Αθήνα, 6 Δεκεμβρίου 2016

Σχόλιο του Ευάγγελου Βενιζέλου

Το περιεχόμενο της χθεσινής (5.12.2016) απόφασης του Eurogroup, χωρίς εξωραϊσμούς και συγκαλύψεις, έχει ως εξής :

Α. Η Ελληνική κυβέρνηση πρέπει να ολοκληρώσει το ταχύτερο τη δεύτερη αξιολόγηση του (τρίτου) προγράμματος με μια τεχνική συμφωνία με την τρόικα (θεσμούς) που θα ικανοποιεί το ΔΝΤ και τα κριτήρια του, έτσι ώστε το επιτελείο του ΔΝΤ να εισηγηθεί θετικά στο ΔΣ τη συμμετοχή του Ταμείου στο πρόγραμμα και την υπογραφή του μνημονίου τρία plus μεταξύ Ελλάδας και ΔΝΤ.

Ενώ συνεπώς το ΔΝΤ δεν μετέχει τυπικά στο τρέχον τρίτο πρόγραμμα, είναι ο καθοριστικός παράγοντας για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης. Αυτό σημαίνει ότι έχουν πάντα ιδιαίτερη βαρύτητα οι απαιτήσεις  του ΔΝΤ  τόσο για την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού ( πχ μείωση αφορολογήτου και περαιτέρω περικοπή συντάξεων), όσο και για διαρθρωτικά μέτρα σε σχέση με την αγορά εργασίας. 

Β. Η Ελληνική κυβέρνηση αποδέχθηκε το στόχο για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ το 2018, αλλά και για τα έτη που ακολουθούν, με μεσοπρόθεσμο ορίζοντα 3-10 ετών. Η ακριβής διάρκεια της δέσμευσης αυτής, για την περίοδο μετά το τέλος του τρίτου μνημονίου, θα καθοριστεί αργότερα, ανάλογα με τις δημοσιονομικές και μακροοικονομικές εξελίξεις.

Το βέβαιο όμως είναι ότι ήδη έχει αναληφθεί από την κυβέρνηση η υποχρέωση για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2018. Προκειμένου δε αυτό να καταστεί ελέγξιμο η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να συμφωνήσει με την τρόικα ( θεσμούς ) σε ένα σχετικό μηχανισμό, δηλαδή σε ένα δημοσιονομικό «κόφτη» και στα αναγκαία διαρθρωτικά μέτρα. Η συμφωνία αυτή είναι το τέταρτο μνημόνιο, με όρους, με στόχο για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5 %, αλλά χωρίς δάνειο.  

Περισσότερα...

Αθήνα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Συνέντευξη Ευάγγελου Βενιζέλου στο ραδιόφωνο του Alpha 989 
και στον δημοσιογράφο Σπύρο Χαριτάτο

Σπ. Χαριτάτος: Πρόεδρε παρατηρείτε και νομίζω ότι το καταλαβαίνουν όλοι οι φίλοι μας ακροατές αυτό, ό,τι δραστηριότητα και αν έχουν στην καθημερινότητα τους,  ότι έχουμε μία ατελείωτη εμμονή και μια κλιμάκωση  - κατά την ταπεινή μου άποψη – επικίνδυνη  των τουρκικών προκλήσεων. Πόσο δυνατοί είμαστε να μπορέσουμε να διαχειριστούμε αυτή την κατάσταση σε επίπεδο κυβέρνησης; 

Ευ. Βενιζέλος: Ορθά αρχίζετε από το ζήτημα της Τουρκίας, όπου υπάρχει μία νευρικότητα για διάφορους λόγους. Όπως θυμόμαστε, υπήρξε απόπειρα πραξικοπήματος και μετά υπήρξε ένα αντιπραξικόπημα του κ. Ερντογάν, το οποίο προφανώς ήταν πάρα πολύ καλά προετοιμασμένο, διότι η Τουρκία είναι εδώ και πολλούς μήνες σε κατάσταση πολιορκίας, δηλαδή σε στρατιωτικό νόμο, με αναστολή διατάξεων του Συντάγματος και αυτό δημιουργεί πολύ μεγάλες εντάσεις σε μία κοινωνία που είναι βαθιά διχασμένη. Γιατί ο κ. Ερντογάν εκπροσωπεί σχεδόν τη μισή Τουρκία, αλλά από την άλλη μεριά υπάρχει ένα 25% που είναι κεμαλικό, εκσυγχρονιστικό, υποτίθεται φιλοευρωπαϊκό και ένα άλλο 25% το οποίο μοιράζεται  στις επιμέρους μειονότητες, είτε αυτές είναι εθνοτικές, όπως οι Κούρδοι, είτε είναι θρησκευτικές όπως οι Αλεβίτες. Αντιλαμβάνεστε ότι ο κ. Ερντογάν μπορεί να κάνει κατά περίπτωση συμμαχίες με τμήματα της αντιπολίτευσης ή της διχασμένης τουρκικής κοινωνίας άλλοτε με τον κ. Μπαχτσελί που είναι ένας εθνικιστής ακροδεξιός, για να αλλάξει το Σύνταγμα  προκειμένου το πολίτευμα να γίνει από κοινοβουλευτικό  προεδρικό, άλλοτε με τους κεμαλιστές εναντίον του Γκιουλέν, άλλοτε –παλαιότερα- με τους κούρδους- οι οποίοι τώρα είναι στο στόχαστρο. Αυτή η εσωτερική ένταση συνδέεται και με απειλές που υπάρχουν στα εξωτερικά σύνορα της Τουρκίας, όχι φυσικά προς την πλευρά της Ελλάδας, προς το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αλλά προς την απέναντι μεριά, στη Συρία, στο Ιράκ, γιατί εκεί υπάρχει, αφενός μεν το λεγόμενο  Ισλαμικό Κράτος, υπάρχουν πόλεμοι, οι οποίοι εξελίσσονται, υπάρχουν προσφυγικές ροές πάρα πολύ ισχυρές. Σχεδόν 4 εκατ. προσφύγων βρίσκονται εδώ και αρκετό καιρό σε τουρκικό έδαφός, αλλά επιπλέον υπάρχει μία αμφισβήτηση της κρατικής υπόστασης, της κρατικότητας, και μία αμφισβήτηση των υφισταμένων συνόρων εκ των πραγμάτων.

Περισσότερα...

Νοέμβριος 2016

Ευάγγελος Βενιζέλος

«Οι σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας με ή χωρίς αναθεώρηση του Συντάγματος»* 


Ευχαριστώ θερμά την Εταιρεία Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου, τον πρόεδρό της  καθηγητή Γιάννη Κονιδάρη και το Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου, το Ίδρυμα Τσάτσου και τον πρόεδρό του  καθηγητή Ξενοφώντα Κοντιάδη για την πρόσκληση και την ευκαιρία να συζητήσουμε πράγματα γνωστά σε εμάς, αλλά ίσως όχι σε βάθος σε όλους εκείνους που μετέχουν στη δημόσια συζήτηση και τοποθετούνται πολλές φορές ερασιτεχνικά και επιπόλαια  Το ζήτημα, άλλωστε, είναι επίκαιρο γιατί είχαμε προσφάτως μια μεγάλη αντιπαράθεση με αφορμή την αλλαγή στο αναλυτικό πρόγραμμα διδασκαλίας των θρησκευτικών.

Δεν θεωρώ ότι το ζήτημα είναι επίκαιρο επειδή βρισκόμαστε στις παραμονές μιας διαδικασίας αναθεώρησης του Συντάγματος. Συντρέχουν τόσοι πολλοί αρνητικοί, θα έλεγα, απαγορευτικοί, παράγοντες για την κίνηση μιας σοβαρής αναθεωρητικής διαδικασίας που θέλω να ελπίζω ότι η χώρα μας δεν θα μπει και σε αυτή την θεσμική περιπέτεια. Η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι ζήτημα που προϋποθέτει υψηλή πολιτική και κοινωνική συναίνεση, βαθύ φρόνημα σεβασμού των θεσμών και, κυρίως, εκκινεί από την ύπαρξη των απαραίτητων αυξημένων πλειοψηφιών. Εφόσον δεν υπάρχουν οι αναγκαίες πλειοψηφίες  θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο για τη θεσμική μας ισορροπία, για το κράτος δικαίου και για τους δημοκρατικούς θεσμούς να ξεκινήσει κανείς, υπό συνθήκες απολύτου αβεβαιότητας και συγκυριακής έντασης πολιτικής, μια διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος. Θέλω να πιστεύω ότι θα ασχοληθούμε με άλλα πολύ πιο επίκαιρα και πολύ πιο επίμονα ζητήματα που αφορούν την ουσία της οικονομικής πολιτικής, της κοινωνικής πολιτικής και της εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας που έχει, δυστυχώς, καταστεί και αυτή άκρως επίκαιρη.

Περισσότερα...

Αθήνα, 21 Νοεμβρίου 2016 

Ομιλία Ευ. Βενιζέλου στην παρουσίαση του βιβλίου του Γ. Παγουλάτου «Το νησί που φεύγει, 121+1 κείμενα για την κρίση»,
μαζί με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Σταύρο Θεοδωράκη και τον Χρήστο Χωμενίδη.
Τη συζήτηση συντόνισε η Νίκη Λυμπεράκη.

Φίλες και φίλοι,

συμφωνώ με τον Σταύρο Θεοδωράκη πως η σημερινή εκδήλωση θα μπορούσε να εξελιχθεί, εκ των πραγμάτων ,σε ένα πρώτο πολιτικό μνημόσυνο για τον Κωστή Στεφανόπουλο. Και θα το οργανώσουμε εκ των ενόντων, συλλογικά, το μνημόσυνο αυτό, εάν συμφωνήσουμε σε τρεις προϋποθέσεις: στην ανάγκη να είναι κανείς πολιτικά ηττημένος, προσωπικά μελαγχολικός και εθνικά αισιόδοξος, για να καταστεί Κωστής Στεφανόπουλος. Να προσέλθει ώριμος και σοφός στην άσκηση του ανωτάτου πολιτειακού αξιώματος να παρατηρεί τα ανθρώπινα πράγματα με στωικό τρόπο και βαθιά κατανόηση, και να αγωνίζεται να πείσει ένα έθνος για την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια του πολλές φορές σε πείσμα της κοινωνίας του. Αυτός ήταν με λίγα λόγια ο Κωστής Στεφανόπουλος που είχα την τύχη να τον ζήσω από πολύ κοντά ως υπουργός σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της προεδρικής του θητείας.

Ο Γιώργος Παγουλάτος, διανοούμενος, χειριστής του δημοσίου λόγου, ακαδημαϊκός δάσκαλος, ερευνητής με διεθνή καταξίωση είχε και έχει όλες τις προϋποθέσεις να λειτουργεί ως σχολιαστής  των πολιτικών και οικονομικών προβλημάτων μας, του ελληνικού ζητήματος. Επιπλέον όμως απέκτησε και την ιδιότητα του κρατικού λειτουργού, υπηρετώντας ως σύμβουλος στρατηγικής κοντά στον Λουκά Παπαδήμο και στη συνέχεια στην υπηρεσιακή κυβέρνηση, την υποδειγματική, του Παναγιώτη Πικραμμένου.

Περισσότερα...

Αθήνα 10 Νοεμβρίου 2016 

Ευάγγελος Βενιζέλος

Κοινοβουλευτικό ή Προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης; Σκέψεις για τις θεωρητικές βάσεις και την πολιτική σημασία ενός κλασικού διλήμματος*

Θα μου επιτρέψετε, επειδή μιλάμε πάρα πολύ για τα τρέχοντα, για τη συγκυρία, μιλάμε πάρα πολύ με όρους κομματικούς και δημοσιογραφικούς να αρχίσω αυτή την παρέμβασή μου με μία αναδίφηση της δογματικής βάσης του ζητήματος που συζητάμε. 

1. Η ιστορική διαμόρφωση του θεσμού του αρχηγού του κράτους

Επειδή το θέμα μας είναι η φύση και ο ρόλος του αρχηγού του κράτους, και το ερώτημα αυτό μεταφράζεται στο δίλημμα αν προτιμούμε έναν αποδυναμωμένο  από πραγματικές εξουσίες, συμβολικό αρχηγό του κράτους σε ένα κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης ή αν προτιμούμε έναν αρχηγό του κράτους που είναι  ταυτόχρονα και αρχηγός της κυβέρνησης, είναι αρχηγός μιας μονοκεφαλικής εκτελεστικής εξουσίας, συνδυάζει και ταυτίζει τις ιδιότητες του αρχηγού του κράτους και του αρχηγού του εκτελεστικού, πρέπει να αποσαφηνίσουμε για τις ανάγκες της συζήτησής μας πώς έχει προκύψει το σχήμα αυτό.

Ίσως κάποιοι θεωρούν  αυτονόητο πως κάθε  σύγχρονο κράτος  - και  ως σύγχρονο κράτος ορίζω αυτό που έχει προκύψει  μετά τη Βεστφαλία -  έχει ένα μονοπρόσωπο όργανο που συμβολίζει την ενότητά του και είναι ο αρχηγός του κράτους. Είτε αυτός είναι κληρονομικός είτε είναι αιρετός. Αυτό όμως  δεν είναι καθόλου  αυτονόητο.

Για τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη, τα οποία κατέστησαν εθνικά και από ένα σημείο και μετά διεκδίκησαν και τη θρησκευτική τους ομοιογένεια, η ύπαρξη του αρχηγού του κράτους ανάγεται, σε  μεγάλο βαθμό,  στις πηγές του Κανονικού Δικαίου, της ενιαίας εκκλησίας και μετά το σχίσμα, της δυτικής εκκλησίας.

Περισσότερα...

Αθήνα, 1 Δεκεμβρίου 2016 

Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου στην εκδήλωση του Κύκλου Ιδεών «Η Ελλάδα στον κόσμο: Νέες προκλήσεις για την ελληνική εξωτερική πολιτική

και την πολιτική ασφάλειας» με ομιλητές τον Δημήτρη Καιρίδη και τον Ευάνθη Χατζηβασιλείου. Τη εκδήλωση συντόνισε ο Χρήστος Μιχαηλίδης. (30/11/2016)

Κύριε Πρόεδρε, κύριε Πρέσβη, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, νυν και πρώην, στη Βουλή, κυρίες και κύριοι Πρέσβεις, αγαπητές και αγαπητοί φίλοι, σας ευχαριστώ θερμά για την παρουσία σας και την ανταπόκρισή σας στην πρόσκληση που σας απηύθυνε ο Κύκλος Ιδεών για την εθνική ανασυγκρότηση.

Επιλογή μας είναι να ασχολούμαστε με την πραγματική πολιτική, με τα ζητήματα που αφορούν την ύπαρξη και την προοπτική του τόπου και όχι με τη συνηθισμένη καθημερινή μικροπολιτική και παραπολιτική.

Αυτό είναι μια πράξη αντίστασης που διαπερνά τα Κόμματα και μας φέρνει αντιμέτωπους με εγκατεστημένες νοοτροπίες που κυριαρχούν στην ελληνική κοινωνία. Άρα το εγχείρημα είναι εξ ορισμού πάρα πολύ δύσκολο.

Όταν πρότεινα στον Ευάνθη Χατζηβασιλείου και στο Δημήτρη Καιρίδη να συνομιλήσουμε ενώπιόν σας γύρω από ένα θεμελιώδες ζήτημα όπως είναι οι νέες προκλήσεις της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφάλειας, βεβαίως και ήθελα να έχω την ευκαιρία να συνομιλήσω με δυο παλιούς μου μαθητές στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης, που είναι ώριμοι και καταξιωμένοι επιστήμονες, καθηγητές με μεγάλο ερευνητικό και συγγραφικό έργο.

Περισσότερα...

Αθήνα, 22 Νοεμβρίου 2016 

Χαιρετισμός Ευάγγελου Βενιζέλου στην κοινή εκδήλωση του Δικτύου για τη Μεταρρύθμιση και του Κύκλου Ιδεών
με θέμα «Παιδεία και Ανάπτυξη» που πραγματοποιήθηκε προς τιμήν του Κωνσταντίνου Σοφούλη

 

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

σας καλωσορίζω στην εκδήλωση αυτή που οργανώσαμε από κοινού

το ΔΙΚΤΥΟ και ο Κύκλος Ιδεών, και το κάνουμε αυτό με μια διπλή εξαιρετική ευκαιρία.

Πρώτα γιατί κίνητρό μας ήταν η ανάγκη, αυτόματη και ειλικρινέστατη, να τιμήσουμε τον Κώστα Σοφούλη.

Με τον Κώστα Σοφούλη είχα την χαρά και την τιμή να συνυπάρξω στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του 1990. Τον παρακολουθώ πάρα πολλά χρόνια, δεν χρειάζεται να τον παρουσιάσω εγώ σε σάς, είμαι βέβαιος ότι οι περισσότερες και οι περισσότεροι τον γνωρίζετε. Αλλά συνδυάζει πάρα πολλά στοιχεία που συνδέονται με το θέμα μας.

Γιατί το δεύτερο κίνητρό μας ήταν να ανοίξουμε έναν δημόσιο διάλογο για τη σχέση παιδείας και ανάπτυξης. Στην πραγματικότητα, ένα δημόσιο διάλογο για το περιβόητο μετα-μνημονιακό μοντέλο ανάπτυξης. Να απαντήσουμε δηλαδή μέσα από αυτή την ειδική γωνία της σύνδεσης του εκπαιδευτικού συστήματος αλλά και παιδείας με την πλήρη έννοια του όρου, με την ανάπτυξη, με το αίτημα για ανάπτυξη, με το ευρύτερο ερώτημα αν μπορεί αυτός ο τόπος να κερδίσει το χαμένο χρόνο, να ανακτήσει το χαμένο έδαφος, να αποκτήσει την ανταγωνιστικότητα του, την ουσιαστική ισοτιμία του μέσα στην Ευρώπη, τη θέση του μέσα στην παγκόσμια οικονομία.

Περισσότερα...

Αθήνα 13 Νοεμβρίου 2016 

Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου στην κοινή συνεδρίαση των
ΚΠΕ του ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Κινήσεων Πολιτών
 

Φίλες και Φίλοι,

διάβασα με πολύ μεγάλη προσοχή το κείμενο του Συντονιστικού Οργάνου των τριών φορέων που συγκροτούν τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, το κείμενο της 4ης Οκτωβρίου του  2016, με το πολιτικό μέρος του οποίου, όπως είναι γενικά διατυπωμένο, συμφωνώ και άκουσα με προσοχή τις τρεις ομιλίες σήμερα,

Έχω την εντύπωση ότι,  παρ ΄ό,τι όλα όσα λέμε είναι σωστά, οι διατυπώσεις μας δεν ολοκληρώνονται και καμιά φορά το μήνυμά μας θολώνει.

Γι΄αυτό, χωρίς να αποκλίνω από το συμφωνημένο πλαίσιο μεταξύ του ΠΑΣΟΚ, της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και των  Κινήσεως Πολιτών, θα ήθελα  μέσα σε δέκα, όσο γίνεται, πιο σύντομες παραγράφους να διατυπώσω το πολιτικό μας πρόταγμα, όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι μέσα από την εμπειρία μου και μέσα από την όποια κατανόηση έχω των ευρωπαϊκών και διεθνών συσχετισμών . 

Πρώτη παρατήρηση: Η παρουσία της σημερινής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ  συνιστά κορυφαία αντένδειξη για την ανάπτυξη  και την ανάκαμψη της οικονομίας και την έξοδο από την κρίση. Το βασικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι κοινωνικό και πολιτικό. Είναι η αδυναμία της κοινωνίας να συμφιλιωθεί με την αλήθεια, η αδυναμία της κοινωνίας να υιοθετήσει ένα καθαρό μεταρρυθμιστικό πρόταγμα. Και βεβαίως το μεγάλο πρόβλημα της οικονομίας είναι η ύπαρξη μιας κυβέρνησης που δεν την αφήνει να αναπνεύσει. Δεν υπάρχει, δυστυχώς, θετικό και αισιόδοξο σενάριο για την οικονομία, παρά τις προβλέψεις των εταίρων μας και των διεθνών οργανισμών για ανάπτυξη το 2017 και το 2018.  Ένας θετικός ρυθμός ανάπτυξης χωρίς όλες τις άλλες προϋποθέσεις που αφορούν την πραγματική οικονομία, το τραπεζικό σύστημα, τη δυνατότητά του να λειτουργήσει φυσιολογικά, δεχόμενο καταθέσεις και χορηγώντας δάνεια, δεν σημαίνει πολλά πράγματα.

Περισσότερα...

Αθήνα, 10 Νοεμβρίου 2016

Συνέντευξη Ευάγγελου Βενιζέλου στο ράδιο Παραπολιτικά 90,1 FM και στην δημοσιογράφο Μαριάννα Πυργιώτη

 

Μ. Πυργιώτη: Θα ήθελα να ξεκινήσουμε από το μεγάλο γεγονός του πλανήτη και το δικό σας πρώτο σχόλιο και τη δική σας πρώτη εκτίμηση γύρω από την εκλογή Τραμπ, όχι για τον Τραμπ, αλλά η εκλογή Τραμπ. 

Ευ. Βενιζέλος: Νομίζω ότι ήταν απροσδόκητο το αποτέλεσμα για την Ευρώπη, αλλά όχι για όσους ασχολούνται με την αμερικανική πολιτική σκηνή γιατί η αλήθεια είναι ότι αρκετοί αναλυτές είχαν επιμείνει στο ενδεχόμενο να εκλεγεί ο Τραμπ. Και νομίζω ότι αυτό το οποίο τελικά πρέπει να έχουμε υπόψιν μας είναι ότι δεν διεξάγεται μία εκλογή στην Αμερική, διεξάγονται διαφορετικές εκλογές σε κάθε πολιτεία και αυτό φάνηκε από το γεγονός ότι η Χίλαρι Κλίντον είχε τελικά μία  μικρή υπεροχή σε εθνικό επίπεδο.

Μ. Πυργιώτη: Σε απόλυτες ψήφους.

Ευ. Βενιζέλος: Της τάξεως του 0,2% περίπου και αυτό το έχουμε ξανασυναντήσει κάποιες φορές  στην αμερικανική πολιτική ιστορία. Τελευταία φορά με τον Γκορ και τον γιο Μπους, αλλά και άλλες νομίζω τέσσερις φορές τον 19ο αιώνα.  Ως εκ τούτου θα πρέπει να σκεφτούμε βαθύτερα τι είναι αυτό που έγινε. Νομίζω ότι αυτό που έγινε είναι μία εκλογή ταυτότητας, δηλαδή μία εκλογή η οποία στην πραγματικότητα συνιστά αναζήτηση ταυτότητας για την βαθιά Αμερική. Αναζήτηση ταυτότητας για την μικρομεσαία τάξη, όχι στην πρόσοψη της Αμερικής, στην Ανατολική ή Δυτική Ακτή, δηλαδή στη Νέα Υόρκη, τη Νέα Αγγλία ή την Καλιφόρνια, αλλά εκεί που υπάρχουν τα πραγματικά προβλήματα στην παραγωγική δομή και την οικονομία της Αμερικής. Παρότι βέβαια οι επιδόσεις της αμερικανικής οικονομίας  είναι πάρα πολύ καλές σε σχέση με αυτά που ξέρουμε στην Ευρώπη και ιδίως με αυτά που ξέρουμε στην Ελλάδα. Ο λευκός όμως μικρομεσαίος Αμερικανός είδε να χλωμιάζει το αμερικανικό όνειρο, να κλονίζονται οι βεβαιότητες του και αναζήτησε μία προστασία όχι στο κράτος αλλά σε μία οικονομία που λειτουργεί με έναν τρόπο που του δίνει ξανά ευκαιρίες, του δίνει ξανά το όνειρο του.

Περισσότερα...