώνει όλους τους μηχανισμούς της εθνικής και της διεθνούς έννομης τάξης. Αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα. Γίνονται βεβαίως προσπάθειες αυτο-οργάνωσης και αυτοελέγχου. Ζησαμε τη σύγκρουση και στο εσωτερικό του ολυμπιακού κινήματος σε σχέση με τη WADA. Έχω διατελέσει μια περίοδο ex oficio μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου  της WADA και γνωρίζω πόσο μεγάλη είναι αυτή η εσωτερική αντιπαράθεση η οποία αναπτύσσεται.

Έχουμε στην Ελλάδα, όπως και σε πολλές άλλες χώρες -γιατί πήραμε πολλές πρωτοβουλίες κατά τη διάρκεια της ελληνικής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2003- μία αυστηρή ειδική ποινική νομοθεσία περί αναβολικών. Έχουμε κυρώσεις με πειθαρχικού και διοικητικού χαρακτήρα. Προσφάτως πήρα την πρωτοβουλία να αφαιρέσω τα προνόμια προς όλους τους αθλητές που έχουν ενταχθεί στις Ένοπλες Δυνάμεις ως αξιωματικοί εάν έχουν καταδικαστεί για χρήση παράνομων ουσιών. Και θα τους αποβάλουμε από το στράτευμα όλους όσοι έχουν καταδικαστεί. Έχει περιοριστεί άλλωστε τώρα πλέον με το νέο νόμο το προνόμιο αυτό μόνο στους Ολυμπιονίκες κατά τη στενή έννοια του όρου, δηλαδή αυτούς που έχουν σημειώσει νίκη σε ατομικό ολυμπιακό άθλημα και έχουν καταλάβει την πρώτη, δεύτερη ή τρίτη θέση. Έχουν δηλαδή ολυμπιακό μετάλλιο με τη στενή έννοια του όρου.

Όμως, όλα αυτά δεν οδηγούν πουθενά, ξέρετε, γιατί τα συμφέροντα είναι πάρα πολύ μεγάλα, γιατί ζούμε σε μια κοινωνία του θεάματος. Εδώ και δεκαετίες τηλεοπτική εποχή είναι η κοινωνία του θεάματος στην πλήρη διάστασή της. Το διαδίκτυο, το οποίο επιτρέπει την εξατομίκευση, την εξειδίκευση, την εμβάθυνση, τον ατομικό σχολιασμό, ένα είδος «διαμαρτυρίας», μπορεί να θέσει πολλά θέματα ξανά υπό συζήτηση, αλλά έχει ανάγκη και αυτό από εικόνες, από σκηνές. Όταν λοιπόν κάνεις μια μεγάλη παραγωγή οπτικοακουστικού θεάματος, είτε αυτό το βλέπεις στην τηλεόραση, είτε στην οθόνη του υπολογιστή σου, είτε σε DVD, επενδύεις πάρα πολλά χρήματα, προκειμένου να παραχθεί αυτό το θέαμα, είτε αυτό είναι ένα τουρνουά, είτε οι Ολυμπιακοί Αγώνες, είτε ένα πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ή καλαθοσφαίρισης. Εκεί λοιπόν γίνεται μια τεράστια επένδυση.

Κι εκεί, επειδή ο Γιώργος Κατσιμπάρδης αναφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη –το λέω για πολλοστή φορά- φαίνεται και η απόσταση που χωρίζει τη Θεσσαλονίκη από την Αθήνα ως προς τη συσσώρευση κεφαλαίου. Ποιο κεφάλαιο να επενδυθεί εδώ σε αθλητικές δραστηριότητες, έστω επαγγελματικές ή ανταγωνιστικές. Πού θα βρεθεί αυτό; Δεν υπάρχει αυτή η συσσώρευση κεφαλαίου και αυτό αναγκάζει πολλούς ανθρώπους να στρατεύονται, αγωνίζονται, να προσπαθούν να ανταγωνιστούν με άνισους όρους και αυτό δείχνει και την εσωτερική διαρθρωτική αδικία που υπάρχει σε σχέση με την ελληνική περιφέρεια. Και το ίδιο συμβαίνει σε πολλές χώρες του κόσμου. Αυτά είναι θέματα τα οποία φυσικά τα γνωρίζουμε, αλλά η αλήθεια είναι ότι υπάρχει αδυναμία και των κυβερνήσεων και των διεθνών οργανισμών.

Θα μπορούσε να αναληφθεί μια μεγάλη πρωτοβουλία σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης ή σε επίπεδο Συμβουλίου της Ευρώπης ή σε επίπεδο ΟΗΕ. Έχει τεθεί κατά καιρούς επί τάπητος η ιδέα να γίνει μια ειδική σύνοδος της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, όπως έχει γίνει για τον Πολιτισμό ή για άλλα θέματα. Είναι τέτοια πια η διασύνδεση των συμφερόντων και των διαδικασιών, που δεν ελέγχονται από την εθνική και τη διεθνή έννομη τάξη, που το αποτέλεσμα θα είναι όπως και να το κάνουμε πάρα πολύ ισχνό. Εκτός και αν αναληφθούν πρωτοβουλίες, όπως αυτές που έχουν οδηγήσει στην αποκάλυψη δικτύων διακίνησης μαύρου χρήματος στις εμπορικές και επιχειρηματικές συναλλαγές. Δηλαδή, εκτός και αν εφαρμοστούν διαδικασίες αντίστοιχες με αυτές που οδήγησαν στην άσκηση «πίεσης» από τις αρχές των ΗΠΑ προς μεγάλους πολυεθνικούς ομίλους γερμανικών συμφερόντων, για να πάρω το παράδειγμα της Siemens, το οποίο έχει ταλαιπωρήσει τη χώρα τόσο πολύ. Αυτού του είδους η σύγκρουση και αυτού του είδους οι μοχλοί μπορεί να ασκήσουν πολύ σημαντική πίεση από την άποψη αυτή.

Και βέβαια, υπάρχει μία ευθύνη ιατρική –γιατί βλέπω ότι οι ομιλητές μας είναι σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό γιατροί. Δεν πρέπει να υπάρχει ιατρική συνενοχή και πρέπει να υπάρξει αυστηρό πειθαρχικό και ποινικό αδίκημα για τους γιατρούς που άμεσα ή έμμεσα μετέχουν σε παρόμοιες διαδικασίες. Γιατί είναι πια –και το λέγαμε και με τον κ. Δήμαρχο αυτό προηγουμένως- τόσο εξειδικευμένη και άρα επιστημονικά τεκμηριωμένη αυτή η παράνομη και εγκληματική δραστηριότητα που έχει ανάγκη από ιατρική συνέργια. Άρα έχει πολύ μεγάλη σημασία να γίνει αυτό και βεβαίως να αναληφθεί ευθύνη προσωπική και ποινική των διοικούντων τα σωματεία και τις συνομοσπονδίες διότι αυτοί ξέρουν πάρα πολύ καλά τι γίνεται. Ξέρουν την πραγματικότητα πάρα πολύ καλά. Την πραγματικότητα των αναβολικών, των ναρκωτικών και άλλων παράνομων δραστηριοτήτων. Κανείς δεν είναι αφελής και κανείς δεν έχει έλλειψη πληροφόρησης και γνώσης. Άρα πρέπει να υπάρχει και ευθύνη όλων αυτών που στο κάτω-κάτω διαχειρίζονται τα παιδιά που εμπιστεύονται εκεί οι γονείς και όταν το βασικό επιχείρημα είναι «ασχοληθείτε με τον αθλητισμό για να αντιμετωπίσετε τη μάστιγα των ναρκωτικών», είναι αν μη τι άλλο τραγικό, είναι μία τραγική αντίφαση, να συζητάμε τα θέματα όπως τα συζητάμε τώρα.

Υπό την έννοια αυτή χαίρομαι γιατί υπάρχει μια πρωτοβουλία που μας θυμίζει και μας τονίζει τα ζητήματα αυτά και αφού καλωσορίσω για άλλη μια ακόμα φορά τον Γιώργο και την ομάδα του εδώ στη Θεσσαλονίκη. Εύχομαι καλή επιτυχία στην Ημερίδα και ελπίζω τα μηνύματα αυτά να τα καταλάβει και η κοινωνία. Σας διαβεβαιώ ότι οι κυβερνήσεις λίγο ως πολύ τα αντιλαμβάνονται αυτά, αλλά πρέπει και η κοινωνία η οποία στηρίζει ως κοινό, ως θεατής, ως χειροκροτητής πολλές φορές αυτές τις δραστηριότητες, να αναπτύξει και τα δικά της αντανακλαστικά και τα δικά της κριτήρια και να ασκήσει και την δική της πίεση.

Σας ευχαριστώ πολύ.


* Η ημερίδα διοργανώθηκε απο την Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Προάσπισης του Αθλητικού Ιδεώδους «Αθλητισμός Χωρίς Αναβολικά»

Tags: Ομιλίες σε Συνέδρια | Ημερίδες | Εκδηλώσεις, 2010