Αθήνα, 14 Νοεμβρίου 2013

Δευτερολογία Αντιπροέδρου Κυβέρνησης και ΥΠΕΞ Ευ. Βενιζέλου στην Κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών ΕΞΑΜ και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Βουλής για τις Προτεραιότητες της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ε.Ε., κατά το πρώτο εξάμηνο του 2014 


Απαντήσεις στις ερωτήσεις-παρατηρήσεις των βουλευτών

Ευχαριστώ τους συναδέλφους για τις τοποθετήσεις και τις ερωτήσεις. Θα προσπαθήσω να απαντήσω όσο γίνεται πιο κωδικοποιημένα, υπό την έννοια της ομαδοποίησης των ερωτήσεων, γιατί είναι λογικό πολλές φορές να επαναλαμβάνονται τα ίδια θέματα στις ερωτήσεις.

Το πρώτο σημείο είναι το πιο απλό και το πιο θεμελιώδες. Αναλαμβάνουμε την εξαμηνιαία Προεδρία του Συμβουλίου της Ε.Ε., επειδή μετέχουμε στην Ε.Ε.. Το ζήτημα της Ελληνικής συμμετοχής στην Ε.Ε. έχει κριθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Υπάρχει μια εθνική επιλογή για την συμμετοχή στην Ε.Ε.. Απαντώ στην κυρία Μανωλάκου, που έθεσε το θεμελιώδες ζήτημα, εάν θα υπάρχει κάποιο όφελος ειδικά για την Ελλάδα από την άσκηση της Προεδρίας. Μετέχουμε στην Ε.Ε. και οι συνθήκες προβλέπουν κάθε εξάμηνο την άσκηση της περιοδικής Προεδρίας. Αυτό το κάνουμε, μετέχοντας σε ένα «γήπεδο» με τεράστια προβλήματα. Ο συσχετισμός δυνάμεων είναι πάρα πολύ δυσμενής. Υπάρχουν προβλήματα, όχι απλά στρατηγικής, αλλά ιστορικής αυτοσυνειδησίας της Ε.Ε., αλλά δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο. Το βασικό όφελος είναι πως η Ελλάδα μετά από έξι χρόνια ύφεσης, μετά από τρεισήμισι χρονιά βαθιάς κρίσης, συνεχούς διαπραγμάτευσης και εκκρεμότητας, η οποία έχει «κρεμαστεί στα μανταλάκια» αδικούμενη κατάφωρα από τους θεσμικούς εταίρους και συνομιλητές της, ασκεί την Προεδρία. Είναι ένα θεσμικά ισότιμο κράτος-μέλος που θα διευθύνει τις εργασίες του Συμβουλίου της Ε.Ε. και θα το εκπροσωπήσει. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό και εκεί που μπορεί, στο μέτρο που αυτό είναι δυνατότητα της Προεδρίας, θα θέσει στο τραπέζι των συζητήσεων ζητήματα που μας αφορούν, που συνδέονται με την υπέρβαση της κρίσης, την έξοδο από το μνημόνιο, την ανασυγκρότηση της ελληνικής πραγματικής οικονομίας. Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά.

Οι συσχετισμοί είναι δύσκολοι και μίζεροι και πρέπει κάθε φορά να λαμβάνει κανείς υπόψη πάρα πολλές παραμέτρους. Δεν πρόκειται για συσχετισμούς μεταξύ Πρωθυπουργών, Υπουργών ή Κυβερνήσεων, ούτε καν μεταξύ Κοινοβουλίων. Πρόκειται για συσχετισμούς εκλογικών σωμάτων, ευρωπαϊκών κοινωνιών που κάνουν επιλογές και ψηφίζουν με συγκεκριμένο τρόπο. Υπό την έννοια αυτή, πράγματι, οι συσχετισμοί στην Ε.Ε. μπορούν να περιγραφούν με πολλούς τρόπους. Εγώ είπα ότι στο Eurogroup υπάρχει μια Κυβέρνηση που αποφασίζει. Ούτε καν ο μικρός κύκλος των δημοσιονομικά ενάρετων Κρατών, των κρατών που έχουν ΑΑΑ στην πιστοληπτική ικανότητα, δεν παίζει ρόλο. Άλλωστε, εδώ αμφισβητείται η πιστοληπτική ικανότητα της Γαλλίας. Υπάρχει πρόβλημα με τη δημοσιονομική κατάσταση της Ολλανδίας, πρόβλημα εφαρμογής πολιτικών λιτότητας για την ολλανδική κοινωνία και πολύ σοβαρή πολιτική κρίση, την οποία υφίσταται η ολλανδική κυβέρνηση. Άρα, μπορούμε να πούμε, αυτό που είπε και ο κ.  Μουσουρούλης, ότι υπάρχει μια ένωση δανειστών, μία ένωση δανειζομένων, υπάρχει ένα πρόβλημα ηγεμονίας θεσμών ή ηγεμονίας κρατών. Αυτό είναι μια ιστορικά διαρκή ανοικτή σύγκρουση και πάντα η διακρατική διάσταση συγκρούεται με την Κοινοτική και πάντοτε ανακυκλωνόμαστε. Τα τελευταία χρόνια λόγω της κρίσης, φυσικά, η Κοινοτική διάσταση και διαδικασία έχει υποτιμηθεί βαθύτατα, παρά τις εντυπώσεις που είχαν δημιουργηθεί με τη συνθήκη της Λισσαβόνας. Το διακυβερνητικό στοιχείο είναι αυτό το οποίο κυριαρχεί και έχουμε συνεχώς αλλεπάλληλες επιμέρους τροποποιήσεις με συνοπτική διαδικασία του πρωτογενούς δικαίου, για την αντιμετώπιση μιας κατάστασης, η οποία ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό ανεξέλεγκτη και απρόβλεπτη για την Ε.Ε.. Είπα, η Ε.Ε. έχει περιγραφεί θεσμικά υπό φυσιολογικές συνθήκες θερμοκρασίας και πιέσεως.

Στο Eurogroup, όσο ήταν ο Trichet Διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας έλεγε κάθε φορά, ότι “η φωτιά μπαίνει στο σπίτι και ότι εσείς πρέπει να αισθανθείτε, όπως αισθάνθηκε ο Πρόεδρος Μπους πριν από την κατάρρευση της Lehman Brother και μην κάνετε το ίδιο λάθος”. Συνεχώς λεγόταν αυτό, ως πρόλογος για ο,τιδήποτε. Ότι “εσείς, οι 17 Υπουργοί έχετε την ίδια ιστορική ευθύνη, με την ευθύνη που είχε η αμερικανική κυβέρνηση στο ξεκίνημα της κρίσης, όταν έγινε η πρώτη αρνητική επιλογή και μετέτρεψε τη χρηματοοικονομική κρίση σε δημοσιονομική και αντίστροφα”. Αλλά εκεί υπάρχει δυνατότητα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας να ενεργεί διαφορετικά, υπάρχει μια άλλη δυνατότητα κρατικής παρέμβασης, όπως και στη Μεγάλη Βρετανία. Εκεί, το να κρατικοποιείς τις τράπεζες και ακόμα να τις κρατάς κρατικές, δεν είναι μεγάλο γεγονός. Ενώ η Ευρωζώνη, ούτε τη Dexia δεν μπορεί να λύσει οριστικά. Ανακυκλώνονται προβλήματα, τα οποία είναι πολύ μικρότερης κλίμακας και τα οποία θα επηρεάζουν πάρα πολύ τις συζητήσεις για την τραπεζική ένωση.

Έχουμε πρόβλημα με τις Ευρωεκλογές, σαν αυτό που έθεσε η κυρία Γιαννακάκη; Πρόβλημα αποχής, πρόβλημα αφήγησης, πρόβλημα ευρωσκεπτικισμού; Τεράστιο, το οποίο είναι βέβαια και πρόβλημα νομιμοποίησης των ευρωπαϊκών οργάνων. Υπάρχουν νέες μορφές ευρωσκεπτικισμού, οι οποίες είναι απροσδόκητες και μπορεί να αποβούν απολύτως ανεξέλεγκτες, διότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τις παλαιές μορφές της συντηρητικής αμφισβήτησης ή της αριστερής τυπικής αμφισβήτησης στον ευρωπαϊκό διάλογο. Εδώ, υπάρχουν καταστάσεις, οι οποίες δεν μπορούν να ταξινομηθούν και μπορεί να έχουμε νέες μορφές ευρωσκεπτικισμού. Ταυτόχρονα έχουμε το Ηνωμένο Βασίλειο που ανοίγει διαδικασίες για δημοψήφισμα για την καθεαυτή συμμετοχή του και τοποθετείται με τελείως διαφορετικό τρόπο απέναντι στο ηπειρωτικό φαινόμενο, σε συνδυασμό με μια επανατοποθέτηση της συνολικής του στρατηγικής διεθνώς. Αυτό φαίνεται πάρα πολύ και στη Μέση Ανατολή και στον Αραβικό κόσμο. Άρα, έχουμε πολλά προβλήματα να διαχειριστούμε την περίοδο αυτή, προς τις ευρωεκλογές.

Ένα από τα προβλήματα είναι ότι θα κατανεμηθούν και οι θέσεις, που σημαίνει ότι θα γίνει μια παρασκηνιακή διαπραγμάτευση, πριν γίνει θεσμική και ήδη γίνεται αυτή. Πράγματι, εγώ πιστεύω ότι η συζήτηση ανάμεσα στις γερμανικές κομματικές δυνάμεις για τη γερμανική κυβέρνηση, αφορά πάρα πολύ στην ευρωπαϊκή προοπτική, τη συζήτηση για την τραπεζική ένωση και την κατανομή των θέσεων. Προφανώς γίνεται αυτό, διότι η Γερμανία έχει την αίσθηση ότι θα διαμορφώσει τις πολιτικές σε πάρα πολλά θέματα.

Υπάρχουν και άλλα ζητήματα, τα οποία θα κριθούν τους επόμενους μήνες. Για παράδειγμα η θέση του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ, η οποία είναι πάρα πολύ σημαντική. Η ανανέωση της θητείας του Γενικού Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης, η οποία επίσης είναι πάρα πολύ σημαντική για ένα μεγάλο φάσμα θεμάτων που μας ενδιαφέρει, γιατί συνδέεται με τους θεσμούς, ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία κ.τ.λ.. Άρα, και με σοβαρά θέματα τα οποία άπτονται της εξωτερικής πολιτικής. Υπάρχει μια ευρύτερη συζήτηση της Ε.Ε..

Αυτά η προεδρία δεν μπορεί να τα επηρεάσει. Πρώτον, διότι τυπικά θα διαμορφωθούν στο εξάμηνο της ιταλικής προεδρίας και δεύτερον, διότι σ' αυτούς τους συσχετισμούς δεν μετέχουμε στον βαθμό που θα θέλαμε να μετέχουμε. Βεβαίως, εκεί που ψηφίζουμε, ψηφίζουμε μετά λόγου γνώσεως και προσπαθούμε να έχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για την χώρα σε όλα αυτά τα θέματα.

Έχει περιθώρια η προεδρία να πάρει πρωτοβουλίες ή θα κινηθεί καθ' υπαγόρευση, επειδή η Ελλάδα είναι σε πρόγραμμα προσαρμογής και έχει την ανοιχτή διαπραγμάτευσης με την τρόικα; Έχω πει στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων, τις δύο φορές που μίλησα, ότι όλα αυτά τα χρόνια -είναι η προσωπική μου αίσθηση και μαρτυρία- δεν υπήρξε πίεση στην Ελλάδα για τα θέματα της εξωτερικής της πολιτικής και για τις προτεραιότητές της στον τομέα που ορίζουμε ως εθνικά θέματα. Δεν συνδέθηκε ποτέ η οικονομική κρίση, η δανειοδότηση, η επίλυση εκκρεμοτήτων με την τρόικα με ζητήματα, όπως το Κυπριακό, η σχέση μας με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, η σχέση μας με τις χώρες των δυτικών Βαλκανίων, η πολιτική διεύρυνσης, το Κυπριακό, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Δεν έγινε αυτό. Αν γινόταν, θα αποτρεπόταν και τώρα είναι αντιληπτό ότι, αν αποπειραθεί να το κάνει κάποιος, θα προκαλέσει άμεση αντίδραση για λόγους εθνικής αξιοπρέπειας. Διότι θίγεται ο πυρήνας της εθνικής κυριαρχίας σε θέματα που δεν αφορούν τις αρμοδιότητες της Ε.Ε., ούτε καν για την διεύρυνση που είναι ζήτημα κοινοτικό, αλλά διακυβερνητικό, διότι αποφασίζει το Συμβούλιο με κριτήρια που είναι διακυβερνητικά.

Αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία και πρέπει να το ξέρετε ως αρμόδια επιτροπή και εάν οποιοσδήποτε το αμφισβητεί στο εξωτερικό, χωρίς καμιά τεκμηρίωση και χωρίς καμιά προσλαμβάνουσα παράσταση, πρέπει να ξέρει ότι βλάπτει την αίσθηση υπερηφάνειας και αξιοπρέπειας των Ελλήνων, διότι αυτό δεν έχει συμβεί ούτε θα συμβεί.

Από κει και πέρα, μπορεί να ασκηθούν πιέσεις; Μα, σε όλες τις προεδρίες έρχονται τα οργανωμένα συμφέροντα, τα ευρωπαϊκά συνδικάτα, οι θεσμοί της Ε.Ε. και λένε την άποψή τους, αλλά η ατζέντα διαμορφώνεται και μέσα από τις αρμοδιότητες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που είναι πανταχού παρόν τώρα και άρα σε τελευταία ανάλυση έχει τον έλεγχο όλων των εξελίξεων. Επομένως, η Προεδρία δεν μπορεί να κάνει τίποτα παραπάνω από αυτά που μπορεί να κάνει εντέλει το Συμβούλιο, διότι είναι προεδρία του Συμβουλίου, το οποίο πρέπει να πάει να απολογηθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αυτό ας μη το ξεχνάμε. Είναι πάρα πολύ σημαντικό.

Ούτε φιλοδοξούμε να διεκπεραιώσουμε κείμενα, δηλαδή το θέμα δεν είναι αν θα καταλήξουμε σε μια Οδηγία, αλλά το θέμα είναι αν έχουν υπηρετήσει έναν ευδιάκριτο πολιτικό στόχο. Ούτε μπορώ τώρα να σας δώσω απαντήσεις για όλα τα επιμέρους αιτήματα που εκκρεμούν στις δέκα διαφορετικές συνθέσεις του Συμβουλίου. Θα απαντήσει ο Υπουργός Ενέργειας για το τι θα γίνει με την βιομάζα, επομένως θα γίνει κάτι που συνδέεται με την πολιτική μας για το πώς αντιμετωπίζουμε τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, πώς αντιμετωπίζουμε τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις, την παραγωγική γη, πώς αντιμετωπίζουμε το μίγμα των ενεργειακών μας πόρων. Αυτό είναι συζήτηση για την εθνική ενεργειακή στρατηγική που πρέπει να γίνει στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής, αλλά πρέπει να γίνει βεβαίως στην αρμόδια Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου με τον Υπουργό Περιβάλλοντος κ.τ.λ., για λόγους εθνικούς. Πρέπει να γίνει μια τέτοια σοβαρή συζήτηση, όπως και για τα οικονομικά της ενέργειας που είναι πολύ μεγάλη εκκρεμότητα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε όπως και όλες οι άλλες χώρες.

Όσον αφορά τη δημοσιονομική πειθαρχία, βεβαίως και δεν μπορούμε να υπερβούμε το πλαίσιο της. Βεβαίως κινούμαστε στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λισαβόνας και στο πλαίσιο του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης. Βεβαίως, είμαστε τους μηχανισμούς του ευρωπαϊκού εξαμήνου και της πολυμερούς εποπτείας. Άλλωστε, γι αυτό κατηγορείται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατηγορείται, διότι πριν το 2009 δεν αξιοποίησε στην πραγματικότητα αυτούς τους μηχανισμούς και δεν χτύπησε εγκαίρως το καμπανάκι κινδύνου. Δεν το έκανε ούτε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία μπορούσε να ισχυριστεί ότι δεν ασκεί έλεγχο των εθνικών τραπεζικών συστημάτων και των εμπορικών τραπεζών, αλλά δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι υπήρξαν πρακτικές οι οποίες δημιούργησαν υπερβολική έκθεση της ΕΚΤ και υπερβολική εξάρτηση των εθνικών εμπορικών τραπεζών. Αυτό τελικά ήταν μία συνιστώσα της κρίσης που σε εμάς δεν ήταν και η πιο σπουδαία, αλλά στην Ιρλανδία ήταν η πιο σπουδαία. Στη Βρετανία και στην Ισπανία ήταν το βασικό ζήτημα. Ακόμη έχουμε εκκρεμότητες και στην ίδια τη Γερμανία με τις ομόσπονδες τράπεζες. Επομένως, αυτό θα γίνει.

Αυτό πότε εγκαθιδρύθηκε στην Ευρώπη; Εγκαθιδρύθηκε τώρα με την κρίση; Εγκαθιδρύθηκε με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, την οποία θυμίζω ότι το καλοκαίρι του 1992 την ψήφισε και ο τότε Συνασπισμός. Το καλοκαίρι του 1992, σε έκτακτη σύνοδο της Βουλής, κυρώθηκε η Συνθήκη του Μάαστριχτ με την θετική ψήφο και του τότε Συνασπισμού. Στο Μάαστριχτ μπήκαν οι περιβόητοι δείκτες της δημοσιονομικής και μακροοικονομικής σταθερότητας. Αυτοί οι δείκτες, δηλαδή το 60% χρέος, το 3% δημοσιονομικό έλλειμμα, πώς προέκυψαν; Ήταν κάποιο μοντέλο ή οι εντολές του Μωυσή; Αυτοί ήταν οι μέσοι όροι δημοσιονομικών και μακροοικονομικών επιδιώξεων της τότε Ε.Ε. τα προηγούμενα χρόνια και αυτοί έγιναν κανόνες.

Στη συνέχεια προέκυψε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να έχει καταστατικό σκοπό τη σταθερότητα των τιμών, άρα μια αντιπληθωριστική πολιτική, λόγω πάντα του άγχους του μεσοπολέμου, ενώ ο καταστατικός σκοπός της FED είναι η σταθερότητα των τιμών και η πλήρης απασχόληση, δηλαδή είναι ο ορισμός του κεϋνσιανισμού, το οποίο είναι εντυπωσιακό, διότι έχει τόσο διαφορετικό σκοπό η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από την Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι όργανο μιας “κολοβής” ολοκλήρωσης, μόνο νομισματικής, ενώ η FED είναι όργανο ενός πανίσχυρου ομοσπονδιακού κράτους.

Επομένως, είμαστε σε ένα πλαίσιο, το οποίο ξέρουμε πολύ καλά και αγωνιζόμαστε να το μεταβάλουμε, αλλά δεν σημαίνει ότι οι μεταβολές θα είναι μόνο θετικές. Μπορεί να είναι και αρνητικές, αλλιώς θα φύγεις από την Ε.Ε. και θα ακολουθήσεις μια άλλη πορεία. Έχω ζήσει, όπως και εσείς οι κάπως μεγαλύτεροι, δύο υπογραφές της Νορβηγίας. Η μία έγινε επί ελληνικής προεδρίας το 1994 στην Κέρκυρα, όταν η Νορβηγία μπήκε, δεν κύρωσε και έμεινε απ' έξω. Αλλά, είχε τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους για να το κάνει και έκανε δύο δημοψηφίσματα. Ως εκ τούτου, είναι ένα καλό παράδειγμα, αν κάποιος θέλει να είναι Νορβηγός, πρέπει να έχει και τους φυσικούς πόρους. Αυτή είναι η απάντηση.

Μου φέρνετε μια σειρά από θέματα που αφορούν την Προεδρία σε σχέση με τις εξωτερικές της σχέσεις. Πράγματι, οι σχέσεις της Ε.Ε. και των Η.Π.Α., αυτό το TTIP (Transatlantic Trade and Investment Partnership), είναι πάρα πολύ σημαντικό και φοβήθηκαν οι Αμερικανοί, ότι λόγω του σκανδάλου του NSA, θα παρακωλυθεί η διαπραγμάτευση. Στις 11 με 15 Νοεμβρίου όμως, διεξάγεται γύρος διαπραγματεύσεων και υπάρχουν προσδοκώμενες προστιθέμενες αξίες. Θα κερδίσει η Ευρώπη 120 δισ. ευρώ από την υπογραφή της συμφωνίας και η οικονομία των Η.Π.Α. 90 δισ. ευρώ. Εν πάση περιπτώσει, υπάρχει άμεσο όφελος και γι’ αυτό θέλουν όλοι να προχωρήσουν αυτόν τον ευρωατλαντικό οικονομικό χώρο, που είναι ο χώρος των μεγαλύτερων συναλλαγών. Ο ευρωατλαντικός χώρος, ως χώρος συναλλαγών, είναι συντριπτικά ισχυρότερος διεθνώς και ως πραγματική οικονομία και ως ισοζύγιο εμπορευμάτων και ως ισοζύγιο χρηματοοικονομικών ροών, ως ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, είναι ο εντυπωσιακά μεγαλύτερος χώρος. Άρα, αυτό θα προχωρήσει.

Εμείς όμως εδώ, δεχθήκαμε τον κ. Lavrov πριν λίγες μέρες και είπαμε ότι θα κάνουμε μεγάλη προσπάθεια να προωθήσουμε μία νέα ολοκληρωμένη συμφωνία μεταξύ της Ε.Ε. και της Ρωσίας, που είναι κάτι πολύ σημαντικό.

Οργανώνουμε, κατά τη διάρκεια της ελληνικής προεδρίας, διάσκεψη με τους Υπουργούς Εξωτερικών και Ανάπτυξης του αραβικού Συνδέσμου. Αυτό γιατί αποδίδουμε πολύ μεγάλη σημασία στη σχέση της Ε.Ε. με τον αραβικό σύνδεσμο και σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αυτό συνδέεται με τις προτεραιότητες της Νότιας Γειτονίας, για τις οποίες σας μίλησα προηγουμένως σε σχέση με τις προτεραιότητες της Ανατολικής, η οποία όμως, προσκρούει σε σκληρά πολιτικά θέματα, γιατί εκεί έχουμε ζητήματα Ουκρανίας, Γεωργίας, τα οποία είναι άλλης φύσεως απ’ ότι είναι ο πόλεμος στη Συρία ή η κατάσταση στην Αίγυπτο.

Πάντως, για τις ευρωπαϊκές σχέσεις είναι τα θέματα της Ανατολικής Γειτονίας πολύ πιο σκληρά. Είπαμε και με τον κ. Hoyer, σήμερα, της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων ότι η εντολή του εξωτερικού δανεισμού της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων θα χορηγηθεί για τη νέα περίοδο κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Προεδρίας, που είναι πολύ σημαντικό και θέλουμε να διατηρηθεί η κατανομή 2/3 προς την Νότια Γειτονία και 1/3 προς την Ανατολική Γειτονία την περίοδο που ακολουθεί.

Έθεσε ο κ. Σαχινίδης κάποια θέματα. Είναι δυνατόν να εμβαθύνουμε πράγματι την Τραπεζική Ένωση και να πετύχουμε το στόχο μας, να αναλάβει το ESM το βάρος της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών;  Θα ήταν πάρα πολύ καλό. Αυτό εξαγγέλθηκε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Κορυφής της 28ης Ιουνίου του 2012 και, ενώ διατυπώθηκε η ιδέα της άμεσης ανακεφαλαιοποίησης, μετά εξαφανίστηκε, άρχισαν να μπαίνουν διάφορες επιφυλάξεις, όχι ακριβώς, όχι από τώρα, όχι αναδρομικά, ναι, για την Ισπανία, ενδεχομένως, όχι, για την Ελλάδα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί στο δάνειο του δεύτερου προγράμματος μας έδωσαν 50 δισ. ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση. Αυτά τα έχει πάρει η Ελλάδα. Αν αυτά τα κρατήσει το ESM, πρέπει να τα εγγυηθούν και αυτά τα κράτη – μέλη, που είναι μέτοχοι του ΕSM.

Υπάρχει λοιπόν ένα πολύ σοβαρό ζήτημα. Πόσα θα ανακτήσει η Ελλάδα από τα 50 δισ. ευρώ; Θα σας πω πόσα, όταν θα απαντήσω στην ερώτηση για το PSI και την ευθύνη που έχουμε για τη μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Άρα, πράγματι, το μεγάλο ζήτημα στην Τραπεζική Ένωση είναι ο ευρωπαϊκός μηχανισμός εγγύησης καταθέσεων. Αυτό είναι το κρίσιμο, διότι αλλιώς θα είμαστε πάντα από πίσω.

Το μεγάλο πρόβλημα στην Ε.Ε. είναι να μην αναπαράγονται οι ανισότητες. Οι ανισότητες μπορεί να αναπαράγονται με όλους τους τρόπους, ακόμη και τα ευρωομόλογα, που κάποτε θεωρήθηκε ότι είναι η μεγάλη λύση για την αμοιβαιοποίηση του χρέους, μπορούν να αναπαράγουν τις ανισότητες. Διότι, εάν έχεις ευρωομόλογο αλλά εσωτερική κατανομή του επιτοκίου διαφορετική, πάντα είσαι από πίσω. Γι’ αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία να έχεις μέσο επιτόκιο, όπως έχουμε εμείς τώρα 2%, ενώ στις αγορές δανείζονται χώρες, όπως η Ιταλία και η Ισπανία με επιτόκια που μπορεί να φθάνουν και το 7%.

Μπορείς μόνο με τη νομισματική πολιτική, που δεν αποδίδει, γιατί οδηγεί και στο σκληρό ευρώ και με τις διαρθρωτικές αλλαγές ανταγωνιστικότητας, να ξαναστήσεις την ευρωπαϊκή ανταγωνιστικότητα και οικονομία; Όχι. Αυτό είναι το μεγάλο θέμα της Ευρώπης. Τώρα έγινε μια μείωση επιτοκίου 0,25%. Είπε ο κ. Asmussen ότι μπορεί να πάμε σε αρνητικά επιτόκια. Και τι έγινε με αυτό; Το θέμα είναι τι πληρώνεις στο επιτόκιο χορηγήσεων, σε μια χώρα όπως η  Ελλάδα. Αυτά τα επιτόκια πρέπει να δούμε πώς επηρεάζουν και όχι τα επιτόκια του δημοσίου χρέους, από ένα σημείο και μετά. Στο πλαίσιο αυτό, οι παρεμβάσεις της εκάστοτε Προεδρίας είναι πολύ περιορισμένες, διότι το καθοριστικό ζήτημα είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που διοικείται με έναν τρόπο πολύ συγκεκριμένο, με βάση το ΑΕΠ, όχι με βάση τη θεσμική ισοτιμία. Άρα, έχει πολύ μεγάλη σημασία να θυμόμαστε ότι οι κανόνες λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι διαφορετικοί. Δεν είναι ένα κράτος, μία ψήφος. Η γενική συνέλευση συγκροτείται με βάση τη συμβολή στο ΑΕΠ.

Ίδιοι πόροι. Βεβαίως, θέλουμε αυξημένους ίδιους πόρους. Είναι δυνατόν να μιλάμε για ευρωπαϊκή ολοκλήρωση με 0,9% ίδιους πόρους; Τι ίδιοι πόροι είναι αυτοί; Σε ποιο ομοσπονδιακό εγχείρημα υπάρχουν τόσο μικροί ίδιοι πόροι; Από εκεί ξεκινάει όλο το θέμα. Θα το συζητήσουμε στο πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο, θα το συζητήσουμε στον προϋπολογισμό. Αυτό  το θέμα είναι το μεγάλο θέμα της ομοσπονδιακής προοπτικής της Ευρώπης και της ολοκλήρωσης. Πρέπει και εμείς εθνικά, ως χώρα, κάποια στιγμή να αποφασίσουμε τι θέλουμε, αν είμαστε υπέρ ή κατά. Προς το παρόν βέβαια, κάθε φορά είμαστε υπέρ του να αυξηθούν οι ίδιοι πόροι, παίζουμε με δέκατα της μονάδας αν θα είναι 0,90% ή 0,95% ή 1,20%. Γύρω από αυτά είναι όλη η συζήτηση.

Από την άλλη πλευρά, τα διαρθρωτικά ταμεία και το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο και το ΕΣΠΑ και η ΚΑΠ έχουν τεράστια σημασία, είναι λεφτά που πέφτουν στην ελληνική οικονομία, τα περιμένει ο αγρότης, τα περιμένουν οι επιχειρήσεις, τα περιμένει ο άνεργος. Από εκεί θα κάνεις τα προγράμματα, όχι από τα προγράμματα του Παρισιού, από την πρωτοβουλία για τη νεότητα και από την εγγύηση για τους νέους και από μια ευκαιρία απασχόλησης που μπορεί να είναι voucher, stage,  κατάρτιση. Από το ολοκληρωμένο πρόγραμμα εθνικού επιπέδου, όπως το έχουμε πει εμείς, που στηρίζεις θέσεις εργασίας με μείωση των εργοδοτικών εισφορών εκεί που πρέπει, που δημιουργείς νέες θέσεις εργασίας, έστω προσωρινές σε σχέση με τους δήμους, με το λεγόμενο τρίτο τομέα. Γιατί φυσικά μόνο με την ανάπτυξη δεν μπορείς να δημιουργήσεις θέσεις εργασίας.

Δε συμφωνώ με τον κ. Βολουδάκη ότι το job growth είναι πρόβλημα για χώρες όπως είναι η Γερμανία. Δεν είναι μόνο για εκεί, είναι και για εμάς. Είναι πολύ απλή η λογική. Κάνεις μια επένδυση εντάσεως κεφαλαίου, γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι η επένδυση εντάσεως εργασίας είναι εξ ορισμού αδικημένη και επιχειρηματικά θα σε οδηγήσει σε δύσκολη θέση. Άρα, σε στρέφει προς μια επένδυση εντάσεως κεφαλαίου. Αυτός όμως είναι ένας αγώνας που διεξάγεται αιώνες, από τη βιομηχανική επανάσταση και μετά υπάρχει ένας διαρκής αγώνας ανάμεσα στην ένταση εργασίας και την ένταση κεφαλαίου. Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο που απασχολεί την Ε.Ε. τώρα. Επομένως, δεν θα λύσουμε εμείς εκεί το πρόβλημα.

Είναι δυνατόν να πάρει πρωτοβουλίες η ελληνική προεδρία για την κρίση χρέους; Ως Προεδρία του συμβουλίου της Ε.Ε., όχι, διότι δεν πρόκειται να οργανώσει το ECOFIN συνδιάσκεψη για την κρίση χρέους. Τι σημαίνει πρωτοβουλία για την κρίση χρέους και τι θα μπορούσε να γίνει νομίζετε; Η κρίση χρέους αυτή την στιγμή ποιες χώρες απειλεί; Την Ελλάδα με τα 350 δισ. χρέος; Εδώ οι τρεις μεγάλες χώρες της Ε.Ε. έχουν σε απόλυτους αριθμούς 7 τρισ . ευρώ χρέος. Εχει κανείς αμφιβολίες για την δυνατότητα χρηματοδότησης του γερμανικού ή του ιταλικού δημοσίου χρέους ή του ιαπωνικού, το οποίο είναι εσωτερικό, βραχυπρόθεσμο και ως εκ τούτου διαχειρίσιμο, αλλά είναι 200% του ΑΕΠ; Η κρίση χρέους αντιμετωπίζεται με πολλούς τρόπους. Η βιωσιμότητα του χρέους διαβάζεται σε σχέση με την Ελλάδα εχθρικά. Η αλλαγή που έχουμε πετύχει είναι συγκλονιστική, διότι δεν είναι μόνο η μείωση κατά 60 μονάδες του ΑΕΠ, είναι η ριζική αναδιάρθρωση, το κόστος εξυπηρέτησης έχει μειωθεί εντυπωσιακά και θα βαίνει μειούμενο. Έχει μειωθεί από πέρσι μέχρι φέτος στο μισό. Έχουμε πάρα πολύ χαμηλό μέσο επιτόκιο, πάρα πολύ μεγάλη διάρκεια, έχουμε zero coupons για το μισό χρέος. Αυτό πετύχαμε το 2012, την ριζική αναδιάρθρωση, πέραν της μείωσης.

Όποιος δει την πραγματική συζήτηση για την αμοιβαιοποίηση του χρέους, θα δει ότι ο πυρήνας πάντα διατηρείται. Δεν δέχονται να εξομοιωθούν οι όροι δανεισμού της Γερμανίας και της Ελλάδος. Αυτό όμως είναι το κρίσιμο. Αλλιώς θα αναπαράγεται μια διαρθρωτική ανισότητα.

Αυτό έχει σχέση και με τις άλλες ερωτήσεις που κάνατε, σε σχέση με το conditionality και τα λοιπά. Μα φυσικά αυτά είναι ο συσχετισμός. Πριν φθάσουμε στους δανειστές και τους δανειζόμενους, υπήρχε και υπάρχει η παραδοσιακή διαίρεση μεταξύ καθαρών  πληρωτών και καθαρών ληπτών. Υπάρχουν χώρες οι οποίες είναι καθαροί πληρωτές και χώρες που είναι καθαροί λήπτες. Οι καθαροί πληρωτές στις ενδοκοινοτικές συναλλαγές δεν θέλουν όρους; Εμείς αντισταθήκαμε στο conditionality όσο γινόταν, αλλά στο κάτω κάτω εμείς θα εκπληρούμε τους όρους του condicionality λόγω του προγράμματος προσαρμογής. Άλλες χώρες έχουν πρόβλημα με το condicionality. Ας πούμε, η Ουγγαρία μπορεί να έχει πρόβλημα με το conditionality, δεν θα έχει η Ελλάδα.

Σε σχέση με τα θέματα που αφορούσαν την αναφορά μου που την έχω κάνει κατ’ επανάληψη στην Ε.Ε., στο Eurogroup, ότι η παρουσία του ΔΝΤ στην Ευρώπη θυμίζει την παρουσία του ΝΑΤΟ. Έτσι είναι, αυτό είναι. Ο καταστατικός σκοπός του ΔΝΤ δεν είναι να βοηθά την Ευρωζώνη, είναι να βοηθάει αναπτυσσόμενες χώρες, οι οποίες βρίσκονται σε δημοσιονομική κρίση. Γιατί χρησιμοποιείται ο μηχανισμός αυτός, με τεράστια ποσά για τα δεδομένα του, στην Ευρώπη; Εγώ σας θυμίζω ότι τον Ιούλιο του 2011 το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε να δώσει η Ευρωζώνη 150 δισ. ευρώ και οι δέκα χώρες εκτός Ευρωζώνης να δώσουν 50 δισ. ευρώ στο ΔΝΤ, να τα διαχειρίζεται με τους όρους του για την αντιμετώπιση της ευρωπαϊκής δημοσιονομικής και χρηματοοικονομικής κρίσης. Ευτυχώς δεν υλοποιήθηκε αυτό. Όταν πάμε στο Διοικητικό Συμβούλιο και βλέπουμε την στάση άλλων χωρών, της Ρωσίας, της Βραζιλίας, της Κίνας, της Ιαπωνίας, της Ινδίας πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη όλες αυτές τις παραμέτρους, το πως βλέπουν το θέμα από την δική τους οπτική γωνία.

Αυτό αφορά και στα ζητήματα που συνδέονται με την πραγματική οικονομία. Κάνατε το ερώτημα «με τις προτεραιότητες της Προεδρίας θα ανασυγκροτήσουμε την οικονομία;». Όχι βέβαια. Το σχέδιο ανασυγκρότησης της οικονομίας είναι αυτό που λέμε, συμφωνώ με τους ενδογενείς πόρους. Ενδογενείς πόροι είναι η γη, με ό,τι αυτό σημαίνει, και οι άνθρωποι, αλλά χρειαζόμαστε κεφάλαια, μια φιλική γραφειοκρατία, η οποία παρεμποδίζει διάφορες επενδύσεις στις Βρυξέλλες, χρειαζόμαστε έναν άλλο ρόλο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων. Βεβαίως, χρειαζόμαστε και μια άλλη συμπεριφορά των κρίσιμων επιτρόπων και των κρίσιμων γενικών διευθύνσεων, κρατικές ενισχύσεις και ανταγωνιστικότητα και εσωτερική αγορά συνεχώς. Μα ότι και να κάνεις έχεις ένα πρόβλημα, εκεί ήταν και η ιστορία των ναυπηγείων. Εδώ κινδυνεύουν αυτή την στιγμή 1500 παραγωγικές επιχειρήσεις του βορείου τόξου της χώρες με τις κρατικές ενισχύσεις, επειδή θεωρούν ότι όλες οι αναπτυξιακές βοήθειες που έχουν δοθεί από το 1981 είναι κρατική ενίσχυση και πρέπει να τις ανακτήσουμε. Αυτό είναι το τεράστιο θέμα. Το τεράστιο θέμα με τις κρατικές ενισχύσεις δεν είναι ο ένας κλάδος ή ο άλλος, είναι όλες οι επιχειρήσεις της εν ευρεία έννοια Βορείου Ελλάδος, οι οποίες είχαν ενταχθεί σε διάφορους αναπτυξιακούς νόμους.

Κατά την λογική αυτή, έτσι αντιμετωπίζεται και η ελληνική ναυπηγική βιομηχανία με την αδιανόητη απόφαση ότι δεν μπορείς να κάνεις ερμηνεία τα ξένα στρατιωτικά πλοία εκλαμβάνονται ως εμπορικά. Αυτό είναι καταχρηστικό, διότι δεν είναι ίδια η μεταχείριση των ισπανικών ναυπηγείων. Αυτό πρέπει να αλλάξει και είναι ένα θέμα που το έχουμε πάντα πάνω στο τραπέζι. Ελπίζω ότι θα αλλάξει, διότι εδώ συμφωνήθηκε ένα κείμενο, το οποίο ερμηνεύεται κατά τον καταχρηστικότερο δυνατό τρόπο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αυτά τα έχουμε πει και ο Πρωθυπουργός και εγώ και ο κ. Χατζηδάκης στον κ. Almunia κατ’ επανάληψη. Κρατικές ενισχύσεις δεν έχει πάρει μόνο ο Σκαραμαγκάς αλλά και η Ελευσίνα που τον κατήγγειλε.  Διότι πώς φθάσαμε στην ιστορία των κρατικών ενισχύσεων και στην καταδικαστική απόφαση του δικαστηρίου της Ε.Ε. για τον Σκαραμαγκά; Επειδή πήγε η Ελευσίνα και κατήγγειλε τον Σκαραμαγκά.

Έχει τεράστιο βάθος η υπόθεση αυτή. Πρέπει να σας πω ότι βεβαίως και αναγκάστηκα να καταργήσω υπογεγραμμένη διακρατική συμφωνία με την Ρωσία ύψους 2,5 δισ. ευρώ το 2009 για τα τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, γιατί δεν μπορούσε να πληρώσει η Ελλάδα. Δεν δώσαμε συνέχεια στο υπογεγραμμένο M.O.U. για την Ελευσίνα ονομαστικά να εκτελέσει την παραγγελία 4 γαλλικών φρεγατών FREMΜ, με διακρατική συμφωνία, η οποία δεν είχε την μορφή κυρωμένης συμφωνίας, όπως με την Ρωσία, αλλά ήταν πάντως μια πολύ σοβαρή συμφωνία, την οποία η Γαλλία την είχε στα χέρια της και έλεγε «τι γίνεται με τις φρεγάτες», η κάθε μία εκ των οποίων κόστιζε 2 δισ. ευρώ. Δηλαδή 6 δισ. το πρόγραμμα αυτό, για να μιλήσουμε για την πολιτική και για το τι έγινε και το τι επιδιώκει ο καθένας.

Ερχόμαστε στα ζητήματα, τα οποία αφορούν το μεταίχμιο μεταξύ Προεδρίας και εξωτερικής πολιτικής. Θα κάνουμε και συνεδρίαση της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, η οποία δεν γίνεται για λόγους θεσμικούς που αφορούν την παρούσα συγκυρία και την λειτουργία της Βουλής και την συμμετοχή όλων των κομμάτων σύμφωνα με την υπάρχουσα νομοθεσία στο Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής.

Καλόπιστη ερώτηση από πολλούς συναδέλφους: αν υπάρχει ζήτημα ευρωπαϊκής ΑΟΖ. Υπάρχει ζήτημα πρόσκλησης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προς τα κράτη–μέλη να ενεργοποιήσουν τα δικαιώματά τους κατά το Δίκαιο της Θάλασσας και να κηρύξουν και να οριοθετήσουν θαλάσσιες ζώνες στη Μεσόγειο. Αυτό είναι εθνικό κυριαρχικό δικαίωμα. Δεν αποτελεί αρμοδιότητα της Ε.Ε.. Αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αποτελεί η αλιεία. Επειδή λοιπόν ο πυρήνας της έννοιας της ΑΟΖ ιστορικά είναι η αλιευτική ζώνη. Πράγματι, λόγω αλιευτικής πολιτικής υπάρχει μια είσοδος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο θέμα αυτό. Αλλά αυτή την στιγμή μιλάμε για ΑΟΖ ως εθνικό κυριαρχικό δικαίωμα και αυτό είναι κρατικό, ούτε εκχωρείται ούτε μπορεί να την διαχειριστεί η Ε.Ε..

Όμως, η ευρωπαϊκή αντίληψη είναι ότι ενεργοποιώ για λόγους προστιθέμενης αξίας με βάση την ανακοίνωση και τη μελέτη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Θα παρουσιάσουμε την τυπολογία των ζωνών στη Μεσόγειο. Στη Μεσόγειο υπάρχει μια εντυπωσιακή πολυτυπία ζωνών και μια εντυπωσιακή πολυμορφία διαφορών μεταξύ χωρών-μελών της Ε.Ε. ή αντικειμένων χωρών της αφρικανικής ακτής σε σχέση με τις θαλάσσιες ζώνες. Υπάρχουν χώρες που έχουν εδώ υφαλοκρηπίδα, εκεί ΑΟΖ, εκεί αποκλειστική αλιευτική ζώνη, εκεί ζώνη οικολογικής προστασίας. Υπάρχει μια πολυμορφία. Δεν υπάρχει ένα καθαρό τοπίο. Εμείς ακολουθούμε μια πολιτική η οποία είναι πολύ συγκεκριμένη και την οποία την έχω παρουσιάσει αρκετές φορές. Αυτά που κάνουμε με την Αίγυπτο, με τη Λιβύη, με την Κύπρο, αυτά που κάνουμε με το Ισραήλ και την Παλαιστινιακή Αρχή εμμέσως ή με την Αλβανία, αυτά έχουν μια λογική. Η μετατροπή της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας με την Ιταλία σε γενικής χρήσης για κάθε θαλάσσια ζώνη, αυτά έχουν μια λογική, αλλά θέλει σύστημα, δουλειά και επιμονή.

Όσο αφορά το Κυπριακό, η Κύπρος είναι κράτος-μέλος της Ε.Ε.. Ο κ. Erdogan είναι Πρωθυπουργός μιας χώρας η οποία είναι υποψήφια για ένταξη και τώρα άνοιξε και το κεφάλαιο της περιφερειακής πολιτικής και το διαπραγματεύεται διακυβερνητικά με την Κύπρο. Το Πρωτόκολλο της Άγκυρας επιβάλλει να ανοίξει η πρόσβαση των τουρκικών αεροδρομίων και λιμένων στα κυπριακά αεροσκάφη και πλοία. Ένα κράτος υπάρχει, η Κυπριακή Δημοκρατία, όπως διέπεται από τη Συνθήκη της Ζυρίχης και του Λονδίνου και το Σύνταγμα του 1960. Υπάρχει μια νομική προσωπικότητα, μία ιθαγένεια. Αυτό είναι το ζήτημα, ο πυρήνας της υπόθεσης. Αυτό πρέπει να γίνει αντιληπτό. Τώρα, όσον αφορά το αν έπρεπε να γίνει δήλωση-απάντηση στον κ. Erdogan –ο Πρωθυπουργός θα έκανε, όχι ο Υπουργός Εξωτερικών– εκρίθη ότι δεν έπρεπε. Έπρεπε να γίνει απάντηση από τον εκπρόσωπο του Υπουργείου Εξωτερικών. Γιατί πρέπει εμείς να τρέχουμε πίσω από τις δηλώσεις κάθε φορά; Οι θέσεις μας είναι δεδομένες.  Γιατί, αυτό είναι ζήτημα ελληνικό και δεν είναι ζήτημα του ΟΗΕ και της Ε.Ε. η αμφισβήτηση της υπόστασης ενός κράτους-μέλους του ΟΗΕ και της Ε.Ε. ή ζήτημα του ΟΑΣΕ και του Συμβουλίου της Ευρώπης; Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει καταδικάσει ως αυτουργό των παραβιάσεων του Διεθνούς Δικαίου την Τουρκία.

Και ούτε υπάρχει ζήτημα, προφανώς, καμιάς τετραμερούς, τριμερούς ή διμερούς. Τίποτα δεν υπάρχει, το έχουμε πει κατ' επανάληψη. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας μάς ζήτησε να διευκολύνουμε τη διαδικασία των επαφών του διαπραγματευτή της ελληνοκυπριακής κοινότητας με την Άγκυρα και είπαμε, ως εκ τούτου, εμείς να δούμε υπηρεσιακά στο επίπεδο του Γενικού Γραμματέα τον διαπραγματευτή της τουρκοκυπριακής κοινότητας, όχι του ψευδοκράτους. Εδώ συναντώνται οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας στην Κύπρο ως ηγέτες της ελληνοκυπριακής κοινότητας με τους ψευτοπροέδρους του ψευδοκράτους ως ηγέτες της τουρκοκυπριακής κοινότητας και δεν υπάρχει ζήτημα αναγνώρισης, αφού η αναγνώριση απαγορεύεται ρητά με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Δεν υπάρχει περίπτωση έμμεσης αναγνώρισης. Υπάρχει ρητή απαγόρευση αναγνώρισης.

Τα τουρκοκυπριακά πολιτικά κόμματα, για τα οποία με ρωτήσατε, μπορεί να έχουν διάφορες απόψεις για διάφορα θέματα. Αυτό δε σημαίνει τίποτα. Είναι, πάντως, θεσμικοί παράγοντες ενός πολιτικού συστήματος το οποίο είναι παράνομο. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, διότι δεν εμφανίζονται ως κόμματα της κοινότητας. Εμφανίζονται ως κόμματα της δήθεν τουρκοκυπριακής διοίκησης της βόρειας Κύπρου. Αν εμφανίζονταν ως κόμματα κοινότητας, εντάξει, θα το συζητούσαμε.

Όσο αφορά την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, η συνάντηση Merkel - Nimetz έχει τελείως διαφορετικό περιεχόμενο από αυτό που υπονόησαν οι ερωτήσαντες. Η Καγκελαρία διευκρίνισε ότι η σύντομη συνάντηση της κυρίας Merkel με τον κ. Nimetz είχε το νόημα ότι η Γερμανία υποστηρίζει τη μία και μόνη διαδικασία που είναι σε εξέλιξη, τη διαδικασία κατ’ εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας, τη διαδικασία καλών υπηρεσιών του Γενικού Γραμματέα, δια του κ. Nimetz, και άρα όχι την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αυτό είπε η Γερμανία. Με δεδομένη την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία δεν επηρεάζει την απόφαση του Συμβουλίου, γιατί το Συμβούλιο αποφασίζει με ομοφωνία, η Γερμανία, βλέποντας τον κ. Nimetz στο υψηλότερο επίπεδο, έστειλε ένα μήνυμα το οποίο πρέπει να το ερμηνεύσουμε σωστά και πρέπει και τα Σκόπια να το ερμηνεύσουν σωστά, γιατί όλα τα άλλα είναι εσφαλμένες εκτιμήσεις που οδηγούν σε εσφαλμένες συμπεριφορές.

Όσο αφορά τη διεύρυνση, που με ρώτησε ο κύριος συνάδελφος, είχα μιλήσει και εξήγησα τι γίνεται με τη διεύρυνση και γιατί δεν το έχουμε στις προτεραιότητες. Είναι γιατί ετοιμαζόμαστε να ξεκινήσουμε τον ενταξιακό διάλογο με τη Σερβία, διότι το Μαυροβούνιο έχει πάρει το στάτους, διότι με την Αλβανία είμαστε απολύτως φιλικοί, αλλά πρέπει να λύσουμε και διάφορα θέματα τα οποία εκκρεμούν και διότι, φυσικά, με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας τα θέματα έχουν ως έχουν. Τα βήματα που έχουμε κάνει είναι τεράστια. Η μετριοπάθειά μας είναι εντυπωσιακή. Έχουμε κάνει πάρα πολύ μεγάλα βήματα. Όποιος έχει άλλη άποψη να σηκώσει το χέρι του και να την πει, να γραφτεί στα πρακτικά.

Υπάρχουν μια σειρά από ερωτήσεις οι οποίες είναι οργανωτικού χαρακτήρα. Θα μπορούσε κάποια στιγμή να απαντήσει ο κ. Κούρκουλας αναλυτικότερα, αλλά θα απαντήσω για να μη θεωρηθεί ότι αποφεύγω την απάντηση. Όσο αφορά τις χορηγίες, είναι χορηγίες από θεσμικούς φορείς, δηλαδή, από την Ένωση Τραπεζών και από τράπεζες. Έχουμε χορηγία για τα αυτοκίνητα από εταιρεία εμπορίας αυτοκινήτων, όπως γίνεται σε όλες τις προεδρίες. Δεν νομίζω ότι είναι το θέμα μου να αναλύσω τις χορηγίες των αυτοκινήτων.

Όσο αφορά τα περί συμβάσεων έργων, που ρωτήσατε, αυτά δεν υπάρχουν. Υπάρχουν 9 συμβάσεις έργου 6 μηνών μέσω του ΑΣΕΠ με πολύ μικρή αμοιβή, δυστυχώς, για προσοντούχους οι οποίοι δεν τα έχουν βρει στη ζωή τους εύκολα. Δεν ξεκινούν από σημαντικούς πολιτικούς ή θεσμικούς ρόλους, αλλά έχουν ένα διδακτορικό ο καθένας, μιλάει 3-4 γλώσσες, έχει δύο μεταπτυχιακά και ψάχνει να βρει μια απασχόληση για 6 μήνες. Δεν έτυχε να έχουν καλύτερη μοίρα τα παιδιά αυτά και, επειδή είχαμε πάρει 10 ακολούθους πριν από λίγο καιρό και τώρα θα πάρουμε άλλους 10 και θα έχουμε 20 νέους ακολούθους, θα λύσουμε τα προβλήματά μας έτσι. Δεν έχουμε πρόβλημα και όλα γίνονται γενικά με έναν πάρα πολύ οικονομημένο και προσεκτικό τρόπο.

Όσο αφορά τις προτεραιότητες του Υπουργείου Δικαιοσύνης και των άλλων Υπουργείων, θα τις αναλύσουν οι Υπουργοί γιατί δεν τις ξέρουμε κιόλας εις βάθος στο Υπουργείο Εξωτερικών. Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στους αρμόδιους Υπουργούς. Περιβάλλω με την εμπιστοσύνη μου και τον Υπουργό Δικαιοσύνης και τον Υπουργό Εργασίας, για τους οποίους και ετέθησαν οι ερωτήσεις. Βεβαίως, οι θέσεις της Προεδρίας θα κινηθούν στο πλαίσιο του κοινοτικού δικαίου, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που είναι ούτως ή άλλως τμήμα του πρωτογενούς ενωσιακού δικαίου και στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού νομικού και θεσμικού πολιτισμού. Η Ελλάδα είναι ένα ευρωπαϊκό κράτος δικαίου και θα κινηθεί έτσι, όπως κινούνται όλες οι χώρες και πάντα μέσα στο κεντρικό ρεύμα, στο ευρωπαϊκό mainstream.

Σε σχέση με τις γερμανικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο, περιμένουμε τη γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Έχω στείλει έγγραφα υπομνήσεων στον Πρόεδρο και έχω κάνει προφορικά διαβήματα αρκετές φορές, προκειμένου να έχουμε μια απάντηση και θα ενημερωθεί η Βουλή αμέσως, στο πλαίσιο, βέβαια, της νομολογίας που έχει διαμορφωθεί όχι από τον Άρειο Πάγο, όπως άκουσα, αλλά από το Ελληνικό Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Επειδή μιλάμε τεκμηριωμένα και υπεύθυνα, οι αποφάσεις που δεσμεύουν νομικά την Ελλάδα, ως διεθνή νομική προσωπικότητα, είναι στο εσωτερικό της δίκαιο η απόφαση του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου και διεθνώς η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Aνθρώπου, καθώς και η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Υπάρχει ένα ζήτημα ουσιαστικού δικαίου, ουσιαστικής τεκμηρίωσης και ουσιαστικής αξίωσης και υπάρχει και ένα ζήτημα φόρουμ, δικαιοδοσίας. Το ζήτημα, λοιπόν, το ουσιαστικό είναι ευκολότερο από το δικονομικό. Όταν θα είμαστε έτοιμοι και θα έχουμε τη γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του κράτους, θα μιλήσουμε. Υπάρχει μια έννομη τάξη. Δυστυχώς, από ένα σημείο και μετά επιλαμβάνονται όργανα τα οποία οφείλουν να επιδεικνύουν μια θεσμική σοβαρότητα. Έχουν επιληφθεί τα δικαστήρια, δηλαδή, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο στην Ελλάδα, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Εάν θέλουμε να μιλήσουμε πολιτικά, τη στιγμή της σκληρότερης διαπραγμάτευσης, όταν ήμουν Υπουργός Οικονομικών, ως εκπρόσωπος του Ελληνικού Δημοσίου, συμφώνησα να παρέμβει η Ελλάδα στη Χάγη κατά της Γερμανίας, τη στιγμή που διαπραγματευόμασταν την οικονομική μας υπόσταση. Μαθήματα, λοιπόν, ευαισθησίας και πατριωτισμού στο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων δεν δέχομαι από κανέναν.

Τα ερωτήματα στο Νομικό Συμβούλιο του κράτους είναι είτε συγκεκριμένα είτε ερώτημα που απευθύνει ο αρμόδιος Υπουργός για να του υποδείξει τον αρμόζοντα χειρισμό της υπόθεσης, δηλαδή, τη στρατηγική. Δύο ειδών ερωτήματα σύμφωνα με τον Οργανισμό του Νομικού Συμβουλίου απευθύνονται στο Νομικό Συμβούλιο του κράτους. Είτε ερωτήματα επί συγκεκριμένων νομικών ερωτημάτων, τα οποία μπορεί να είναι είτε αφηρημένα είτε συγκεκριμένα, είτε καθολικά ερωτήματα περί του αρμόζοντος χειρισμού. Στην περίπτωση αυτή, έχει ζητηθεί από το Νομικό Συμβούλιο του κράτους να γνωμοδοτήσει επί του αρμόζοντος χειρισμού.

Σε σχέση με την Ελβετία θα πω το εξής: Είχα συναντήσει στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ τον Ελβετό Αντιπρόεδρο αρμόδιο για θέματα εξωτερικής πολιτικής και δώσαμε μια κοινή δήλωση στη Νέα Υόρκη, με την οποία υπενθυμίζουμε στα Υπουργεία Οικονομικών -και το υπενθύμισα με επιστολή μου στον κ. Στουρνάρα- ότι θέλουμε πολιτικά να επιταχυνθεί η διαδικασία σύναψης της διακρατικής συμφωνίας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν θέλει τις συμφωνίες αυτές και η Γερμανία τελικώς δεν κύρωσε τη συμφωνία που σύνηψε. Την έχει κυρώσει το Ηνωμένο Βασίλειο και η Αυστρία. Η Αυστρία, όμως, ανήκει στις χώρες που δεν αίρουν το τραπεζικό απόρρητο μαζί με το Λουξεμβούργο. Άρα, δεν είναι και το καλύτερο παράδειγμα. Είμαστε, λοιπόν, της πολύ σκληρής γραμμής σε σχέση με αυτό, αλλά βλέπετε ότι υπάρχει πολύ μεγάλη αντίσταση και καθυστέρηση.

Σε σχέση τώρα με την ευθύνη της Τρόικας, επειδή η δήλωση αυτή του κ. Schulz για τη λογοδοσία της Τρόικας έγινε με μένα μαζί στο Υπουργείο Εξωτερικών, προφανώς υπάρχει απόλυτη σύγχυση. Η αρμόδια Επιτροπή Οικονομικών του Κοινοβουλίου κάλεσε σε ακρόαση τα πρόσωπα που απαρτίζουν την Τρόικα. Καταρχήν, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν υπόκειται σε καμία πειθαρχία των ευρωπαϊκών θεσμών. Εάν θέλει πάει, εάν θέλει δεν πάει. Ούτε Εξεταστική Επιτροπή υπάρχει ούτε καμία διαδικασία. Η Τρόικα -σας έχω πει πολλές φορές– ξεκίνησε να είναι διαθεσμικό όργανο -Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ΔΝΤ- και κατέληξε να είναι ο εντολοδόχος των κυβερνήσεων. Είναι διακυβερνητικό όργανο. Σου λέει η κυρία Merkel, σου λέει ο κ. Olant “τι λέει η Τρόικα”; Είναι λοιπόν στην πραγματικότητα ένα διακυβερνητικό όργανο, το οποίο εκφράζεται μέσα από το Euroworking Group, το οποίο είναι επίσης διακρατικό όργανο. Ο κ. Wieser,  ο οποίος είναι φίλος της Ελλάδας και πολύ καλός επιστήμων, βλέπω ότι τώρα κάνει διάφορες δηλώσεις,  αλλά οι δηλώσεις του αυτές θα πρέπει να είναι προσεκτικές.

Εάν θέλετε να επαναφέρετε το ζήτημα της ευθύνης των κυβερνήσεων, οι ευθύνες των κυβερνήσεων κρίθηκαν. Η κυβέρνηση είναι κυβέρνηση όχι επειδή πήγαμε με τον κ. Σαμαρά και εγκατασταθήκαμε στα γραφεία μας, αλλά επειδή ψήφισε ο ελληνικός λαός δύο φορές, τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2012. Ως εκ τούτου, επειδή αυτά τέθηκαν προσφάτως με μια πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε η Αξιωματική Αντιπολίτευση, η οποία απερρίφθη, αφήστε μας να κάνουμε τη δουλειά μας. Μην έρχεστε στις Επιτροπές να επαναφέρετε θέματα που κρίθηκαν στην Ολομέλεια προ ολίγων ημερών.

Η κυρία Κωνσταντοπούλου λέει, ότι έχει ευθύνες η κυβέρνηση και εγώ προσωπικά για το PSI γιατί μειώσαμε το χρέος. Εχω ακούσει πολλές προσεγγίσεις υπεράσπισης των συμφερόντων των τραπεζιτών, που εθίγησαν από τη μείωση του χρέους και από το PSI. Δεν με εκπλήσσει να ακούσω ακόμα μία. Τα ιδιωτικά συμφέροντα, τα πιο κραυγαλέα και προφανή στην Ελλάδα εθίγησαν και μπορεί και να με μισούν και μπορεί και να συνάπτουν συμβόλαια πολιτικού θανάτου, επειδή έχασαν τις μετοχές τους. Αυτό που ακούω είναι μια επιχειρηματολογία υπεράσπισης των πιο ακραίων συμφερόντων των τραπεζιτών που έχουν πάθει βλάβη από το PSI. Θα ξαναμιλήσω για το τι σημαίνει «βγαίνω στη πιάτσα και εξυπηρετώ συμφέροντα». Το βλέπω μπροστά  μου πάλι.

Οι τράπεζες βρέθηκαν στην Ελλάδα πράγματι σε μία κατάσταση τραγική, λόγω των κακών δανείων που αποκάλυψε η πρώτη έρευνα της Black Rock. Έπρεπε η Ελλάδα να δανειστεί ως κράτος, προκειμένου να ανακεφαλαιοποιήσει ή να εκκαθαρίσει τράπεζες λόγω των ευρημάτων της Black Rock. Βεβαίως και επιδεινώθηκε η κατάσταση των τραπεζών, επειδή υπέστησαν και περικοπή των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου που διέθεταν στο χαρτοφυλάκιο τους. Βεβαίως, η βλάβη που υπέστησαν είναι αναλογικά πολύ μικρότερη από τη βλάβη που είχαν προκαλέσει στον εαυτό τους λόγων των κακών  χρηματοδοτήσεων διαχρονικά. Υπέστησαν βλάβη, εάν δεν λάβει κανείς υπόψη το τι οφέλη και κέρδη έχουν αποκομίσει από τη διαχρονική διαχείριση των ομολόγων και των εντόκων γραμματίων του ελληνικού δημοσίου. Άρα, ακόμα και αν λάβουμε υπόψη μας την περικοπή του 53% της ονομαστικής τιμής των ομολόγων που κατείχαν οι ελληνικές τράπεζες με το PSI είναι και πάλι ωφελημένες από τη διαχρονική σχέση τους με τα ομόλογα και τα έντοκα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου.

Άρα, λοιπόν, η ανακεφαλαιοποίηση και το resolution των τραπεζών θα συνέβαινε ούτως ή άλλως. Κάναμε μία περικοπή, η οποία είναι μία περικοπή 130 δισ. ευρώ, 145 δισ. ευρώ με το debt buyback. Από αυτά, πράγματι αναλάβαμε τα 50 δισ. ευρώ για την ανασυγκρότηση του τραπεζικού συστήματος, αλλά από τα 50 δισ. ευρώ έχει προσδοκία να αναλάβει το ελληνικό δημόσιο αυτά που θα αναλάβει με την επανιδιωτικοποίηση των τραπεζών. Αυτό γίνεται τώρα, αρχίζει. Τα 17 δισ. ευρώ είναι ο στόχος με βάση το Debt Sustainability Analysis, αλλά θα είναι περισσότερο από αυτό. Βεβαίως, τα άλλα είναι η προστασία των καταθέσεων, διότι  αν δεν αναλαμβάναμε στο χρέος τα περίπου 30 δισ. ευρώ που μπορεί τελικά να μείνουν στο χρέος, τι θα γινόντουσαν οι καταθέσεις των Ελλήνων, αυτές οι οποίες δεν έφυγαν; Πώς προστατεύτηκαν οι καταθέσεις των Ελλήνων; Έχετε αντιληφθεί ποιον προστατέψαμε με το μέτρο αυτό; Προστατέψαμε τον Έλληνα πολίτη, γιατί η μέση κατάθεση στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι 2.000 ευρώ. Είναι ελάχιστες οι καταθέσεις που ήταν κατά μέσο όρο πάνω από 10.000. Άρα, το μέτρο της διάσωσης των τραπεζών είναι μέτρο διάσωσης των καταθέσεων και φυσικά της αιμοδοσίας της ελληνικής οικονομίας, των ελληνικών επιχειρήσεων, της ελληνικής απασχόλησης. Οι τραπεζίτες έχασαν τις μετοχές τους και τώρα έχουμε όψιμη υπεράσπιση στο όνομα όλων αυτών.

Η πολιτική για τη μετανάστευση είναι ένα ζήτημα στο οποίο αναπτύσσεται η συνήθης διαδικασία της Ε.Ε. με πολύ σοβαρές διαφορές μεταξύ των κρατών-μελών. Διότι, υπάρχει μία δομική αδικία σε βάρος των συνοριακών χωρών του ευρωπαϊκού νότου. Η Ελλάδα έχει μια τεράστια ακτογραμμή, είναι οι πύλες εισόδου. Το Δουβλίνο I, το Δουβλίνο II, το Δουβλίνο III τώρα, προφανώς με τα κριτήρια που εφαρμόζει, δεν μας επιτρέπει να ακολουθήσουμε τη λογική της αναλογικής κατανομής των βαρών στο εσωτερικό της Ε.Ε.. Αυτό το ζήτημα, δεν είναι εύκολο να το διαχειριστούμε, γιατί υπάρχει μεγάλη αντίσταση και δυστυχώς η τελευταία εκδοχή, το Δουβλίνο III, ψηφίστηκε από το Συμβούλιο και από το Κοινοβούλιο και τέθηκε σε ισχύ τον Ιούνιο, λίγο πριν αναλάβω τα καθήκοντα μου στο Υπουργείο Οικονομικών. Η μεγάλη κρίση στη Lampedusa και στη Σικελία, μας επέτρεψαν να ξαναβάλουμε το θέμα αυτό από την οπτική γωνία της αναλογικότητας και της δίκαιης κατανομής των βαρών. Αλλά, το ζήτημα δεν αφορά μόνο την πολιτική ασύλου, που αντιμετωπίζει το Δουβλίνο, στο πλαίσιο της Συνθήκης του Schengen, είναι ευρύτερο ζήτημα διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών.

Πολύ σωστά είπατε: τι πολιτικές εφαρμόζει η Ε.Ε. στην πηγή του προβλήματος, στις συμφωνίες με τις τρίτες χώρες; Η Ε.Ε. έχει μια ασθενική παρουσία διεθνώς. Δηλαδή, τι παρουσία έχει η Ε.Ε., αυτή τη στιγμή, στη Συρία; Τι παρουσία έχει, αυτή τη στιγμή, στη Λιβύη; Υπάρχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Διότι, πράγματι εκεί πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και εκεί δεν έχουν ληφθεί τα μέτρα, τα οποία έπρεπε να ληφθούν. Ακόμη και η λογική που λέει ότι θα οργανώσω την προστασία των θαλάσσιων συνόρων στη δυτική και ανατολική Μεσόγειο, σε επαφή με την απέναντι ακτή και σε συνεργασία με τις απέναντι χώρες, ώστε η αντιμετώπιση να γίνεται στα δικά τους χωρικά ύδατα, πριν βγουν από τα χωρικά ύδατα των χωρών προέλευσης, ακόμη και αυτό, είναι πάρα πολύ δύσκολο. Διότι, θέλει συμφωνίες, διότι θέλει κονδύλια, διότι θέλει μηχανισμό, διότι  θέλει μια ενιαία ευρωπαϊκή στάση σε βάθος, η οποία δεν υπάρχει.

Τώρα, η αντίληψη που λέει, όπως την είπε η κυρία Γιαννακάκη, ότι η μετανάστευση είναι δικαίωμα, ούτως ή άλλως, είναι μια αντίληψη, η οποία υποστηρίζεται, διεθνώς, αλλά δεν υπάρχει διεθνές νομικό πλαίσιο γι' αυτό. Διεθνώς προστατεύεται αυτός που είναι πρόσφυγας Α, αυτός που είναι πρόσφυγας Β, οικονομικός πρόσφυγας, προστατεύεται αυτός που ζητάει άσυλο, αλλά κάθε μετανάστης -εγώ θα τον πω, μετανάστης, χωρίς χαρτιά, για να μη χρησιμοποιώ άλλους όρους- δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με όμοιο τρόπο. Υπάρχουν πολύ σοβαρά προβλήματα και διεθνούς πολιτικής και διεθνούς νομοθεσίας και ευρωπαϊκής.

Εμείς, έχουμε ένα εθνικό σχέδιο διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών, που φτιάχνουμε επί χρόνια με πολύ μεγάλη δυσκολία, έχουμε μια καλή συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία για τους πρόσφυγες, σεβόμαστε, στο μέτρο του δυνατού, τις παρατηρήσεις του Συνηγόρου του Πολίτη, μιλάμε μαζί του, δεν είναι εύκολο να εφαρμόσεις τις πολιτικές αυτές. Υπάρχουν μεγάλες δυσκολίες και αντιστάσεις. Έχουμε ψηφίσει μια εθνική νομοθεσία, η οποία πρέπει να εφαρμόσει, να στελεχωθούν όλες οι υπηρεσίες, που προβλέπονται, να γίνουν οι υποδομές κ.λπ.. Είναι μεγάλο θέμα και δεν είμαστε, αυτή τη στιγμή, η χώρα, που είναι στο μάτι του κυκλώνα, διότι αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα, τα οποία πολλές φορές είναι εξαιρετικά δυσάρεστα και θέτουν ζητήματα ανθρωπισμού, είναι τίποτα μπροστά σ' αυτό που έχουμε ζήσει σε άλλες χώρες. Τίποτα, δυστυχώς, δηλαδή. Ως εκ τούτου, η Ε.Ε. πρέπει να βρεθεί αντιμέτωπη με αυτό το θέμα και αυτό θα προσπαθήσουμε να κάνουμε, με την πολιτική μας στην Προεδρία και με τις επαφές που κάνουμε.

Δεν κάνει και η Τουρκία αυτά που πρέπει να κάνει. Έχω πει, κατ' επανάληψη, ότι θα μπορούσαμε να ζητήσουμε να συμφωνήσει η Τουρκία στην παρουσία της FRONTEX στα ανατολικά σύνορά της, γιατί αυτό είναι το πρόβλημα. Τώρα, πώς γίνεται να διανύουν 2000 χιλιόμετρα και να φτάνουν στα εδώ σύνορα, είναι μια άλλη ιστορία. Βλέπετε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει τώρα η Βουλγαρία, τα οποία είναι πάρα πολύ σοβαρά και τα οποία οφείλονται στο γεγονός, βέβαια, ότι εμείς έχουμε προστατεύσει, τουλάχιστον, τα χερσαία σύνορά μας, τα τελευταία χρόνια.

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις και φυσικά νομίζω ότι παρερμηνεύεται ο Πρωθυπουργός, όταν είπε ότι έχουμε ανέργους, έχουμε και μετανάστες. Μα, δεν προκαλεί την ανεργία ο μετανάστης, ο οποίος δεν μετέχει στη νόμιμη αγορά. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Υπουργείου Εσωτερικών έχουμε 500.000 εγκατεστημένους φίλους Αλβανούς στην Ελλάδα, ένα τεράστιο ποσοστό του ενεργού πληθυσμού της Αλβανίας. Ξεκινάμε από τη βάση αυτή. Υπάρχει ένα πρόβλημα χωρητικότητας της οικονομίας, αλλά όχι ότι η μετανάστευση προκαλεί την ανεργία. Οι άνεργοι εμφανίστηκαν στην Ελλάδα επειδή τους είχε ανάγκη η οικονομία και είχαμε φαινόμενα ρατσισμού, που κάποιοι που τους χρησιμοποιούσαν το πρωί, τους κυνηγούσαν το βράδυ. Αυτά είναι γνωστά. Δεν νομίζω ότι έχουμε λόγο να διαφωνούμε μεταξύ μας σε αυτά τα θέματα, τα οποία είναι θέματα ευρωπαϊκού πολιτισμού, ας το πω έτσι. Δεν υπάρχουν, όμως, εύκολες λύσεις, μην περιμένετε, δυστυχώς, να γίνουν θαύματα, θέλουμε να κάνουμε πολλά βήματα.

Σας απάντησα για την Αμερικανοευρωπαϊκή Συμφωνία. Για το φορολογικό απόρρητο, εμείς είμαστε απολύτως υπέρ της άρσης. Δηλαδή, αυτή τη στιγμή, υπάρχουν ακόμη αντιστάσεις σε χώρες. Για το φόρο στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές, είμαστε υπέρ του mainstream, αλλά μας περιγελούν οι Βρετανοί και διάφοροι άλλοι, όπως ξέρετε, γιατί αυτό συνδέεται και με τους ίδιους πόρους. Όλες αυτές οι οδηγίες του κ. Barnier, είναι αυτό που λέμε, συνδικαλιστικά, προς τη σωστή κατεύθυνση, είναι οδηγίες, οι οποίες προσθέτουν εγγυήσεις διαφάνειας, offshore εταιρίες και όλα αυτά και πρέπει να ισχύει αυτό, απολύτως. Υπάρχει μια γενιά οδηγιών τώρα, η οποία φέρνει νέα πράγματα, από την άποψη αυτή, από την άποψη των εγγυήσεων.

Όλα τα θέματα αυτά, που θα φέρει ο κ. Barnier και που έχουν σχέση με τη διαφάνεια των χρηματοοικονομικών συναλλαγών, θα μπουν και στο ECOFIN και στο Συμβούλιο Εσωτερικής Αγοράς. Για την ακρίβεια θα πω εδώ, θα παρακαλέσω και τον κ. Κούρκουλα και την κυρία Παπαδοπούλου, τη Γενική Διευθύντρια Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, να επιβεβαιώσουν τις προτεραιότητες των επιμέρους Συμβουλίων, προκειμένου να διευκολύνουμε τις πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αλλά τη νομοθετική πρωτοβουλία την έχει η Επιτροπή, στα θέματα αυτά.

Αν αφήσαμε καμία ερώτηση, θα ξαναρθούμε πολλές φορές στη διάρκεια της Προεδρίας και θα απαντήσουμε. Και για την ΕΡΤ θα απαντήσω ευχαρίστως. Καταρχάς, μου δίνεται μια ευκαιρία να θυμίσω ότι αυτό το Πρωτόκολλο για τη δημόσια τηλεόραση, το οποίο έχει μπει στη Συνθήκη της Νίκαιας αρχικά, είναι ένα Πρωτόκολλο, στο οποίο εγώ είχα παίξει σημαντικό ρόλο τότε, ως Υπουργός Τύπου και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, την περίοδο 1993-1995. Είναι πάρα πολύ σημαντική η κατοχύρωση της δημόσιας τηλεόρασης, γιατί περάσαμε μια φάση στην Ε.Ε., που δεν ήθελαν τη δημόσια τηλεόραση, καθόλου. Επειδή ο κ. Χουντής, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε σχετική ερώτηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έχετε μάθει από την απάντηση που έδωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ότι αυτά είναι θέματα που ανήκουν στη δικαιοδοσία των εθνικών κυβερνήσεων και των εθνικών νομοθετικών οργάνων. Η EBU, άλλωστε, έχει τοποθετηθεί στο θέμα αυτό και έχει πει, όπως είπε και ο κ. Καψής στη Βουλή, προσφάτως, απαντώντας στον κ. Λαφαζάνη, ότι η EBU, αυτό, το οποίο ζητάει είναι να υπάρχει δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας και ως εκ τούτου, σταματήσει να υποστηρίζει την αναμετάδοση του προγράμματος των εργαζομένων της τέως ΕΡΤ.

Για τις υποκλοπές θα απαντήσω μια άλλη φορά, για να είστε και εσείς κα Κωνσταντοπούλου πιο καλά ενημερωμένη από τους τεχνικούς σας συμβούλους σχετικά με το θέμα αυτό. 

 

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ

.