12 Ιουνίου 2005

Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση Ειδικής Ημερήσιας Διάταξης και Ψηφοφορία επί της προτάσεως του Πρωθυπουργού για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση.


 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ελπίζω η Κυβέρνηση να έχει συνειδητοποιήσει ότι έχει ήδη διανύσει το 50% του ωφέλιμου πολιτικού της χρόνου. Μέσα σε μια τετραετία, ο τελευταίος χρόνος είναι συνήθως χρόνος προεκλογικών διευθετήσεων και τα τρία χρόνια είναι τα πολιτικά ωφέλιμα. Βρισκόμαστε στο δέκατο έκτο μήνα και η Κυβέρνηση πρέπει να κάνει μια ανασκόπηση και μια ενδοσκόπηση, να σκεφθεί και μαζί της και η πλειοψηφία της στη Βουλή τι έκανε, κυρίως τι δεν έκανε και βεβαίως τι θέλει να κάνει και τι μπορεί να κάνει Γιατί είναι προφανές ότι ο κ. Καραμανλής, είτε βαδίζει χωρίς σχέδιο, πράγμα που είναι επικίνδυνο για τη χώρα, είτε έχει κάποιο ανομολόγητο σχέδιο, κάποιο σχέδιο που λόγω του αντιλαϊκού και αντικοινωνικού του χαρακτήρα, δεν θέλει να το αποκαλύψει και αυτό είναι ακόμη χειρότερο και ακόμη πιο επικίνδυνο.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τους τελευταίους δεκαπέντε μήνες ζήσαμε ουσιαστικά τέσσερις διαφορετικές περιόδους.

Το πρώτο εξάμηνο ήταν το εξάμηνο της κεκτημένης ταχύτητας της χώρας, του ολυμπιακού ενθουσιασμού και της περιόδου χάριτος. Ήταν όμως και το εξάμηνο της θρυαλλίδας της απογραφής.

Αμέσως μετά άρχισε η περίοδος του αποσυντονισμού, της αμηχανίας, της αδυναμίας διατύπωσης ενός μοντέλου μεταολυμπιακής ανάπτυξης της χώρας.
Αμέσως μετά, με το νέο έτος, το 2005, ζήσαμε την τραγική εμπειρία της επίδειξης δύναμης εκ μέρους της Κυβέρνησης απέναντι στα οικονομικά συμφέροντα, απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ήταν η περίοδος του «Βασικού Μετόχου», της συντριβής αυτής της κυβερνητικής πρωτοβουλίας και της αποδυνάμωσης πολύ σημαντικού διπλωματικού κεφαλαίου της χώρας, το οποίο εξατμίστηκε χωρίς λόγο.

Και όταν περιήλθε σε αδιέξοδο ο κ. Καραμανλής, ανακάλυψε την τακτική της φυγής προς τα εμπρός, της φυγής, όμως, στο κενό, γιατί πρόκειται για μία αταβιστική επίθεση που θυμίζει την περίοδο του 1990-1993 κατά συγκεκριμένων λαϊκών ομάδων. Πρόκειται για μια προσπάθεια διεμβολισμού του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος, πρόκειται για το άνοιγμα μετώπων με την κοινωνία.

Ο κ. Καραμανλής εμφανίζεται ως μεταρρυθμιστής, ως ένας Λούθηρος σε μία χώρα με βαθιά ορθόδοξη παράδοση βεβαίως, όπου οι Λούθηροι έχουν πολύ μικρές πιθανότητες επιτυχίας. Είναι μεταρρυθμιστής ο κ. Καραμανλής. Μήπως θέλει να χρησιμοποιήσει έναν όρο που είναι οικείος στο πολιτικό μας λεξιλόγιο; Μήπως θέλει να δηλώσει τώρα, εκ μέρους της Νέας Δημοκρατίας, εκσυγχρονιστής;

Αν ο κ. Καραμανλής θέλει να διεκδικήσει δάφνες εκσυγχρονιστή, τότε έρχεται δεύτερος και καταϊδρωμένος στην πολιτική ιστορία της Μεταπολίτευσης.
Του θυμίζω δε, ότι κατά του εκσυγχρονισμού έστρεψε τα βέλη μιας τυφλής αντιπολίτευσης, που επί χρόνια ασκούσε. Και, ακριβώς, επειδή δεν μπόρεσε να κατανοήσει τις δυσκολίες των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, δεν μπόρεσε να συνειδητοποιήσει το κεκτημένο της χώρας που παρέλαβε, ώστε να προσθέσει κάτι σε αυτό και να μην το αποσαθρώσει.

Στη συνείδηση του κ. Καραμανλή, λοιπόν, η μεταρρύθμιση, ο οίστρος ο μεταρρυθμιστικός, δεν είναι τίποτα άλλο από την αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και από την εκτόξευση μιας μεγάλης απειλής κατά των ασφαλισμένων και ιδίως κατά των συνταξιούχων, σε σχέση με το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας.

Όταν η Κυβέρνηση μιλάει για διαρθρωτικές αλλαγές, με εξαίρεση τη μικρή αυτή λίστα των περιβόητων ιδιωτικοποιήσεων, που είναι χρηματιστηριακού χαρακτήρα κατά το πλείστον, αναφέρεται σε δύο θέματα που αφορούν τον ιδιωτικό τομέα, τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα και των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων κυρίως στον τομέα του εμπορίου.

Διαρθρωτική αλλαγή στη συνείδηση του κ. Καραμανλή είναι η αλλαγή, δηλαδή, η απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων -στον ιδιωτικό τομέα επαναλαμβάνω- το ωράριο των καταστημάτων ώστε να εξοντωθούν οι μικρές εμπορικές επιχειρήσεις των αυτοαπασχολουμένων και των μελών της οικογενείας τους που βοηθούν και βεβαίως το ασφαλιστικό σύστημα όχι στα ευγενή ταμεία, στον ΟΤΕ ή στις τράπεζες, αλλά στον κορμό που είναι το ΙΚΑ, το οποίο, τελικά, θα αναλάβει όλα τα βάρη και όλη την ευθύνη και όλο το αναλογιστικό έλλειμμα.

Στη συνείδηση του πολίτη, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, διαρθρωτική αλλαγή σημαίνει κάτι τελείως διαφορετικό. Διαρθρωτική αλλαγή σημαίνει να έχει ο πολίτης καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες, να έχει ο πολίτης περισσότερες δυνατότητες για τη δική του ανάπτυξη, να έχει ο πολίτης στη διάθεσή του -για τα παιδιά του πρωτίστως- περισσότερες και καλύτερες θέσεις εργασίας.

Προκύπτει τίποτα από αυτά με όσα επιχειρεί να κάνει η Κυβέρνηση στον ΟΤΕ, στις τράπεζες ή οπουδήποτε αλλού; Ουδείς λέει στον πολίτη, θα έχεις καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες ή περισσότερες θέσεις εργασίας. Όλοι μιλούν περιχαρείς, εκ μέρους της Κυβέρνησης, για κατάργηση θέσεων εργασίας και για υπονόμευση του ανταγωνισμού, που λειτουργεί πάντα προς όφελος του καταναλωτή, σε πολύ σημαντικούς τομείς της αγοράς, όπως είναι οι τηλεπικοινωνίες.

Διότι ένας στρατηγικός επενδυτής στον ΟΤΕ, ο οποίος θα έχει πληρώσει με πολύ μικρό τίμημα το πακέτο των μετοχών του και θα είναι απαλλαγμένος από το βάρος ενός μεγάλου αριθμού εργαζομένων, βάρος που θα έχει αναλάβει ο προϋπολογισμός του Κράτους και το ΙΚΑ, θα καταπνίξει τον ανταγωνισμό, όπως επιχείρησε και το 1990-1993 να κάνει η Νέα Δημοκρατία, αποκλείοντας τον ΟΤΕ από την πιο δυναμική και αναδυόμενη αγορά τηλεπικοινωνιών, που ήταν η κινητή τηλεφωνία.

Του αρνήθηκε τη δυνατότητα να εισέλθει στην αγορά, εισήλθαν με προνομιακούς όρους οι δύο ιδιωτικές επιχειρήσεις κι εμείς –συμπτωματικά εγώ ως Υπουργός Μεταφορών- το 1995 χορηγήσαμε την τρίτη άδεια στην COSMOTE, που έδωσε φθηνότερες και καλύτερες υπηρεσίες και πίεσε τις τιμές προς τα κάτω.

Αυτές είναι διαρθρωτικές αλλαγές και όχι η αποδιάρθρωση και η απορύθμιση όχι μόνο στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αλλά και στον ιδιωτικό. Γιατί ο πολίτης, όταν τον ερωτούν στις έρευνες της κοινής γνώμης, «είστε υπέρ ή κατά της μονιμότητας» -της δήθεν μονιμότητας, που δεν υπάρχει- «στον ευρύτερο δημόσιο τομέα;», βεβαίως λέει «κατά», γιατί δεν θέλει προνόμια. Όταν όμως σκεφθεί ψυχραιμότερα και αντιληφθεί ότι η επίθεση κατά ενός κλάδου εργαζομένων -που είναι οκτακόσιες χιλιάδες άνθρωποι και οι οικογένειές τους, τόσοι είναι οι εργαζόμενοι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα- είναι το προοίμιο και ο πρόλογος του κυρίως θέματος που είναι η επίθεση στους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα και στους μικροεπαγγελματίες, συνειδητοποιεί βεβαίως πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα.

Γι’ αυτό, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θέλω να απευθύνω έξι συν ένα ερωτήματα, επιγραμματικά, στην Κυβέρνηση. Και οφείλει η Κυβέρνηση κάποια στιγμή μέχρι το βράδυ να απαντήσει στα ερωτήματα αυτά.

Ερώτημα πρώτο. Ποιες είναι οι προθέσεις της Κυβέρνησης σε σχέση με την απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα; Τι θα γίνει με τις υπερωρίες; Θα γίνει σεβαστή η πρόβλεψη της εθνικής γενικής συλλογικής σύμβασης εργασίας; Τι θα γίνει με τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας; Θα γίνεται σεβαστή η προϋπόθεση να υπάρχει πάντα συλλογική σύμβαση εργασίας ή θα ρίπτεται θύμα ο εργαζόμενος μέσω της ατομικής σύμβασης εργασίας σ’ αυτήν την περιβόητη διευθέτηση;

Ερώτημα δεύτερο. Υπάρχει έστω και μία υπεύθυνη αναλογιστική μελέτη για τις επεμβάσεις που γίνονται σε επιμέρους σημεία του ασφαλιστικού, στον ΟΤΕ και στις τράπεζες; Το κόστος στον ΟΤΕ είναι κατά τον επιεικέστερο υπολογισμό 1,7 δισεκατομμύρια ευρώ. Το κόστος στις τράπεζες, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται σήμερα, είναι 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ αναλογιστικό έλλειμμα εν τέλει για το ΙΚΑ. Αθροιστικά αυτά τα 7.000.000.000 υπερβαίνουν το κόστος διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων, όπως κι αν το υπολογίσει κανείς. Ποια είναι η πρόβλεψη για το ΙΚΑ και για το αναλογιστικό έλλειμμα; Λυπάστε και σέβεστε τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους του ΙΚΑ;

Ερώτημα τρίτο. Το μεγάλο σκάνδαλο είναι οι προσλήψεις στις επιχειρήσεις του λεγόμενου ευρύτερου δημόσιου τομέα, όπως ο ΟΤΕ, που δεν είναι τυπικά επιχειρήσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα γιατί νομικά έχουν εξέλθει απ’ αυτόν. Εάν καταργηθούν οι συλλογικές συμβάσεις και οι γενικοί κανονισμοί προσωπικού, το πρόβλημα δεν είναι η εξέλιξη του προσωπικού και οι όροι απόλυσης. Το πρόβλημα είναι ότι καταργούνται οι αξιοκρατικές διαδικασίες πρόσληψης. Και αυτός που ασκεί το διευθυντικό δικαίωμα, δηλαδή, εν τέλει η Κυβέρνηση που διορίζει τη διοίκηση, μπορεί να κάνει προσλήψεις κατά το δοκούν για να εγκαθιδρύσει το νέο κράτος των «γαλάζιων παιδιών». Αυτό είναι το πρόβλημα των συλλογικών συμβάσεων και των κανονισμών προσωπικού στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Ερώτημα τέταρτο. Στον ΟΤΕ υπάρχει στρατηγικό σχέδιο ή θέλετε να παραδώσετε τον ΟΤΕ σε συσκευασία δώρου σε στρατηγικό επενδυτή που θα καταλύσει τον ελεύθερο ανταγωνισμό στην αγορά; Γιατί προωθείτε και την κατάργηση της ανεξάρτητης διοικητικής αρχής, της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων, που θέλετε να την κάνετε απλή υπηρεσία του Υπουργείου Μεταφορών.

Ερώτημα πέμπτο. Στο χώρο της υγείας. Θα γίνει επιτέλους κάτι που δεν είναι επικοινωνιακό, θα υπάρχει πρόσληψη έστω κι ενός νοσηλευτή, θα ανοίξουν οι νέες κλίνες, θα υπάρξουν οι κρατικές Μονάδες Εντατικής Θεραπείας ή θα εγκαινιάζει ο Υπουργός και ο Πρωθυπουργός έργα που λειτουργούν εδώ και χρόνια, επί των ημερών του ΠΑΣΟΚ φτιαγμένα;

Ερώτημα έκτο και τελευταίο. Ωράριο των μικρών καταστημάτων στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την επαρχία. Τι εννοεί ο κύριος Πρωθυπουργός με τους ενιαίους κανόνες; Θα γίνει σεβαστός ο κορμός της εθνικής οικονομίας, που είναι η μικρομεσαία επιχείρηση και ο αυτοαπασχολούμενος ή θα οδηγηθούμε σε μία εξόντωση και σε μία συγκεντροποίηση όλης της αγοράς στα λίγα μεγάλα καταστήματα;

Τελευταίο ερώτημα και κλείνω. Είμαστε στον έκτο μήνα του 2005. Έχουμε προϋπολογισμό; Μπορεί να σηκωθεί ο Πρωθυπουργός και να πει ποια μακροοικονομικά και δημοσιονομικά μεγέθη δεσμεύεται να έχει κατακτήσει η χώρα το Δεκέμβριο του 2005; ΑΕΠ, ανεργία...

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μην έχετε τη θετική ψευδαίσθηση της αυτοδύναμης πλειοψηφίας. Οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν στη Βουλή. Οι κυβερνήσεις πέφτουν στη συνείδηση του πολίτη. Εκεί θα πέσετε. Εκεί έχετε πέσει.

Tags: Αγορεύσεις | Παρεμβάσεις 2005