10 Δεκεμβρίου 2008

Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επί των άρθρων του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών: «Αναδιοργάνωση της δημοτικής αστυνομίας και ρυθμίσεις λοιπών θεμάτων αρμοδιότητας Υπουργείου Εσωτερικών».


 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η Βουλή συζητά σήμερα ένα νομοσχέδιο για τη Δημοτική Αστυνομία, υποτίθεται στο πλαίσιο μιας προσπάθειας της πολιτείας να ενισχύσει το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών.

Πράγματι, θα έπρεπε να υπάρχει μία ολοκληρωμένη Δημοτική Αστυνομία, που να αναλάβει όλες τις διοικητικού χαρακτήρα αρμοδιότητες, μία ολοκληρωμένη διοικητική αστυνομία, όπως λένε στη νομική γλώσσα, προκειμένου απερίσπαστη η Ελληνική Αστυνομία να ασχοληθεί με τα καθήκοντα τάξης και ασφάλειας.

Πώς είναι δυνατόν, όμως, η Βουλή να συζητά σήμερα στα σοβαρά για τη Δημοτική Αστυνομία και την ασφάλεια των πολιτών, όταν συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, όταν έξω από το κτήριο της Βουλής, στην Πλατεία Συντάγματος, οι μεγάλες τριτοβάθμιες οργανώσεις του συνδικαλιστικού κινήματος, η Γ.Σ.Ε.Ε. και η Α.Δ.Ε.Δ.Υ., διοργανώνουν μια εκδήλωση διαμαρτυρίας της κοινωνίας των πολιτών γι’ αυτά που συμβαίνουν;

Πώς είναι δυνατόν να συζητούμε σήμερα για τη δημοτική αστυνομία και τα οργανωτικά και λειτουργικά της προβλήματα, όταν ο πολίτης έχει την απόλυτη βεβαιότητα ότι το κράτος δεν λειτουργεί, ότι έχει διαρραγεί ο ίδιος ο ιστός της κοινωνίας; Όταν ο πολίτης νιώθει πως η χώρα είναι ακυβέρνητη, όταν ο πολίτης χάνει το αίσθημα δικαίου, το αίσθημα ασφάλειας και το αίσθημα προοπτικής, η Βουλή υποβαθμίζεται, υποδυόμενη ότι συζητά και νομοθετεί.
Γιατί αυτό που έπρεπε να συμβεί σήμερα στη Βουλή των Ελλήνων είναι να εμφανιστεί ο κ. Καραμανλής, να εμφανιστεί ο Πρωθυπουργός και να εξηγήσει, απευθυνόμενος προς την Εθνική Αντιπροσωπεία, τι ακριβώς σκέφτεται και τι ακριβώς κάνει.

Δεν υπάρχει πιο ισχυρό αίσθημα ανασφάλειας από αυτό που πηγάζει από τη διαπίστωση του πολίτη ότι υπάρχει μια τύποις Κυβέρνηση της χώρας που έχει χάσει παντελώς τη δημοκρατική της νομιμοποίηση, που είναι ανίκανη να διαχειριστεί τα δημόσια πράγματα, ανίκανη να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες, ανίκανη να διεκπεραιώσει τις καθημερινές διοικητικές λειτουργίες του κράτους.

Δεν μπορεί να έχει αίσθημα ασφάλειας ο πολίτης όταν έχει πλέον πειστεί ότι η Κυβέρνηση δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω της στην κοινωνία, δεν καταλαβαίνει τι κάνει και ως εκ τούτου δεν υπάρχει καμμία δυνατότητα να αναλάβει πρωτοβουλίες υπέρβασης της κρίσης.

Ο κ. Καραμανλής, με τη χθεσινή του εμφάνιση στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης, έδειξε να ενδιαφέρεται μόνο για το πολιτικό κόστος. Έδειξε το βασικό του μέλημα να είναι η μετακύληση της ευθύνης για τη διάλυση της χώρας στην Αντιπολίτευση.

Αυτό είναι μια μνημειώδης κολοσσιαία αφέλεια, αν μη τι άλλο, διότι το πρόβλημα είναι το πολιτικό κόστος που εισπράττει η Κυβέρνηση λόγω της διάλυσης του κράτους και της διάλυσης της ίδιας της κοινωνίας. Η Κυβέρνηση ούτως ή άλλως πληρώνει πολιτικό κόστος για όλα όσα συμβαίνουν στον τόπο, γιατί εδώ η θρυαλλίδα της δολοφονίας του Αλέξανδρου άρκεσε προκειμένου να εμφανιστούν στην επιφάνεια με οξύ τρόπο τα βαθιά προβλήματα της κοινωνίας, της οικονομίας της χώρας.

Εδώ υπήρχε το υπόστρωμα της βαθιάς κρίσης της δημόσιας ηθικής και του δημοσίου ήθους. Υπάρχει το υπόστρωμα της οικονομικής κρίσης, της οικονομικής αβεβαιότητας και ανασφάλειας, η έλλειψη προοπτικής, η πιθανότητα ουσιαστικής μείωσης των εισοδημάτων, η βεβαιότητα της μείωσης της απασχόλησης και της αύξησης της ανεργίας.

Η αγορά που καταστρέφεται στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τις άλλες πόλεις, λόγω των βανδαλισμών, ένιωθε ούτως ή άλλως ασφυξία λόγω της οικονομικής κρίσης, λόγω της αδυναμίας να βρουν οι επιχειρήσεις κεφάλαια κίνησης, λόγω της δυσκολίας στη δανειοδότηση, λόγω της έλλειψης ρευστότητας.

Φανταστείτε το εκρηκτικό αυτό μίγμα. Κρίση της δημόσιας ηθικής, κρίση της οικονομίας και της παραγωγικής λειτουργίας της χώρας, κρίση του κράτους, κρίση πολιτικής νομιμοποίησης της Κυβέρνησης, κρίση εκπροσώπησης της κοινωνίας. Και έρχεται ο κ. Καραμανλής να καταγγείλει την Αντιπολίτευση για μικροκομματική αντίδραση και τα συνδικάτα; Αυτό είναι το επίπεδο στο οποίο κινούμαστε;

Δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτήν τη στιγμή συρρέουν από παντού διάφορες αντιδράσεις; Οι αντιδράσεις των καταστηματαρχών και των μικρομεσαίων επιχειρηματιών που είναι θύματα των βανδαλισμών, οι αντιδράσεις των μεταναστών που βλέπουν ότι δεν υπάρχει μια ολοκληρωμένη πολιτική για την αγορά εργασίας και για το μέλλον τους, γιατί είναι και αυτοί θύματα της οικονομικής κρίσης, θύματα της παντελούς αδυναμίας του κράτους να λειτουργήσει και έχουν έρθει σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, προκειμένου να βρουν μια προοπτική, μια θέση στον ήλιο.

Υπάρχει η εφηβική οργή, η οργή της νεολαίας, η οργή των νέων ανθρώπων που νιώθουν ότι δεν υπάρχει συνομιλητής, νιώθουν ότι δεν εκπροσωπούνται πολιτικά, νιώθουν πως δεν μπορούν οι δημοκρατικοί θεσμοί να τους εκφράσουν.

Και όταν έχουμε μια τέτοια έκρηξη, μια τέτοια έκρηξη η οποία αυτή τη στιγμή συνιστά το πολιτικό και κοινωνικό πρόβλημα της χώρας, ο κ. Καραμανλής θεωρεί ότι το πρόβλημα της χώρας είναι πρόβλημα αστυνομικό, ας το πούμε έτσι, όπως και ορισμένοι συνάδελφοι της Κοινοβουλευτικής Πλειοψηφίας και οι Εκπρόσωποι της Κυβέρνησης στη Βουλή, οι οποίοι θεωρούν ότι το πρόβλημα είναι η επιχειρησιακή ανικανότητα της Αστυνομίας και της ηγεσίας του Υπουργείου Εσωτερικών.

Ναι, υπάρχει και επιχειρησιακή ανικανότητα. Υπάρχει αυτή η εντυπωσιακή παλινδρόμηση από την ενοχή, την αμηχανία και την ηττοπάθεια, ουσιαστικά από το κήρυγμα του Σαββάτου «ελάτε, σπάστε τα» στην όξυνση και τη σκλήρυνση της στάσης, στην επίδειξη δύναμης του μηχανισμού καταστολής του κράτους, που είχε ως αποτέλεσμα να προκαλούνται αλυσιδωτά επεισόδια και να διαχέονται τα επεισόδια αυτά σ’ όλες τις συνοικίες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και σ’ όλες τις πόλεις της περιφέρειας.

Αυτή, όμως, η επιχειρησιακή ανικανότητα, αυτή η προβοκατόρικη εξ αντικειμένου λειτουργία του ίδιου του αστυνομικού μηχανισμού, η αυτοϋπονόμευση του κύρους και της αποτελεσματικότητας της αστυνομίας είναι το επιφαινόμενο. Υπάρχει ένα πολύ βαθύτερο πολιτικό, θεσμικό, κοινωνικό και οικονομικό ζήτημα, που είναι το ζήτημα της χώρας.

Η χώρα είναι ακυβέρνητη. Η Κυβέρνηση δεν μπορεί πια να πείσει κανέναν. Αυτό είναι το δημοκρατικό αδιέξοδο. Αυτή είναι η κρίση νομιμοποίησης. Ο κ. Καραμανλής δεν έχει πια καμμία δυνατότητα επανόρθωσης. Η χώρα χρειάζεται όμως αυτό ακριβώς, χρειάζεται μια ανόρθωση, χρειάζεται μια ανασυγκρότηση, χρειάζεται μια πολιτική ηγεσία που να μπορεί να προσφέρει στον πολίτη το αίσθημα δικαιοσύνης, το αίσθημα ασφάλειας, το αίσθημα προοπτικής. Αυτό είναι το αίτημα της κοινωνίας.

Η κοινωνία ζητά ξανά σκοπό, εθνικό σχέδιο, εθνική συμφωνία, προοπτική. Η κοινωνία ζητά να ξανασυγκροτηθεί ο ιστός της. Ζητά να ξαναλειτουργήσει το κράτος, να υπάρξουμε ως χώρα. Αυτές τις απαντήσεις δεν μπορεί να τις δώσει ο κ. Καραμανλής και η Κυβέρνησή του.

Και επειδή στη δημοκρατία δεν υπάρχουν, πράγματι, αδιέξοδα, τη λύση καλύτερα να τη δώσει αυτός που έχει τη θεσμική υποχρέωση και οφείλει να τη δώσει. Αυτός είναι -σε μια σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία- η Αξιωματική Αντιπολίτευση, το ΠΑ.ΣΟ.Κ..

Έχουμε πλήρη συνείδηση της ευθύνης μας. Οι στιγμές είναι κρίσιμες. Πρέπει ο καθένας να επιτελέσει το καθήκον του και εμείς είμαστε έτοιμοι να επιτελέσουμε το δικό μας, όχι γιατί θέλουμε την εξουσία για την εξουσία, όχι γιατί δεν αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος των προβλημάτων και το μέγεθος των κινδύνων, αλλά γιατί δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά.

Πρέπει κάποιος να δώσει το φως της επόμενης φάσης, να είναι αυτός που θα γυρίσει τη σελίδα και θα επιτρέψει στους πολίτες να νιώσουν ξανά ασφαλείς στον τόπο τους, να νιώσουν την αξιοπρέπεια που έχει χαθεί. Εδώ η κοινωνία ουσιαστικά κραυγάζει, διαμαρτύρεται, εξεγείρεται γιατί έχει θιγεί η δημοκρατική της αξιοπρέπεια και πρέπει να δώσουμε ξανά στον πολίτη το αίσθημα ότι η πολιτεία και το πολιτικό σύστημα τον σέβεται. Αυτό θα κάνουμε ως ΠΑ.ΣΟ.Κ..

Tags: Αγορεύσεις | Παρεμβάσεις 2008