Θεσσαλονίκη, Παρασκευή 25 Ιουνίου 2010


Παναγιώτατε, κύριε συνάδελφε, κύριε Νομάρχα, στρατηγέ, κυρίες και κύριοι.
Θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον καθηγητή κ. Γιάννη Χασιώτη για τα τόσο φιλικά του λόγια τα οποία βεβαίως με θέτουν προ της ευθύνης που έχουμε όλοι να στηρίξουμε αποτελεσματικά, με διάρκεια και συνέπεια ένα ίδρυμα όπως το Ιδρυμα του Μουσείου του Μακεδονικού Αγώνα που είναι συνυφασμένο με την ιστορία της πόλης της Θεσσαλονίκης, με την ιστορία της Μακεδονίας.


Το Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα, εδώ σ’ αυτό το ιστορικό κτίριο, σε ένα σημείο χαρακτηριστικό και ανεξίτηλο, είναι αποτέλεσμα της έμπνευσης και του αγώνα της κοινωνίας των πολιτών. Και θέλω να συγχαρώ τη διοίκηση του Μουσείου, τον κ. Χασιώτη, τον κ. Νικόλτσιο και όλους τους άλλους που συνεχίζουν αυτήν την προσπάθεια μέσα σε πάρα πολύ δύσκολες συνθήκες. Είναι αδύνατο και αδιανόητο για την πολιτεία να μη στηρίξει αποτελεσματικά και σοβαρά αυτή την προσπάθεια. Δεν μπορεί το Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα να πάψει να λειτουργεί. Δεν μπορεί -για να αναφέρω ένα ακόμα παράδειγμα- το NOESIS, το Μουσείο Τεχνολογίας και το Κέντρο Διάδοσης Επιστημών που είναι απόλυτα συνδεδεμένο με το ΕΚΕΤΑ, με τη Ζώνη Καινοτομίας να πάψει να λειτουργεί. Είναι προφανές ότι τέτοιου είδους θεσμοί -ο κ. Νομάρχης μου θυμίζει τους Λαζαριστές που επίσης λειτουργούν ως σύγχρονο, σύνθετο πολιτιστικό κέντρο- δεν μπορεί να πάψουν να λειτουργούν.

Είναι πολύ μεγάλη η δημοσιονομική κρίση, είναι πολύ μεγάλες οι δυσκολίες, επιβάλουν την τήρηση προτεραιοτήτων, αλλά ο Πολιτισμός, η έρευνα, η ανάπτυξη, η καλλιέργεια της ιστορικής συνείδησης είναι προτεραιότητες για όλη τη χώρα και ιδίως για τη Θεσσαλονίκη που ψάχνει να διαμορφώσει αυτό το νέο σύγχρονο ανταγωνιστικό μοντέλο ανάπτυξης της πόλης και της περιοχής. Προφανώς και θα μεταφέρω πιεστικά τα προβλήματα αυτά στους συναδέλφους μου, τον Υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού, την Υπουργό Οικονομίας. Ο ίδιος, με τις δυνατότητες που έχει το Υπουργείο της Εθνικής Άμυνας στο πλαίσιο της αρμοδιότητάς μας, θα κάνω επίσης ότι μπορώ συμπληρωματικά, ώστε να ξεπεράσουμε τα προβλήματα αυτά και φυσικά θα ενημερώσω και τον Πρωθυπουργό γιατί θέλουμε η συντονισμένη και συλλογική δράση της Κυβέρνησης να παράγει αποτέλεσμα το οποίο να γίνεται αντιληπτό από τους πολίτες σε όλα τα επίπεδα.       

Και είναι μια ευκαιρία σήμερα μετά την τελετή αυτή να κάνουμε μια πρακτική συζήτηση με τη διοίκηση του Μουσείου για να δούμε πώς μπορούμε να βοηθήσουμε συγκεκριμένα, άμεσα και χειροπιαστά.

Ο καθηγητής κ. Χασιώτης με τον έγκυρο επιστημονικό του λόγο ως ιστορικός που έχει μελετήσει εις βάθος την περίοδο αυτή αναφέρθηκε στον ατυχή πόλεμο του 1897 που ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα μιας ιδεοληπτικής προσέγγισης της εσωτερικής και της διεθνούς πολιτικής και βεβαίως οδήγησε σε μια δραματική επιδείνωση του συσχετισμού των δυνάμεων για τη χώρα μας, αλλά και σε μια βαθιά εσωτερική, θεσμική, πολιτική και κοινωνική κρίση. Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Ο πόλεμος του 1897 και η ταπεινωτική ήττα οδήγησε στο Γουδί, οδήγησε στον Ελευθέριο Βενιζέλο και τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους, οδήγησε στην απελευθέρωση των Νέων Χωρών, οδήγησε στη σημερινή Ελλάδα η οποία επίσης συμπληρώθηκε μέσα από μια άλλη μεγάλη καταστροφή, τη Μικρασιατική Καταστροφή, χωρίς την οποία δε θα υπήρχε εδώ ο προσφυγικός ελληνισμός, δεν θα υπήρχε το θαύμα της σύγχρονης Ελλάδας.

Οι πόλεμοι όμως τώρα στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα δεν είναι μόνο πόλεμοι συμβατικοί, πόλεμοι στρατιωτικοί με τη στενή έννοια του όρου. Η κυριαρχία σε πολύ μεγάλο βαθμό συνδέεται με την οικονομία, με τη δημοσιονομική σταθερότητα και ανεξαρτησία, με την ικανότητα να διαχειριζόμαστε πολλαπλές κρίσεις, οι οποίες δεν είναι μόνο κρίσεις εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, αλλά είναι και κρίσεις εσωτερικής ασφάλειας.

Αυτό μας θυμίζει η χτεσινή άνανδρη δολοφονία του υπασπιστή του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη μέσα στο κτίριο του υπουργείου στην καρδιά του κράτους, στο σκληρό πυρήνα του κράτους. Η διαχείριση κρίσεων  είναι ένα σύνθετο φαινόμενο. Πρέπει να κερδίσουμε λοιπόν τον πόλεμο που δίνουμε ως χώρα, πρέπει να κερδίσουμε τον πόλεμο της δημοσιονομικής εξυγίανσης και ανασυγκρότησης, πρέπει να ανορθώσουμε τη χώρα, για να χρησιμοποιήσω τον όρο που χρησιμοποιήθηκε το 1910–1911 έναν αιώνα νωρίτερα όταν η χώρα βίωνε και πάλι μια βαθιά διάχυτη κρίση.

Αλλά για να ανορθωθούμε πρέπει να είμαστε ενωμένοι, να διασφαλίσουμε την εθνική και την κοινωνική μας συνοχή και αλληλεγγύη, να αποκτήσουμε αισιοδοξία, να αποκτήσουμε και πάλι ένα συλλογικό εθνικό όραμα. Αυτό το οφείλουμε στην ιστορία μας, το οφείλουμε στους εαυτούς μας και στα παιδιά μας και θα το πετύχουμε.

Άρα είναι μια πολύ ωραία ευκαιρία η έκθεση αυτή εδώ στο Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα για τον ατυχή πόλεμο και την ήττα του 1897 να μας δείξει πρώτον πως πρέπει να αποφεύγουμε τις ήττες και να αξιοποιούμε στο έπακρο το συσχετισμό των δυνάμεων με ευνοϊκό και αποτελεσματικό για μας τρόπο και δεύτερο είναι μια ευκαιρία η έκθεση αυτή να μας διδάξει πως πρέπει να κερδίσουμε το μεγάλο πόλεμο της οικονομικής και δημοσιονομικής κρίσης και να βγούμε όρθιοι και ανταγωνιστικοί μέσα από αυτήν την τόσο δύσκολη συγκυρία.

Με αυτές τις σκέψεις εγκαινιάζω την έκθεση και σας ευχαριστώ θερμά για την παρουσία σας.

Tags: Πολιτισμός