Αθήνα, 26 Ιουλίου 2016

Ομιλία Ευ. Βενιζέλου στην Ολομέλεια κατά τη συζήτηση για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής, σχετικά με τη διερεύνηση των αιτιών επιβολής τραπεζικής αργίας και κεφαλαιακών περιορισμών, υπογραφής του τρίτου Μνημονίου και ανάγκης νέας ανακεφαλαιοποίησης των πιστωτικών ιδρυμάτων.

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, θα θυμάστε το κλίμα που επικρατούσε στη Βουλή μετά την πρώτη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και το σχηματισμό της κυβέρνησης τον Ιανουάριο του 2015.  Τότε, γεμάτος ενθουσιασμό ο ΣΥΡΙΖΑ και από δίπλα οι Ανεξάρτητοι Έλληνες είχαν ως προτεραιότητά τους τη διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο εντάχθηκε η χώρα στα Μνημόνια, τα επάρατα.  Και φυσικά την ανάληψη πρωτοβουλιών για την αντιμετώπιση του «επονείδιστου» χρέους, του διαγραπτέου.  Χθες ο κ. Τσίπρας οργάνωσε την κομματική του εκδήλωση για την πρόταση αναθεώρησης του Συντάγματος στο προαύλιο της Βουλής, ακολουθώντας με ένα χρόνο καθυστέρηση την αισθητική της κας. Κωνσταντοπούλου που είχε οργανώσει στο προαύλιο της Βουλής μεγάλη εκδήλωση εναντίον του «επονείδιστου» χρέους, υπέρ της διαγραφής του. 

Αλλά, βλέπετε, οι μνήμες στοιχειώνουν το χώρο, γιατί τότε, όταν ήρθε προς συζήτηση η σύσταση της Εξεταστικής Επιτροπής για το πρώτο και το δεύτερο Μνημόνιο, η σύσταση της Εξεταστικής Επιτροπής που λειτούργησε κάποιες εβδομάδες υπό την προεδρία του κ. Βίτσα, είχα πει, από αυτό εδώ το βήμα, ότι είναι καλοδεχούμενη κι εξαιρετικά χρήσιμη η Επιτροπή αυτή, γιατί θα μας δοθεί ευκαιρία μέσω της Επιτροπής αυτής να διερευνήσουμε όχι μόνο τί έγινε από την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ μέχρι το δεύτερο Μνημόνιο, αλλά και το πώς θα μπει η χώρα στο τρίτο Μνημόνιο!  Κάτι που για εμάς ήταν προφανές, αλλά δεν είχε γίνει αντιληπτό από έναν μεγάλο αριθμό κυβερνητικών και κοινοβουλευτικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ.  Πιστεύω ότι το ήξερε όμως ο σκληρός και κλειστός ηγετικός πυρήνας της κυβέρνησης του κ. Τσίπρα που οδήγησε τα πράγματα συνειδητά στο παιχνίδι με τη φωτιά και τελικά στην πλήρη υποταγή

Ερχόμαστε τώρα, όντας μέσα στο τρίτο Μνημόνιο, στο τρίτο Μνημόνιο plus και σε ένα Μνημόνιο μετά το Μνημόνιο, το τέταρτο, το διηνεκές Μνημόνιο, γιατί η χώρα έχει βεβαίως τεθεί υπό διεθνή και διαρκή οικονομικό έλεγχο κατά έναν τρόπο προσβλητικό και τυφλό, που ποτέ δεν είχε γίνει δεκτός μέχρι την ανάληψη της ευθύνης από την παρούσα κυβέρνηση.

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, έχω παρακολουθήσει βέβαια από πολύ κοντά τη συζήτηση για τις τραγικές επιπτώσεις, τις ανυπολόγιστες αναπτυξιακές επιπτώσεις του επταμήνου του 2015.  Μη νομίζετε ότι ξεχάστηκε ή ξεπεράστηκε κάτι λόγω της κυνικής μεταστροφής της κυβέρνησης, η οποία τώρα έχει γίνει ultra μνημονιακή και επαίρεται για την πλήρη εξυπηρέτηση των οδηγιών των εταίρων.  Έχω επίσης δει και την επίκαιρη, την πιο πρόσφατη απάντηση του Υπουργείου Οικονομικών για το πώς πρέπει να υπολογιστεί η βλάβη που έχει προκληθεί.  Τί τα θέλουν και τα σκαλίζουν αυτά οι υπεύθυνοι του Υπουργείου Οικονομικών;  Όπως κι αν υπολογιστεί η ζημία, η ζημία είναι πραγματικά τεράστια και η βλάβη ανήκεστη δυστυχώς για την εθνική οικονομία. 

Θέλετε να δούμε τα στοιχεία του τραπεζικού συστήματος, την απαξίωση των μετοχών, την απαξίωση των προηγουμένων ανακεφαλαιοποιήσεων, τον εκμηδενισμό του χαρτοφυλακίου του δημοσίου, που είχε μία χρηματιστηριακή αξία που είχε φτάσει μέχρι και τα 24 δισεκατομμύρια Ευρώ όταν σύμφωνα με τη μελέτη βιωσιμότητας του χρέους η προσδοκία μας ήταν να ανακτήσουμε 16 δισεκατομμύρια Ευρώ από την ανακεφαλαιοποίηση;  Να μιλήσουμε για τη βλάβη που συνεπάγεται η απόσυρση τόσων δισεκατομμυρίων, 45 περίπου, καταθέσεων από τις παραμονές των εκλογών του 2015 έως σήμερα;  Να μιλήσουμε για την επίπτωση της τραπεζικής αργίας και των capital controls; 

Θέλετε να μιλήσουμε με όρους αμιγώς μακροοικονομικούς;  Το θέμα είναι εάν ήταν υπεραισιόδοξες οι προβλέψεις για ανάπτυξη το 2015 και το 2016 ή το τραγικό γεγονός ότι ξαναγυρίσαμε σε ύφεση και σε πρωτογενή ελλείμματα, και εκείνο που επηρεάστηκε, που είναι άυλο αλλά τελικά παράγει πολύ μεγάλο αρνητικό οικονομικό αποτέλεσμα είναι το κλίμα, η καταρράκωση της εμπιστοσύνης, στην πραγματικότητα η απομάκρυνση των επενδυτών και όχι των ξένων μεγάλων επενδυτών, αλλά η αποθάρρυνση κάθε ελληνικής επιχείρησης να κινηθεί μέσα σε ένα περιβάλλον το οποίο είναι εχθρικό και ανασφαλές. 

Είδα και τις αναλύσεις για τη δυναμική του δημοσίου χρέους και την επιβάρυνση του δημοσίου χρέους.  Μα, τέτοια παραποίηση της πραγματικότητας;  Η μελέτη βιωσιμότητας του χρέους, όπως είχε καταρτιστεί από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που τώρα πάλι αγάπησε η κυβέρνηση μέσω του κ. Lew, μας έλεγε ότι το 2059, που λήγει το χρέος, το χρέος θα βρισκόταν ως ονομαστική τιμή και ως ποσοστό του ΑΕΠ, κάτω από το 70% του ΑΕΠ, και οι χρηματοδοτικές ανάγκες δε θα ξεπερνούσαν το όριο του 15% του ΑΕΠ κάθε χρόνο, θα ήταν πιο κοντά στο 8% του ΑΕΠ.  Μετά τον Ιούλιο του 2015 τα νέα δεδομένα που περιλαμβάνονται στην τελευταία επικαιροποιημένη μελέτη βιωσιμότητας μας λένε ότι η δυναμική του χρέους τώρα, για το 2059, είναι 250% του ΑΕΠ και οι ανάγκες χρηματοδότησης ξεπερνούν το 60% του ΑΕΠ, γιατί μικρές μεταβολές σε μεγάλο χρονικό διάστημα λειτουργούν πολλαπλασιαστικά, με γεωμετρική πρόοδο, τινάζουν στον αέρα όλο το οικοδόμημα.  Αυτή είναι η μεγαλύτερη βλάβη και αυτός είναι ο πιο ακριβής υπολογισμός της βλάβης που έχει προκληθεί το τραγικό επτάμηνο του 2015

Η επίπτωση η συμβολική, η εμβληματική αλλά και η χρηματοοικονομική με το Υπερταμείο, με τον απόλυτο έλεγχο των ξένων στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, με τον απόλυτο έλεγχο σε όλο το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι μία εικόνα η οποία είναι καταθλιπτική και η οποία βεβαίως δεν επιτρέπει να κάνει κανείς καμία αισιόδοξη πρόβλεψη δυστυχώς.  Έχω μιλήσει εδώ και πολύ καιρό για τον κίνδυνο της στασιμοχρεωκοπίας.  Χαίρομαι που αυτή η έννοια έχει υιοθετηθεί, γιατί αυτή δεν είναι μία έννοια, είναι ένας κίνδυνος από τον οποίο πρέπει να ξεφύγουμε.  Αλλά πώς να ξεφύγουμε χωρίς μία κυβέρνηση που να μπορεί να διευθύνει πολιτικά τη χώρα, την κοινωνία, την οικονομία, να συνεγείρει τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου, να δώσει προοπτική, να εμπνεύσει εμπιστοσύνη;  Γι’ αυτό η βλάβη είναι οικονομική αλλά και πολιτική.  Η πολιτική βλάβη, η θεσμική, τροφοδοτεί την οικονομική και τούμπαλιν. 

Τώρα τί κάνουμε;  Μπορούμε να συγκρίνουμε το πού βρισκόταν η χώρα το φθινόπωρο του 2014 με το πού βρίσκεται σήμερα;  Πότε ήμασταν καλύτερα;  Τί λέει ο κάθε απλός Έλληνας πολίτης, ο κάθε άνθρωπος της αγοράς και των επιχειρήσεων, ο κάθε εργαζόμενος, και πότε θα γυρίσουμε στα δεδομένα του φθινοπώρου του 2014;  Το 2019 και αν, ίσως.  Δυστυχώς ούτε αυτό τώρα διαφαίνεται

Το μείζον όμως θέμα είναι το φλερτ με την κατάλυση των θεσμών.  Όταν ένας Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Χρυσόγονος, μαθητής μου και συνάδελφός μου, είχε πει τον Μάρτιο του 2015 ότι Grexit με δημοκρατία και κράτος δικαίου δεν μπορούν να συμβαδίσουν, λίγοι έδωσαν σημασία.  Ήταν μία έκλαμψη ειλικρίνειας, γιατί βεβαίως απεκαλύφθησαν τα σενάρια όχι Galbraith και Βαρουφάκη, αλλά τα σενάρια Τσίπρα. 

Τί μας λένε τα σενάρια Τσίπρα;  Το λέω αυτό γιατί με  άρθρο τους οι κ. Βαρουφάκης και Galbraith επιβεβαιώνουν το σενάριο και ενοχοποιούν τον κ. Τσίπρα στην «Εφημερίδα των Συντακτών».  Έχει, λοιπόν, πολύ μεγάλη σημασία να δούμε πώς αναπτύχθηκε αυτό το φλερτ, με τί;  Με την κατάλυση των θεσμών, με τον περιορισμό των συνταγματικών ελευθεριών, με την ανάμειξη του στρατού στην τήρηση της τάξης, με την αναστολή εφαρμογής του Συντάγματος.  Το δημοψήφισμα ξεκίνησε ως μέθοδος ανατροπής του θεσμικού κεκτημένου και το γεγονός ότι ευτυχώς, τελικά, ανετράπη το δημοψήφισμα και όχι το πολίτευμα, είναι ένα μεγάλο επίτευγμα για τη χώρα τελικά. 

Θέλω να σας πω ξανά και ξανά ότι είναι άλλο μία κυβέρνηση να έχει εναλλακτικό σχέδιο, πλάνο Β, καλού-κακού, για φυσικές ή ανθρωπογενείς καταστροφές, για εξωτερικές επεμβάσεις που δεν τις θέλει και θέλει να τις αποτρέψει και τέτοια σχέδια πάντα υπάρχουν σε όλες τις κυβερνήσεις.  Και άλλο να ετοιμάζεις, να επεξεργάζεσαι και να υιοθετείς ένα πλάνο Χ ως επιλογή σου, με γνώση σου και με εντολή του Πρωθυπουργού, όχι για να το έχεις ως εναλλακτική λύση, αλλά για να το έχεις ως επιλογή πολιτικής γραμμής σε βάρος των θεσμών και σε βάρος της προοπτικής της χώρας.  Δηλαδή να έχεις ως στόχο την περιθωριοποίηση της χώρας, την ένταξη της χώρας ούτε καν στον τρίτο κόσμο, αλλά στο περιθώριο το διεθνές του τέταρτου κόσμου. 

Η ειρωνεία και το θράσος είναι ότι εκείνη την περίοδο που συνέβαιναν αυτά, που είχαμε το φλερτ με την κατάλυση του Συντάγματος, το μεγάλο σύνθημα είναι «This is a coup», ότι εδώ πάει να γίνει πραξικόπημα εναντίον της κυβέρνησης που επεξεργαζόταν το σχέδιο της κατάλυσης των θεσμών.  Ενώ θα έπρεπε να θυμηθούμε τον François Mitterrand που έλεγε ότι αυτό είναι ένα Coup d’ État permanent, ότι αυτό είναι ένα διαρκές πραξικόπημα που αλλοιώνει την αντίληψή μας για τους θεσμούς, την ευαισθησία μας, είναι ένας μιθριδατισμός, είναι η στάγδην δηλητηρίαση της αντίληψής μας για τη σημασία των δημοκρατικών θεσμών και των θεσμών του κράτους δικαίου. 

Να γίνει, λοιπόν, αυτή η Εξεταστική Επιτροπή, όπως τη ζητά η Νέα Δημοκρατία και την αποδέχεται η Δημοκρατική Συμπαράταξη με το Ποτάμι;  Όπως τη θέλει η κυβέρνηση;  Να βρούμε τα προ του Μνημονίου, το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο;  Να τα δούμε όλα μαζί, αλλά να τα δούμε, να δούμε την αλήθεια, γιατί εδώ η χώρα βαδίζει στα σαθρά θεμέλια μεγάλων και επαναλαμβανόμενων ψεμάτων που αλλοιώνουν την αντιληπτική  ικανότητα της κοινωνίας και αυτό δεν οδηγεί σε μία λύση, θετική, υπέρβαρης της κρίσης. 

Το πρόβλημα θεσμών και δημοκρατίας είναι δυστυχώς διαρκές, βλέπουμε πρωτοφανείς καταστάσεις στη δικαιοσύνη, συγκρούσεις, μηνύσεις, πειθαρχικές έρευνες, απειλές μεταξύ ανωτάτων δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών.  Βλέπουμε την καταρράκωση των ανεξάρτητων αρχών, το πάθος της κυβέρνησης κατά των ανεξάρτητων αρχών για να υφαρπαγεί η αρμοδιότητα του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης και να γίνει η επέμβαση στο νέο επικοινωνιακό τοπίο, και βλέπουμε ποιοι είναι αυτοί που διεκδικούν μία θέση και ένα ρόλο ως αντίπαλοι της διαπλοκής και εγγυητές της διαφάνειας.

Μετά την ήττα, ως προς το εκλογικό σύστημα, την ήττα της δήθεν μαγκιάς - γιατί ο κ. Τσίπρας προσπάθησε να μετατρέψει την ηττοπάθειά του, την παραδοχή της ήττας του σε δήθεν πρωτοβουλία λέγοντας, θα αλλάξω το εκλογικό σύστημα, θα ανακόψω την πορεία των πραγμάτων- έχουμε το παιχνίδι με το Σύνταγμα. Τη  χθεσινή πρωτοβουλία του κ. Τσίπρα, η οποία, όπως εξήγησα, δεν μπορεί να είναι κυβερνητική, γιατί η κυβέρνηση δεν είναι κατά το Σύνταγμα παράγων της αναθεωρητικής διαδικασίας, μία κομματική πρωτοβουλία που παίζει με τα πάντα, που αλλοιώνει τον πυρήνα του κοινοβουλευτικού συστήματος διακυβέρνησης παίζοντας με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που από συναινετικό τον μετατρέπει ξαφνικά σε κομματικό και συγκρουσιακό μέσω της άμεσης εκλογής.  Παίζει με τον πυρήνα του κράτους δικαίου που είναι ο δικαστικός έλεγχος συνταγματικότητας των νόμων, στην πραγματικότητα υπονομεύοντας την αρμοδιότητα των δικαστηρίων μέσω ενός οιονεί δικαστικού οργάνου, συμβουλευτικού, παρά τω  Προέδρω της Δημοκρατίας, αφαιρώντας τη βασική αρμοδιότητα που έχει η δικαιοσύνη ως εγγυήτρια του κράτους δικαίου.  Άρα, αλλοιώνεται και ο πυρήνας του δημοκρατικού κοινοβουλευτικού αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος και ο πυρήνας των θεμελιωδών δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου και αυτό είναι η πρόταση για την Ελλάδα του 2021 για να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από την εθνική παλιγγενεσία.

 Δηλαδή για να οργανώσουμε ένα μνημόσυνο γύρω από την συντεταγμένη πολιτεία, η οποία συντεταγμένη πολιτεία θυσιάζεται στο βωμό της προσπάθειας του κ. Τσίπρα, να οργανώσει τη συντεταγμένη υποχώρησή του από την εξουσία, πέφτοντας στα μαλακά.  Το παιχνίδι με τους Θεσμούς είναι αδίστακτο και γίνεται για λόγους μικροκομματικούς, επικοινωνιακούς, πρόκειται για έναν γιγαντιαίο αντιπερισπασμό. Αυτά θα τα ερευνήσει κάποια Βουλή και δεν ματαιοπονούμε. Προσωπικά δεν ματαιοπονώ, δεν πιστεύω ότι αυτό θα γίνει στην παρούσα Βουλή, αλλά θα γίνει στην επόμενη. 

Ευχαριστώ.

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ

.