15 Μαρτίου 2005

Μετά το συνέδριο

του Ευ. Βενιζέλου


Το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ήταν ένα εξωστρεφές πολιτικό γεγονός. Εξέπεμψε ένα σαφές και ισχυρό μήνυμα ενότητας, αυθεντικότητας και ανανέωσης. Σε τέτοιου είδους γεγονότα σημασία δεν έχει αυτό που συμβαίνει τις τρεις ημέρες της συνεδριακής διαδικασίας , αλλά όσα προηγούνται και κυρίως όσα έπονται.

Το Συνέδριο ήταν συνεπώς μία ενδιαφέρουσα στιγμή που μπορεί να σηματοδοτήσει την έναρξη μιας νέα πολιτικής περιόδου. Οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο δεν διαμορφώνονται βέβαια από το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, αλλά κυρίως από την πάροδο του πρώτου χρόνου της κυβερνητικής θητείας της Ν.Δ. Μέχρι πριν από λίγο η κυβέρνηση είχε το πλεονέκτημα να συγκρίνει τις πράξεις και τις παραλήψεις των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ με τις υποσχέσεις και τις αξιολογικές κρίσεις του κ. Καραμανλή. Τώρα που η κυβέρνηση διαθέτει τα δικά της πεπραγμένα, αυτά δεν συγκρίνονται μόνο με τον απόηχο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, αλλά και με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του κυβερνώντος κόμματος.

Το Σινούκ, οι αγροτικές κινητοποιήσεις, οι συμβασιούχοι, η απόπειρα εμπαιγμού των συνταξιούχων με το ΛΑΦΚΑ, η ακινησία στις δημόσιες επενδύσεις, οι τριβές με την Ευρωπαϊκή Ένωση και ο κίνδυνος περικοπής των κονδυλίων, η αμηχανία της κυβέρνησης στην εξωτερική πολιτική, ο ασαφής και ουδέτερος τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση αντιμετωπίζει την κρίση στην Εκκλησία και τη Δικαιοσύνη έχουν πια εντυπωθεί ως γεγονότα στην συνείδηση της κοινής γνώμης. Αυτό επαυξάνει τις υποχρεώσεις του ΠΑΣΟΚ που τώρα κρίνεται όχι μόνο ή κυρίως ως προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά ως σημερινή αντιπολίτευση. 

Οφείλουμε συνεπώς να είμαστε μία υπεύθυνη και μαχητική αντιπολίτευση προς όφελος όχι του ίδιου του ΠΑΣΟΚ και των εκλογικών του προοπτικών, αλλά προς όφελος όλων των Ελλήνων πολιτών, ακόμη και αυτών που ψήφισαν τη Ν.Δ. Αυτό επιβάλλει η θεσμική ισορροπία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

Η υποχρέωση του ΠΑΣΟΚ δεν εξαντλείται όμως ούτε μόνο στην άσκηση αποτελεσματικής αντιπολίτευσης, ούτε στην προγραμματική προετοιμασία μιας εναλλακτικής κυβερνητικής λύσης, άλλης ποιότητας και άλλων αξιώσεων. Υποχρέωση του ΠΑΣΟΚ είναι πλέον η ανάταξη της ίδιας της πολιτικής, της ίδιας της κοινωνικής ατμόσφαιράς, έτσι ώστε η κοινωνία να αρχίσει να αισιοδοξεί και να ελπίζει. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το βασικό ίσως αίτιο της ήττας του ΠΑΣΟΚ, ήταν η αμφισβήτηση των προθέσεων μας, των συναισθηματικών και ιδεολογικών προϋποθέσεων που επιτρέπουν να υπάρχει μια σχέση πολιτικής εμπιστοσύνης με την πλειοψηφία της κοινωνίας. Πρώτη μας συνεπώς υποχρέωση -και αυτό φάνηκε από το συνέδριο- είναι η αξιακή και ιδεολογική ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ. Όλα τα άλλα, όπως το οργανωτικό σχήμα, η ηγετική ομάδα, τα μέτρα που προτείνουμε για τους επιμέρους τομείς της κυβερνητικής πολιτικής, λειτουργούν συμπληρωματικά. Μεγαλύτερη σημασία έχει στην εποχή μας η αξιοπιστία και ικανότητα των προσώπων και το κλίμα εμπιστοσύνης με τους πολίτες, παρά η καινοτομικότητα των προγραμματικών προτάσεων. Μεγαλύτερη σημασία έχει η τεκμηρίωση του τρόπου χρηματοδότησης και εφαρμογής των πολιτικών μας προτάσεων παρά ο νεωτερικός τους χαρακτήρας.

Μεγαλύτερη σημασία έχει η κινητοποίηση της ίδιας της κοινωνίας, παρά η οργανωτική ανάπτυξη του κόμματος. Το ΠΑΣΟΚ γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν ισχύει η αρχή του πολιτικού αυτοματισμού. Η θεωρία του «ώριμου φρούτου» οδηγεί παντού, αλλά και πουθενά. Οδηγεί στην γρήγορη επάνοδο στην εξουσία, αλλά και στην μακρά παραμονή στην αντιπολίτευση. Γι΄ αυτό δεν μας αρκεί η προϊούσα φθορά της κυβέρνησης.

Πρώτη μας επιδίωξη είναι η συγκρότηση του νέου προσώπου του ΠΑΣΟΚ. Το κάθε πρόσωπο όμως είναι μία σχέση, είναι η σχέση του με τους άλλους. Το νέο πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι η νέα σχέση του με την κοινωνική του βάση, στο πλαίσιο ενός κόμματος που είναι ανοικτό, αλλά συγκροτημένο. Στο πλαίσιο ενός κόμματος δημοκρατικού, συλλογικού, αποκεντρωμένου και αντιογραφειοκρατικού. Όλα αυτά όμως δεν αρκεί να τα διακηρύσσουμε. Πρέπει -όπως αποφασίσαμε στο συνέδριο- να τα αναδείξουμε μέσα στην καθημερινή ροή της πολιτικής αντιπαράθεσης με λίγες μεγάλες εμβληματικές θέσεις, όπως ο χωρισμός Κράτους και Εκκλησίας, το ελάχιστο εγγυημένο επίπεδο διαβίωσης, η περιφερειακή ανασυγκρότηση της χώρας κ.ο.κ.

Η αρχή συνεπώς ήδη έγινε. Η συνέχεια μπορεί και πρέπει να είναι ακόμη καλύτερη.alt



* Άρθρο Ευ. Βενιζέλου στην Αυριανή

Tags: ΠΑ.ΣΟ.ΚΆρθρα 2005