Στρασβούργο, 12 Οκτωβρίου 2017

Παρέμβαση Ευάγγελου Βενιζέλου στην Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης- συζήτηση της 11.10.2017 με θέμα: Πρόταση για τη σύγκληση συνόδου κορυφής των κρατών μελών του ΣτΕ για την επιβεβαίωση της Ευρωπαϊκής ενότητας και την προάσπιση και προώθηση της δημοκρατικής ασφάλειας στην Ευρώπη - υπεράσπιση του κεκτημένου του ΣτΕ και διαφύλαξη 65 ετών επιτυχούς διακυβερνητικής συνεργασίας.

 

Το πανευρωπαϊκό συνταγματικό κεκτημένο που αφορά τη Δημοκρατία και το Κράτος Δικαίου αποδεικνύεται περισσότερο εύθραυστο από όσο θα περίμενε κανείς. Το Συμβούλιο της Ευρώπης ως θεματοφύλακας αυτών των θεμελιωδών αξιών και αυτών των βασικών θεσμικών εγγυήσεων έχει ανάγκη από νέα ώθηση.

Το ερώτημα αφορά τη μέθοδο με την οποία μπορεί να δοθεί αποτελεσματικά αυτή η νέα ώθηση.

Η απλή απάντηση είναι μέσω μιας νέας συνόδου κορυφής των αρχηγών κρατών   και κυβερνήσεων των κρατών μελών. Η σύνοδος κορυφής είναι όμως η πιο επίσημη και ισχυρή μορφή του διακυβερνητικού χαρακτήρα του Συμβουλίου της Ευρώπης με τους συσχετισμούς δυνάμεων και τους συμψηφισμούς που αυτό συνεπάγεται.

Αθήνα, 1 Ιουλίου 2017

 

Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου στο Συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης

Δέκα χρόνια μετά την έναρξη της ύφεσης και την απώλεια του δημοσιονομικού ελέγχου, επτά χρόνια μετά την υπαγωγή στα μνημόνια και δυόμιση χρόνια μετά την έναρξη, τον Ιανουάριο του 2015, της δεύτερης κρίσης που προκλήθηκε εν ψυχρώ για λόγους αμιγώς πολιτικούς και οδήγησε τη χώρα πολλά χρόνια πίσω, οι Ελληνίδες και οι Έλληνες αγωνιούν για το αν υπάρχει μια «Ελλάδα μετά». Μια Ελλάδα μετά τα μνημόνια και την κρίση.

Ή αν η πατρίδα μας είναι καταδικασμένη σε ένα διαρκές μνημόνιο, αυτό που με εντυπωσιακή έλλειψη ιστορικής συνείδησης συμφώνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στις 15 Ιουνίου μετά από μια μακρόσυρτη, εικονική, κωμικοτραγική δήθεν διαπραγμάτευση που οδήγησε στο μνημόνιο τρία μέχρι τον Αύγουστο του 2018, το μνημόνιο τέσσερα μέχρι το 2023 και το διαρκές ανεπίγνωστο μνημόνιο μέχρι το 2060. 

Έχω μιλήσει πολλές φορές για το τι συνέβη μέχρι το 2009, από το 2010 έως το 2015 και τι είναι αυτό που ζει η χώρα τα δυόμιση τελευταία χρόνια. Έχω μιλήσει ανοικτά, καθαρά, σκληρά για εμάς τους ίδιους πρωτίστως αλλά και για όσους έχουν χειριστεί ή χειρίζονται την πορεία του τόπου. Τώρα σημασία έχει να απαντήσουμε στο υπαρξιακό ερώτημα εάν η χώρα αυτή έχει μέλλον. Αν οι Ελληνίδες και οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να ονειρευτούν ξανά.  Αν υπάρχει ένας δρόμος που οδηγεί στην «Ελλάδα μετά». 

Θεσσαλονίκη, 17 Μαρτίου 2017

Ευάγγελος Βενιζέλος

Ολιστικός ή σχετικιστικός φιλελευθερισμός; *

O Αριστείδης Χατζής, φοιτητής μας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ξεχώριζε από εκείνη την εποχή και ως ένας από τους δασκάλους του νιώθω υπερήφανος για την εξέλιξή του την ακαδημαϊκή, αλλά  και την πολιτική και την κοινωνική,  γιατί ο Χατζής δεν είναι μόνον μια ακαδημαϊκή προσωπικότητα, αλλά και ένας ενεργός διανοούμενος. Έχει αποστολική διάθεση, η οποία  συνδέεται με το γεγονός ότι εκφράζει ένα  καθαρό και συγκεκριμένο ιδεολογικό  στίγμα.

Το βιβλίο είναι, όπως δηλώνει, μια εισαγωγή. Δεν υπάρχει πιο δύσκολο και πιο επικίνδυνο είδος από τις εισαγωγές και τα διδακτικά εγχειρίδια. Γιατί πρέπει να κάνεις επιλογές μέσα από μία αχανή ύλη. Πρέπει  να ορίσεις έννοιες  που θεωρείς αυτονόητες, τις χρησιμοποιείς στον καθημερινό σου λόγο, αλλά όταν σου υποβάλλονται απλές, «αφελείς» ερωτήσεις, βλέπεις  ότι χρειάζεται ένας αναστοχασμός γύρω από τις θεμελιώδεις έννοιες.

Βεβαίως αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα δεν είναι μόνον το βιβλίο καθαυτό, η εισαγωγή στον φιλελευθερισμό, αλλά οι συνειρμοί που προκαλεί η έκδοση ενός τέτοιου βιβλίου, τα θέματα που θέτει μέσα στα συμφραζόμενα της  εποχή μας,  στην οποία  επαναπροσδιορίζονται τα πάντα. Τα δύο μάλιστα τελευταία χρόνια τίθενται σε σκληρή δοκιμασία, στη χώρα μας, θεμελιώδεις «αριστερές»  παραδοχές που έκαναν, λόγω κρίσης, εύκολη επικοινωνιακή διαδρομή, αλλά προσέκρουσαν στην πραγματικότητα με παταγώδη τρόπο.   

Αθήνα 15 Ιανουαρίου 2017 

Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου
στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ

Φίλες και φίλοι, καλή χρονιά. 

Μπήκαμε στο 2017.  Επτά χρόνια μετά το πρώτο μνημόνιο και δέκα χρόνια μετά την έναρξη της ανεξέλεγκτης ροής της κρίσης, η Ελλάδα βρίσκεται δυστυχώς στο κενό.  Χωρίς στρατηγικό πλαίσιο.  Με όλα τα προβλήματα ξανά ανοικτά.  Ακόμη και τα πιο θεμελιώδη, όπως η ευρωπαϊκή ταυτότητα της χώρας και η συμμετοχή της στη ζώνη του ευρώ.

Τώρα γίνεται αισθητό το μέγεθος της βλάβης που έχει προκληθεί τα δυο τελευταία  χρόνια.  Βλάβη όχι μόνο οικονομική, αλλά δυστυχώς και θεσμική και εθνική. 

Μόνο η βαθιά κόπωση της κοινωνίας και ο κοινωνικός μιθριδατισμός, δηλαδή ο  σταγόνα-σταγόνα εμποτισμός της κοινωνίας με το δηλητήριο της απόγνωσης και της ματαιότητας, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχουν διαμορφώσει μια υδραργυρική αφήγηση που συμπεριλαμβάνει τα πάντα και το αντίθετό τους, μόνο αυτό δικαιολογεί τη στωικότητα με την οποία η κοινή γνώμη αντιμετωπίζει το σκοτεινό αδιέξοδο στο οποίο έχουμε οδηγηθεί ως χώρα. 

Το επικίνδυνο είναι ότι λείπουν τελείως οι υπεύθυνες πολιτικές και θεσμικές φωνές που οφείλουν να πουν την αλήθεια, μετατρέποντας μια πολυδιασπασμένη εικόνα ανησυχητικών πληροφοριών  σε ευκρινές σήμα εθνικού κινδύνου.