23 Ιουνίου 2009

Αγόρευση Ευ.Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου: «Μεταρρυθμίσεις στην οργάνωση της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας, στη θεραπευτική μεταχείριση χρηστών ναρκωτικών ουσιών και άλλες διατάξεις»




Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, πληροφορηθήκαμε από τα μέσα ενημέρωσης ότι μια τρομοκρατική οργάνωση, η «Σέχτα τρομοκρατών», με προκήρυξή της σε ημερήσια απογευματινή εφημερίδα ανέλαβε την ευθύνη για τη στυγερή δολοφονία του αστυνομικού πριν από λίγες μέρες και με την ίδια προκήρυξη διατυπώνει απειλές, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα κλίμα γενικευμένου φόβου στην ελληνική κοινωνία. Είμαι βέβαιος πως διερμηνεύω τα αισθήματα όλης της Βουλής λέγοντας ότι η ελληνική κοινωνία αντιδρά απέναντι στην απειλή και το φόβο, ομόθυμα, ομόψυχα αντιτάσσεται σε κάθε προσπάθεια επιβολής του νόμου της βίας. Και θέλω να τονίσω πως από την άποψη αυτή η σκληρή κριτική που ασκούμε για τις ανεπάρκειες και τις αδυναμίες της Ελληνικής Αστυνομίας, για την επιδείνωση της κατάστασης στο χώρο της Αστυνομίας από το 2004 μέχρι σήμερα, η κριτική αυτή κινείται σε άλλο επίπεδο από το επίπεδο της κοινής στάσης όλων των πολιτικών δυνάμεων και όλης της κοινωνίας απέναντι στο φαινόμενο της τρομοκρατίας και του οργανωμένου εγκλήματος. Έχει τη στήριξη όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων η Κυβέρνηση, η εκάστοτε κυβέρνηση της χώρας, αρκεί βέβαια να υπάρχει μια κυβέρνηση που έχει συνείδηση ευθύνης και έχει στοιχειώδη ικανότητα διαχείρισης των πραγμάτων. Αυτό είναι που λείπει. Δεν λείπει η πολιτική μας βούληση, δεν λείπει η κοινωνική ενότητα. Λείπει η ικανότητα πολιτικής αντίληψης και διαχείρισης βασικών θεμάτων.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι σε σχέση με το 2004 -και λυπάμαι που κάνω αυτή τη σύντομη αναδρομή- σε σχέση δηλαδή με την περίοδο καταστολής της «17ης Νοεμβρίου», σε σχέση με την περίοδο της ασφαλούς και υποδειγματικής διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων η κατάσταση στη χώρα μας έχει επιδεινωθεί. Έχουμε κάνει πολλά βήματα προς τα πίσω. Κυριαρχεί ένα κλίμα γενικευμένης ανασφάλειας, με όλες τις έννοιες του όρου «ανασφάλεια». Υπάρχει πολύ σοβαρό πρόβλημα στην καθημερινή ζωή και βεβαίως υπάρχει πολύ σοβαρό πρόβλημα, όπως είπα και προηγουμένως, σε διάφορες μορφές οργανωμένου εγκλήματος.

Το Σύνταγμά μας, όπως συμβαίνει με τα συντάγματα όλων των ευνομούμενων, θεσμικά εκσυγχρονισμένων χωρών, έχει προβεί διαχρονικά, ιστορικά σε ορισμένες θεμελιώδεις και ανυπέρβλητες σταθμίσεις ως προς τη σχέση ασφάλειας και ελευθερίας και ελπίζω να συμφωνούμε όλοι γύρω από το αυτονόητο, το ιστορικά και θεσμικά αυτονόητο, πως χωρίς ελευθερία, χωρίς κράτος δικαίου, χωρίς δικονομικές εγγυήσεις, χωρίς ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορεί να διασφαλιστεί το μείζον αγαθό της ασφάλειας, δεν μπορεί να προστατευθεί το δικαίωμα στην ασφάλεια. Χωρίς την προστασία του δικαιώματος στην ελευθερία δεν προστατεύεται ούτε το δικαίωμα στην ασφάλεια.

Μόνη ασφαλής μέθοδος για την υπεράσπιση του πολίτη, για την υπεράσπιση της ζωής, της τιμής και της περιουσίας του είναι ο σεβασμός της νομιμότητας, ο σεβασμός των εγγυήσεων του κράτους δικαίου. Αυτή η ισορροπία αποτυπώνεται στις συνταγματικές διατάξεις, αποτυπώνεται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αποτυπώνεται στο Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δεν πρέπει ούτε να ταλαντευόμαστε ούτε να πειραματιζόμαστε. Γιατί όσες φορές παραβιάζουμε αυτόν τον κλειστό κανόνα, το αποτέλεσμα είναι να πλήττεται η ελευθερία και το κράτος δικαίου, χωρίς να πλήττεται το οργανωμένο έγκλημα και χωρίς να καταστέλλεται η τρομοκρατία.

Έχει, λοιπόν, πάρα πολύ μεγάλη σημασία να συνεννοηθούμε γύρω από αυτό και λυπάμαι, όταν βλέπω μια Κυβέρνηση και μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία πανικόβλητη, μετά το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών, να σύρεται πίσω από τις πολιτικές πρωτοβουλίες του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού και του κ. Καρατζαφέρη, να υιοθετεί με βιασύνη μια ατζέντα που δεν την έχει επεξεργαστεί και να σπεύδει να κάνει μια επίδειξη –υποτίθεται- αποφασιστικότητας, σκληρότητας, βολονταρισμού, ενώ από πίσω δεν υπάρχει απολύτως τίποτα.

Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και έντιμοι, όταν απευθυνόμαστε στην κοινωνία. Όποιος επιχειρεί να εξαπατήσει την κοινωνία, προσφέροντάς της ψευδαισθήσεις παροδικές και στιγμιαίες, θα τιμωρηθεί σκληρότερα από την τιμωρία που επεβλήθη την 7η Ιουνίου στις Ευρωεκλογές. Δεν μπορούμε να λέμε ψέματα στον πολίτη ότι ψηφίζοντας αυστηρούς ποινικούς νόμους, αντιμετωπίζουμε πράγματι το πρόβλημα ανασφάλειας, αντιμετωπίζουμε την κατάσταση εθνικής ανομίας που επικρατεί στη χώρα μας.

Να πω και κάτι άλλο; Μακάρι τα πράγματα να ήταν τόσο απλά. Μακάρι μέσα από την αυστηροποίηση, τη διαρκή και αλόγιστη αυστηροποίηση ποινικών διατάξεων να φτάναμε στην καταστολή του εγκλήματος, στην εξάλειψη των φαινομένων του οργανωμένου εγκλήματος, στην οριστική καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Δεν γίνεται έτσι! Διότι το πρόβλημα δεν είναι η τιμωρία ενός δράστη που συλλαμβάνεται και συνοδευόμενος από όλες τις αναγκαίες αποδείξεις εισάγεται στο ποινικό δικαστήριο, προκειμένου να καταδικαστεί σε αυστηρή ποινή. Το πρόβλημα είναι να φτάσουμε στον εντοπισμό και τη σύλληψη των δραστών! Το πρόβλημα είναι να έχουμε μία αστυνομία με επαγγελματισμό, με ανοικτό μυαλό, με σύγχρονα μέσα, με επαρκή εξοπλισμό, ανοικτή στις νέες μεθόδους, χωρίς στερεότυπα, χωρίς προκαταλήψεις, που ενεργεί με αποτελεσματικότητα και συλλαμβάνει το δράστη.

Από εκεί και πέρα, υπάρχει ποινικός εξοπλισμός άφθονος. Δεν λείπουν ποινικές διατάξεις για τον κατάλληλο και αυστηρό χαρακτηρισμό των εγκλημάτων και για την επιβολή αυστηρών ποινών, αλλά είναι απόπειρα εξαπάτησης μιας φοβισμένης και ανασφαλούς κοινωνίας το να λέει η Κυβέρνηση, δια στόματος του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Δημόσιας Τάξης και του Υπουργού Δικαιοσύνης, ότι βρήκαμε τη μέθοδο: θα κάνουμε ακόμη πιο αυστηρό τον Ποινικό Κώδικα, θα επιβάλλουμε δρακόντειες ποινές, ενώ έχουμε δρακόντειες ποινές. Έχουμε έναν κατάλογο κακουργημάτων που δεν υπάρχει σε άλλη χώρα. Έχουμε έναν ποινικό νόμο που απειλεί ισόβια κάθειρξη για σωρεία εγκλημάτων, κάτι που δεν συμβαίνει σε καμία άλλη χώρα.

Να είμαστε λοιπόν έντιμοι και σοβαροί. Υπάρχει τεράστιο πρόβλημα ανασφάλειας. Υπάρχει τεράστιο πρόβλημα με τις νέες μορφές τρομοκρατίας. Υπάρχει πρόβλημα στην καθημερινή ζωή του απλού ανθρώπου, αλλά δεν θα του λέτε ψέματα ότι με τέτοιου είδους νομοσχέδια δίνετε απάντηση στην αγωνία του. Διότι δεν μας λείπει η διάταξη για την τιμωρία. Μας λείπει η υποδομή, το σύστημα, η αστυνομία, η αποφασιστικότητα, η ικανότητα, ο επαγγελματισμός. Αυτά δεν υπάρχουν.

Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι στη βία των κουκουλοφόρων! Κατηγορηματικά! Θέλουμε να κατασταλεί το φαινόμενο αυτό και μπορεί να κατασταλεί. Όμως, δεν θα κατασταλεί παραβιάζοντας πλήρως την αρχή της αναλογικότητας των ποινικών διατάξεων, ανατρέποντας δηλαδή όλη την ισορροπία του Ποινικού Κώδικα, παίρνοντας αδικήματα που τιμωρούνται με ποινή φυλάκισης –και μάλιστα μεσαία ποινή φυλάκισης- και μετατρέποντάς τα σε κακουργήματα –και μάλιστα πάνω από μεσαία κακουργήματα- επειδή ο δράστης είναι πιο επικίνδυνος γιατί φοράει κουκούλα.

Ο δράστης μπορεί να συλληφθεί, γιατί και τώρα η ληστεία είναι κακούργημα. Μπορεί να συλληφθεί, γιατί και τώρα τιμωρείται η διακεκριμένη φθορά ξένης ιδιοκτησίας. Μπορεί να συλληφθεί, γιατί και τώρα η βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη τιμωρείται βαρύτατα και η θανατηφόρα είναι πάρα πολύ αυστηρό κακούργημα.

Ξέρετε πάρα πολύ καλά ότι και η μόνη διάταξη η οποία υπάρχει στον Κώδικά μας από το 1976 που καθιστά στοιχείο αυξημένης επικινδυνότητας την κουκούλα, έχει δυστυχώς μείνει ανενεργός επί τόσα χρόνια, από το 1976. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι τέτοιου είδους ρυθμίσεις δεν αποδίδουν.

Άρα, ας στραφούμε εκεί που πρέπει χωρίς να ανατρέπουμε την ισορροπία της ποινικής μας νομοθεσίας. Δεν υπάρχει αρχή μέση και τέλος πια. Οι διατάξεις είναι ασυνάρτητες, άδικες, άνισες και γι’ αυτό σε πολύ μεγάλο βαθμό ανεφάρμοστες. Χρειάζεται επειγόντως ένταξη πολλών ειδικών ποινικών νόμων στον Ποινικό Κώδικα και επανεξέταση εκ του μηδενός της κλίμακας των ποινών στον Ποινικό Κώδικα για να είμαστε δίκαιοι και σοβαροί, διότι αλλιώς θα μας διαφεύγουν μεγάλα εγκλήματα με μικρές ποινές και θα εμφανίζονται μεγάλες ποινές σε μικρότερης απαξίας πράξεις. Αυτή τη στιγμή έχει γίνει διάτρητη όλη η ποινική νομοθεσία. Έχει, δηλαδή, ανατραπεί ένας βασικός πυλώνας του κράτους δικαίου.

Άρα, είμαστε έτοιμοι να συμπαραταχθούμε στην αποτελεσματική καταστολή της βίας των κουκουλοφόρων, αλλά δεν συμπράττουμε στη διατύπωση μιας ψευδαίσθησης προς την κοινωνία: ότι αν ψηφιστούν οι διατάξεις αυτές θα κατασταλεί το φαινόμενο. Θα σας πούμε λεπτομέρειες στη συζήτηση επί των άρθρων

Το ίδιο συμβαίνει και σε σχέση με το σωφρονιστικό σύστημα, κύριε Υπουργέ, και σας κρούω κώδωνα κινδύνου. Είναι φορτισμένη η κατάσταση στις φυλακές, το είπα και χθες το βράδυ σε μια εκδήλωση του Συμβουλίου Επικρατείας στον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Υπάρχει πρόβλημα. Ενδεχομένως υπάρχουν πολύ σοβαρές διασυνδέσεις μεταξύ τρομοκρατίας και κοινού εγκλήματος. Η κατάσταση πρέπει να ελεγχθεί και πρέπει να λάβετε όλα τα αναγκαία μέτρα. Και βλέπετε πως διαψεύδεται ο προκάτοχός σας, ο οποίος εμφάνισε στη Βουλή υπεραισιόδοξους αριθμούς για την αποσυμφόρηση των φυλακών με την εφαρμογή του προηγούμενου νομοσχεδίου που είναι νόμος του κράτους και είχε εισηγηθεί στη Βουλή και βλέπετε ότι τώρα βρίσκεστε στην ανάγκη να έλθετε να διορθώσετε, να βελτιώσετε με την ελπίδα ότι πράγματι θα φύγουν κάποιοι κρατούμενοι. Να φύγουν όμως, οι σωστοί κρατούμενοι με μία κλιμάκωση σε σχέση με τις ποινές και την απαξία των εγκλημάτων, όχι όποιοι-όποιοι κρατούμενοι. Δεν είναι στατιστικό πρόβλημα ούτε το σωφρονιστικό σύστημα, ούτε η ποινική δικαιοσύνη και γι’ αυτό θεωρώ ότι είναι τυχαία τα θέματα που αντιμετωπίζετε. Δεν υπάρχει καμία ιεράρχηση, δεν υπάρχει κανένα σύστημα.

Έτσι κάνετε και στο θέμα των ναρκωτικών. Δεν υπάρχει νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης με το οποίο να μην ανατρέπεται η νομοθεσία περί ναρκωτικών. Και προσέξτε τώρα: Ένα μόνο σημείο εντοπίζω σε σχέση με τα υποκατάστατα στις φυλακές, στα Κέντρα Απεξάρτησης, διότι πρέπει να δούμε αν αυτή η χορήγηση υποκαταστάτων θα είναι διαρκής ή αν θα σταματά όταν ολοκληρώνεται η σωματική αποτοξίνωση και μετά θα προβλέπεται η ένταξη σε στεγνά προγράμματα για να μη μετατρέπουμε εκατοντάδες κρατουμένους σε ζόμπι μέσα στη φυλακή, οι οποίοι βρίσκονται μέσα στη φυλακή και επιδιώκουν να παραμείνουν για να έχουν εύκολη πρόσβαση στη χορήγηση του υποκατάστατου. Τεράστιο πρόβλημα.

Και βέβαια αναφέρομαι τώρα, όσο μπορώ πιο σύντομα στη προβληματική τροπολογία που είναι ένα αυτοτελές νομοσχέδιο για το φαινόμενο της παράνομης, της μη καταγεγραμμένης μετανάστευσης.

Θέλω κατ΄ αρχάς να καταθέσω στα Πρακτικά της Βουλής –με την παράκληση να το διαβάσετε και να το λάβετε σοβαρά υπ' όψιν σας- το κείμενο της εισήγησης του Συνηγόρου του Πολίτη προς την Ολομέλεια της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η οποία συνέρχεται αύριο για να συζητήσει επειγόντως τα ζητήματα που θέτει τροπολογία αυτή.

Και λέω κατ’ αρχάς το εξής ανατριχιαστικό: Ενώ όλοι νομίζουμε ότι η τροπολογία αυτή στοχεύει στην καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης –της εισόδου, δηλαδή, από τα θαλάσσια σύνορά μας κυρίως μη καταγεγραμμένων μεταναστών- στη πραγματικότητα υψώνει μία σπάθη απειλητική πάνω από τα κεφάλια όλων των νόμιμων μεταναστών.

Διότι με την πρώτη διάταξη αυτής της τροπολογίας ο κάθε αλλοδαπός, άρα και ο νόμιμος μετανάστης μετατρέπεται σε εν δυνάμει επικίνδυνο για τη δημόσια τάξη άτομο και ο νόμιμα ευρισκόμενος στη χώρα μας αλλοδαπός, εάν του ασκηθεί ποινική δίωξη για οποιαδήποτε αδίκημα, ακόμα και για αδίκημα που απειλείται πολύ μικρή ποινή φυλάκισης, ακόμα και αδίκημα του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, μπορεί να βρεθεί χωρίς κανένα καθεστώς προστασίας, να τελεί υπό άμεση απέλαση. Και δεν αναφέρομαι σε αυτόν που τα δουλεμπορικά σκάφη φέρνουν από την Τουρκία, αλλά αναφέρομαι σε αυτόν που ζει και εργάζεται χρόνια με την οικογένειά του στην Ελλάδα και συνεισφέρει στην ελληνική οικονομία.

Ως προς τις άλλες δε διατάξεις, τις οποίες θα αξιολογήσουμε στην κατ’ άρθρο συζήτηση, θέλω να σας πω ότι απλώς δεν υπάρχει καμία λογική.

Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης στην Ελλάδα, μην έχετε καμία αμφιβολία ότι το δημιούργησε σε πολύ μεγάλο βαθμό η αδυναμία μας να διαπραγματευθούμε στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η μεγάλη αιτία, η κορυφαία αιτία του προβλήματος δεν είναι ο ταλαίπωρος άνθρωπος που ζητάει μία καλύτερη μοίρα στον κόσμο, επειδή προέρχεται από εμπόλεμες περιοχές, από περιοχές στις οποίες κινδυνεύει η ζωή του και δεν μπορεί να επιβιώσει. Το πρόβλημα το δημιούργησε η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση με τον Κανονισμό «Δουβλίνο ΙΙ», που επιβάλλει στην Ελλάδα να λειτουργεί ως χώρος αποθήκευσης μεταναστών που επιθυμούν να μεταβούν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά δε μπορούν να κάνουν αυτό που επιθυμούν, γιατί εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να τους κρατούμε εδώ, είτε υπό άθλιες συνθήκες σε χώρους κράτησης, είτε υπό άθλιες συνθήκες στο κέντρο της Αθήνας ή άλλων μεγάλων πόλεων.

Και επισημαίνω μόνο ότι η σχετική Κοινοτική Οδηγία, η τελευταία, η 115 του 2008 εξαιρεί ρητά από το πεδίο εφαρμογής της αυτούς που έχουν ζητήσει τη χορήγηση καθεστώτος ασύλου. Άρα, φοβούμαι ότι από ένα σημείο και μετά, όλα αυτά είναι ένας εντυπωσιασμός χωρίς κανένα αποτέλεσμα, πέραν του ότι πάλι έχουμε αποσπασματικές ρυθμίσεις και δεν έχουμε ένα ενιαίο σχέδιο νόμου για τη μεταναστευτική πολιτική.

Δεν υπάρχει μεταναστευτική πολιτική. Δεν μπορείτε να θέσετε σε όλα τα επίπεδα που είναι κρίσιμα το ζήτημα αυτό και το αποτέλεσμα είναι να εμφανίζεστε πάντα ως επιμηθείς, να τρέχετε πίσω από τα προβλήματα, να τα θυμάστε τα προβλήματα αυτά, όταν έχει χτυπήσει πολύ ηχηρά το κουδούνι του συναγερμού λόγω της ήττας την οποία είχατε στις ευρωεκλογές…αλλά δεν υπάρχει, κύριε Υπουργέ, όταν νομοθετούμε για θέματα δικαιωμάτων και ποινικού δικαίου, χειρότερος σύμβουλος από τον πολιτικό πανικό ή την εκλογική σκοπιμότητα.

Προσέξτε, ο δρόμος αυτός είναι αναποτελεσματικός και επικίνδυνος.

Tags: Κράτος Δικαίου | Δικαιώματα και Ελευθερίες