29 Ιουνίου 2005

Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επί της αρχής του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών «Θέματα Κεφαλαιαγοράς και άλλες διατάξεις».


 

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, ο ελληνικός λαός παρακολουθεί με ιδιαίτερη ένταση τις τελευταίες εβδομάδες να ολοκληρώνεται μία επιχείρηση πολιτικής εξαπάτησής του. Ο κ. Καραμανλής έλαβε την εντολή της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, υποσχόμενος ότι θα εφαρμόσει ένα, ούτε λίγο ούτε πολύ, σοσιαλδημοκρατικού χαρακτήρα πρόγραμμα, επικαλούμενος το κοινωνικό κέντρο και το μεσαίο χώρο.

Και μετά το αδιέξοδο που οδηγήθηκε, προσχώρησε ούτε λίγο ούτε πολύ στην κλασική τυπική λογική του κ. Μητσοτάκη και ακολουθεί τη γραμμή της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας της περιόδου 1990-1993. Γι’ αυτό ο κ. Μητσοτάκης τον καλωσόρισε στο κλαμπ του νεοφιλελευθερισμού και του νεοαυταρχισμού, που έχει βεβαίως και αυτό πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο αναφοράς και ημερομηνία λήξης.

Παρακολουθούμε επί εβδομάδες να εστιάζεται η προσοχή της Κυβέρνησης στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, να γίνεται λόγος για προνόμια και «ρετιρέ» και δημιουργείται η εντύπωση ότι εδώ αποκαθίστανται «κοινωνικές αδικίες» με ένα βάρβαρο και πρωτόγονο τρόπο, δηλαδή με μείωση δικαιωμάτων, με μία επιχείρηση εξίσωσης προς τα κάτω, εξομοίωσης στη χαμηλότερη δυνατή βάση.

Αποκαλύπτεται τώρα με τις δηλώσεις και του Πρωθυπουργού και του κ. Αλογοσκούφη ότι το βασικό θέμα, ο κύριος στόχος, είναι το ασφαλιστικό σύστημα στο σύνολό του. Η Κυβέρνηση ανοίγει με όχημα και πρόσχημα το ασφαλιστικό των τραπεζών, το συνολικό ασφαλιστικό πρόβλημα και το ανοίγει τυφλά.
Το ανοίγει χωρίς πρόταση, δηλαδή, με υστεροβουλία και κρυψίνοια, θέλοντας απλώς να ενσταλάξει κάτι στη συνείδηση της κοινής γνώμης, θέλοντας να επηρεάσει σχολιαστές και πολιτικά στελέχη με την αντίληψη ότι το ασφαλιστικό πρόβλημα της χώρας είναι πρόβλημα υπερβολικών ασφαλιστικών δικαιωμάτων, μικρών ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης και μεγάλων συνταξιοδοτικών παροχών. Και δημιουργεί μία τεχνητή ενδοκοινωνική σύγκρουση με τη θεωρία ότι το ασφαλιστικό ζήτημα της χώρας είναι ζήτημα αποκλειστικά και μόνο των εργαζομένων και των συνταξιούχων και πρέπει να λυθεί με εσωτερικές ανακατανομές και αυξομειώσεις μεταξύ των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Χωρίς να λαμβάνεται καθόλου υπόψη ο άλλος συντελεστής που είναι η εργοδοσία, το κεφάλαιο. Χωρίς να λαμβάνεται υπ΄ όψιν η ανάπτυξη της χώρας, η αύξηση του ΑΕΠ, η αύξηση της απασχόλησης, η μείωση της ανεργίας, το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας.

Ανοίγει τη συζήτηση με προκλητικό τρόπο, τυφλά, χωρίς πρόταση και χωρίς στοιχεία, ζητώντας ουσιαστικά να δηλώσουν όλοι την ιδεολογική υποταγή τους σε αυτή την άθλια δημαγωγία. Διότι η Κυβέρνηση έχει τις αναλογιστικές μελέτες, έχει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία και έχει την υποχρέωση να υποβάλει μία συστηματική πρόταση για την ανάπτυξη της χώρας, το φορολογικό σύστημα, την κοινωνικοασφαλιστική πολιτική.
Παραλλήλως, ανοίγει τα εργασιακά θέματα, με αιχμή το οκτάωρο, τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, την κατάργηση, δηλαδή, θεμελιωδών δικαιωμάτων και αυτονόητων βάσεων του Εργατικού Δικαίου. Και ανοίγει και το ωράριο, πληγώνοντας την κορμό της ελληνικής οικονομίας που είναι η μικρή και η πολύ μικρή επιχείρηση, εκεί όπου υπάρχει και η μεγάλη μάζα της απασχόλησης. Εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και μικρομεσαίοι συγκροτούν εκ των πραγμάτων ένα ενιαίο μέτωπο, εναντίον του οποίου επιτίθεται η Κυβέρνηση.

Αυτός είναι ο «μεσαίος χώρος» όπως τον αντιλαμβάνεται ο κ. Καραμανλής; Αυτό είναι το «κοινωνικό κέντρο» του κ. Καραμανλή;

Αυτό, λοιπόν, όπως αντιλαμβάνεστε δεν μπορεί να το ανεχθεί το ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορεί να το ανεχθεί κανείς ορθολογικά σκεπτόμενος πολίτης που έχει αίσθημα δικαίου. Δεν μπορεί να ανεχθεί να βλέπει, για παράδειγμα, τον εκπρόσωπο του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών να απαιτεί από τους εργαζόμενους να συνομολογήσουν την ανάγκη μείωσης εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, χωρίς ποτέ η άλλη πλευρά σε ένα ενιαίο οικονομικό σύστημα, σε ένα ενιαίο σύστημα παραγωγής να λέει τι αντίδωρο δίνει, πώς θα συμβάλει στην αύξηση του ΑΕΠ, στον εκσυγχρονισμό του κεφαλαιουχικού εξοπλισμού, στην αύξηση της παραγωγικότητας του κεφαλαίου, στην αύξηση των θέσεων εργασίας και στη μείωση της ανεργίας, στην κερδοφορία των επιχειρήσεων και στη διανομή των κερδών και στους εργαζομένους που καλούνται να κάνουν θυσίες. Πώς λειτουργεί στη λογική του κ. Καραμανλή το κοινωνικό κράτος που δεν είναι μόνο ρυθμιστικό και παροχικό αλλά και αναδιανεμητικό;

Εμείς, λοιπόν, προτείνουμε εφαρμογή του ν. 3029, συγκροτημένες αναλογιστικές μελέτες για να μιλούμε με συγκεκριμένα στοιχεία και όχι με αοριστίες γιατί οι αναλογιστικές μελέτες του 1980 έλεγαν ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας θα είναι εννέα εκατομμύρια το 2005 και είναι έντεκα εκατομμύρια ο πραγματικός πληθυσμός της χώρας, άρα με ανάλογη αύξηση και του ενεργού πληθυσμού.

Ζητούμε ένα εθνικό σχέδιο ανάπτυξης γιατί δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για την απασχόληση, να μιλήσει για το ασφαλιστικό ζήτημα, χωρίς να μιλήσει για το εθνικό σχέδιο ανάπτυξης της χώρας. Δεν είναι δυνατόν να γίνεται μία κολοβή, μία ακρωτηριασμένη συζήτηση η οποία γίνεται με αμιγώς ιδεοληπτικούς όρους. Και αυτό δεν μπορεί ούτε να το ανεχθεί η κοινωνία ούτε να το αναπαράγει το σύστημα ενημέρωσης της χώρας.

Στο ασφαλιστικό των τραπεζών, κυρίες και κύριοι, η Κυβέρνηση επιμένει να ψηφίσει και θα ψηφίσει με την πλειοψηφία της μία ρύθμιση η οποία είναι στο σύνολό της κραυγαλέα αντισυνταγματική, είναι στο σύνολό της ανεφάρμοστη.

Όπως αποδείξαμε, με την άσκηση των ομαδικών αγωγών, οι τραπεζίτες θα βρεθούν στην ανάγκη να ξαναμιλήσουν και να διαπραγματευτούν με τους τραπεζοϋπαλλήλους, γιατί θα οδηγηθούν σε αδιέξοδο.

Βέβαια, είναι μια ρύθμιση αντικοινωνική και άδικη για τον ασφαλισμένο του ΙΚΑ και τον Έλληνα φορολογούμενο πολίτη. Αυτή η κοινωνική αδικία και η πρόκληση με την ενίσχυση των πιο κερδοφόρων ελληνικών επιχειρήσεων, που είναι οι τράπεζες, επειτείνεται με τις τελευταίες προσθήκες του κ. Αλογοσκούφη, που διευκολύνουν ακόμη περισσότερο τις τράπεζες και σε σχέση με τους ισολογισμούς τους και σε σχέση με το τζιράρισμα πολλών χρημάτων, και σε σχέση, βεβαίως, με τις άπειρες δόσεις με τις οποίες θα κληθούν να εξοφλήσουν την υποχρέωσή τους για το επικουρικό σύστημα ασφάλισης των τραπεζοϋπαλλήλων.

Εμείς δεν μπορούμε να ανεχθούμε αυτήν τη ρύθμιση. Αυτή η ρύθμιση πρέπει να αποσυρθεί στο σύνολό της. Είναι απολύτως ψευδές ότι η Κυβέρνηση εφαρμόζει το ν. 3029. Η Κυβέρνηση «σαλαμοποιεί» τις ρυθμίσεις, «ανασκολοπίζει» το ν. 3029 και με απύθμενο θράσος δηλώνει ότι εφαρμόζει το άρθρο 5, αλλά δεν εφαρμόζει το άρθρο 11. Καταργεί την οικονομική και κοινωνική ισορροπία, την εσωτερική λογική και την εσωτερική δικαιοσύνη του ν. 3029. Ευνοεί πολύ συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα και στον τραπεζικό χώρο και στον ΟΤΕ.

Οι τράπεζες, όπως η Εμπορική και η Αγροτική, σήμερα τελούν υπό δημόσιο έλεγχο, αλλά αύριο θα πάψει ο δημόσιος έλεγχος. Ευνοούνται οι ιδιώτες μέτοχοι και με την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου, που πληρώνει το δημόσιο ή τα ασφαλιστικά ταμεία που είναι μέτοχοι της Εμπορικής Τράπεζας.
Γι’ αυτό η θέση του ΠΑΣΟΚ είναι η απόσυρση όλης της πρότασης για το ασφαλιστικό των τραπεζών, η πλήρης εφαρμογή όλου του νόμου 3029 και του άρθρου 4 και του άρθρου 5 και του άρθρου 11. Ο σεβασμός της συλλογικής αυτονομίας και η συνέχιση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, η οποία ούτως ή άλλως θα επιβληθεί και δικαστικά, γιατί ο νόμος είναι ανεφάρμοστος και οι σοβαρά σκεπτόμενες διοικήσεις των τραπεζών δεν θα συμμετάσχουν στη ρύθμιση αυτή και δεν θα την αξιοποιήσουν.

Βεβαίως, πρέπει να σταματήσει το ευτελές επιχείρημα ότι αυτά τα υπαγορεύουν τα διεθνή λογιστικά πρότυπα. Τα διεθνή λογιστικά πρότυπα πιέζουν μόνο την Εμπορική, η οποία μπορεί να λύσει το πρόβλημά της με άλλους πολλούς τρόπους –με ένα ταμείο εγγυημένων εισφορών, με αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της- ενώ η αλήθεια είναι ότι με τη μείωση της εργοδοτικής εισφοράς ευνοούνται ακόμη περισσότερο πολύ συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Με δεδομένη τη θέση μας αυτή, εμείς, γνωρίζοντας ότι η πλειοψηφία θα κινηθεί με το γνωστό τυφλό και αδιέξοδο τρόπο και θα ψηφίσει την πρόταση που εισηγείται η Κυβέρνηση, λέμε ότι οφείλετε να αναλογιστείτε, κυρίες και κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, την ηθική ευθύνη που εντοπίζει ότι έχετε ο τέως Αρχηγός σας κ. Έβερτ. Αν ψηφίσετε τις ρυθμίσεις που εμείς ζητούμε να αποσυρθούν, γιατί είναι αντισυνταγματικές, αντικοινωνικές και ανεφάρμοστες, έχετε τουλάχιστον –και το λέω αυτό τελείως επικουρικά, για να αντιληφθείτε το μέγεθος της ευθύνης σας- την υποχρέωση να ψηφίσετε την τροπολογία Έβερτ γιατί αλλιώς η ρύθμιση θα είναι και κραυγαλέα ανήθικη.

Εάν το σκηνικό που έστησε ο κ. Αλογοσκούφης προχθές, για να πείσει δήθεν τον κ. Έβερτ να δηλώσει ικανοποιημένος με δήθεν προσθήκες και τροπολογίες και να αποστείλει την τροπολογία του, ευδοκιμήσει και εκτεθεί ο κ. Έβερτ λόγω ανακολουθίας, δεν κερδίζετε κοινοβουλευτικά τίποτα, γιατί υπάρχει όμοια τροπολογία του κ. Μάνου και όμοια τροπολογία του κ. Δραγασάκη.

Η πρότασή μας είναι: Αναλογιστείτε τη συνολική ευθύνη που έχετε. Μην οδηγείτε το τραπεζικό σύστημα σε αδιέξοδο. Μην οδηγείτε το ασφαλιστικό σύστημα σε κρίση κοινωνική. Μην οδηγείτε την παράταξή σας στην ανάληψη μιας ευθύνης αντίστοιχης μ΄ αυτήν που αναλάβατε το 1990-1993, με τα γνωστά για εσάς αποτελέσματα.

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται με σοβαρό τρόπο. Επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Επαναλαμβάνετε, κυρίες και κύριοι της Κυβέρνησης και της Νέας Δημοκρατίας, την αντικοινωνική και αντιλαϊκή φάρσα του 1990-1993.

 

Tags: Αγορεύσεις | Παρεμβάσεις 2005