Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

 

Απάντηση Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και Υπουργού Οικονομικών, κ. Ευάγγελου Βενιζέλου στην επίκαιρη ερώτηση του κ. Α. Τσίπρα (ΣΥΡΙΖΑ) με θέμα την «ακύρωση του Μεσοπροθέσμου Προγράμματος»


redsq Ευ. Βενιζέλος: Σίγουρα, κ. Τσίπρα, ήταν πολύ δύσκολο για εσάς να πείτε αυτή την τελευταία φράση. Αντιλαμβάνομαι πόσο δύσκολο είναι για τον Αρχηγό ενός Κόμματος να λέει απευθυνόμενος στη Βουλή και άρα στον ελληνικό λαό «και θα πτωχεύσει η μισή Ελλάδα και θα χρεοκοπήσει η χώρα και αυτή είναι η πρόβλεψή μου». Αυτό είπατε, ότι αυτό οδηγεί στην πτώχευση των Ελλήνων και στη χρεοκοπία της χώρας.

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα γι’ αυτήν τη χώρα από το να δημιουργείται και να αναπαράγεται διαρκώς μία ατμόσφαιρα αβεβαιότητας, ανασφάλειας, γκρίνιας, ηττοπάθειας. Εάν ελεηνολογούμε τη χώρα μας, τον εαυτό μας και τις προοπτικές μας, δεν πρόκειται να ανοίξει ο ορίζοντας για τη χώρα μας. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα στην οικονομία από τις αυτοεκπληρούμενες αρνητικές προφητείες. Δεν υπάρχει κατά τη γνώμη μου χειρότερο πράγμα στην πολιτική του 2011 από την επένδυση στην καταστροφή και από έναν πολιτικό λόγο που επιχαίρει κάθε φορά που προκύπτουν προβλήματα.



Χαίρομαι, όμως, διότι διαπιστώνω τώρα, κ. Τσίπρα, ότι είστε οπαδός των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου, της Συνόδου Κορυφής. Ασκείτε κριτική στην Κυβέρνηση, γιατί δεν έχουν εφαρμοστεί ακόμη πλήρως όλες οι αποφάσεις αυτές τις οποίες καταγγείλατε. Ή εν πάση περιπτώσει, επειδή ήσασταν διστακτικός στο να τις καταγγείλετε στις 21 Ιουλίου, τις περιγράψατε από την αρνητική τους όψη. Τώρα χαίρομαι, γιατί προφανώς στρατεύεστε στον κοινό εθνικό στόχο, να πετύχουμε την πλήρη και γρήγορη εφαρμογή των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου. Αυτός είναι ο στόχος. Εάν το νόημα των λόγων σας είναι ότι αυτό θέλετε, είμαι βέβαιος ότι αυτό και θα στηρίξετε. Αυτό είναι ένα καλό μήνυμα για τον ελληνικό λαό.

Αλλά, όλοι παρακολουθούμε τα διεθνή μέσα ενημέρωσης και βλέπουμε τι συνέβη από τις 21 Ιουλίου. Συνέβη κάτι το ιδιαίτερο στην Ελλάδα από τις 21 Ιουλίου έως τις 25 Αυγούστου; Όχι. Συνέβη η ανεύθυνη, πρόχειρη και επιπόλαιη ανακύκλωση σχολίων και δημοσιευμάτων στα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Μόνο αυτό. Γίνεται μία συζήτηση, η οποία εκτελωνίζει, καλλιεργεί και επανεξάγει φήμες.

Αντί να κινηθούμε όλοι σε μία ενιαία γραμμή εθνικής σοβαρότητας, που λέει αυτά που προκύπτουν από τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου σε σχέση με τη Φινλανδία και τις εγγυήσεις και αντί να δούμε να δούμε τι γίνεται στην Αμερική, στη Γαλλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, παντού και τι δυσκολίες υπάρχουν σε όλες τις κυβερνήσεις, σε όλα τα κοινοβούλια, σε όλες τις κοινωνίες, εμείς πάμε να βγάλουμε τα μάτια μας μόνοι μας, δημιουργώντας ένα αίσθημα φόβου και ανασφάλειας στον Έλληνα πολίτη.

Ποιος μπορεί να επενδύσει σε αυτό το κλίμα; Ποιος μπορεί να κάνει έστω και μία μικρή επένδυση καταναλωτικού χαρακτήρα; Αυτό αφορά και τις τράπεζες. Υπάρχει μία αδικαιολόγητη φημολογία, σπερμολογία, ενώ είναι θεσμικά διασφαλισμένο το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται οι τράπεζες και ως προς τη ρευστότητα και ως προς την κεφαλαιακή τους επάρκεια.

Είπα εγώ στους Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ότι θα επαναδιαπραγματευθούμε το Μνημόνιο; Θα κάνουμε επαναδιαπραγμάτευση των όρων της απόφασης της 21ης Ιουλίου; Χωρίς το Μεσοπρόθεσμο, το οποίο ψήφισαν οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αναλαμβάνοντας μία ευθύνη με τρόπο ο οποίος είναι ιστορικά υπεύθυνος, δεν θα μπορούσαμε να φθάσουμε στις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου. Εάν δεν μας βοηθούσε η Αντιπολίτευση, η Νέα Δημοκρατία και ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός, να ψηφίσουμε με την κατεπείγουσα διαδικασία το Μεσοπρόθεσμο και τον εφαρμοστικό νόμο, δεν θα υπήρχε η απόφαση της 21ης Ιουλίου.

Έχω πει πολλές φορές ότι η συναίνεση ακόμη και σε μικρά δείγματα βοηθάει πάρα πολύ τη χώρα. Ήταν πάρα πολύ σημαντικό αυτό που συνέβη στο νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση, χάρη στον κύριο Πρόεδρο του ΛΑΟΣ και τη στάση του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας.

Δείτε, όμως, τι συμβαίνει: Λέτε ότι η ύφεση είναι μεγαλύτερη από την προβλεφθείσα. Βεβαίως είναι. Ποιος προκαλεί την ύφεση; Το πρόγραμμα; Θα μπορούσε να είναι αυτή η ανάγνωση. Την ύφεση την προκαλεί ο τεράστιος δημοσιονομικός εκτροχιασμός της χώρας, το δυσθεώρητο χρέος και το έλλειμμα του 15,5% του 2009, που μας οδήγησαν στο πρόγραμμα με όρους οι οποίοι δεν ήταν διαμορφωμένοι από εμάς αλλά πρωτίστως από τους δανειστές.

Υπάρχει, όμως, καμία αμφιβολία ότι η χώρα πρέπει επειγόντως να κάνει αυτά που δεν έκανε επί δεκαετίες; Να εκσυγχρονιστεί, να αναδιαρθρωθεί, να αποκτήσει δημόσια διοίκηση, να αποκτήσει φορολογικό σύστημα, να αποκτήσει εκπαιδευτικό σύστημα; Υπάρχει κανείς που δεν θέλει ένα μικρότερο και καλύτερο κράτος; Υπάρχει κανείς που δεν θέλει μείωση της δημόσιας δαπάνης;

Δεν μπορώ, όμως, να ακούω εσάς, κύριε Πρόεδρε  της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, να μας εγκαλείτε γιατί δεν έχουμε αποτελέσματα φοροεισπρακτικά, δηλαδή γιατί δεν συλλαμβάνουμε τη φοροδιαφυγή και δεν περιορίζουμε την παραοικονομία και, ταυτόχρονα, να επισείετε τα εκκαθαριστικά σημειώματα του Σεπτεμβρίου γιατί αυτά είναι επιβάρυνση για τον πολίτη. Ναι! Είναι επιβάρυνση για τον πολίτη. Όμως, αν δεν υπάρξουν εκκαθαριστικά σημειώματα κι αν δεν υπάρξουν πολίτες που πληρώνουν τους φόρους, δεν θα υπάρχει το κράτος, δεν θα υπάρχουν μισθοί, δεν θα υπάρχουν συντάξεις, δεν θα υπάρχουν νοσοκομεία και σχολεία.

Είναι τόσο απλά τα πράγματα. Τα πράγματα στον πυρήνα τους είναι δραματικά απλά. Πρέπει το κράτος να μπορεί να εισπράττει φόρους για να πληρώνει τις δαπάνες που είναι αναγκαίες για τη λειτουργία του με λογικό, διαφανή και αποτελεσματικό τρόπο. Έτσι, μπορούμε να φτάσουμε στα πρωτογενή πλεονάσματα για τα οποία μίλησα, στο ισοζύγιο της ετήσιας δημοσιονομικής διαχείρισης, γιατί εμείς ζητάμε βοήθεια για το χρέος και επειδή δεν έχουμε καταφέρει να έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα ακόμη –θα το καταφέρουμε καθ’ οδόν προς το 2014- παράγουμε χρέος, προστίθεται χρέος.

Επίσης, σας είδα να ενδιαφέρεστε πάρα πολύ για το πως πηγαίνει το χρηματιστήριο. Χαίρομαι πάρα πολύ γιατί παρακολουθείτε κι εσείς το χρηματιστήριο, αλλά είναι πάρα πολύ «ρηχό» το χρηματιστήριο, είναι μικρές οι συναλλαγές και επηρεάζεται πάρα πολύ από τις συζητήσεις που γίνονται και στο πολιτικό και επικοινωνιακό σύστημα και από τις διεθνείς τάσεις. Εάν δείτε πώς πορεύεται το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών σε σχέση με τα διεθνή χρηματιστήρια, θα δείτε αυτόν το συγχρονισμό που υπάρχει, βεβαίως, τηρουμένων των αναλογιών, το κάθε χρηματιστήριο στο επίπεδό του.

Άρα, αυτό που είπα και αυτό που λέω στη Βουλή είναι ότι δεν θέλουμε επαναδιαπραγμάτευση, αλλά θέλουμε μία συζήτηση μεταξύ εταίρων, ώστε να εκτιμήσουμε από κοινού με την Τρόικα στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, τα μακροοικονομικά δεδομένα που έχουμε και επί τη βάσει των μακροοικονομικών δεδομένων να αξιολογήσουμε τους δημοσιονομικούς στόχους. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει χαλάρωση, δεν σημαίνει μείωση των στόχων. Αντιθέτως, πρέπει να εφαρμόσουμε τα ψηφισμένα μέτρα, προκειμένου να είμαστε πάρα πολύ κοντά στους στόχους μας. Και μπορούμε να το πετύχουμε αυτό, γιατί όσο πιο κοντά είμαστε και όσο πιο γρήγορα φτάσουμε στα πρωτογενή πλεονάσματα, τόσο περισσότερο θα έχουμε θωρακίσει τη χώρα απέναντι σε οποιονδήποτε κίνδυνο.

Αυτό αφορά και τις ιδιωτικοποιήσεις. Οι ιδιωτικοποιήσεις δεν συναρτώνται τόσο στενά με το χρηματιστήριο. Γιατί υπάρχει αυτή η εντύπωση; Κατ’ αρχάς, υπάρχει ένας κατάλογος δικαιωμάτων του δημοσίου, που δεν έχουν καμία σχέση με το χρηματιστήριο. Επίσης, υπάρχουν μηχανισμοί που μας επιτρέπουν να αξιολογήσουμε και το χρηματιστήριο, αλλά σημασία έχει η πραγματική αξία ενός δικαιώματος ή μιας συμμετοχής. Και υπάρχουν και μηχανισμοί, που επιτρέπουν την  ενσωμάτωση μελλοντικών υπεραξιών και στο χρηματιστήριο. Θα δείτε όταν παρουσιάσουμε το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, που τελεί υπό διεθνή έλεγχο και διεθνείς εγγυήσεις διαφάνειας, με πόση καθαρότητα και απλότητα θα κινηθούμε στο θέμα αυτό.

Όλα αυτά μπορούμε να τα συζητούμε επί ώρες και ημέρες. Σημασία έχει να διαμορφώσουμε τις ψυχολογικές, κοινωνικές και πολιτικές προϋποθέσεις υπέρβασης της κρίσης. Εμείς θα συνεχίσουμε την προσπάθεια για πολιτικές συναινέσεις. Είναι υποχρέωσή μας. Είναι ανάγκη μας. Είναι ανάγκη της χώρας. Όμως, μεγαλύτερη σημασία και από τις πολιτικές συναινέσεις έχει η κοινωνική και παραγωγική συναίνεση. Στη χώρα πρέπει να διαμορφωθεί -και διαμορφώνεται εκ των πραγμάτων- ένα κοινωνικό και παραγωγικό μέτωπο στήριξης της νέας προοπτικής της χώρας. Αυτό, βεβαίως, θα έχει και την αντανάκλασή του στο πολιτικό σύστημα.

Ακούω –και τελειώνω με αυτό, κύριε Πρόεδρε, κ. Τσίπρα- ότι εδώ έχει αλλάξει ο συσχετισμός, υπάρχουν έρευνες κοινής γνώμης οι οποίες δείχνουν ότι υπάρχει –ας το πούμε έτσι- προοπτική της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, μιας νίκης της Νέας Δημοκρατίας.

Ξέρετε, αναρωτιέμαι τι ισχύει στη χώρα μας. Ισχύει η θεωρία που είναι η πιο διαδεδομένη, η κυρίαρχη, που λέει ότι υπάρχει μια βαθιά κρίση του πολιτικού συστήματος; Ή δεν υπάρχει καμία κρίση του πολιτικού συστήματος και η απάντηση στην κρίση της χώρας, η απάντηση στην αγωνία της χώρας είναι να ξαναγυρίσουμε στην παλαιότερη και χειρότερη εκδοχή του πολιτικού συστήματος;

Εγώ, λοιπόν, πιστεύω ότι υπάρχει κρίση του πολιτικού συστήματος, ότι υπάρχει κοινωνικό και παραγωγικό μέτωπο ριζοσπαστικού χαρακτήρα που θέλει τις αλλαγές και στηρίζει τις αλλαγές. Μπορώ να πιστέψω ότι αν αυτό συμβαίνει –που πρέπει να συμβεί και θα συμβεί- τότε η πολιτική προοπτική της χώρας είναι η επάνοδος στην πιο παλιά, την πιο σκληρή, την πιο αδιέξοδη εκδοχή του ανυπόληπτου, όπως λέμε όλοι, πολιτικού συστήματος;

Ας αρχίσουμε να σκεπτόμαστε πιο ισορροπημένα και πιο στέρεα και όταν σκεφτούμε όλοι ισορροπημένα και στέρεα, θα δούμε ότι η εθνική συναίνεση, η συστράτευση, η ευθύνη είναι αυτή που συμφιλιώνει την ανάγκη της χώρας με την αγωνία επιβίωσης και του πολιτικού συστήματος. redsq



Δευτερολογία


redsq Ευ. Βενιζέλος: Δεν ξέρω, κύριε Πρόεδρε, της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ ποια σχέση έχετε με τη θεολογία, διότι είδα ότι αναφερθήκατε στην κόλαση και στον παράδεισο, δηλαδή σε μία εσχατολογική αντίληψη των πραγμάτων. Όμως, πρέπει να σας πω ότι όχι στην ορθόδοξη εκκλησία, αλλά στη δυτική εκκλησία υπάρχει και η τρίτη, η ενδιάμεση κατάσταση: το purgatorium, δηλαδή το καθαρτήριο. Όταν είσαι σε αυτό, δεν είσαι ούτε στην κόλαση ούτε στον παράδεισο. Έχεις, όμως, μία προσδοκία. Εάν είσαι συνεπής στις υποχρεώσεις σου, έχεις μια μικρή προσδοκία να βρεθείς στον παράδεισο.

Άρα, το να είσαι μεταξύ παραδείσου και κολάσεως,  δηλαδή στην τρίτη κατάσταση, έχει μέσα μια δυναμική και μια ελπίδα, την οποία μη βιάζεστε να απεμπολήσετε. Και επειδή το κόμμα σας έχει πολύ στενή ιδεολογική σχέση με τη διαλεκτική, πρέπει να σας πω ότι αυτό που συνδέει αυτήν τη θεώρηση με τη διαλεκτική σκέψη είναι η αποφατικότητα. Μπορεί κανείς να είναι μεριζόμενος και μη μελιζόμενος, να φλέγεται, αλλά να μην καίγεται. Πρέπει να προσέξουμε να μην καεί η χώρα.

Δεν απεκάλυψα  τίποτα σε σχέση με τη στάση της Νέας Δημοκρατίας στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Προσαρμογής. Κατά τη συζήτηση του σχετικού νομοσχεδίου κατά κόρον αναφέρθηκα σε αυτό και επήνεσα την επί της διαδικασίας στάση της Νέας Δημοκρατίας. Βεβαίως, και τη στάση του κυρίου Καρατζαφέρη και του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, που  με πολύ μεγάλη άνεση και ταχύτητα συνήνεσε στο να ακολουθήσουμε εκείνη τη διαδικασία.

Εκείνη η διαδικασία, δηλαδή η ψήφιση των δύο βασικών νόμων τον Ιούνιο, δεν ήταν προϋπόθεση για τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου. Ήταν προϋπόθεση για την εκταμίευση της πέμπτης δόσης. Το νέο ελληνικό πρόγραμμα διαμορφώνεται εν όψει της παλαιάς έκτης και των επομένων δόσεων και από εκεί που ήμασταν στα 110 δισεκατομμύρια πήγαμε στα 220 δισεκατομμύρια συμμετοχής του δημόσιου τομέα, διότι αυτές είναι οι ανάγκες της χώρας  και γιατί έτσι λύνουμε προβλήματα ρευστότητας, θωρακίζουμε το τραπεζικό σύστημα και αναμορφώνουμε το δημόσιο χρέος.

Δεν πανηγύρισα ποτέ και δεν είπα ποτέ ότι μπήκε πάτος στο βαρέλι του προβλήματος της οικονομίας. Είπα ότι με τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου μπαίνει πάτος στο βαρέλι της βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους. Και όταν θα παρουσιάσουμε πλήρως το σχήμα, στις τεχνικές του λεπτομέρειες, θα μου δοθεί η ευκαιρία να εξηγήσω σε μικρότερους κύκλους τι εννοώ και τεχνικά, δηλαδή τι δυνατότητες υπάρχουν για τη χώρα. Όταν, όμως, έχει κανείς ένα χρέος πολύ μεγαλύτερης διάρκειας, σταθεροποιημένου και ελεγχόμενου επιτοκίου και άρα κόστους εξυπηρέτησης και μπορεί να αναδιοργανωθεί και να φθάσει σε πρωτογενή πλεονάσματα και σε καλές αναπτυξιακές επιδόσεις,  το χρέος, βεβαίως, είναι βιώσιμο. Οι καμπύλες διαγράφονται με έναν πολύ περίεργο και δυναμικό τρόπο. Πρέπει, όμως, να πιστέψουμε στις δυνατότητές μας και να έχουμε το πλήρες σχέδιο.

Σε σχέση με την Ιρλανδία, στην οποία αναφερθήκατε, θέλω  να πω τα εξής: Η Ιρλανδία δεν έχει διαρθρωτικό πρόβλημα. Δεν έχει πρόβλημα ανταγωνιστικότητας. Δεν έχει πρόβλημα αγοράς εργασίας. Έχει πρόβλημα τραπεζικού συστήματος και υπερέκθεσης του τραπεζικού συστήματος σε τοξικά προϊόντα. Αυτό το πρόβλημα είναι πολύ εύκολο να λυθεί. Το δύσκολο πρόβλημα είναι να αναδιοργανώσεις τη χώρα, να αλλάξεις νοοτροπίες και συμπεριφορές, να ανοίξεις αγορές και επαγγέλματα, να αναδιαρθρώσεις φορείς. Το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων, το οποίο σας είπα ότι μπορεί να αποσυνδεθεί σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό από το Χρηματιστήριο, θα κάνουμε προσπάθεια η επαφή του με ένα Χρηματιστήριο, που ακόμη δεν έχει πάρει τα πάνω του, να είναι ελαχίστη.

Το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων έχει μια ταμειακή διάσταση, αναμφίβολα, η οποία είναι πολύ σοβαρή για τις δανειακές ανάγκες, αλλά είναι κυρίως διαρθρωτικό μέτρο. Γιατί σημαίνει μικρότερο και καλύτερο κράτος, λιγότερες δημόσιες δαπάνες, επενδυτικές ευκαιρίες, νέες θέσεις απασχόλησης.

Μιλάτε -και καλά κάνετε- στο όνομα των ανέργων. Όλοι μας, όμως, έχουμε την υποχρέωση να μιλάμε στο όνομα των ανέργων. Δεν έχετε κάποιο ιδιαίτερο δικαίωμα εσείς εδώ μέσα. Έχουμε όλοι την ίδια μεγάλη υποχρέωση να μιλάμε στο όνομα των ανέργων. Τι λέτε εσείς στους ανέργους; Εμείς απευθυνόμαστε στους ανέργους και λέμε ότι η προσπάθειά μας αυτή, που περνάει μέσα από την αναβάθμιση της ρευστότητας στην οικονομία και μέσα από την αλλαγή του κλίματος και μέσα από την εξωστρέφεια των επιχειρήσεων και μέσα από την αλλαγή του επενδυτικού κλίματος, δημιουργεί θέσεις εργασίας και άρα υπάρχει προοπτική απασχόλησης. Αυτό είναι ένας συγκεκριμένος λόγος προς τους ανέργους.

Εσείς τι λέτε ακριβώς στους ανέργους; Ότι το μέλλον τους είναι ποιο; Η καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, η απαξίωση των επιχειρήσεων, η χρηματοοικονομική κατάρρευση της χώρας; Στέλνετε το μήνυμα στους ανέργους του κινδύνου πτώχευσης των Ελλήνων και χρεοκοπίας, που ήταν το επιμύθιο της αγόρευσής σας;

Εμείς νιώθουμε την αγωνία του κάθε ανέργου. Είναι το μεγάλο μας θέμα. Αλλά προσπαθούμε να διαμορφώσουμε το περιβάλλον που θα τους δώσει θέσεις εργασίας. Τίποτα δεν είναι εύκολο. Μακάρι να ήταν εύκολα τα πράγματα. Βεβαίως, αυτό που σας λέω τώρα αφορά και την αντίληψή μας για τη χώρα. Η Ελλάδα δεν είναι μια πτωχή χώρα. Η Ελλάδα είναι μια χώρα με τεράστιο εθνικό πλούτο, με πολλούς Έλληνες που έχουν μεγάλες περιουσίες και σημαντικά μη δηλωμένα εισοδήματα, είναι μία χώρα που ως κράτος έχει τεράστιο δημοσιονομικό πρόβλημα. Γιατί; Γιατί επικρατεί η αντίληψη που είπατε εσείς.

Είπατε –θέλω να ελπίζω στη ρύμη του λόγου σας- να μην σταλούν εκκαθαριστικά, αφού πρώτα δεν έχουν έρθει τα λεφτά των Ελλήνων από την Ελβετία. Πρώτα να πληρώσουν αυτοί που χρωστάν πολλά και μετά να στείλουμε τα εκκαθαριστικά; Αυτό είπατε; Εγώ αυτά είπα, που εσείς εκλαμβάνετε ότι είπα και θεμελιώνετε την κριτική σας; Ναι, εγώ αυτό κατάλαβα ότι είπατε. Και ο κάθε Έλληνας είναι πρόθυμος να καταλάβει ότι αυτό είπατε. Γιατί είναι εύκολο να λέμε ότι «γιατί να πληρώσω εγώ, ας πληρώσουν πρώτα οι μεγάλοι οφειλέτες, ας πληρώσουν πρώτα αυτοί που έχουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό». Μα έτσι, όμως, η χώρα θα οδηγηθεί στην απόλυτη κατάρρευση. Αυτό το φαύλο κύκλο πρέπει να σπάσουμε.

Και ο κολοφώνας της επιχειρηματολογίας σας: Δεν προσέξαμε την παράγραφο 9 της ανακοίνωσης των συμπερασμάτων της Συνόδου Κορυφής της 21ης Ιουλίου. Κοιτάξτε, εγώ σέβομαι το θεσμικό σας ρόλο, αλλά θα μου επιτρέψετε να παρατηρήσω ότι δεν έτυχε ως τώρα, διότι δεν είστε επικεφαλής ενός κόμματος εξουσίας, να έχετε μία εμπειρία των ευρωπαϊκών διαδικασιών και των διεθνών διαπραγματεύσεων. Θα μας επιτρέψετε και στον Πρωθυπουργό και σε εμένα, που έχουμε μία διαδρομή εν πάση περιπτώσει στο χώρο αυτό, να έχουμε μία αντίληψη των διαδικασιών και των διαπραγματεύσεων. Λέτε να μην ξέραμε τι λέει η παράγραφος 9;

Η παράγραφος 9 έγινε αντικείμενο πολύωρων και πολλαπλών διαπραγματεύσεων. Την παράγραφο 9 τη διαπραγματευόμασταν επί εβδομάδες. Η διαπραγμάτευση για την παράγραφο αυτή άρχισε στις 8 Ιουλίου και κατέληξε στις 21 Ιουλίου. Όλοι γνωρίζουν μέσα τι έχει ειπωθεί, γιατί είναι καταγεγραμμένο στα πρακτικά. Διότι εκτός από το ανακοινωθέν, υπάρχουν τα πρακτικά και οι αποφάσεις.

Η Φινλανδία ποτέ δεν έκρυψε τι ήθελε, η Σλοβακία επίσης. Άλλες χώρες, χωρίς να καταγράψουν τη βούλησή τους στα πρακτικά, είπαν ότι πρέπει να υπάρχει ίση μεταχείριση και δεν νοείται να γίνεται λόγος για εγγυήσεις, αλλά όλοι μας είπαν, αυτή ήταν η απόφαση, κάντε διμερή διαπραγμάτευση με την Φιλανδία.

Μα, προφανώς δεχτήκαμε, διότι αλλιώς δεν θα παίρναμε την απόφαση. Αυτό που δεν δεχτήκαμε ήταν να κάνουμε διαπραγμάτευση για εμπράγματες εγγυήσεις και δεν δεχθήκαμε να κάνουμε διαπραγμάτευση η οποία να δημιουργεί νομικούς κινδύνους στην Ελλάδα. Δηλαδή, θα προτιμούσατε να οδηγήσουμε στο απόλυτο αδιέξοδο την Ευρωπαϊκή Ένωση και να ανοίξουν οι αγορές τη Δευτέρα στις 25 Ιουλίου, με μία Ευρωπαϊκή Ένωση που λόγω Φινλανδίας δεν είναι σε θέση να πάρει μία απόφαση. Πιέστηκε η Φιλανδία πάρα πολύ. Και σε τελευταία ανάλυση, τώρα θα ξανά πιεστεί η Φιλανδία.

Αντί να ασκείτε κριτική στην ελληνική Κυβέρνηση, στην Κυβέρνηση του τόπου σας, δεν στηρίζετε τις προσπάθειές μας σε μια διαπραγμάτευση που είναι ανοιχτή στο επίπεδο του Eurogroup και της Συνόδου Κορυφής; Οι δυνάμεις της Αριστεράς δεν είναι εθνικές δυνάμεις οι οποίες πρέπει να στηρίξουν την προσπάθεια αυτή; Δεν εκφράζετε αυτές τις δυνάμεις ως κόμμα και ως κοινοβουλευτική ομάδα; Προφανώς και πρέπει να τις εκφράσετε. Αλλά επενδύετε στο πρόβλημα, στο αδιέξοδο, στο ατύχημα. Και προσπαθείτε να αντλήσετε πολιτικό κεφάλαιο, μικρό όμως –πολύ μικρό- πολιτικό κεφάλαιο, από την κακή εξέλιξη.

Δεν είναι αυτό, πιστεύω, το μήνυμα των καιρών. Και το αίτημα για άλλη πολιτική αντίληψη και για άλλη λειτουργία του πολιτικού συστήματος, δεν αφορά, κ. Τσίπρα, μόνο τα μεγάλα κόμματα ή μόνο τον χώρο του πολιτικού φάσματος που είναι πέραν της παραδοσιακής Αριστεράς. Αφορά και την παραδοσιακή Αριστερά με την ανανεωτική εκδοχή της. Όλοι έχουμε τέτοια υποχρέωση ενώπιον του ελληνικού λαού. Δεν την έχουμε μόνο εμείς. Και όλοι κρινόμαστε. Γιατί όλοι μετέχουμε στη διαχείριση του προβλήματος.

Άρα, ας βρούμε την ευκαιρία αυτή να ξανακοιτάξουμε το εσωτερικό της χώρας και πώς κινείται, να στηρίξουμε μία προσπάθεια, η οποία είναι κοινή, συλλογική, εθνική και βεβαίως, να εμφανίσουμε προς τα έξω ένα ενιαίο και υπεύθυνο πρόσωπο. Γι’ αυτό σας παρακαλώ να ενισχύσετε τις προσπάθειές μας τώρα που ακόμη η διαπραγμάτευση δεν έχει κλείσει για τους τρόπους εφαρμογής αυτών των αποφάσεων.

Μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι και πρέπει να στέλνουμε ένα μήνυμα αισιοδοξίας στον ελληνικό λαό, όχι επειδή δεν έχουμε συνείδηση της κατάστασης, αλλά επειδή έχουμε υποχρέωση αλλαγής της κατάστασης.redsq

Tags: Αγορεύσεις | Παρεμβάσεις 2011