17 Μαρτίου 2008

Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επί της αρχής του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας: «Διοικητική και Οργανωτική Μεταρρύθμιση του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης και λοιπές ασφαλιστικές διατάξεις».


 

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή κοινωνική πρόκληση. Αυτή, όμως, η πρόκληση δεν διατυπώνεται για λόγους πολιτικής και ιστορικής ευθύνης, όπως διατείνεται ο κ. Καραμανλής, αλλά για λόγους καθαρά μικροκομματικούς.

Είναι εμφανές ότι η Κυβέρνηση θέλει να αλλάξει την πολιτική ατζέντα και προκειμένου να το πετύχει αυτό, δέχεται ευχαρίστως το κόστος μιας κοινωνικής σύγκρουσης, μιας πολιτικής όξυνσης, γιατί το προτιμά αυτό από την παραπολιτική σήψη και από την παραλυτική αδράνειά της.

Βέβαια, οι συνέπειες για την κοινωνία είναι τεράστιες, γιατί διαρρηγνύεται ο ίδιος ο κοινωνικός ιστός. Και αυτό συμβαίνει, γιατί, προκειμένου να πετύχει τον μικροπολιτικό της στόχο η Κυβέρνηση, καταθέτει ένα νομοσχέδιο γεμάτο με τυφλές ταξικές επιλογές. Περιττές. Περιττές δημοσιονομικά και αναλογιστικά. Η ίδια η έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους είναι η πανηγυρική απόδειξη του τυφλού ταξικού χαρακτήρα αυτού του νομοσχεδίου, διότι όλο το δημοσιονομικό όφελος για την πιο ακραία ρύθμιση, που είναι αυτή που αφορά τις μητέρες, είναι 50 εκατομμύρια ευρώ από το 2013.

Δεν ανοίγεις τέτοια κοινωνικά μέτωπα και δεν αναλαμβάνεις τέτοια πολιτική ευθύνη για τόσο μικρό οικονομικό αποτέλεσμα, παρά μόνο αν θέλεις να εξυπηρετήσεις, μια υστεροβουλία, η οποία νομίζω ότι είναι ορατή.

Το δε μεγάλο επίτευγμα του νομοσχεδίου, η ενοποίηση των ταμείων, σας διαβεβαιώ ότι είναι μία τρύπα στο νερό. Πρόκειται για μία εικονική ενοποίηση που οδηγεί σε ένα διοικητικό, λειτουργικό και νομικό χάος. Δεν πρόκειται να γίνει καμιά πραγματική ενοποίηση, αλλά θα ανοίξει μια ατέλειωτη σειρά δικών, με στόχο όλες οι ομάδες ασφαλισμένων που συστεγάζονται αναγκαστικά στο ίδιο ταμείο, τώρα να λάβουν τις καλύτερες παροχές που παίρνει κάποια ομάδα του ενιαίου ταμείου.

Και σημειώστε το αυτό, κυρία Υπουργέ, για να δείτε τι περιμένει την πολιτική σας όχι μόνο στους δρόμους, όπου έχουμε την εύλογη και δίκαιη αντίδραση της κοινωνίας, αλλά και στις αίθουσες των δικαστηρίων.

Η δε μείωση των δικαιωμάτων που γίνεται με τόσο βάρβαρο τρόπο, είναι μια μείωση που βεβαίως προσκρούει σε συνταγματικούς φραγμούς, παραβιάζει την αρχή της ισότητας, παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας, παραβιάζει κεκτημένα με την συνταγματική έννοια του όρου δικαιώματα και τον ίδιο τον αναλογικό και ανταποδοτικό χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος, παραβιάζει τις βασικές αρχές του κοινωνικού κράτους, την προστασία της μητρότητας, την προστασία της οικογένειας.

Αλλά ας φύγω από το επιχείρημα αυτό, για να σας πω ότι η ίδια η μείωση των δικαιωμάτων ουσιαστικά ανατρέπει τη μόνη βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια πραγματική μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος που είναι η συναίνεση της κοινωνίας.

Για να το πετύχουμε βέβαια αυτό, κυρία Υπουργέ, πρέπει να θεμελιώσουμε μέτρα εμπιστοσύνης στην κοινωνία μας. Και επειδή η μόνιμη επωδός είναι «ποια είναι η πρότασή σας», η πρότασή μας είναι να πάψουμε να κινδυνολογούμε, να πάψουμε να ενθαρρύνουμε τη φυγή από την εργασία, την πρόωρη συνταξιοδότηση, να πάψουμε να απειλούμε την κοινωνία –να πάψετε δηλαδή εσείς ως Κυβέρνηση και ως επίσημοι εκπρόσωποι της πολιτείας- να διαβεβαιώσουμε ότι δεν πρόκειται να θιγεί κανένα υφιστάμενο ασφαλιστικό δικαίωμα, γιατί δεν χρειάζεται δημοσιονομικά και αναλογιστικά να θιγεί υφιστάμενο ασφαλιστικό δικαίωμα.

Δεύτερον, να προχωρήσετε, αν έχετε το θάρρος, αφού αποσύρετε το νομοσχέδιο αυτό, σε μια ουσιαστική ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων. Ουσιαστική ενοποίηση σημαίνει ενιαίο μηχανογραφικό κέντρο, συνδεδεμένο με το ΚΕΠΥΟ.

Ουσιαστική ενοποίηση σημαίνει ενιαίο μηχανισμό είσπραξης των εσόδων, μέσω των Δημοσίων Οικονομικών Υπηρεσιών και μέσω του ΚΕΠΥΟ, ενιαίο σύστημα σημαίνει ενιαίο φορέα διαχείρισης των αποθεματικών, έτσι ώστε επιτέλους, το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα να μπορέσει να αξιοποιήσει τα πλεονεκτήματα του χρηματοπιστωτικού και του τραπεζικού συστήματος, υπό την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου.

Όταν στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ομοσπονδιακή τράπεζα ουσιαστικά εγγυάται όλα τα τραπεζικά ιδρύματα, είναι αστείο μέσα στο ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο να μην έχουν το θάρρος τα κράτη να εγγυηθούν τη διαχείριση των αποθεματικών και άρα, τις υψηλές αποδόσεις των αποθεματικών όλων των ασφαλιστικών ταμείων. Έχουν αλλάξει οι αντιλήψεις, κυρία Υπουργέ. Τώρα πλέον παντού οι κυβερνητικές πολιτικές γυρίζουν σε άλλες αντιλήψεις που έχουν ως επίκεντρο το κοινωνικό κράτος και την κοινωνική συνοχή. Ο Κέυνς είναι πάντα παρών και είναι ο μόνος που δίνει λύση στα μεγάλα προβλήματα που έχουν όλες οι δυτικές κοινωνίες.

Και βεβαίως, μια άλλη αντίληψη για το ασφαλιστικό επιβάλλει να κατανοήσουμε πέντε θεμελιώδη ζητήματα.

Πρώτον, το ασφαλιστικό δεν είναι πρόβλημα παροχών. Όσοι πιστεύουν στη χώρα μας –και δυστυχώς το πιστεύουν πολλοί, το πιστεύουν και διαμορφωτές της κοινής γνώμης- ότι το ασφαλιστικό νοσεί, επειδή υπάρχουν αλόγιστες γενναιόδωρες παροχές, σφάλουν. Δεν τεκμηριώνεται αυτό. Το ασφαλιστικό πρόβλημα είναι πρόβλημα εσόδων και όχι πρόβλημα παροχών. Είναι πρόβλημα μειωμένης απασχόλησης, είναι πρόβλημα μοντέλου ανάπτυξης. Πρόβλημα παροχών δεν είναι. Είναι πρόβλημα εσόδων.

Δεύτερον, το ασφαλιστικό πρέπει να συνδεθεί με το φορολογικό πρόβλημα της χώρας. Αν δεν έχουμε μια οργανική διασύνδεση του ασφαλιστικού συστήματος με το φορολογικό σύστημα, με βάση τα δημογραφικά δεδομένα των ευρωπαϊκών κοινωνιών, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα.
Υποκείμενο της ασφάλισης ήταν μέχρι τις αντιλήψεις της δεκαετίας του 1970 και του 1980 ο εργαζόμενος. Τώρα υποκείμενο της ασφάλισης είναι κατ’ ανάγκη ο πολίτης.

Εάν δεν καταλάβουμε ότι έχει επέλθει αυτή η θεμελιώδης τομή, γιατί οι άνθρωποι μπαίνουν σε μεγάλη ηλικία στην αγορά εργασίας, γιατί δεν υπάρχει εργασιακή ασφάλεια, γιατί έχει αλλάξει ριζικά η λειτουργία της οικονομίας, τότε δεν πρόκειται να λυθεί ποτέ μακροπρόθεσμα το ασφαλιστικό ζήτημα. Μόνο η οργανική διασύνδεση φορολογικού και ασφαλιστικού ζητήματος δίνει προοπτική.

Τρίτον, εάν δεν έχουμε μία σαφή και καθαρή διαφοροποίηση στη μεταχείριση των επιχειρήσεων έντασης εργασίας που προσφέρουν απασχόληση σε σχέση με τις επιχειρήσεις έντασης κεφαλαίου που δεν προσφέρουν απασχόληση, τότε θα είμαστε άδικοι και αναποτελεσματικοί.

Τέταρτον, εάν ασχολούμαστε μόνο με τον κλάδο συντάξεων και δεν δούμε την ανάγκη αναστύλωσης του Εθνικού Συστήματος Υγείας και δημιουργίας επιτέλους ενός δημόσιου συστήματος Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, τότε κάνουμε ούτως ή άλλως μισή και ατελή δουλειά.

Πέμπτον, εάν δεν διαχωριστούν οι κατά κυριολεξία προνοιακές παροχές που αφορούν το κοινωνικό κράτος και πρέπει να επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό, τον προϋπολογισμό του Υπουργείου Υγείας από τις κατά κυριολεξία συνταξιοδοτικές παροχές, τότε πάντα θα επιβαρύνεται το συνταξιοδοτικό σύστημα, θα είναι πλαστή η εικόνα του, θα είναι λάθος όλες οι συγκρίσεις με τα ευρωπαϊκά συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, γιατί το ελληνικό κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα αναλαμβάνει βάρη που σε όλα τα άλλα κράτη-μέλη του ΟOΣΑ επιβαρύνουν τους κρατικούς προϋπολογισμούς.

Θα ήταν και τελειώνω, κυρία Υπουργέ, μάταιο, σχεδόν μεταφυσικό να σας πείσουμε να αποσύρετε το νομοσχέδιο αυτό. Θα ήταν σαν να ανατρέπετε τον ίδιο τον ιδεολογικό, κοινωνικό και πολιτικό εαυτό της Κυβέρνησής σας. Δεν έχετε τέτοιο θάρρος και η Κυβέρνηση συλλογικά και ο Πρωθυπουργός ατομικά.

Πρέπει, όμως, να έχετε πλήρη συνείδηση της ευθύνης σας. Προκαλείτε πολύ μεγάλη βλάβη στη συνοχή της κοινωνίας, κάνετε μία τρύπα στο νερό δημοσιονομικά και αναλογιστικά και ενώ πιστεύετε ότι θα πιστωθείτε τη δήθεν αποφασιστικότητά σας, ουσιαστικά παραιτείστε από το υπόλοιπο της κυβερνητικής σας θητείας, γιατί δεν θα έχετε ουσιαστική πολιτική νομιμοποίηση να ασκήσετε τη διακυβέρνηση του τόπου.
Ευχαριστώ.

Tags: Αγορεύσεις | Παρεμβάσεις 2008