30 Μαρτίου 2005

Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επί των άρθρων και των τροπολογιών του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Ανάπτυξης: «Έλεγχος της διακίνησης και αποθήκευσης πετρελαιοειδών προϊόντων - Ρύθμιση θεμάτων του Υπουργείου Ανάπτυξης».



Κύριε Πρόεδρε, αντιλαμβάνομαι και συμμερίζομαι την αγωνία του κυρίου Υπουργού Ανάπτυξης. Έχω διατελέσει και εγώ, όπως υπενθύμισε ο κ. Σιούφας, Υπουργός Ανάπτυξης στην τελευταία φάση της προσπάθειας ένταξης της χώρας στην ΟΝΕ, άρα στην κορύφωση της αντιπληθωριστικής μας πολιτικής και έχω διαχειριστεί κι εγώ κρίσεις της διεθνούς αγοράς καυσίμων, που έπρεπε να τις αφομοιώσει η ελληνική αγορά με τον ηπιότερο δυνατό τρόπο.

Στην πράξη όμως η ηγεσία του Υπουργείου Ανάπτυξης βιώνει μια δραματική αντίφαση. Γιατί, ενώ ο κ. Σιούφας ως Υπουργός Εμπορίου εφαρμόζει μια αντιπληθωριστική πολιτική και ως Υπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας μια αναπτυξιακή πολιτική, είναι μέλος μιας Κυβέρνησης που την εκφράζει ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, η οποία ανακοίνωσε χθες μέτρα δημοσιονομικού πανικού, τα οποία λειτουργούν πληθωριστικά και αντιαναπτυξιακά. Όλη η προσπάθεια που κάνει ο κ. Σιούφας, προκειμένου να ελέγξει την αγορά καυσίμων, η οποία επηρεάζει την περιφέρεια του πληθωρισμού -ούτε καν τον σκληρό πυρήνα του πληθωρισμού- εξουδετερώνεται και εξανεμίζεται με το πληθωριστικό αποτέλεσμα των μέτρων πανικού που ανακοίνωσε χθες ο κ. Καραμανλής με τον κ. Αλογοσκούφη.

Αυτό δεν επηρεάζει απλώς τις τιμές, δεν επηρεάζει απλώς τον πληθωρισμό. Επηρεάζει φυσικά την αγοραστική δύναμη, επηρεάζει το εισόδημα και κυρίως το εισόδημα των μισθωτών, των συνταξιούχων και γενικά το εισόδημα των χαμηλότερων εισοδηματικών τάξεων. Αν η πρόθεση της Κυβέρνησης ήταν δεδηλωμένα νεοφιλελεύθερη και αντιλαϊκή, θα έλεγα ότι αυτό εγγράφεται σε μια πολιτική που έχει αρχή, μέση και τέλος, έχει μια ορατή λογική, υπακούει σ’ έναν σχεδιασμό. Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Η Κυβέρνηση δεν εφαρμόζει μια συνειδητή νεοφιλελεύθερη πολιτική, αλλά μία κατ’ αποτέλεσμα αντιλαϊκή πολιτική, γιατί έχει χάσει τον έλεγχο. Και μια κυβέρνηση που χάνει τον έλεγχο του οικονομικού και πολιτικού της σχεδιασμού είναι μια κυβέρνηση κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά πολύ πιο επικίνδυνη από μία κυβέρνηση που έχει δεδηλωμένη αντιλαϊκή και νεοφιλελεύθερη πρόθεση, όπως συνέβαινε με τη Νέα Δημοκρατία την περίοδο 1990-1993.

Και αν αυτά που ανακοίνωσε χθες ο κ. Καραμανλής, με τον κ. Αλογοσκούφη, είχαν έστω μια ευεργετική δημοσιονομική επίπτωση, θα τα συζητούσα. Αλλά φοβούμαι ότι θα παραμείνει το αντιαναπτυξιακό και πληθωριστικό αποτέλεσμα, δηλαδή η κακή επιρροή στη λειτουργία της οικονομίας, χωρίς να υπάρχουν τα φορολογικά, δηλαδή τα εισπρακτικά και εν τέλει δημοσιονομικά αποτελέσματα που προσδοκά η Κυβέρνηση. Διότι όταν το κλίμα είναι αρνητικό, όταν η αγορά βρίσκεται σε τέτοια αμηχανία και δυσπραγία, όταν βλέπουμε αυτήν την εντυπωσιακή κατάρρευση των δημοσίων εσόδων, τότε υπάρχει κάποιο πρόβλημα που δεν είναι δημοσιονομικό, δεν αφορά στοχευμένες πολιτικές, δεν αφορά επιμέρους μέτρα, αποσπασματικά, αλλά αφορά τον κορμό της οικονομίας. Και αν χάσει κανείς το κλίμα στον κορμό της οικονομίας, τότε υπάρχει πρόβλημα μεσαίων στρωμάτων, υπάρχει πρόβλημα κοινωνικής και πολιτικής αποδοχής μιας οικονομικής πολιτικής, η οποία δεν έχει στόχο, δεν έχει χρονοδιάγραμμα, δεν έχει λογική, γιατί άγεται και φέρεται από την αιχμαλωσία, στην οποία έχει οδηγηθεί η χώρα, εκούσια, λόγω της περιβόητης απογραφής.

Θύμα της απογραφής είναι η οικονομία, θύμα της απογραφής είναι τα εισοδήματα των μισθωτών και των συνταξιούχων, θύμα της απογραφής είναι ο ρυθμός ανάπτυξης, θύμα της απογραφής είναι και η ηγεσία του Υπουργείου Ανάπτυξης, που αναγκάζεται να ρίχνει μικρές προσπάθειες σ’ ένα πηγάδι χωρίς πάτο, στον πίθο των Δαναΐδων. Δεν θα υπάρξει κανένα αποτέλεσμα. Και βέβαια αναγκάζεται η Κυβέρνηση να έρχεται στη Βουλή και να υπερασπίζεται κραυγαλέα αντιφατικά μέτρα.

Ο κ. Βερελής αναφέρθηκε προηγουμένως στο παράδειγμα της επιβάρυνσης των φθηνών τσιγάρων. Αυτό επηρεάζει προφανώς τη λειτουργία της αγοράς. Παραβιάζει τους κανόνες του υγιούς ανταγωνισμού. Παραβιάζει όχι μόνο την εθνική, αλλά και την κοινοτική νομοθεσία περί ανταγωνισμού γιατί η Κυβέρνηση, ασκώντας τη δημοσιονομική της εξουσία, λαμβάνει υπόψη τη μέση τιμή των τσιγάρων και άρα επιβαρύνει τη χαμηλότερη τιμή και όχι την ανώτερη τιμή, κατασκευάζοντας μια θεωρητική μέση τιμή.

Αυτό το τέχνασμα, όμως, είναι εναντίον της ελευθερίας της αγοράς, είναι εναντίον των κανόνων του ανταγωνισμού και θα μας δημιουργήσει προβλήματα και με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Την ίδια στιγμή έρχεται ο κ. Σιούφας και ορθά λέει ότι η πρόσβαση των πρατηριούχων στα διυλιστήρια επιβάλλεται από την κοινοτική νομοθεσία και είχαμε υποχρέωση συμμόρφωσης για να απελευθερωθεί η αγορά. Κοιτάξτε, την ίδια ώρα που επικαλούνται ένα επιχείρημα απελευθέρωσης της αγοράς και συμμόρφωσης στο παράγωγο Κοινοτικό Δίκαιο, έρχονται και παραβιάζουν την ελευθερία της αγοράς και άλλους κανόνες του πρωτογενούς και του παραγώγου Κοινοτικού Δικαίου στο παράδειγμα των τσιγάρων, όπου το μέτρο είναι και συμβολικά αντιλαϊκό και φυσικά και οικονομικά, διότι η έμμεση φορολογία λειτουργεί βεβαίως μ’ έναν τρόπο, ο οποίος μπορεί να αποβεί κραυγαλέα αντικοινωνικός, και αντιλαϊκός, και άδικος.

Και εδώ έχουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα σ’ ένα προϊόν, όπως είναι το τσιγάρο, το οποίο πέρα από τα προβλήματα υγείας, τα οποία είναι προφανή, λειτουργεί και ως κοινωνικό σύμβολο και μάλιστα στις μικρές ηλικίες, και όχι μόνο στις μεγάλες και ώριμες ηλικίες. Την ίδια δε ώρα, που ο κ. Σιούφας μας αναπτύσσει μια επιχειρηματολογία υπέρ των ιδιορρυθμιών των διαρθρωτικών αλλαγών της ελληνικής οικονομίας, υπέρ της ανάγκης να διευκολυνθεί η διατήρηση των ελληνικών επιχειρήσεων και της αυτοαπασχόλησης στον τομέα της εμπορίας πετρελαιοειδών, άρα υπέρ της ανάγκης να σεβαστούμε το δυσανάλογα μεγάλο αριθμό πρατηρίων, ο Υφυπουργός του, προφανώς με την έγκριση του Υπουργού του και του Πρωθυπουργού του, προωθεί την ιδέα της πλήρους απελευθέρωσης του ωραρίου για το εμπόριο. Μα, η επιχειρηματολογία του κυρίου Υπουργού για τα πρατήρια, ως μικρομεσαίες επιχειρήσεις και ως πεδίο αυτοαπασχόλησης, δεν ισχύει γενικά για την ελληνική αγορά, την ελληνική επιχειρηματικότητα, την ελληνική οικονομία; Αν ισχύει αυτό που είπε ο κ. Σιούφας για το ωράριο στα πρατήρια καυσίμων, γιατί δεν ισχύει για το ωράριο στην αγορά, που κυριαρχείται από τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις; Ας διαλέξει, λοιπόν, η Κυβέρνηση ποια πολιτική ακολουθεί, ποια ιδεολογία σέβεται και ποια πρόθεση έχει.

Εγώ πιστεύω, λοιπόν, ότι αυτή η βαθιά σύγχυση, ανάμεσα σε μια νεοφιλελεύθερη Δεξιά και μια λαϊκή νέου τύπου Δεξιά, η οποία ηθικίζει χωρίς, όμως, πρακτικά αποτελέσματα, είναι μια αντίφαση από την οποία δεν θα μπορέσει να γλιτώσει ο κ. Καραμανλής και η Κυβέρνησή του. Αυτό, όμως, το ιδεολογικό πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας μας είναι αδιάφορο. Μας ενδιαφέρει όμως το οικονομικό και κοινωνικό αποτέλεσμα αυτής της αντίφασης, της αιχμαλωσίας και του αδιεξόδου της Κυβέρνησης. Και το αποτέλεσμα είναι, δυστυχώς, καταθλιπτικό για τα λαϊκά στρώματα, για το εισόδημα των Ελλήνων και των Ελληνίδων και για τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας. Και φυσικά για τα δημοσιονομικά μας μεγέθη, τα οποία με την απογραφή ο κ. Καραμανλής τα επιδείνωσε σκοπίμως επιβαρύνοντας αναδρομικά τα έτη της οικονομικής διαχείρισης του ΠΑΣΟΚ για να ελαφρύνει προληπτικά τα έτη της οικονομικής διαχείρισης της Νέας Δημοκρατίας. Αλλά αυτή η αυτοδέσμευση και η έκθεση της χώρας ενώπιον της Ευρωπαϊκής Ένωσης τώρα απαιτεί θυσίες προκειμένου να βελτιώσουμε πραγματικά τα επιδεινωμένα, σκοπίμως, λογιστικά μας μεγέθη. Αυτό είναι ο μύθος του Σίσυφου. Όμως το βράχο τον κουβαλάει ο απλός Έλληνας πολίτης στην πλάτη του, δεν τον κουβαλάει ο κ. Καραμανλής και το οικονομικό επιτελείο της Κυβέρνησης.

Αυτό, λοιπόν, το πρόβλημα, το οποίο δεν είναι πρόβλημα των ημερών ΠΑΣΟΚ –αυτό είναι το εύκολο επιχείρημα της Νέας Δημοκρατίας- αλλά είναι πρόβλημα του πυρήνα της οικονομικής και πολιτικής στρατηγικής της Νέας Δημοκρατίας και προσωπικά του κ. Καραμανλή, να το λύσει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και να μην ζητάει από τον συνταξιούχο, το μισθωτό, το μικροεπιχειρηματία, τον αγρότη να συμβάλει με το πενιχρό του εισόδημα σε αυτήν την περιπέτεια, στην οποία μας οδήγησε ο ίδιος ο κ. Καραμανλής.

Tags: Αγορεύσεις | Παρεμβάσεις 2005