Δεκέμβριος 2006

Που κρίνεται το ΠΑΣΟΚ;

του Ευ. Βενιζέλου

Το ΠΑΣΟΚ κρίνεται καθημερινά σε τρία διαφορετικά επίπεδα:

Πρώτον, σε σχέση με το κυβερνητικό του παρελθόν και το συνολικό αναπτυξιακό και κοινωνικό αποτέλεσμα που παρήγαγε όχι μόνο ως προς τα μεγέθη και τις επιδόσεις της εθνικής οικονομίας, αλλά και ως προς τις συνθήκες ζωής και τις προοπτικές κάθε πολίτη και κάθε οικογένειας.

Δεύτερον, σε σχέση με την σημερινή αντιπολιτευτική πληρότητα και επάρκεια, δηλαδή σε σχέση με την λειτουργία του ως θεσμικού και αντιπολιτευτικού αντίβαρου στην κυβερνητική πολιτική.

Τρίτον, σε σχέση με το μέλλον, με το στίγμα, τις προτεραιότητες και τις μεγάλες επιλογές της επόμενης κυβέρνησής του.
Ένα προγραμματικό συνέδριο, εκ των πραγμάτων προεκλογικό, δεν έχει συνεπώς σημασία ως εσωστρεφής ολιγοήμερη διαδικασία, αλλά ως έναυσμα και αφορμή ενός ευρύτατου πολιτικού διαλόγου τόσο μεταξύ των μελών, των φίλων και των στελεχών του ΠΑΣΟΚ όσο και ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και την κοινωνία των πολιτών.

 

Άλλωστε οι πολίτες στρέφουν την προσοχή τους στον καθημερινό, άμεσο, πολιτικό λόγο των αρχηγών των δύο μεγάλων κομμάτων, που ως υποψήφιοι πρωθυπουργοί ζητούν και προσωπικά την εντολή για να κυβερνήσουν τον τόπο. Τα κόμματα είναι βέβαια τα αναντικατάστατα συλλογικά πολιτικά υποκείμενα που έχουν ως αποστολή να συνθέτουν πολιτικά μια κοινωνία άδικη, άνιση, πολυδιασπασμένη, αντιφατική που συγκροτείται ως πολιτική κοινωνία μόνον μέσα από τους δημοκρατικούς, συνταγματικούς θεσμούς.

Το μεγάλο βέβαια πολιτικό πρόβλημα της εποχής μας, πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πρωτίστως τα ευρωπαϊκά, σοσιαλιστικά κόμματα, είναι η αίσθηση πολιτικής υποαντιπροσώπευσης της κοινωνίας. Η κοινωνία βιώνει την κρίση της πολιτικής και είναι έντονα δύσπιστη ως προς το αν υπάρχει πράγματι πεδίο διαφωνίας και άρα διαφοροποίηση μεταξύ των κομμάτων εξουσίας.

Η ίδια η προστασία της πολιτικής και της δημοκρατίας επιβάλλει συνεπώς να αναδειχθούν οι διαφορές των κομμάτων ως προς την συνολική αντίληψη τους περί κοινωνίας, οικονομίας και πολιτικής, ως προς το μέλλον και την αντοχή του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου, ως προς το μοντέλο ανάπτυξης και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μέσα σε μια κοινωνία συνοχής και αλληλεγγύης. Όλοι όμως κατά βάθος αμφιβάλλουν αν οι προεκλογικές δεσμεύσεις και διαφοροποιήσεις θα ισχύσουν μετεκλογικά. Για το αν οι προεκλογικές υποσχέσεις είναι δημοσιονομικά εφικτές μέσα στο πλαίσιο του συμφώνου σταθερότητας για τις χώρες – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ζώνης του ευρώ.

Ο,τιδήποτε συνεπώς λέγεται πρέπει να είναι τριπλά τεκμηριωμένο:

  • Πρέπει να δίνει το φιλολαϊκό,  ριζοσπαστικό, προοδευτικό στίγμα του ΠΑΣΟΚ. Να θεμελιώνει την διαφοροποίηση με την Νέα Δημοκρατία. Δεν βρίσκουμε όμως την ταυτότητά μας μέσα από την διαφοροποίηση, αλλά  προβάλλουμε την διαφοροποίηση μέσα από την συνείδηση της ταυτότητάς μας.
  • Πρέπει να είναι θεσμικά, δηλαδή νομικά εφικτό και εφαρμόσιμο στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είναι βέβαια πάντα ένα ανοιχτό πεδίο διαπραγμάτευσης για τις κυβερνήσεις που έχουν συγκροτημένη άποψη ως προς το μέλλον της Ευρώπης.
  • Πρέπει να είναι δημοσιονομικά τεκμηριωμένο. Δηλαδή να στηρίζεται στην πραγματική δυνατότητα χρηματοδότησής του μέσα στο πλαίσιο ενός πολυετούς προγραμματισμού του προϋπολογισμού, αναπτυξιακού και αναδιανεμητικού ταυτόχρονα χαρακτήρα.

Με αυτό το πνεύμα προσπαθώ και εγώ προσωπικά να συμβάλλω στις προγραμματικές επεξεργασίες του ΠΑΣΟΚ σε έναν διάλογο που δεν τον βλέπω ως «διαδικτυακή αλληλογραφία», αλλά ως ουσιαστική συζήτηση επί του συγκεκριμένου με κείμενα και θέσεις. Με σαφώς διατυπωμένο και το ιδεολογικό στίγμα και το πολιτικό πλαίσιο των επιμέρους επιλογών. Μόνον έτσι μπορεί να συγκροτείται κάθε φορά το ΠΑΣΟΚ ως πλειοψηφικό ρεύμα και να λειτουργεί με αξιοπιστία ως η αριστερότερη, δηλαδή η προοδευτικότερη δυνατή εκδοχή ενός μεγάλου κόμματος εξουσίας που δεν διατυπώνει απλώς θέσεις, αλλά θέλει και ξέρει να κυβερνά με κοινωνική ευαισθησία, πολιτική επάρκεια και θεσμική σοβαρότητα. 

 


* Άρθρο Ευ. Βενιζέλου στο μηνιαίο πολιτικό περιοδικό ΣΤΡΟΦΗ, τεύχος 8, Δεκέμβριος 2006

Tags: ΠΑ.ΣΟ.ΚΆρθρα 2006