Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

 

Δευτερολογία του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και Υπουργού Οικονομικών κ. Ευάγγελου Βενιζέλου στη συζήτηση στη Βουλή επί του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομικών «Έγκριση σχεδίων συμβάσεων και μνημονίου για τη μείωση του δημοσιονομικού χρέους και τη διάσωση της εθνικής οικονομίας»


left-red-arrow Κυρίες και  κύριοι Βουλευτές, ο ελληνικός λαός παρακολουθεί σήμερα σκηνές βίας και έντασης. Η ελληνική κοινωνία βιώνει την αγωνία της. Θέλω να ελπίζω ότι στην αίθουσα αυτή, ομονοούμε όλοι γύρω από ορισμένες θεμελιώδεις παραδοχές. Η πρώτη από αυτές είναι πως η Δημοκρατία είναι απολύτως συνταυτισμένη  με το κράτος δικαίου και με το σεβασμό της νομιμότητας. Εάν δε γίνει αυτονόητη αυτή η θεμελιώδης αρχή, τότε κινδυνεύουμε να χάσουμε τον ιστό της πολιτείας και της κοινωνίας.

Η καταδίκη της βίας, η επιβολή του νόμου, ο σεβασμός των δημοκρατικών αρχών και αξιών, δεν είναι μια ρητορική στάση. Είναι μια ανάγκη καθώς διανύουμε μια περίοδο βαθιάς, μοναδικής και, θέλω να ελπίζω και ανεπανάληπτης κρίσης.


Οι εικόνες που έχει εκπέμψει η Ελλάδα σε όλο τον κόσμο σήμερα, είναι εικόνες αναμφίβολα αρνητικές, δεν προσλαμβάνει κανείς το καθαρό μήνυμα ενός Έλληνα εργαζόμενου, ενός Έλληνα επιχειρηματία, ενός Έλληνα φοιτητή, ενός Έλληνα ερευνητή, ενός Έλληνα αγρότη, ενός Έλληνα άνεργου που είναι θύμα της κρίσης.  Προσλαμβάνει την εικόνα μιας πολιτείας που δε μπορεί να πείσει τον εαυτό της και τους πολίτες της πως πρέπει να συσπειρωθούν γύρω από μια εθνική στρατηγική.

Σήμερα ενθαρρύνουμε όλους αυτούς που επαναλαμβάνουν αρνητικά στερεότυπα εναντίον της Ελλάδος, που ρωτούν υποκριτικά πολλές φορές, αν η Ελλάδα έχει πράγματι την εθνική βούληση και την εθνική ικανότητα ν’ ανασυγκροτηθεί, ν’ ανορθωθεί. Αυτό δεν αφορά την εφαρμογή ενός συγκεκριμένου προγράμματος στήριξης της ελληνικής οικονομίας ενός συγκεκριμένου μνημονίου. Αυτό αφορά τη βαθύτερη ιστορική ανάγκη η χώρα αυτή ν’ αναπνεύσει. Να αποβάλλει τη συλλογική της θλίψη, ν’ αποκτήσει ξανά αισιοδοξία, να νιώσει ασφαλής, ν’ αποκτήσει μια στοιχειώδη αυτοπεποίθηση.

Κυρίες και  κύριοι, είχα την ευκαιρία ν’ απαντήσω και στην έναρξη της συνεδρίασης και στην αγόρευσή μου, σε μια σειρά από κρίσιμα ερωτήματα που τέθηκαν. Λίγο πριν λάβει το λόγο ο Πρωθυπουργός για να κλείσει και την κατ’ άρθρο συζήτηση, θέλω να επαναλάβω την απάντησή μου σ’ ένα από τα θέματα που τέθηκαν, αυτό που αφορά το Δίκαιο που διέπει τις δανειακές συμβάσεις και τα νέα ομόλογα που θα εκδώσει το Ελληνικό Δημόσιο στο πλαίσιο του PSI, στο πλαίσιο της διαδικασίας ανταλλαγής των ομολόγων.

Η αρχική δανειακή σύμβαση του Μαΐου  του 2010, διέπεται από το αγγλικό Δίκαιο, όπως από το αγγλικό Δίκαιο διέπονται και όλες οι συμβάσεις που συνάπτονται αυτού του είδους, και όλες οι συμβάσεις που συνάπτονται από το χρηματοπιστωτικό μηχανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης το EFSF. Εγκρίνουμε την υπογραφή μιας σύμβασης όμοιας με τις συμβάσεις που υπέγραψε η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, όμοια με τις συμβάσεις που θα υπογράψουν –ελπίζουμε αυτές να μην είναι πολλές στο μέλλον- άλλες χώρες της Ευρωζώνης, που θα αναγκαστούν να καταφύγουν στη βοήθεια του EFSF ή μετά από λίγο καιρό του ESM που είναι ο μόνιμος μηχανισμός στήριξης.

Ας σκεφτούμε λογικά προκειμένου να είμαστε δίκαιοι απέναντι στον εαυτό μας και απέναντι στους άλλους. Σας είπα το πρωί το επιχείρημα: δεν μπορεί ο δανειζόμενος να καθορίζει τους όρους της δανειακής σύμβασης. Γιατί επιλέγεται το αγγλικό Δίκαιο συνήθως; Γιατί είναι το πιο παλιό, το πιο επεξεργασμένο, αυτό που παραπέμπει στην πιο πλούσια νομολογία, αυτό που γίνεται διεθνώς αποδεκτό, αυτό που γνωρίζει όχι απλά και μόνο η αγορά με την έννοια των ιδιωτών, αλλά και η αγορά με την έννοια των δημοσίων θεσμών που μετέχουν σε τέτοιου είδους διαδικασίες και συμβάσεις. Και όσοι κόπτονται για την εθνική κυριαρχία, για τα πολιτιστικά αγαθά, για τον ορυκτό πλούτο, για την υφαλοκρηπίδα, για την ΑΟΖ, για τις έρευνες προκειμένου να ανακαλύψουμε κι εμείς πολύ σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, πρέπει να είναι ήσυχοι.

Γιατί γίνεται από όλους δεκτό ότι στα θέματα αναγκαστικής εκτέλεσης το Δίκαιο που ισχύει, είναι το Δίκαιο της χώρας στην οποία κινείται η διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης, άρα το ελληνικό Δίκαιο. Η δικαιοδοσία ανήκει στα ελληνικά Δικαστήρια και οι κανόνες εκτέλεσης σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου είναι παρόμοιοι με αυτούς που το Σύνταγμά μας προβλέπει για κάθε Έλληνα ή ξένο ιδιώτη, που εγείρει αξιώσεις κατά του Ελληνικού Δημοσίου και μπορεί να εκτελέσει μια απόφαση που εκδίδεται σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου. Επαναλαμβάνω ότι αυτό αφορά μόνο την ιδιωτική περιουσία και όχι τη δημόσια περιουσία, όχι τη δημόσια κτήση, όχι τα δημόσια αγαθά, όχι τα πολιτιστικά αγαθά, όχι τον ορυκτό πλούτο.

Είναι επίσης προφανές ότι όταν με βάση το ελληνικό Δίκαιο θέλουμε να προβούμε σε μία ανταλλαγή ομολόγων εθελοντική, συμφωνημένη, αλλά πάρα πολύ φιλόδοξη και δραστική που συνεπάγεται μείωση του εμπορεύσιμου δημοσίου χρέους της Ελλάδας που κατέχεται από ιδιώτες κατά 50% κι αυτό μεταφράζεται σε ζημίες των κατόχων που προσεγγίζουν το 70% σε όρους παρούσας καθαρής αξίας, δεν μπορούμε να τους πείσουμε ότι πρέπει να πάρουν ομόλογα τα οποία θα διέπονται και πάλι από το ελληνικό Δίκαιο, γιατί αυτό θα ήταν σαν να τους προειδοποιούμε ότι προτιθέμεθα να κάνουμε χρήση ξανά του ίδιου μηχανισμού, πως δεν έχουμε εμπιστοσύνη στο πρόγραμμα, πως κάτι μας φοβίζει, πως δεν είμαστε βέβαιοι για την παραμονή μας στο ευρώ και για την ομαλή ολοκλήρωση αυτού του προγράμματος που μας βγάζει σε ένα βιώσιμο χρέος του επιπέδου του 120% του ΑΕΠ το 2020.

Κάνουμε τώρα αυτή τη δραστική χρήση του ελληνικού Δικαίου, δεν μπορούμε να την κάνουμε ξανά. Γιατί θέλουμε η διαδικασία αυτή να διατηρήσει τα εθελοντικά της χαρακτηριστικά όπως ρητά προβλέπεται στην απόφαση της 26ης Οκτωβρίου του 2011. Την έχουμε υποτίθεται σημαία και Ευαγγέλιο την απόφαση αυτή, αλλά αυτή η απόφαση μιλάει για περικοπή 100 δισεκατομμυρίων ευρώ, για εθελοντική διαδικασία, για καθολική συμμετοχή και για επιδίωξη το χρέος μας να φτάσει στα επίπεδα που προανέφερα πολύ φιλόδοξα για τα ελληνικά δεδομένα του 120% του ΑΕΠ το 2020.



Άρα το πρόβλημά μας δεν είναι πρόβλημα ούτε συνταγματικότητας, ούτε νομιμότητας, ούτε συμβατικού πλαισίου. Δεν είναι πρόβλημα τεχνικό. Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι πρόβλημα τεχνικό. Είναι πρόβλημα ηθικό, είναι πρόβλημα κοινωνικό, είναι πρόβλημα πολιτικό σε τελευταία ανάλυση.

Ο τρώσας και ιάσεται. Τη μεγάλη ευθύνη για το σημείο στο οποίο έχει περιέλθει για να μην πω καταντήσει η υπερήφανη και ιστορική αυτή χώρα, το έθνος των Ελλήνων, ανήκει πρωτίστως σε εμάς και στους προκατόχους μας που κυβέρνησαν τον τόπο αυτό και όταν λέω «κυβέρνησαν» συμπεριλαμβάνω και αυτούς που αντιπολιτευόμενοι συνδιαμορφώνουν το τελικό ιστορικό αποτέλεσμα του δημόσιου βίου.

Εμείς έχουμε την ευθύνη. Η κοινωνία εμάς επέλεξε, εμάς εμπιστεύτηκε, εμάς κατακρίνει, από εμάς περιμένει τη λύση. Και τώρα, πρέπει όλοι μαζί να κάνουμε αυτή την υπερπροσπάθεια προκειμένου να πείσουμε τον ελληνικό λαό ότι υπάρχει πλαίσιο, υπάρχει στρατηγική, υπάρχει σχέδιο. Τους θεσμικούς μας εταίρους ότι είμαστε αξιόπιστοι, ότι μπορούμε να εφαρμόσουμε αυτά που αναλαμβάνουμε ως υποχρέωση, ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα δεδομένα και να ξαναγεννήσουμε τη χώρα αυτή. Γιατί αυτό είναι το βασικό ζητούμενο. Είναι η ανόρθωση και η αναγέννηση αυτού του τόπου.

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, η σημερινή μέρα ήταν κοινωνικά και κοινοβουλευτικά εξαιρετικά τεταμένη. Ακούστηκαν και ειπώθηκαν πολλά, ξεπεράσαμε τις συνήθεις πρακτικές του κοινοβουλευτικού διαλόγου και αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένο, κατανοητό εν πάση περιπτώσει γιατί όλοι έχουμε συνείδηση της ευθύνης μας και ξέρουμε ότι από τη δική μας γνώμη, από τη δική μας ψήφο τελικά κρίνεται η μοίρα του τόπου για τα πολλά επόμενα χρόνια, ξεπερνάμε τα όρια αυτής της βουλευτικής περιόδου και της επόμενης βουλευτικής περιόδου.

Και δεν ξέρουμε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα, ποια θα είναι η τελική κρίση της ιστορίας. Αλλά έχουμε τη σπάνια ευκαιρία να μπορούμε να διαμορφώσουμε μόνοι μας τις προκαταρτικές προϋποθέσεις της ιστορίας και αυτό το πλεονέκτημα, πρέπει να το χρησιμοποιήσουμε με τον καλύτερο και επωφελέστερο τρόπο για τον Έλληνα πολίτη.

Δεν μπορείς να πείσεις τον άνεργο πως μέσα από μια συζήτηση για το PSI, για τα ομόλογα, για τη μακροοικονομική πολιτική, για τους δημοσιονομικούς στόχους, τελικά προσεγγίζεις τον ίδιο και την αγωνία του. Δεν μπορείς να πείσεις αυτόν που πράγματι αμείβεται με τον κατώτερο μισθό και τώρα του λες ότι ο κατώτερος μισθός θα μειωθεί, ή το νέο που αμείβεται με τον ακόμη χαμηλότερο μισθό και αυτός πρέπει να μειωθεί, γιατί μακροοικονομικά αυτό θέλουμε να μειώσει την ανεργία, θέλουμε να δώσει δουλειά και ευκαιρίες απασχόλησης σε νέους ανθρώπους, δεν μπορείς να τον πείσεις ότι ενδιαφέρεσαι γι' αυτόν.

Το ερώτημα πραγματικά για να συμφωνήσω στο τέλος με το ερώτημα που κάνει η παραδοσιακή Αριστερά «μπορείς να ζήσεις με 400 ευρώ;». Δεν μπορείς να ζήσεις, ούτε με 700, ούτε με 800 δεν μπορείς να ζήσεις. Εάν δεν κάνουμε οργανωμένη προσπάθεια συμπίεσης των τιμών, εάν δεν αλλάξει το κλίμα, εάν δεν γυρίσει ο τροχός, εάν δεν ανασχέσουμε την ύφεση, εάν δεν σφίξουμε τα δόντια δεν μπορούμε να δώσουμε καμία πειστική απάντηση στον χαμηλοσυνταξιούχο, στον άνεργο, σε αυτόν που αμείβεται με τα δεδομένα της μαύρης εργασίας ή της μερικής απασχόλησης.

Και πώς να του απαντήσεις αν έχει να θρέψει παιδιά; Αν έχει να συντηρήσει οικογένεια; Αν έχει προβλήματα υγείας; Πώς να απαντήσεις στη μονογονεϊκή οικογένεια; Στον ανάπηρο; Αυτό είναι το μεγάλο μας μέλημα. Το μεγάλο μας μέλημα είναι να επικοινωνήσουμε με αυτούς μας τους συμπολίτες προκειμένου να τους πείσουμε ότι αν δεν διαμορφωθεί το μακροοικονομικό και δημοσιονομικό πλαίσιο σωτηρίας της χώρας, δεν θα μπορέσει η πατρίδα να κάνει για όλους τους πολίτες της αυτά που οφείλει να κάνει. Δυστυχώς ο δρόμος είναι σκληρός και μόνο αν πετύχουμε σε αυτούς τους βασικούς στόχους, μπορούμε να αποκαταστήσουμε απώλειες και αδικίες.

Δεν άκουσα να διατυπώνεται ο άλλος συγκροτημένος λόγος, η άλλη πρόταση, το άλλο πρόγραμμα, το άλλο σχέδιο και είμαι βέβαιος ότι και ο Έλληνας πολίτης που διψά να ακούσει κάτι συγκεκριμένο και υπεύθυνο, δεν το άκουσε αυτό και δεν το άκουσε, γιατί εξ αντικειμένου αυτό δεν υπάρχει. Άρα ας καταλάβουμε που βρισκόμαστε, ας πούμε την αλήθεια και ας προχωρήσουμε στην ανάληψη της ιστορικής μας ευθύνης.redsq

 

 

Tags: Αγορεύσεις | Παρεμβάσεις 2012