Αθήνα, 10 Οκτωβρίου 2011

 

Ομιλία Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και Υπουργού Οικονομικών κ. Ευάγγελου Βενιζέλου στην Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής, με θέμα τη συνέχιση της συζήτησης επί του προσχεδίου του Κρατικού Προϋπολογισμού 2012. (2η συνεδρίαση)


left-red-arrowΚυρίες και κύριοι Βουλευτές,

Πριν αναφερθώ στο προσχέδιο του Προϋπολογισμού του 2012, θα ήθελα να ενημερώσω τη Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων και μέσω αυτής και τους Έλληνες πολίτες, ότι, μετά από μακρά σειρά συναντήσεων και συζητήσεων που είχα εγώ και οι συνάδελφοί μου στο Υπουργείο Οικονομικών, με το επιτελείο μας και με τους εκπροσώπους της Τρόικας -του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας- ολοκληρώσαμε τον κύκλο των προγραμματισμένων συναντήσεων και μέχρι αύριο, αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί και η αποστολή εδώ. Απομένουν προς διερεύνηση ορισμένα τεχνικά ζητήματα. Εάν χρειαστεί να επιληφθώ προσωπικά ώστε να δοθούν πολιτικές οριστικές λύσεις, αυτό θα γίνει, αλλά δεν το  θεωρώ ιδιαίτερα πιθανό, γιατί έχουμε διαμορφώσει ήδη το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμαστε.

Είναι μια ευκαιρία να σας πω ποια είναι τα θέματα που μας απασχόλησαν όλες αυτές τις ημέρες και τι είναι αυτό που συζητάμε με τους θεσμικούς μας εταίρους που εκπροσωπούν και το σύνολο των κρατών-μελών της Ευρωζώνης. Άρα, δεν συζητούμε μόνο με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αλλά μέσω αυτών, συζητούμε με τα υπόλοιπα 16 κράτη-μέλη της Ευρωζώνης που μας δανείζουν και μας στηρίζουν, καθώς όλα τα άλλα κράτη-μέλη περιμένουν την Έκθεση της Τρόικας, προκειμένου να αποφασίσουν σχετικά με τις επόμενες κινήσεις τους, δηλαδή σχετικά με την εκταμίευση της 6ης δόσης.



Αυτό, όμως, είναι το λιγότερο. Το κρισιμότερο είναι η ολοκλήρωση της εφαρμογής των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου, η διασφάλιση της πραγματικής μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας του ελληνικού δημοσίου χρέους και η έναρξη εφαρμογής ενός νέου προγράμματος που θα φτάνει μέχρι και το 2014 και θα επιτρέπει στην Ελλάδα να επανέλθει στη φυσιολογική της θέση, μέσα στην ευρωπαϊκή και τη διεθνή αγορά. Ένα πρόγραμμα που θα επιτρέπει στην Ελλάδα να ανακτήσει τη χαμένη, δυστυχώς, δημοσιονομική της κυριαρχία και θα επιτρέπει στην Ελλάδα να κινηθεί ανταγωνιστικά μέσα στον κόσμο και μέσα στη διεθνή οικονομία.

Είναι εξαιρετικά δυσάρεστο, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, είναι στην πραγματικότητα προσβλητικό μια χώρα να αναγκάζεται να προσφύγει σε διακρατικό ή διεθνή θεσμικό δανεισμό, για να αντιμετωπίσει προβλήματα ρευστότητας και προβλήματα βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους της, για να αποφύγει την πτώχευση και την χρεοκοπία, για να παραμείνει όρθια και ζωντανή και για να διαφυλάξει τα εισοδήματα, τις περιουσίες, τις δουλειές και το επίπεδο ζωής των πολιτών της.

Φέρουμε όλοι πολύ μεγάλη ευθύνη, ο καθένας, ανάλογα με το ρόλο που έχει διαδραματίσει τα προηγούμενα χρόνια, ανάλογα με το ρόλο που διαδραματίζει μέσα στο πολιτικό σύστημα, αλλά και μέσα στην ελληνική κοινωνία. Φυσικά, αυτοί που έχουμε ασκήσει πολιτική εξουσία, αυτοί που έχουμε μετάσχει στη λήψη κρίσιμων πολιτικών αποφάσεων και αυτοί που έχουμε προβάλει αλόγιστες και ανιστόρητες διεκδικήσεις και τις έχουμε στηρίξει κοινοβουλευτικά, συνδικαλιστικά ή επικοινωνιακά, φέρουμε τη δική μας ευθύνη.

Βεβαίως, η τελική ευθύνη ανήκει πάντα σε αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις. Δηλαδή, ανήκει σε αυτούς -μέσα στους οποίους ανήκω κι εγώ- που μετείχαμε σε κυβερνήσεις, ανήκει σε αυτούς που ήξεραν ή έπρεπε να ξέρουν τα δεδομένα. Επειδή δεν μου αρέσει να κάνω αναψηλάφηση του παρελθόντος και να διαχωρίζω τις περιόδους, θέλω να πω, με καθαρό τρόπο, ότι δυστυχώς -και το επαναλαμβάνω: δυστυχώς- ως προς τα εισοδήματα, το επίπεδο ζωής, λόγω της ύφεσης, η οποία σωρευτικά στο τέλος του 2012 θα έχει φτάσει στο - 15%, γυρίζουμε πίσω. Γυρίζουμε πίσω στα δεδομένα του 2004. Η περίοδος 2005-2009 και για την ακρίβεια η περίοδος του Μαρτίου 2004 και του Οκτωβρίου του 2009, είναι μια περίοδος, η οποία δεν αφήνει θετικό ίχνος.

Είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε αυτή την πολύ μεγάλη διόρθωση για να αποκτήσουμε μια στέρεη αφετηρία. Εάν τώρα δεν σπάσουμε τη «φούσκα» η οποία είχε δημιουργηθεί, δηλαδή την ψευδαίσθηση που είχε δημιουργηθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια στην ελληνική κοινωνία, δεν θα μπορέσουμε να πορευτούμε με ασφάλεια στο μέλλον. Η κατάσταση είναι επικίνδυνη και αβέβαιη. Διεθνώς και κυρίως στο επίπεδο των ισχυρότερων χωρών του κόσμου, οι πολιτικές ηγεσίες, οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να πάρουν εύκολα, γρήγορα, καθαρά, οριστικά τις αναγκαίες αποφάσεις. Υπάρχουν παλινδρομήσεις, ασάφειες, καθυστερήσεις, ανακολουθίες. Όλα αυτά επιτείνουν το πρόβλημα.

Ο πολίτης στον κόσμο, ο πολίτης στην Ευρώπη και ο πολίτης στην Ελλάδα, έχει κουραστεί να παρακολουθεί μια κρίση που δεν τελειώνει ποτέ. Από το 2008, παρακολουθούμε διαρκώς νέες φάσεις της κρίσης. Μια κρίση που ξεκίνησε ως κρίση της τραπεζικής αγοράς και που η ελληνική Κυβέρνηση το 2008 βαυκαλιζόταν να πιστεύει ότι δεν αφορά την Ελλάδα, ότι η Ελλάδα είναι θωρακισμένη και ασφαλής, αυτή η κρίση εξελίχθηκε σε μια κρίση δημοσιονομική. Αυτό συνδέθηκε στη χώρα μας με τις διαρθρωτικές αδυναμίες που έχουμε. Η δημοσιονομική κρίση για εμάς, έγινε και κρίση ανταγωνιστικότητας και κρίση δανεισμού. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, σε όλες τις χώρες, η δημοσιονομική κρίση να τροφοδοτήσει μια ακόμη μεγαλύτερη χρηματοοικονομική κρίση και η χρηματοοικονομική κρίση, με τη σειρά της, να απαιτεί πολύ μεγαλύτερες δημοσιονομικές παρεμβάσεις, με πολύ μεγαλύτερο κόστος και να μπούμε έτσι σε ένα φαύλο κύκλο, ο οποίος δεν τελειώνει ποτέ.

Επειδή στην Ευρώπη, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην Ευρωζώνη ιδίως, έχουμε το πλεονέκτημα να είμαστε πλουραλιστές, πολυφωνικοί, δημοκράτες, πολιτισμένοι και θεσμικά ευαίσθητοι, αυτό έχει προφανώς ένα πολύ μεγάλο κόστος στον τρόπο λήψης των αποφάσεων. Το ενιαίο νόμισμα, το ευρώ δεν υπηρετείται από το ανάλογο επίπεδο θεσμικής και πολιτικής ολοκλήρωσης της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Είναι προφανές ότι απαιτούνται πολύ γενναίες τομές. Πρέπει να ξαναδούμε τι σημαίνει Ευρώπη και τι σημαίνει Ευρωζώνη, πώς είναι δυνατόν, δηλαδή, ένα τόσο γιγάντιο βήμα όπως το κοινό νόμισμα, να υπηρετηθεί, χωρίς να μπούμε σε μια άλλη φάση της θεσμικής ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Καθόμαστε στο τραπέζι και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, χωρίς να έχουν επιβληθεί θεσμικοί περιορισμοί. Αυτό δεν το προβλέπει η Συνθήκη και δεν το προβλέπει η βασική αρχή της εθνικής κυριαρχίας που προστατεύει την αξιοπρέπεια των κρατών. Όμως, η αλήθεια είναι πως όταν ζητάς, όταν δανείζεσαι, όταν έχεις ανάγκη, είσαι αποδυναμωμένος. Είσαι αποδυναμωμένος πολιτικά. Ο συσχετισμός των δυνάμεων είναι αρνητικός για σένα.

Άλλωστε, ανεξάρτητα από το θεσμικό συσχετισμό υπάρχει ο ασύμμετρος συσχετισμός, υπάρχουν οι μη ρυθμισμένες οντότητες της διεθνούς αγοράς, υπάρχει το κερδοσκοπικό, το σπεκουλαδόρο τμήμα της, υπάρχουν οι πιέσεις στην καρδιά του ευρώ και υπάρχουν πάντα οι εθνικές προτεραιότητες των μεγάλων και ισχυρών κρατών, αλλά και οι εθνικές προτεραιότητες μεσαίων ή και μικρών κρατών που θέλουν να διαφυλάξουν τα κεκτημένα τους, να προστατεύσουν τους πολίτες τους που έχουν υποστεί θυσίες, ανάλογες με τις δικές μας παλαιότερα, και τώρα θέλουν να τις διαφυλάξουν, που δεν τους συγκινεί η περιπέτειά μας, γιατί έχουν περάσει πολύ χειρότερες περιπέτειες, έχουν βγει από μακροχρόνιες περιπέτειες που άρχισαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και έληξαν μόλις πριν από λίγα χρόνια.

Δεν συγκινείται εύκολα καμία χώρα της Βαλτικής ή της Ανατολικής Ευρώπης, παρότι οι θυσίες του ελληνικού λαού είναι τεράστιες. Αλλά ο λαός μας είχε την ευτυχία να ακολουθήσει μια αδιατάραχτη δυτική διαδρομή μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου. Τώρα είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώσουμε ένα αναδρομικό κόστος για δικά μας λάθη και δικές μας παραλείψεις και για τις δικές μας ελλείψεις, ιστορικής αίσθησης, των γεγονότων και των καταστάσεων.

Τι συζητάμε με την Τρόϊκα; Συζητάμε πρώτα τα ζητήματα της δημοσιονομικής προσαρμογής. Είναι εντυπωσιακή η δημοσιονομική προσαρμογή από το 2010 έως σήμερα. Έχω πει πολλές φορές ότι δεν έχει εμφανιστεί ξανά, μεταπολεμικά, ευρωπαϊκή χώρα με τόσο μεγάλη δημοσιονομική προσαρμογή μέσα σε δεκαοχτώ μήνες. Το έλλειμμα -για την ακρίβεια, το πρωτογενές έλλειμμα- των 24 δισ. ευρώ του έτους 2009 θα κλείσει στα 2,8 δισ. ευρώ πρωτογενούς ελλείμματος φέτος, για να έχουμε του χρόνου, το έτος 2012, 3,2 δισ. ευρώ πρωτογενές πλεόνασμα.

Εντυπωσιακή καμπύλη! Θα μου πείτε με τί κόστος και γιατί έπρεπε να γίνει αυτό μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και πώς συμβιβάζεται αυτό με μία σωρευτική, πολυετή ύφεση που θα ξεπεράσει το -15%, όπως είπα προηγουμένως.

Δείτε την αφετηρία: το 2009, όταν δεν υπήρχε στη χώρα μας η αίσθηση της κρίσης κι όταν οι πρωτογενείς δαπάνες αυξήθηκαν κατά 15%, καταγράφηκε τελικά ύφεση ύψους -3,2% του ΑΕΠ. Η ύφεση του 2010, με όλο το πρώτο πακέτο μέτρων του Μνημονίου, ήταν τελικά -3,5% του ΑΕΠ. Θα μου πείτε, η ύφεση μεταφέρεται το 2011. Ναι, -5,5% και θα αρχίσει να μειώνεται δραστικά, στο μισό περίπου, το έτος 2012, για να κατακτήσουμε ξανά θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης το 2013.

Επαναλαμβάνω αυτό που έχω πει πολλές φορές σε εσάς: Θα κάναμε αυτήν την επιλογή ποτέ μόνοι μας, αν δεν είχαμε ανάγκη; Εάν δεν έπρεπε να δανειστούμε τόσο μεγάλα ποσά; Όχι, αλλά όταν πρέπει να δανειστείς, όταν πρέπει να τεθείς υπό διεθνή έλεγχο, είσαι υποχρεωμένος να δεχθείς ένα πολύ συγκεκριμένο μοντέλο διαχείρισης των δημοσιονομικών πραγμάτων και αφ’ ης στιγμής έγινε η επιλογή αυτή και μπήκαμε σε αυτό το πρόγραμμα, πρέπει να βγούμε από το πρόγραμμα.

Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από την αμφιθυμία, την καθυστέρηση, την αντιφατικότητα. Τι είναι αυτό που θα βοηθήσει στην ανάπτυξη; Τι θα αλλάξει τα δεδομένα; Το έχω πει πολλές φορές: Η εφαρμογή του νέου προγράμματος, η οριστική απάντηση στις  αγορές για τη βιωσιμότητα του χρέους, η αλλαγή στα επίπεδα ρευστότητας. Χωρίς άλλα επίπεδα ρευστότητας και πιστωτικής επέκτασης δεν πρόκειται να στηρίξουμε σοβαρά την ανάπτυξη.

Ήδη, κλείσαμε τον Προϋπολογισμό του έτους 2011 και τον Προϋπολογισμό του έτους 2012 στις συζητήσεις μας με την Τρόϊκα. Δε νομίζω να υπάρχει τα τελευταία πολλά χρόνια -και σίγουρα τα τελευταία 37 χρόνια- κρατικός προϋπολογισμός που να έχει ελεγχθεί τόσο πολύ, διεθνώς, πριν από την υποβολή του. Όλα τα μέτρα έχουν εξεταστεί, ως προς τις αποδόσεις τους, όλα έχουν περικοπεί ανάλογα με τους κινδύνους, όλα έχουν υπολογιστεί πολλές φορές. Έχουμε τη βεβαιότητα ότι αν εκτελέσουμε τον Προϋπολογισμό, πράγματι το 2012 θα έχουμε για πρώτη φορά, μετά από δεκαετίες, πρωτογενή πλεονάσματα.

Προχωρήσαμε πολύ και τις συζητήσεις για τα έτη 2013 και 2014 κι είναι προφανές ότι πρέπει το 2012 να κάνουμε μία ριζοσπαστική προσέγγιση των δημοσίων δαπανών, προκειμένου να βρούμε τους αναγκαίους πόρους, όχι με επιβολή νέων εισπρακτικών μέτρων, αλλά με περικοπή δαπανών. Για να οριστικοποιήσουμε όμως την άσκηση αυτή πρέπει να ξέρουμε ένα κρίσιμο μέγεθος: ποιό θα είναι το κόστος εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους τα επόμενα δύο χρόνια. Το 2009 το κόστος εξυπηρέτησης ήταν 12 δισ. ευρώ. Το 2012, εάν τα πράγματα πάνε έτσι, χωρίς να εφαρμοστεί κάποιο σχήμα το οποίο να έχει την αναγκαία ορθολογικότητα, το κόστος θα ξεπεράσει τα 18 δισ. ευρώ. Αυτό είναι το κρίσιμο μέγεθος.

Δεν συζητάμε, όμως, μόνο τα δημοσιονομικά. Η αξιοπιστία μας δεν εξαρτάται μόνον ή κυρίως από τα δημοσιονομικά. Η αξιοπιστία μας εξαρτάται από το ερώτημα εάν έχουμε τη βούληση, την ικανότητα, την  ενότητα, τη συναίνεση και την αποφασιστικότητα να προχωρήσουμε στις διαρθρωτικές αλλαγές. Ευτυχώς ή δυστυχώς, οι εταίροι μας ενδιαφέρονται πλέον για τα πάντα: για τη δημόσια διοίκηση, για τις εργασιακές σχέσεις, για το άνοιγμα των επαγγελμάτων, για το επίπεδο του εκπαιδευτικού μας συστήματος, για τις δαπάνες υγείας, για τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού μας συστήματος, για το αν είναι, ορθολογικά στοχευμένες οι κοινωνικές παροχές και αν «χτυπούν», πράγματι, το φαινόμενο της φτώχειας ή αν, καθ’ οδόν, διαχέονται σε δικαιούχους, που το εισόδημά τους δεν επιβάλει ούτε επιτρέπει να είναι αποδέκτες αυτών των παροχών.

Ενδιαφέρονται για το αν είναι ορθολογικός ο κατάλογος των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων, για το αν είναι ελεγμένες και γνήσιες οι αναπηρικές συντάξεις, για το αν εφαρμόζεται πλέον το σύστημα πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, για το αν έχουμε μία Δικαιοσύνη που είναι αξιόπιστη και λειτουργική και λειτουργεί ως μοχλός ανάπτυξης ή ως φραγμός απέναντι σε κάθε αναπτυξιακή πρωτοβουλία.

Ενδιαφέρονται για τη συνοχή και την ενότητα της κοινωνίας. Ενδιαφέρονται να ξέρουν αν η χώρα διαθέτει ένα σοβαρό πολιτικό σύστημα που αναλαμβάνει δεσμεύσεις και διασφαλίζει τη συνέχεια του κράτους. Αυτό που λέγεται «αξιοπιστία» της χώρας και «κίνδυνος» που συνδέεται με την κατάσταση της χώρας, τους ενδιαφέρει πάρα πολύ και νομίζω ότι αυτό είναι λογικό και δίκαιο.

Εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να πιστεύουμε ότι οι αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές υπαγορεύονται από την Τρόικα. Υπαγορεύονται από μια εθνική ανάγκη και από μια εθνική στρατηγική και αν κάποιοι μας βοηθούν με ερωτήσεις, που έπρεπε εμείς να τις κάνουμε στον εαυτό μας, αυτό δεν είναι ενοχλητικό. Ενοχλητικό είναι το γεγονός ότι βρεθήκαμε στη θέση αυτή επειδή εκτροχιαστήκαμε δημοσιονομικά, αλλά εκτροχιαστήκαμε και διαρθρωτικά. 

Το τρίτο ζήτημα φυσικά που συζητάμε είναι η βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους στο πλαίσιο των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου. Τι περιμένουμε; Όπως είπα και άλλη φορά εδώ, περιμένουμε ένα PSΙ plus, ένα σχήμα συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα, ένα συνολικό πακέτο, το οποίο θα είναι πάντως καλύτερο από αυτό που είχε αρχικά σχεδιαστεί. Γιατί τώρα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας άλλες παραμέτρους, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο διεθνές τραπεζικό σύστημα, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τα νέα επιτόκια, άρα νέες κρίσιμες παραμέτρους ως προς την κατανομή του κόστους και του οφέλους. Πρέπει να βγει ωφελημένη η Ελλάδα, πρέπει να βγει ωφελημένος ο επίσημος τομέας, πρέπει να είναι δίκαιη η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα.

Όμως, όπως είπαν χθες η Καγκελάριος Merkel και ο Πρόεδρος Sarkozy και όπως λένε όλες οι κυβερνήσεις, οι ευρωπαϊκές τράπεζες είναι απολύτως διασφαλισμένες στο πλαίσιο του Ευρωσυστήματος και αυτό ισχύει και για τις ελληνικές τράπεζες. Είναι πλήρης και απόλυτη η διασφάλιση των ελληνικών τραπεζών, όλων των ελληνικών τραπεζών, μικρών και μεγάλων και όλων των καταθέσεων.

Όπως έχει πει ο Πρόεδρος Trichet υπάρχει η δυνατότητα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να παρέχει απεριόριστη ρευστότητα στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, προκειμένου αυτό να αντιμετωπίσει οποιονδήποτε συστημικό κίνδυνο. Κανείς δεν πρόκειται να κρατικοποιήσει τις τράπεζες. Οι τράπεζες θα στηριχθούν, αλλά είναι άλλο πράγμα οι τράπεζες και άλλο πράγμα η συγκεκριμένη μετοχική σύνθεση. Σημασία έχει η προστασία του έθνους, η προστασία των καταθετών, η προστασία του τραπεζικού συστήματος ως συστήματος και των τραπεζών ως νομικών προσώπων. Δηλαδή, των καταθετών και της λειτουργίας που επιτελούν οι τράπεζες σε σχέση με τη στήριξη των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών σε σχέση με τη στήριξη της ανάπτυξης.

Αυτό που έγινε χθες το βράδυ με την απόφασή μου για την Proton, σύμφωνα με την εισήγηση που μου υπέβαλε ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, είναι ενδεικτικό. Εφαρμόζουμε το νέο νόμο για την εξυγίανση των τραπεζικών ιδρυμάτων, διαχωρίζουμε την τράπεζα σε καλή ή κακή, η άδεια της κακής τράπεζας ανακαλείται και τίθεται αμέσως σε ειδική εκκαθάριση. Η καλή τράπεζα ανήκει καθ’ ολοκληρίαν στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Το Διοικητικό Συμβούλιο είναι διορισμένο από το κράτος. Η Γενική Συνέλευση συγκροτείται από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και στην καλή τράπεζα μεταφέρονται τα υγιή δάνεια, όλες οι καταθέσεις και προστατεύονται πλήρως όλες οι καταθέσεις των ιδιωτών, των τραπεζών και του Δημοσίου.

Με πόσο κόστος; Κόστος μικρότερο από αυτό που θα κατέβαλε το Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων, εάν επρόκειτο να αποζημιώσει τις εγγυημένες καταθέσεις της Proton, δηλαδή, τις καταθέσεις μέχρι 100.000 ευρώ ανά άτομο. Με μικρότερο κόστος διασώζουμε το σύνολο των καταθέσεων, το σύνολο των υποκαταστημάτων, το προσωπικό, τα δάνεια και διαμορφώνουμε ένα υγιές πιστωτικό ίδρυμα, το οποίο θα πωληθεί στην αγορά και θα ξαναγίνει ιδιωτικό σε υγιείς βάσεις.

Αυτό θα γίνει όταν και όποτε χρειαστεί, προκειμένου να νιώσει ο κάθε Έλληνας, ο κάθε καταθέτης και ο κάθε επενδυτής ότι έχει απόλυτη προστασία. Οι ενέργειές μας έχουν γίνει και γίνονται πάντα σε συνεννόηση με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και με την Τρόϊκα και είναι η πρακτική που εφαρμόζει αυτή τη στιγμή η Γαλλία και το Βέλγιο για την αντιμετώπιση της κρίσης για δεύτερη φορά στη δική τους βελγογαλλική τράπεζα, την Dexia, η οποία είχε κινδυνεύσει να είναι η Lehman Brother της Ευρώπης πριν από πέντε χρόνια.

Δεν θέλω να σχολιάσω το πώς αξιολογεί το επενδυτικό κοινό τις τραπεζικές μετοχές, αλλά η αλήθεια είναι πως οι τράπεζες ως τέτοιες είναι για τον καταθέτη και για τον μελλοντικό επενδυτή ένας χώρος ασφάλειας και προοπτικής.

Ο Προϋπολογισμός, λοιπόν, του 2012 είναι ο κρίσιμος κρίκος, ο οποίος καλύπτει τα κενά που έχουν εμφανιστεί στην ως τώρα εφαρμογή του προγράμματος, γιατί προφανώς υπάρχουν κενά και καθυστερήσεις. Μας επιτρέπει να κάνουμε μια νέα εκκίνηση, να γεφυρώσουμε όποιο κενό υπάρχει και να διασφαλίσουμε την επίτευξη των στόχων του 2012, προκειμένου να μπούμε έτσι σε μια τελική ευθεία, η οποία θα βασίζεται σε ένα πάρα πολύ σημαντικό εφαλτήριο, αυτό που ανέφερα προηγουμένως σε σχέση με το μικρότερο κόστος εξυπηρέτησης του ελληνικού δημοσίου χρέους.

Τι περιμένουμε τώρα; Περιμένουμε η Τρόικα να υποβάλει την έκθεσή της, περιμένουμε τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλες, περιμένουμε τη συνάντηση των ηγετών των 20 μεγάλων ανεπτυγμένων χωρών, την εκταμίευση της έκτης δόσης από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ, το οριστικό σχήμα των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου και την έναρξη εφαρμογής του νέου προγράμματος.

Χρειάζεται ψυχραιμία, χρειάζεται ορθολογισμός, χρειάζεται ενότητα και χρειάζεται βαθύ αίσθημα ευθύνης. Θα μου επιτρέψετε να πω ότι χρειάζεται και λίγος στοχασμός, γιατί κινδυνεύουμε να γίνουμε όμηροι και τελικά θύματα των κολοσσιαίων αντιφάσεων της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Πρέπει να πάρουμε μια οριστική απόφαση, όχι μόνον ως πολιτικό σύστημα, ως Βουλή, αλλά και ως λαός, ως έθνος. Δεν είναι δυνατόν να καταγράφονται συγκριτικά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις κατά της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και να μην μπορούμε να αντιληφθούμε ότι ένας επανέλεγχος σε σχέση με το τυχόν πλεονάζον προσωπικό είναι απολύτως αναγκαίος την ώρα που έχουμε την ανεργία που έχουμε στον ιδιωτικό τομέα. Δεν είναι δυνατόν να κραυγάζουμε όλοι -και δικαίως- υπέρ της ανάγκης μείωσης της δημόσιας δαπάνης, υπέρ ενός μικρότερου διαφανέστερου και εξυπνότερου κράτους και μόλις πας να περιορίσεις τη δημόσια δαπάνη -όπου και να πας να την περιορίσεις, μέσα από την αναδιάρθρωση των φορέων, τη μείωση του προσωπικού, τη μείωση του κόστους- να συναντάς απέναντί σου έναν φραγμό.

Πρέπει να πάρουμε μια απόφαση. Θέλουμε την Τρόικα, θέλουμε τη δόση ή ήρθε η ώρα μιας εθνικής αντίστασης κατά της Τρόικας με τίμημα να μην πάρουμε τη δόση. Είπα προχθές σε μια συνέντευξή μου ότι εάν πληρωθούν οι φόροι  και τα τέλη θα υπάρχει δυνατότητα πληρωμής συντάξεων και μισθών. Βρέθηκαν εφημερίδες που είπαν ότι αυτό συνιστά εκβιασμό. Πώς φαντάζονται όλοι αυτοί ότι πληρώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις, από πού; Είτε από τα φορολογικά έσοδα του κράτους, είτε από τα δανεικά. Μπορεί κάποιοι να εργάζονται σε επιχειρήσεις και επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης που δεν πληρώνουν μισθούς ή πληρώνουν μισθούς μέσα από συνεχή ανακυκλούμενα δάνεια. Πολλές φορές το ελληνικό Δημόσιο έχει πληρώσει μισθούς και συντάξεις μέσα από τον δημόσιο δανεισμό.

Φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και η μεν επιχείρηση μπορεί να κλείνει ή να μεταβιβάζεται, η Ελληνική Δημοκρατία, όμως, ούτε κλείνει ούτε μεταβιβάζεται. Την στηρίζουν οι πολίτες της, στο όνομα της ιστορίας και της αξιοπρέπειας του έθνους και στο όνομα της ελπίδας και της προσδοκίας των επόμενων γενεών. Τα υλικά είναι, όντως, παλιά και το δράμα της χώρας είναι ότι αναζητά τη λύση σε ακόμη παλαιότερα, γιατί το μεγάλο πολιτικό μας λάθος είναι ότι επιτρέψαμε σε 23 μήνες να έχει διαγραφεί από τη μνήμη του ελληνικού λαού το τι είχε συμβεί τα προηγούμενα 6 χρόνια. Συνιστά πολιτικό θράσος να εμφανίζεται ως λύση στο πρόβλημα της χώρας η Νέα Δημοκρατία. Το δράμα αυτής της κοινωνίας είναι η ρηχή μνήμη.

Πιστεύετε ότι είμαστε διαχωρισμένοι σε έξυπνους και αφελείς; Πιστεύετε ότι υπάρχουν οι έξυπνοι, οι οποίοι μπορούν να εμφανίζονται ως φιλολαϊκοί, ως γενναιόδωροι, ως «λεβέντες» της εθνικής αξιοπρέπειας, και ότι υπάρχουμε κι εμείς οι αφελείς, οι οποίοι πάμε να «ταπεινωθούμε» στην Τρόικα για να διασφαλίσουμε την πληρωμή μισθών και συντάξεων ή που επιβάλλουμε μέτρα σκληρά για τον ελληνικό λαό με περικοπή μισθών και συντάξεων; Γιατί; Για να μας βρίζουν; Για να μας λοιδορούν; Γιατί παίρνουμε αυτές τις αποφάσεις; Γιατί έχουμε ένα περίεργο μαζοχιστικό σύνδρομο;

Στο όνομα κάποιων αξιών και μιας ιστορικής αντίληψης των πραγμάτων παίρνουμε αυτές τις αποφάσεις. Αυτή η δική μας αίσθηση καθήκοντος είναι που επιτρέπει, εκ του ασφαλούς, σε αυτούς που οδήγησαν στο δημοσιονομικό εκτροχιασμό και στον ευτελισμό της χώρας να εμφανίζονται ως άνετοι, έξυπνοι και φιλολαϊκοί. Πρόκειται για ένα ιστορικό, ηθικό και επικοινωνιακό σκάνδαλο, το οποίο πρέπει να αντιμετωπίσει η χώρα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας του ΠΑΣΟΚ, πρέπει να αντισταθεί η πλειοψηφία της Βουλής απέναντι σε αυτό το φοβερό σκάνδαλο, το οποίο συντελείται αυτή τη στιγμή στη χώρα. Ένα σκάνδαλο αλλοίωσης των εννοιών. Ένα σκάνδαλο νόθευσης της κοινής λογικής. Σηκώνουμε στις πλάτες μας, οι 154 Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ένα τεράστιο βάρος και το λιγότερο που θέλουμε και απαιτούμε είναι να μην εμφανίζονται ως τιμητές αυτοί που έφεραν τη χώρα σε αυτή την ανεπίγνωστη κατάσταση.

Κύριοι συνάδελφοι της ΝΔ, δεν είχατε συνείδηση των μεγεθών, δεν ξέρατε πού βρίσκεται η χώρα και το κυριότερο, η ρητή ενημέρωση που είχε κάνει και ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ο Πρόεδρος του Eurogroup στον προηγούμενο Πρωθυπουργό και στους προηγούμενους Υπουργούς Οικονομικών ήταν μια ενημέρωση η οποία δεν μεταφέρθηκε ποτέ στον ελληνικό λαό και στη Βουλή των Ελλήνων. Υπάρχει απόκρυψη της αλήθειας και το χειρότερο είναι ότι αποκρύψατε την αλήθεια και από τη δική σας σκέψη.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχετε καλομάθει σε μια ασυλία. Τελείωσαν αυτά τώρα.

Ο κ. Προβόπουλος ενημέρωσε τον κ. Παπανδρέου. Ας έρθει ο κ. Σαμαράς να μας πει το περιεχόμενο των συζητήσεών του με την Τρόικα. Ας έρθει να μας πει το περιεχόμενο των συζητήσεών του με τους ηγέτες των κομμάτων του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Ας έρθει να μας πει το περιεχόμενο των συζητήσεών του με τον κύριο Juncker. Πού είναι, λοιπόν, ο Πρόεδρός σας;

Υπάρχουν δύο σχολές: Υπάρχει η σχολή της παλαιοκομματικής προσέγγισης των πραγμάτων, αυτή που πιστεύει ότι θα γυρίσει η ιστορία σε δύο, τρία ή τέσσερα χρόνια και θα έχουν ξεχαστεί όλα. Η άλλη σχολή είναι αυτή της ιστορικής ευθύνης.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτή τη στιγμή καταστρώνεται το πρακτικό της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων με τις παρατηρήσεις των μελών του Σώματος για το Προσχέδιο του Προϋπολογισμού. Θα έχουμε την ευκαιρία να μελετήσουμε σε βάθος αυτές τις παρατηρήσεις και να τις λάβουμε πραγματικά υπόψη στην κατάρτιση του οριστικού σχεδίου, το οποίο, βεβαίως, έχει διαμορφωμένα δημοσιονομικά και μακροοικονομικά μεγέθη μετά τις αναλυτικές συζητήσεις που έχουμε κάνει με τους θεσμικούς μας εταίρους.

Ήδη, όμως, το νομοσχέδιο που έχει κατατεθεί, η επεξεργασία του οποίου αρχίζει αύριο στην Επιτροπή, δίνει υπόσταση στους στόχους του Προϋπολογισμού. Άρα, αύριο, με αφορμή το νομοσχέδιο, θα έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε για όλα τα επιμέρους μέτρα. Επίσης, θέλω να θυμίσω ότι με τον Προϋπολογισμό του 2012 θα προσαρμοστεί και το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής.

Τέλος, όπως ξέρετε, η επόμενη νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης θα είναι η κατάθεση του νομοσχεδίου για το νέο Εθνικό Φορολογικό Σύστημα. Εδώ, θέλω να σας πω να μην περιμένετε ένα κλασικό φορολογικό νομοσχέδιο. Το Εθνικό Φορολογικό Σύστημα θα περιλαμβάνει τους βασικούς μηχανισμούς που περικυκλώνουν, στο μέγιστο δυνατό βαθμό και στο μέτρο του δυνατού, την παραοικονομία και τη φοροδιαφυγή και παλεύουν με την πιο άγρια αδικία που συντελείται στη χώρα μας, δηλαδή την αδικία σε βάρος των μισθωτών και των συνταξιούχων και αυτών που δηλώνουν τα εισοδήματά τους ή ένα μεγάλο ποσοστό τους.

Αυτό είναι το πρόβλημα της χώρας. Το πρόβλημα της χώρας είναι, ότι δεν έχει καταφέρει να αντιμετωπίσει, χρόνια τώρα, από συστάσεως ίσως ελληνικού κράτους, αυτό το μεγάλο θέμα, το οποίο στην πραγματικότητα αλλοιώνει όλα τα μακροοικονομικά και δημοσιονομικά μεγέθη και δεν μας επιτρέπει να είμαστε όσο δίκαιοι μας επιβάλλουν οι συνθήκες.

Τώρα που έχουν ήδη καταγραφεί οι τεράστιες θυσίες του ελληνικού λαού και κυρίως θυσίες των μισθωτών και των συνταξιούχων, των εργαζομένων στο δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, των συνταξιούχων του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα, αλλά και των επιτηδευματιών που δηλώνουν τα εισοδήματά τους και στο μέτρο που τα δηλώνουν, έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε κινήσεις αποκατάστασης των αδικιών αυτών, ή εν πάση περιπτώσει, εφαρμογής μέτρων, τα οποία, αν μη τι άλλο, θα έχουν έντονο το στοιχείο της εσωτερικής δικαιοσύνης και ισορροπίας. Αυτά είναι μέτρα τα οποία λειτουργούν διαρθρωτικά, είναι μέτρα τα οποία αλλάζουν τους όρους του παιχνιδιού.

Στην ελληνική κοινωνία υπάρχουν κάποιοι που είναι πάντα χαμένοι και κάποιοι που είναι πάντα κερδισμένοι, υπάρχουν κάποιοι που υπαγορεύουν τους κανόνες, διαιτητεύουν και μετέχουν και στο παιχνίδι και κάποιοι άλλοι που υφίστανται τις αλλαγές των κανόνων, τις αδικίες της διαιτησίας και είναι συνήθως οι χαμένοι στο παιχνίδι της ζωής και της οικονομίας. Είναι  ηθική και  ιστορική υποχρέωσή μας, να ανατρέψουμε τη κατάσταση αυτή και θα το επιχειρήσουμε αν το κάνουμε με το νομοσχέδιο για το νέο Εθνικό Φορολογικό Σύστημα.redsq

Tags: Η Εξέλιξη της ΚρίσηςΑγορεύσεις | Παρεμβάσεις 2011