Αθήνα, 28 Απριλίου 2014

 

Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου, Προέδρου του ΠΑΣΟΚ,

σε εκδήλωση του Τομέα Υγείας του ΠΑΣΟΚ

Φίλες και φίλοι, χαίρομαι πραγματικά γιατί μετέχω σε μια συνάντηση των στελεχών μας του Τομέα της Υγείας. Χαίρομαι γιατί βλέπω εδώ στην αίθουσα σημαντικά στελέχη του Εθνικού Συστήματος Υγείας, Καθηγητές των Ιατρικών μας Σχολών, στελέχη συνδικαλιστικά, τη ηγεσία της ΠΟΕΔΗΝ, ανθρώπους οι οποίοι σηκώνουν το βάρος της Διοίκησης σημαντικών μονάδων και θεσμών του Εθνικού Συστήματος Υγείας, του ΕΟΠΥΥ, των Ασφαλιστικών μας Ταμείων.

Χαίρομαι γιατί βλέπω εδώ συγκεντρωμένους τους ανθρώπους που αυτή τη στιγμή δίνουν πρόσωπο και υπόσταση στον πιο κρίσιμο τομέα του κοινωνικού κράτους, που είναι η Υγεία. Και χαίρομαι γιατί έτσι μπορούμε να θυμίσουμε και να τονίσουμε ότι η Δημοκρατική Παράταξη, το ΠΑΣΟΚ που τώρα μετέχει στην Ελιά, στο νέο αυτό σχήμα συνεργασίας και συσπείρωσης, είναι ταυτισμένο ιστορικά με τις μεγαλύτερες κατακτήσεις της μεταπολίτευσης, είναι ταυτισμένο με τη συγκρότηση ουσιαστικά της έννοιας του κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα, είναι ταυτισμένο με το Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Χαίρομαι επίσης γιατί αυτή η συνάντηση, με πρωτοβουλία του Τομέα Υγείας, με τη βοήθεια πάντα του Λεωνίδα Γρηγοράκου που είναι τόσο δραστήριος, γίνεται λίγες ημέρες μετά την 20η επέτειο από το θάνατο του Γιώργου Γεννηματά, του ανθρώπους που έχει ιστορικά ταυτίσει τ’ όνομά του με την πολιτική των ριζοσπαστικών αλλαγών, έχει ταυτίσει τ’ όνομά του με την υπηρεσία του γενικού συμφέροντος.

 

Φίλες και φίλοι, οι εκλογές στις 18 και στις 25 Μαΐου, δεν κρίνουν τη σύνθεση της Βουλής των Ελλήνων και τυπικά, συνταγματικά δεν αφορούν την κυβέρνηση. Ούτε καν την εσωτερική πολιτική σε εθνικό επίπεδο. Οι τοπικές κοινωνίες καλούνται να διαλέξουν τους καλύτερους εκπροσώπους τους, τους καλύτερους διαχειριστές των τοπικών και περιφερειακών πραγμάτων.

Έχουμε ένα μεγάλο πλεονέκτημα ως παράταξη: Διαθέτουμε πλειάδα στελεχών, καταξιωμένων στο χώρο της Δημοτικής και Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης. Οι Κινήσεις στις οποίες ηγούνται ή στις οποίες μετέχουν στελέχη του χώρου μας ασκούν αυτή τη στιγμή τη Διοίκηση σε πάρα πολλούς Δήμους και στη συντριπτική πλειονότητα των Περιφερειών της χώρας και η παράταξή μας θα έχει μια εντυπωσιακή καταγραφή και παρουσία στις εκλογές αυτές και σε δημοτικό και σε περιφερειακό επίπεδο.

Επίσης, τυπικά στις 25 Μαΐου, η χώρα θα αναδείξει τους Ευρωβουλευτές της, θα μετάσχει στον πανευρωπαϊκό συσχετισμό δυνάμεων στο νέο Κοινοβούλιο, στις ζυμώσεις για το νέο Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αλλά και για την κατανομή των άλλων θέσεων, του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, του Υπάτου Εκπροσώπου, του Προέδρου του Κοινοβουλίου.

Δεν είναι όμως αυτό η Ευρώπη στην πραγματικότητα και δεν είναι αυτό η χώρα στην πραγματικότητα. Γιατί η Ευρώπη στην πραγματικότητα είναι μια πολύ σκληρή, διαρκής διακυβερνητική, δηλαδή διακρατική διαπραγμάτευση με πάγιες εθνικές στρατηγικές, με συμφέροντα, με οικονομικούς εθνικισμούς. Το Ευρωκοινοβούλιο παίζει κι αυτό έναν ρόλο σημαντικό, σημαντικότερο τώρα απ’ ό,τι στο παρελθόν στη διαμόρφωση αυτού του συσχετισμού αλλά αν δεν έχεις τις εθνικές κυβερνήσεις, τα εθνικά Κοινοβούλια, εάν δεν έχεις επαφή με τα ρεύματα στις κοινωνίες κάθε χώρας μέλους, δε μπορείς να καταλάβεις τι συμβαίνει πράγματι στην Ευρώπη, γιατί έχουμε αυτή την αναβίωση του ευρωσκεπτικισμού, του δήθεν προοδευτικού αλλά και του ακροδεξιού ευρωσκεπτικισμού.

Δε μπορείς στην πραγματικότητα να προστατεύσεις τον εαυτό σου ως χώρα και να χαράξεις μια εθνική στρατηγική μέσα στην Ευρώπη και για την Ευρώπη με στόχο πάντα την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση με γνήσιο τρόπο. Σ’ εθνικό επίπεδο τώρα, πριν από μερικούς μήνες, κάποιοι είχαν σκεφτεί ότι οι ευρωεκλογές και οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές είναι η ευκαιρία μιας νέας εφόδου για την κατάληψη της εξουσίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και από δίπλα οι ακροδεξιοί εθνικιστές σύμμαχοί του -γιατί έχουμε αυτό το περίεργο φαινόμενο, έχουμε το φαινόμενο μιας ετερόκλητης και επικίνδυνης σύμπραξης του λαϊκισμού που εκφράζεται προοδευτικά και δημαγωγικά από το ΣΥΡΙΖΑ και μιας απροκάλυπτης συνωμοσιολογικής εθνικιστικής Ακροδεξιάς που εκφράζεται από άλλα συστήματα, παλιά ή νέα- αυτοί λοιπόν, ως πόλος δήθεν αντιμνημονιακός μιλούσαν αλλά το ξέχασαν μετά, για εκλογές–δημοψήφισμα, όπου θα κριθούν τα πάντα. Απεδείχθη ότι οι ίδιοι δε μπορούν να διαχειριστούν τίποτα.

Μόλις ανοίγει η συζήτηση για σοβαρά θέματα, για θέμα εξωτερικής πολιτικής, για θέματα εθνικά κρίσιμα, για θέματα μεγάλης πολιτικής στρατηγικής όπως είναι το μέλλον της Ελλάδας μέσα στην Ευρώπη, είτε δεν έχουν να πουν τίποτα είτε αναγκάζονται να πουν αντιφατικά και αλληλοαναιρούμενα πράγματα είτε εμφανίζουν την εικόνα ενός εσωτερικού μετώπου το οποίο είναι ανελέητο και μπορεί να οδηγήσει όλο αυτό το συνονθύλευμα σε μια διάλυση πολύ εύκολα.

Η στρατηγική της εφόδου λοιπόν απέτυχε από τ’ αποδυτήρια. Κι έτσι βαδίζουμε σε εκλογές χωρίς να είναι καθαρό ενώπιον του ελληνικού λαού το στοίχημα και το δίλημμα των εκλογών αυτών. Φτάσαμε στο σημείο να πιστεύουν κάποιοι ότι οι εκλογές αυτές είναι πολιτικά ουδέτερες, ανώδυνες, ότι πηγαίνουμε μια παιδική εκδρομή σε δυο γύρους. Μία εκδρομή στις 18 Μαΐου και μία στις 25 Μαΐου πιθανότερα με καλύτερο καιρό.

Δεν είναι όμως έτσι. Γιατί η στρατηγική της εφόδου εγκαταλείφθηκε, εγκαταλείφθηκε γιατί απέτυχε, αλλά μένει ανοιχτό πάντα το ενδεχόμενο μιας σκληρής και επιθετικής ερμηνείας του αποτελέσματος συνδυαστικά των δημοτικών, των περιφερειακών και των ευρωεκλογών που να θέτει ζήτημα πολιτικής και κυβερνητικής σταθερότητας, ζήτημα προσανατολισμού της χώρας, ζήτημα για τις θυσίες του ελληνικού λαού που τώρα πιάνουν τόπο και πρέπει να προφυλαχθούν, να γίνουν σεβαστές, να κεφαλαιοποιηθούν, να γίνουν το εφαλτήριο για την έξοδο της χώρας από την κρίση, το μνημόνιο και την ασφυκτική επιτήρηση της τρόικας.

Άρα τα πράγματα είναι βαριά, δύσκολα, υπάρχει διακύβευμα, υπάρχει στοίχημα. Πηγαίνουμε στις εκλογές και στις εκλογές πρέπει να εκλέξουμε τους καλύτερους Δημάρχους και τους καλύτερους Περιφερειάρχες. Πρέπει να γίνει η καλύτερη δυνατή επιλογή προσώπων που θα εκπροσωπήσουν τη χώρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά καταγράφονται συσχετισμοί, δημιουργούνται εντυπώσεις, τίθενται ζητήματα νομιμοποίησης πολιτικής.

Και η χώρα πρέπει να βγει όρθια και σταθερή από αυτή τη θεσμική διαδικασία η οποία δεν είναι μόνο τυπική, είναι και ουσιαστική πολιτική. Το στοίχημα των εκλογών -το λέω και σ’ εσάς που δουλεύετε σ’ έναν εξαιρετικά ευαίσθητο χώρο, που είναι τμήμα του κράτους και της Δημόσιας Διοίκησης σε πολύ μεγάλο βαθμό, αλλά και του ιδιωτικού τομέα, γιατί υπάρχει και ο ιδιωτικός τομέας στην υπόθεση αυτή- το στοίχημα των εκλογών είναι η κυβερνητική σταθερότητα.

Η κυβερνητική σταθερότητα, όχι μιας κυβέρνησης δικομματικής στην οποία μετέχει το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία επειδή αυτό επέβαλλε η εθνική ανάγκη, αλλά η κυβερνητική σταθερότητα μιας κυβέρνησης που είναι η κυβέρνηση που διαχειρίζεται τις εθνικές υποθέσεις. Θα θέλαμε να είναι μια κυβέρνηση πραγματικά οικουμενική, μια κυβέρνηση πραγματικά ενωτική, μια κυβέρνηση που εκφράζει τη συσπείρωση των Ελλήνων και των Ελληνίδων και διαθέτει τη μεγαλύτερη δυνατή κοινωνική συναίνεση. Αλλά δυστυχώς αυτό δεν έγινε εφικτό.

Και δεν έγινε εφικτό γιατί οι δικές μας προτάσεις το Μάιο και τον Ιούνιο του 2012 δεν πέρασαν στο βαθμό που θα θέλαμε. γιατί ο ελληνικός λαός δε μας έδωσε τη δύναμη που θα θέλαμε. Γιατί έτσι έκρινε. Έδωσε μικρή δύναμη σε όλους το Μάιο του 2012 και υπέκυψε στον εκβιασμό ενός τεχνητού διπολισμού τον Ιούνιο του 2012.

Αλλά εκεί που οι άλλοι μιλούσαν για αυτοδυναμία, εκεί που οι άλλοι μιλούσαν για κατάληψη της εξουσίας, εμείς μιλούσαμε πάντα για συσπείρωση και συνεργασία όλων των υπευθύνων φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων. Και τις θέλαμε όλες. Και τη ΔΗΜΑΡ και το ΣΥΡΙΖΑ, αυτό προτείναμε και το Μάιο του 2012 και τον Ιούνιο του 2012.

Και το καταφέραμε εν μέρει τον Ιούνιο του 2012 με τη συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας και της ΔΗΜΑΡ. Αυτό δυστυχώς άντεξε ένα χρόνο μόνο. Βρεθήκαμε ξανά στο δίλημμα ένα χρόνο αργότερα, τον Ιούνιο του 2013 και τον Ιούνιο του 2013 εμείς κρατήσαμε την κυβέρνηση σταθερή, τη στρατηγική καθαρή, τον προσανατολισμό της χώρας δεδομένο, προκειμένου να δρέψουμε τους καρπούς των θυσιών που ήδη ήταν πάρα πολλές κι έπρεπε να τις τιμήσουμε, να τις προστατεύσουμε και να τις αξιοποιήσουμε.

Πήγαμε σ’ αυτή τη λύση έχοντας περάσει από μια συνεργασία πολύ πιο ιδιόρρυθμη και πολύ πιο δύσκολη, γιατί το ΠΑΣΟΚ όντας η απόλυτη πλειοψηφία στην προηγούμενη Βουλή, στη Βουλή του 2009, αναζήτησε τη συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία και την αναζήτησε από τον Ιούνιο του 2011 για να την πετύχει, συμβιβαζόμενο σε πολλούς όρους που έθετε η Νέα Δημοκρατία το Νοέμβριο του 2011 με τη συμμετοχή επιπλέον του ΛΑΟΣ που κρίναμε ότι κι αυτός έπρεπε να είναι σ’ ένα σχήμα εθνικής συνεργασίας και εθνικής ανάγκης.

Φανταστείτε πόσο πιο καθαρό, πόσο πιο προοδευτικό από πλευράς προσήμου και κατεύθυνσης ήταν το σχήμα που διαμορφώθηκε τον Ιούνιο του 2012 με το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ και τη ΝΔ σε σχέση με το σχήμα του Νοεμβρίου του 2011 και όλα αυτά γιατί είχαμε κάνει την, κατά τη γνώμη μου, εσφαλμένη επιλογή την άνοιξη του 2010 να σηκώσουμε μόνοι ως ΠΑΣΟΚ το κάρο της κρίσης, να σηκώσουμε μόνοι μας το δυσανάλογο βάρος της ένταξης στο μνημόνιο.

Θυμίζω ότι η πρότασή μου να ζητήσουμε πλειοψηφία 180 Βουλευτών στη Βουλή, θα έβαζε τον καθέναν ενώπιον των ευθυνών του, θα καθάριζε το τοπίο και θα υστερούσε από τη ΝΔ την ευκολία μιας αντιμνημονιακής φάσης που της επιτρέπει τώρα να λέει «δεν ήμουν υπέρ του κακού πρώτου προγράμματος αλλά είμαι υπέρ του καλού δεύτερου προγράμματος.

Μόνο που και το καλό δεύτερο πρόγραμμα, σύμφωνα με την ορολογία αυτή είναι πρόγραμμα δικό μας, είναι πρόγραμμα που είχα την τιμή και την ευκαιρία, την ιστορική ευκαιρία και τιμή μου, να διαπραγματευθώ στο όνομα της χώρας ως Υπουργός Οικονομικών και να το συμφωνήσουμε με τους Ευρωπαίους, δυστυχώς και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο».

Άρα λοιπόν, το στοίχημα είναι η κυβερνητική σταθερότητα και κάποιοι πιστεύουν ότι το στοίχημα αυτό θα λυθεί με βάση το ερώτημα ποιος θα είναι πρώτος, η Νέα Δημοκρατία ή ο ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό είναι κρίσιμο ερώτημα. Όχι τόσο κρίσιμο όσο στις εκλογές που υπάρχει το περιβόητο μπόνους που αλλοιώνει τα δεδομένα και λειτουργεί αντιδημοκρατικά, όταν έχεις τόσο μικρά ποσοστά ή μεσαία ποσοστά, αλλά ο πραγματικός παράγοντας σταθερότητας είμαστε εμείς.

Το στοίχημα της κυβερνητικής σταθερότητας είναι η Ελιά, η Δημοκρατική Παράταξη, το ΠΑΣΟΚ που μετέχει στην Ελιά. Μετέχει, αγωνίζεται. Ούτε κρύβεται, ούτε υποστέλλει τις σημαίες του. Απλώς συσπειρώνει όλες τις δυνάμεις και διαμορφώνει μια πλατφόρμα ακόμη μεγαλύτερης συσπείρωσης με δυναμική, στην οποία πρέπει αν όχι να πεισθούν, πάντως να πιεσθούν, να ενταχθούν όλοι όσοι ισχυρίζονται και πιστεύουν ότι ανήκουν στο χώρο του Ευρωπαϊκού Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας

Άρα το στοίχημα της χώρας, της σταθερότητας, της συνέχειας, της ολοκλήρωσης της εθνικής στρατηγικής, κρίνεται στην Ελιά, στο ΠΑΣΟΚ, στη Δημοκρατική Παράταξη. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό δεν έχει αίσθηση των συσχετισμών και των ρόλων. Αυτό συνιστά και στοιχείο ιστορικής δικαίωσης. Γιατί τίνος είναι η εθνική στρατηγική; Δική μας είναι η εθνική στρατηγική.

Άλλοι προσχώρησαν εκ των υστέρων στη στρατηγική αυτή. Και είναι κρίμα αν εμείς ως παράταξη, ενώ είμαστε ο εγγυητής της σταθερότητας, μερικές φορές δημιουργούμε την αίσθηση ότι αμφισβητούμε τη σταθερότητα λόγω μιας εσωτερικής αμφιβολίας και αμφιθυμίας, όταν οι άλλοι με πολύ μεγάλη απλότητα αλλά και σταθερότητα ήταν αντιμνημονιακοί.

Τώρα είναι υπέρ της εφαρμογής αυτού του ολοκληρωμένου προγράμματος και εμείς πρέπει ν’ απολογούμεθα και για το ένα και για το άλλο. Όχι. Αυτό είναι και άδικο και παράλογο και αδιέξοδο. Και δεν πρέπει να γίνεται. Γιατί δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η διαπραγμάτευση μέσα σε μια κυβέρνηση συνεργασίας είναι σκληρή. Είναι σκληρή στη Γερμανία που έχει να διαχειριστεί τα πλεονάσματά της, όπου μετέχουν σε μια κυβέρνηση οι Συντηρητικοί της κας Μέρκελ και οι Σοσιαλδημοκράτες του κ. Κάμπριο και του κ. Στάινμαγιερ.

Είναι δύσκολη η διαπραγμάτευση στην Ολλανδία όπου μετέχουν Εργατικοί και Φιλελεύθεροι. Και σε πολλές άλλες χώρες, σε 25 από τις 28 χώρες. Φανταστείτε πόσο δύσκολη είναι η διαπραγμάτευση σ’ εμάς που έχουμε τους δυο ιστορικούς αντιπάλους στην ίδια κυβέρνηση, για λόγους εθνικής ανάγκης και που έχουμε μια διαπραγμάτευση μεταξύ των δυο κομμάτων αλλά και μια πιο στενή διαπραγμάτευση μεταξύ της χώρας και της τρόικας.

Γιατί δεν αρκεί να διαπραγματεύεσαι με τη Νέα Δημοκρατία στη βάση «συντήρηση – πρόοδος», πρέπει να διαπραγματευθείς και στη βάση «Ελλάδα με δανειστές» και υπεράνω όλων πρέπει να παίρνεις αποφάσεις με γνώμονα το γενικό συμφέρον του ελληνικού λαού. Όχι δυστυχώς οποιοδήποτε κλαδικό ή επιμέρους συμφέρον, αλλά το συνολικό τελικό συμφέρον του ελληνικού λαού.

Άρα σκεφτείτε πόσο δύσκολα και πόσο κρίσιμα είναι τα πράγματα. Και πρέπει να ολοκληρώσουμε αυτό που έχουμε ξεκινήσει και που τώρα αποδίδει καρπούς. Και τώρα που αυτό αποδίδει καρπούς, δείχνει τι σημαίνει προοδευτικό πρόσημο.

Μου έλεγαν χτες στα Γιάννενα και στην Άρτα που ήμουν, «ξέρετε, δεν ξέρουμε τι έχει πει το ΠΑΣΟΚ, τι έχει κάνει το ΠΑΣΟΚ, πού διαφοροποιείται το ΠΑΣΟΚ από τη Νέα Δημοκρατία». Πράγματι, αυτός ο καθημερινός αγώνας των Βουλευτών μας, ο υπεράνθρωπος, των στελεχών μας που συγκροτούν την ομάδα στήριξης του κυβερνητικού έργου, δε φτάνει στην κοινή γνώμη. Δεν περνάει μέσα από τον ορυμαγδό των ειδήσεων και μέσα από τις επιλογές των Μέσων Ενημέρωσης. Αλλά, δεν υπάρχουν κάποια προφανή και αυτονόητα πράγματα;

Δε θυμάστε τις προτάσεις μας για την εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης το καλοκαίρι του 2012 όταν λέγαμε, πρώτα η συμφωνία στο μακροοικονομικό πλαίσιο και μετά τα μέτρα; Τότε όμως έπεφταν όλοι να μας φάνε γιατί αγαπημένοι των Μέσων Ενημέρωσης ήταν η Νέα Δημοκρατία, ως το κόμμα που βγήκε πρώτο, και η ΔΗΜΑΡ, υπέρ της οποίας έσφαζαν το μόσχο τον σιτευτό γιατί μπήκε σε συνεργασία και εκπροσωπούμε την Αριστερά του ήθους, ενώ το ΠΑΣΟΚ κουβαλούσε τα βάρη του παρελθόντος. Λες και το ήθος είναι κατά δήλωσιν, δεν είναι κατά πράξιν, δεν είναι αποτέλεσμα δύσκολων επιλογών, να είσαι όρθιος την κρίσιμη στιγμή.

- Αλλά ακόμη και αν το έχουμε ξεχάσει αυτό, δεν έχουμε παρακολουθήσει την περιπέτεια του γάλακτος πριν από λίγες εβδομάδες; Θα υπήρχε συμφωνία για το γάλα; Θα στεκόταν η κυβέρνηση; Θα είχαμε προστατεύσει την κτηνοτροφία, τον καταναλωτή, την ελληνική βιομηχανία τροφίμων αν δεν υπήρχαν οι θέσεις του ΠΑΣΟΚ με τον Υπουργό Γεωργίας και με όλη την Κοινοβουλευτική Ομάδα;

- Μήπως έχετε ξεχάσει τη μάχη που δώσαμε για την προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς;

- Θα υπήρχε ρύθμιση για τη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές ή για τις εμπορικές μισθώσεις χωρίς το ΠΑΣΟΚ;

- Θα υπήρχε η πλήρης ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των ανασφάλιστων -γιατί αυτό έχουμε πετύχει κατ’ ουσία- εάν δεν υπήρχε το ΠΑΣΟΚ να πει πώς πρέπει να κατανεμηθεί δίκαια το πρωτογενές πλεόνασμα;

- Θα υπήρχαν ένα σωρό φορολογικές ρυθμίσεις για επιμέρους κατηγορίες ώστε η φορολογική νομοθεσία να είναι λιγότερο άδικη και λιγότερο προκλητική; Και τι να πω για τα δικαιώματα, για το κράτος δικαίου, για την προστασία όλων των κατηγοριών που υπάρχουν σε μια κοινωνία;

Αυτές είναι πολύ συγκεκριμένες διαφορές σ’ έναν κατάλογο που είναι πάρα πολύ μακρύς και που δίνουμε στη δημοσιότητα ως ΠΑΣΟΚ για να τον θυμηθούν όλοι, εχθροί και φίλοι για το τι σημαίνει αγώνας, τι σημαίνει προοδευτικό πρόσημο, τι σημαίνει σκληρή διαπραγμάτευση. Για να συνεχίσει η χώρα και να ολοκληρώσει τα λίγα βήματα που έχει να κάνει μέχρι την οριστική έξοδο από την κρίση και το μνημόνιο.

Αλλά τώρα που η χώρα βγαίνει πράγματι, γιατί η χώρα τώρα έχει πρωτογενές πλεόνασμα, που το πιάνουν πια οι πολίτες στα χέρια ως μικρό αντίδωρο, αρχίσει η ανταπόδοση, η αντίστροφη πορεία, τώρα πληρώνουμε από το πρωτογενές πλεόνασμα τη μείωση των εργοδοτικών και εργατικών εισφορών. Πληρώνουμε τις ληξιπρόθεσμες οφειλές μας προς τις επιχειρήσεις, άρα τονώνομε την αγορά, τις επενδύσεις, την κατανάλωση, την οικονομία, την ανάπτυξη, την απασχόληση.

Τώρα η χώρα έχει τραπεζικό σύστημα πλήρως ανακεφαλαιοποιημένο τώρα με τα λεφτά του ιδιωτικού τομέα, του διεθνούς ιδιωτικού τομέα και κρατάμε καβάντζα τα λεφτά που έχουμε στο Ταμείο. Και αυτό μειώνει το χρέος. Και μας διασφαλίζει από οποιουσδήποτε κινδύνους και από οποιοδήποτε χρηματοδοτικό κενό.

Τώρα πετύχαμε να ξαναγυρίσουμε στις αγορές μ’ ένα επιτόκιο που το βρίσκουν λέει τώρα υψηλό σε σχέση με το επιτόκιο του ευρωπαϊκού δανείου και τους λέμε «μπράβο ρε παιδιά, τώρα καταλάβατε ότι έχουμε πετύχει τόσο μικρό επιτόκιο στη διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους; Το μέσο επιτόκιο είναι 2% ενώ ήταν 5% πριν από λίγα χρόνια. Κολοσσιαίες διαφορές.

Όμως δεν έχουν καταλάβει ότι αυτό το επιτόκιο αφορά το ευρωπαϊκό δάνειο. Το δάνειο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου μας δίνεται με επιτόκιο απολύτως συγκρίσιμο με το επιτόκιο που μας δίνει η αγορά. Θεωρητικά δηλαδή μπορούμε να δανειστούμε από την αγορά και να εξοφλήσουμε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Να του πούμε «ευχαριστώ» και να πάψει να υπάρχει η τρόικα. Κι επειδή έχουμε τη δυνατότητα αυτή δεν έχουμε ανάγκη από νέο δάνειο κι από νέο μνημόνιο.

Μόλις το καταλαβαίνουν αυτό τρελαίνονται. Ολοφύρονται, κλαίνε γοερά, επειδή η χώρα βγαίνει από το μνημόνιο και απαλλάσσεται από την τρόικα. Ποιοι; Οι πιο σκληροί κύκλοι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, τα πιο σκληρά γερμανικά Ινστιτούτα, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ακροδεξιοί εθνικιστές συνεταίροι του. αυτή είναι η παρέα. Η δήθεν αντιμνημονιακή παρέα που είναι λάτρεις και οπαδοί του μνημονίου και δε μπορούν να ζήσουν χωρίς το επιχείρημα του μνημονίου γιατί δεν έχουν τι να πουν.

Αυτή είναι η κατάστασή της χώρας. Αυτό είναι το πλαίσιο των εκλογών. Διότι ανεξάρτητα από το τι λέει ο καθένας, κακά τα ψέματα, μετά θα επιχειρηθούν ερμηνείες οι οποίες θα θέλουν να παρεμποδίσουν τη χώρα. Θέλουν να δουν τη χώρα να ταπεινώνεται, θέλουν να δουν νέα μέτρα θέλουν να δουν να συνεχίζεται η λιτότητα. Γιατί έτσι αντλούν εκλογική πελατεία. Ε, δε θα το δουν! Και αυτό τους τρελαίνει πραγματικά. Αυτό είναι ένα ζήτημα.

Αυτό είναι το ζήτημα. Και αυτό είναι η επιτυχία της Δημοκρατικής Παράταξης. Και αυτό είναι το στοίχημα Και αυτό είναι το στοίχημα των εκλογών. Αυτό το στοίχημα εξειδικεύεται σε όλους τους χώρους. Ο αγώνας μας στον τομέα της υγείας δεν αποτυπώνεται στην ιστορία των 25 ευρώ, γιατί το ΠΑΣΟΚ ακύρωσε την απόφαση για τα 25 ευρώ σε οποιαδήποτε επίσκεψη στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Το μέτρο αυτό λειτουργεί συμβολικά ανεξάρτητα του τι έχει ο καθένας για την ουσία της κατανομής των βαρών για τις δαπάνες υγείας. Σημασία έχει ότι το ΠΑΣΟΚ θέλοντας να διαφυλάξει και ουσιαστικά και συμβολικά το δημόσιο και καθολικό χαρακτήρα των Υπηρεσιών Υγείας, επέβαλλε την ακύρωση των 25 ευρώ.

Και είναι πολύ σημαντικό, ότι δικό μας είναι στο πολιτικό πλαίσιο που εκλογικεύει τις δαπάνες υγείας και μας επιτρέπει τώρα να χρηματοδοτήσουμε πολιτικές οι οποίες λειτουργούν ανταποδοτικά και εγγυητικά όπως δική μας είναι και η πρόταση για το εγγυημένο επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης έστω πειραματικά, έστω δοκιμαστικά σε κάποιες περιοχές επί του πεδίου.

Γιατί μόνο επί του πεδίου βλέπεις αυτόν που έχει ανάγκη, όπως τώρα με το μέρισμα από το πρωτογενές πλεόνασμα. Όπου βλέπεις ποιος είναι αυτός που έχει πραγματική ανάγκη και ποιος κρύβεται πίσω από τυπικά φορολογικά δεδομένα. Έχει λοιπόν πάρα πολύ μεγάλη σημασία σε όλους τους χώρους κι ο χώρος της Υγείας είναι ένα πυκνό δίκτυο προσώπων υψηλής αν θέλετε αναγνωρισιμότητας και επιρροής, σε όλους λοιπόν τους χώρους πρέπει να δείξουμε ότι είμαστε εδώ, ότι υπάρχουμε.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατική Παράταξη, η Ελιά, είναι παντού. Υπάρχει στα Επιμελητήρια, στα Συνδικάτα, στις Ομοσπονδίες, στους Συλλόγους, στους Δήμους, στις Περιφέρειες. Δεν είναι εντυπωσιακά τ’ αποτελέσματα σε όλα τα νοσοκομεία; Δεν είναι εντυπωσιακά τ’ αποτελέσματα σε όλα τα Επιστημονικά Επιμελητήρια, στο Δικηγορικό Σύλλογο; Παντού μα παντού. Αυτό σημαίνει ότι η παράταξη έχει ρίζες, έχει υπόσταση, έχει ψαχνό. Και αυτό πρέπει να φανεί και στο επίπεδο των ευρωεκλογών.

Χαίρομαι λοιπόν γιατί η παρουσία σας εδώ δείχνει πως αυτό το μεγάλο κοινωνικό δίκτυο υπάρχει. Πως εσείς το εκφράζετε, πως εσείς μπορείτε να το διαχειριστείτε. Και είμαι αισιόδοξος πραγματικά πως θα διαψεύσουμε κάθε πρόγνωση και πως η χώρα θα μείνει όρθια, η παράταξη θα οδηγηθεί προς την ολοκληρωμένη συνεργασία και την αναζωπύρωση και την αναγέννησή της και οι ευρωεκλογές θα είναι η αφετηρία για εξελίξεις θετικές για τον τόπο και το λαό.

Σας ευχαριστώ πολύ. 

 

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ

.